Een betere titel bestaat niet. Mijn leven is inderdaad veranderd van de hel naar de hemel. Ondertussen is het morgen net zes maanden geleden, dat wij elkaar voor de eerste keer terug zagen na 42 jaar. En nu lijkt het met momenten net of we nooit uit elkaar zijn geweest.

Waar ik altijd een beetje van droomde.. een man te hebben, waar je jezelf bij kon zijn. Waar je leuke dingen mee samen kon doen. Niet niet brult, die me nooit afbreekt, maar steeds ophemelt, wanneer ik dingen doe, waarvan ik schrik heb, dat er een negatieve reactie komt, net zoals vroeger.

Het klikt op alle punten. Ik heb ook terug zin in sex. Veel zin. Sex is ook zo anders dan vroeger. Geen egoïstische man meer, die alleen zijn eigen pleziertjes nastreeft. Zalig!

Ik had dit jaar ook de allermooiste Valentijn van heel mijn leven. Mijn lief had een 4-sterren hotel geboekt met uitzicht op de zee. Zalig om wakker te worden, de zee te zien en de zee te horen. Drie zalige dagen. Champagne bij het ontbijt, lange wandelingen langs de kustlijn. Ik heb genoten. Wij hebben genoten! Zoiets heb ik nog nooit eerder meegemaakt.

Maar het is ook wel een beetje wennen voor mij. Eerst altijd een norse man, die vaak weg moest voor zijn werk of zijn muziekhobby. Ik moest altijd alles alleen doen. Nu is er mijn lief, die geen moment van mijn zijde wijkt. En sommige dingen vallen dan weg, zoals o.a. op mijn blog schrijven, een boek lezen, een serie zien op Netflix, .. En eerlijk, dat mis ik soms wel. Maar ik krijg er zoveel voor in de plaats. Een man, die voortdurend zegt, dat hij enorm veel van mij houdt. Vroeger al en nu nog zoveel meer. Ook dat heb ik voordien nooit eerder mogen meemaken.

Soms lijkt het wel of ik in een droom zit..

Er is ook wel een klein minpuntje. Mijn lief zijn dochter. Enig kind, altijd volle aandacht van beide ouders. Daarna haar papa voor haar alleen. Niet gewend om aandacht te delen. Mijn zonen vinden het allemaal goed. De jongste zoon vindt mijn lief geweldig.

Het gedoe met mijn ex is ook nog niet voorbij. De ex ging in hoger beroep, dus moesten we terug naar de rechtbank. Daar werd er geprobeerd te verzoenen, maar de ex is toch geen enkele toegeving bereid. Resultaat.. de rechtbank zette de zaak op ‘de rol’ tot maar liefst februari 2020. Tot dan moet de ex alimentatie betalen, maar ik kan er niks van gebruiken, want als ik verlies in hoger beroep, dan moet ik alles terug betalen.

Het huis is verkocht. Ik ben verhuisd, maar toch staat er nog heel wat onuitgepakte dingen in de tweede slaapkamer. Er moeten ook nog deuren geschilderd worden. Het appartement staat ook nog niet op mijn naam, want ook die zaak werd bij de notaris uitgesteld tot ergens eind juni van dit jaar. Nu maar hopen, dat mijn ex geen huur gaat vragen. Hem kennende natuurlijk…

Ik heb me voorgenomen om niet te veel te denken aan het hoger beroep, noch aan de vermogenverdeling bij de notaris, maar vooral te genieten voor het wondermooie leven, dat ik nu heb.

Ik heb hier in RSS honderden meldingen van blogberichten van jullie allemaal. Het spijt me zo, dat ik niet meer bij jullie kan komen lezen zoals vroeger. Gelukkig kan ik enkele volgen via Facebook. En als ik even kan.. dan lees ik toch hier en daar een bericht op jullie blog. Want het meest erge, vind ik, dat ik niet meer weet hoe het met jullie gaat. Hopelijk gaat het met jullie allemaal heel erg goed! Dat hoop ik van diep in mijn hart.

De dagen vliegen voorbij. Er is al zoveel gebeurd en er moet nog zoveel gebeuren. Verhuizen doe je echt niet voor je plezier, maar toch voel ik me super gelukkig! 

Ik hoop, dat ik gauw weer terug de tijd ga krijgen om te schrijven op mijn blog! Er is zoveel te vertellen en ik mis echt iedereen hier! Jullie reacties, jullie blogjes.. zo jammer! 

Ik wil jullie allemaal bedanken voor jullie begrip en vooral voor jullie lieve woorden! Ik heb mijn blog verwaarloosd en ik vrees er voor, dat dit nog nog wel even zo zal blijven. Ik kom sinds begin september nergens meer aan toe. Boeken blijven ongelezen liggen, tv-programma’s werden opgenomen, maar staan ondertussen al zo lang niet bekeken op de digibox, dat sommige programma’s inmiddels al verwijderd werden door de provider. In plaats daarvan praten we uren aan de stuk, dag na dag, avond na avond!

Volgende week staat de verhuis gepland. Geen probleem mocht alles goed gaan, maar ik kreeg een hernia en heb dagen/nachten verschrikkelijk pijn gehad. Heel vaak naar de dokter en steeds zwaardere pijnstillers, maar niks hielp. Gelukkig was er mijn lief. Alles wat ondertussen ingepakt werd voor de verhuis is door hem gebeurd, want ik moet echt op niemand anders rekenen. Momenteel zit ik nog steeds met gekwetste spieren over heel mijn rug. Zitten/liggen lukt pijnloos of toch zo goed als pijnloos. Maar rechtop staan of ook maar iets doen, lukt nog niet.

Omdat mijn lief echt alles doet en niet alleen voor de verhuis, vroeg ik aan de oudste zoon of hij samen met de schoondochter het appartementje wou poetsen, want de schilder is zo goed als bijna klaar. Hij beloofde om het te doen.. tot gisteren. Plots kreeg ik een sms’je, dat hij niet in staat is om te poetsen, want dat hij tijd voor zichzelf nodig heeft. Ik moest maar een poetsbedrijf bellen. Alsof dat lukt op een vrijdagavond! Mijn lief stelde voor om dan maar zelf in zijn eentje te gaan poetsen. Tranen zijn hier al heel wat gevloeid, want we zijn net nog maar terug een koppeltje.. ik wil helemaal niet, dat mijn lief dan alle werk moet doen!

Ik ben ook terug bij de advocate geweest. De ex had weer maar eens een belachelijk voorstel gedaan. Hij wou de helft betalen en dan voor slechts 5 jaar tot aan mijn pensioen. Ging ik niet in op zijn voorstel, dan zou hij hoger beroep aantekenen. Ondertussen zijn we dik 5 maanden verder en er is nog niets gebeurd. Alles besproken met mijn advocate en ik heb besloten om niet op zijn voorstel in te gaan.

Volgende week is er ook een eerste vergadering met de advocaten erbij bij de notaris voor de vereffening/verdeling. Tot hier toe heeft de ex steeds op een ander tijdstip bij de notaris gaan tekenen dan ik (of de nieuwe eigenaars van het huis). Op die vergadering moet hij echter wel aanwezig zijn. Ik zie er als een berg tegenop. Ik wil die man echt niet meer zien en al zeker niet spreken. Hoe langer mijn lief en ik samen zijn, hoe meer ik besef in wat voor een ‘hel’ ik al die jaren geleefd heb.

Volgens mijn advocate vraagt mijn ex nu om al die jaren huishuur te betalen. Een halve huishuur, want het huis is half van mij. Maar zolang het appartement niet op mijn naam staat.. kan hij daar ook een halve huishuur eisen. En dit terwijl hij niet tussen de kosten wilt komen voor herstellingen aan het appartement. Hij eist zelfs de helft van de huurwaarborg van de huurder op! En dit terwijl ik al hopen geld heb moeten uitgeven om het appartementje een beetje toonbaar te maken.

Al dat gedoe. Al weken lang heel veel pijn. En toch.. toch voel ik me dolgelukkig.