Ειμαι παλιανθρωπος

Μια μέρα σαν τη σημερινή που είναι και αργία
βγάζω όλα τα δολοφονικά μου ένστικα!!!
Περνάω απο πλατίες και βλέπω τον κόσμο να γιορτάζει να χωρευει και να διασκεδάζει.σκέφτομαι : άκου μέσα σου,βίωσε την παρακμή…αυτος ειναι ο κόσμος τους
μη το επιχειρείς…ΦΥΓΕ…
Αργίες,δρόμοι,δημοσιογράφοι…δρόμοι,ματιές,πόνος…
δημοσιογράφοι,κακομηριά,απάτη… και έτσι συνέχισε…
συνειρμικά όπως σκέφτεσαι…
μη γιορτάσεις αυτη τη ΒΡΩΜΙΚΗ ΔΕΥΤΕΡΑ

Tι να χεις πλέον και με ποιόν να το μοιράζεσαι?
δώρα λειψά που τα γκρεμίζει ένα χάδι
Σε ποιά θεμέλια τη ζωή σου να φαντάζεσαι?
αφου τα θέλω σου τα βάλαν στο σημάδι

Σε ποιά πιστέυω τώρα πια να αναλώνεσαι ?
αφου στου δρόμου τη γωνιά σου ξεψυχάνε
Σε πιο πεδίο το εγώ σου να να ορθώνεται?
ηγετικά και αλφαδιασμένα σε κοιτάνε

Σε πιο αντίο που χες πει δεν ξαναγύρισες?
μες το κεφάλι σου γυρνάν τα περασμένα
Τη λογική σου έκανες λάθος που ξεπάστρεψες
το ακαταλόγιστο σε χτύπαγε στη φτερνα

Πια αγκαλιά απ’τα σκουπίδια περισύλλεξες?
πια μεθυσμένη αναπνόη εκει σε ξαναστέλνει?
Να που κατάντησες να φτύνεις οσα ζήλεψες
η πάροδο σου στους υπόνομους ξεσέρνει

Πόσες αλήθειες τωρα μείνανε στις πλάτες σου
κατηγορείς ολα αυτα που δε σ’ανήκουν
Πόσες καβάτζες σου χαρήσαν οι αγάπες σου?
γιατί οι πόθοι σου σε σένα δεν ενδίδουν?

Πόσα παράξενα τοπία σε τυλήξανε?
καρικατούρα στο μηδέν και συ την πνίγεις
Οι αναμνήσεις της στιγμής που σε αφήσανε
πάλι στον τρόμο του μετα να καταλήγεις

Προχωρούσα χέρι-χέρι με τον θάνατο μου και εκεί που λέω οτι πέθανα
μου την σκάει…φευγει…και μένω με την απορία…Τελικά είναι μικρή η ζωή?
και ξαφνικά τον βλέπω να γυρνάει και να μου απαντά σχεδον θυμωμένα…
Οχι!!! δεν ειναι Η ΖΩΗ μικρη…
Ο άνθρωπος είναι μικρός και μικρά πορέυεται…
αυτο ηταν…απο τότε με πήρε μαζι του
σας μιλάω λοιπόν απ’τον παράδεισο…

τα σέβη μου

Kάπως ετσι άρχησε η ιστορία…
ενα σύννεφο που γίνεται αέρας και μετά εξατμίζεται…
ήρθα λοιπόν προσδοκόντας ενα καλύτερο…???
γενικα το καλύτερο…αυτη ήταν η αρχή…
έμαθα τον κόσμο όπως μου τον δείξανε και άρχησα να περιπλανιέμαι ψάχνοντας λόγο ύπαρξης…
κάπου εδω ήταν το τέλος μιας αρχής…σαν τις εκθέσεις του δημοτικού:πρόλογος κυρίως θέμα επίλογος…
το κυρίως θεμα στην πορεία μου ήταν η ουσία…η κυκλοφορία μιας κυλίδας αίματος στην απέραντη φλέβα του παγερού κόσμου…
μετά με πειρε η κάτω βόλτα έφτασα στην αρχή του τέλους…
άρχησα να βγάζω σημάδια και ρυτήδες.αρρώστια και κόπωση…
τώρα ειμαι πλέον στο τέλος…πάνω στο κουφάρι μου έχουν παίξει οι καιροί σκοτεινά παιχνίδια τους…έχω συλλέξει εμπειρίες,αναμνήσεις,χαρές και λύπες…έχω πίσω μου μια ζωή…έχω μπροστά μου την αρχή και το τέλος…
τα ενδιάμεσα σας τα χαρίζω…όσοι πονέσατε ίσως βοηθηθείτε…τα υπόλοιπα θα τα πούμε όταν θα ξαναρχίσουμε το ταξίδι…
φέυγω τώρα και ίσως επιστρέψω

Αντίο

Είναι το τσιγάρο που μου φέρνει τόση ζάλη?
είναι μια ζωη που εχω χτίσει απ’την αρχή?
Ολα αυτά που έχασα σε μια στημμένη πάλη
ολα οσα μου ταξάν για μια όμορφη ζωη

Είναι η αλήθεια που την δύναμη μου παίρνει?
δεν ειναι το ψέμα που μου εδωσε ζωη…
Ο καιρός με κάνει να αγαπάω τη μέθη
εθισμός του πάθους μου με ακολουθεί

Είναι η αγρύπνια που με κάνει αλλο…
είναι η μορφή σου που με φερνει εδω
Μου κουνάς τα χερια και πως να σε φτάσω
μου αφήνεις ίχνη και τα ακολουθω…

Ζωη που ονειρευτηκες μεσα της να εισβαλεις
και για ολα οσα εχτισες αντικρισμα να παρεις
Ζωη που φυλακιστηκε μεσα στις ηδονες σου
και αυτα που της απομειναν εμπλαστρα στις πληγες σου

Θανατος που περιμενες για να σου σιγονταρει
στα ονειρα σου να σε βρει μαζι του να σε παρει
Διχασε την ουσια σου να βγεις παροπλισμενος
υπαρξεις να χεις αρκετες να τις κοιτας με μενος

Ζωη που γεμισε ουλες το αδειο σου το σωμα
ζωη που ξεσκισε το χθες και σε εριξε σε κωμα
Ζωη που φυλακιστηκες και αυτοι τωρα σε καινε
σε αποκαλεσαν μικρη για να χουνε να λενε

Ζωη που εγινες κοινη τη βγαζεις στα μπουρδελα
μες την καζουρα των αμνων που σου φωναζουν ελα
Ζωη πηγες και κρυφτηκες στο καλεσμα της φυσης
και τωρα βιομηχανικα σου μεταφερουν κρισεις

Ζωη που ξεθαψες αργα τα χιλια προσωπα σου…
στιγματα ανεξιτηλα οριζουν την τροχια σου

Βιολογικο μου ειναι μαθε πλεον να νικας
στις αναγγες σου να τρεχεις και να τις ποδοπατας
Μαθε πλεον να κερδιζεις οσα χανεις προ πολλου
μες τα ματια σου να σβησουν τα συντριμια του καιρου

Βρες τη φλογα που σου φερνει τους κρυμμενους σου σωρους
οι ανασες σου να καινε τους μοιραιους σου καημους
Με το πληρωμα του χρονου γορδειους να χεις δεσμους
η ψυχη σου να δικαζει τους χαμενους σου καιρους

Παιξε παλι τα παιχνιδια με τους ορους που μπορεις
χαλασε τους τη σκακιερα και το δικαιο θα το βρεις

Παιχνιδιαρη εαυτε μου να ακολουθεις το νου
η ψυχη ειναι μαζι σου στο ταξιδι του κενου
Παιχνιδιαρη εαυτε μου μες το τζογο της ζωης
πονταρε στον εαυτο σου μηπως ετσι και σωθεις