Everything or Nothing on topics like the Internet and Interactive Marketing in general, Gadgets, Movies, and whatever keeps you online, late at night...
28 Years Later finds Danny Boyle in top form, returning to the franchise that almost predicted the coronavirus pandemic with 2002’s 28 Days Later, written once again by Alex Garland, who creates here the beginning of a whole trilogy, soon to be followed by 28 Years Later: The Bone Temple. Boyle once again manages to craft a captivating film, letting his characters roam a world as it might have “evolved” after 28 years of technological inactivity and taking us along for the ride, using every means to capture the action in a gritty iPhone aesthetic, while filling his huge anamorphic canvas with beautiful greenery and disgusting mutated creatures.
But this is only the context for a much more intimate coming-of-age story about a young kid, played by the excellent newcomer Alfie Williams, who has to overcome his idol in the face of his father—played effectively by Aaron Taylor-Johnson—and become his own man, taking his mother, Jodie Comer, in search of help from a lost doctor and ultimately looking death in the eye. The doctor is played by Ralph Fiennes, who has the capacity to change the gears of the entire film and magically bring it into existential territory.
The script is clever and mythic, the cinematography inventive and atmospheric, and although I usually hate jump scares, I gladly endured them here and am now looking forward to the sequel. In an age when horror movies are making such a comeback, luring young audiences back to cinemas, there’s hope that the medium can still create such iconic work for the rest of us to see.
Avatar: Fire and Ash is a welcome return to Pandora and the astonishing world that James Cameron created with the first Avatar in 2009 and continued with Avatar: The Way of Water in 2022. Much like the old Tarzan movies, this feels like watching the same story again and again. It has the same beats and more or less the same heroes and scenery, with the addition of new villains and new adventures. But it doesn’t really matter that much, since this is a fantastic world you’ll want to revisit anyway—especially in the amazing 3D presentation—and this exhilaration, this feeling of going to battle in the name of family and nature, is something you want to feel again and again.
I rarely catch myself anymore watching the big screen with my jaw dropped during extended sequences, or feeling like a small boy transported, through the magic of cinema, to a whole different world. Yes, it’s a long movie, and yes, it’s repetitive—like this review, perhaps—but you just have to see it to believe it. Plus, this third one has an amazing new villain in the scene-stealing Oona Chaplin, and becomes a very moving film at times, which twice brought me to the edge of tears.
So, what’s not to like? This is what cinema was invented for.
Train Dreams takes a phenomenal cinematic journey into the unknown world and time when lumberjacks cleared vast forest areas to build the railroad tracks that once covered America, while telling the simple story of a man’s entire life, from birth to death. By focusing on the significance of a single man’s life, the people he meets, and his imprint on the world around him, the film manages to represent everyone’s journey on earth. That’s how important this film felt to me.
Based on an apparently very famous novella, the film is poetically directed by Clint Bentley, at times channeling Terrence Malick, and features astonishing cinematography, an exquisite musical score, and a deeply moving performance by Joel Edgerton, alongside a dreamy Felicity Jones, who once again brings warmth and beauty to her role. Kerry Condon and William H. Macy also deliver characteristic supporting performances, along with an amazingly beautiful baby girl.
The film speaks about life itself, our existence in this world alongside nature, its animals, and plants. It’s a poem that will devastate you at times and move you to tears when you finally connect with it at the end.
Όταν μεγάλωνα και ήμουν γύρω στα 15, είχα ήδη αποφασίσει ότι ήμουν κινηματογραφόφιλος και πως το σινεμά θα ήταν κάτι που θα με συνοδεύει σε όλη μου τη ζωή ως το πιο συναρπαστικό πράγμα που μπορούσα να κάνω. Μέχρι τότε βέβαια έβλεπα στο σινεμά μόνο ταινίες δράσης αλλά είχα αρχίσει να βλέπω και σε βίντεο μερικές από τις πιο σημαντικές ταινίες που είχαν προηγηθεί στην ιστορία του κινηματογράφου. Η πρώτη όμως “σοβαρή” ταινία που είδα και ένιωσα πως την ανακάλυψα εγώ, η πρώτη ταινία που μίλησε στην ψυχή μου, ήταν το “Stand By Me” του Ρομπ Ράινερ.
Και έχει πλάκα, γιατί το “Στάσου Πλάι μου” το είδα κάνοντας κοπάνα με έναν από τους πιο καλούς μου φίλους τότε, τον Αντώνη, που μαζί πηγαίναμε φροντιστήριο στο κέντρο της Αθήνας. Τον Μάρτιο του 1987 είχα ακούσει για αυτή την ταινία στο ραδιόφωνο και όταν συνάντησα τον Αντώνη στον δρόμο κάτω από το φροντιστήριο και του είπα “Δεν πάμε σινεμά;” μου είπε απλά “Φύγαμε!” και έτσι, χωρίς πολλά πολλά, μπήκαμε στον Απόλλωνα και είδαμε εκείνη την Πέμπτη μάλλον την πιο σημαντική ταινία της ζωής μας…
Για πολλά χρόνια έκτοτε, στην ερώτηση “Ποια είναι η καλύτερη ταινία που έχεις δει;” απαντούσα το “Stand By Me”. Βασισμένη σε ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο του Stephen King, με πρωταγωνιστή τον Wil Wheaton αλλά και τον φοβερό River Phoenix, ίσως στην πιο σπουδαία εμφάνισή του, η ταινία μας συγκλόνισε, μας ταξίδεψε, μας διασκέδασε, μας συγκίνησε και μας γέμισε νοσταλγία, για μια ζωή που στα 17 μας, σχεδόν ακόμα ζούσαμε.
Και φυσικά, το όνομα του Rob Reiner μπήκε ψηλά στη θέση των δημιουργών που θα εμπιστευόμουν να μου διηγηθούν ξανά και ξανά ιστορίες. Η σχέση δε που είχε ο πρωταγωνιστής με τον χαμένο αδερφό του, που έπαιζε ο John Cusack, θα τροφοδοτούσε την ιστορία της ταινίας Robogirl που θα έγραφα χρόνια μετά, για ένα κορίτσι που έσπασε το ρομπότ του αδερφού της…
Και δύο χρόνια μετά, πάλι στο Ράδιο Σίτυ, ήρθε η ταινία σταθμός “When Harry Met Sally”, που από παιδί με έφερε πλέον στην ενήλικη ηλικία των 19, να συμφωνώ ακράδαντα με τον Billy Crystal ότι “δεν υπάρχει φιλία μεταξύ αντρών και γυναικών” και να ερωτεύομαι παράφορα την Meg Ryan, περνώντας τις πιο ρομαντικές στιγμές που έχω νιώσει στο σινεμά, όταν την παραμονή της πρωτοχρονιάς, ο Billy Crystal συνειδητοποιεί ξαφνικά ότι “Ιt had to be you…” και τρέχει να προλάβει. Πόσους ήρωες της Lacta έβαλα έκτοτε να τρέχουν να προλάβουν, δεν ξέρω… Αλλά ξέρω ότι όλα τα χρωστάω στον Ρομπ Ράινερ.
Τα χρόνια πέρασαν. Είδα και άλλες ταινίες του Reiner, όπως το Misery και το A Few Good Men, αλλά κάποια στιγμή το golden streak του σταμάτησε, και εγώ μάλλον είχα μεγαλώσει, και έτσι χαθήκαμε, με τη σιγουριά όμως ότι ο Rob Reiner υπάρχει στον κόσμο και δεν χρειάζεται να κάνει πολλά ακόμα για να τον εκτιμήσω.
Όταν έμαθα πριν λίγες μέρες ότι σκοτώθηκε, όλα αυτά ήρθαν πίσω στο μυαλό μου, ακριβώς όπως ο χαρακτήρας του Richard Dreyfuss μαθαίνει για τον χαμό του παιδικού του φίλου. Είναι απίστευτα ειρωνικό πώς η τέχνη προβλέπει και αντανακλά τη ζωή ώρες ώρες.
Αντίο, θα τρέξω λοιπόν να προλάβω να πω και εγώ, πριν αλλάξει η χρονιά, στον παιδικό μου φίλο Ρομπ Ράινερ. Και ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα.
Blue Moon is yet another very different movie by Richard Linklater, who not only has an extraordinarily versatile filmography, but also manages to have two new films come out in 2025—this and Nouvelle Vague—both excellent, and both, in some way, dealing with the “behind the scenes” of show business and the struggles of the real people who created some truly iconic work.
Here, Linklater and his screenwriter, Robert Kaplow, tell the story of lyricist Lorenz Hart, who, along with composer Richard Rodgers, enjoyed a remarkable streak of great Broadway musicals from 1919 to 1943, writing timeless songs like “Blue Moon,” “The Lady Is a Tramp,” and “My Funny Valentine,” only to split after 20 years due to Hart’s chronic alcoholism and personal insecurities, which eventually led to his death at the age of 48.
The film catches Hart at the moment he is watching the Broadway premiere of his former colleague’s new musical, Oklahoma!—this time created with rival lyricist Oscar Hammerstein, with whom Rodgers would go on to create some extraordinary musicals, all the way up to The Sound of Music.
It’s a devastating moment for the lyricist, who not only has to endure watching the success of the play, but also has to publicly congratulate his old partner at the after-premiere party at Sardi’s, where the entire film takes place.
There, Ethan Hawke and Linklater try to convince us that Hawke is short, ugly, and bald—and while they rather distractingly fail, Hawke still delivers an extraordinary, career-defining performance, conveying all the drama of the situation and making us identify with the falling artist.
Equally devastating is his hopeless attempt to convince himself not only that he’s not gay, but also to seduce the character played by the mesmerizing Margaret Qualley—only to suffer through her retelling of her sexual escapades, and then watch her leave in the arms of his old partner, played by an excellent Andrew Scott.
It’s a major downer of a movie. It’s talkative, like the best of Linklater’s work, and not particularly cinematic. But it’s also one of the most empathetic films I’ve watched all year.
Την προηγούμενη εβδομάδα είχα τη χαρά να παρουσιάσω στο ADandPRLab του Παντείου Πανεπιστημίου πώς η δημιουργικότητα εξελίσσεται στην εποχή του AI και πώς η σχέση ανάμεσα στον δημιουργό και τα εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης μπορεί να διαμορφώσει μια «νέα δημιουργική ομάδα».
Από την εποχή του Bill Bernbach και τη θέσπιση της δημιουργικής ομάδας ανάμεσα σε copywriter και art director, έχουμε φτάσει σε μια εποχή όπου ένας δημιουργικός, με τη βοήθεια AI agents, μπορεί όχι μόνο να παράγει το copy και το art, αλλά να κάνει έρευνα, να αναπτύσσει στρατηγική, να γράφει σενάρια, να χρησιμοποιεί εργαλεία για να παράγει βίντεο, να μοντάρει, να φτιάχνει μουσική, ακόμη και να καταστρώνει ένα media plan ή να οργανώνει το PR της καμπάνιας που μόλις δημιούργησε.
Αυτό, όμως, μας οδηγεί σε μια εποχή όπου ο καθένας από εμάς πρέπει να έχει ένα μυαλό generalist για να κάνει integrate όλο το φάσμα της επικοινωνίας, αλλά και να παραμένει specialist σε κάποιες από αυτές τις ειδικότητες, ώστε να μπορεί να χρησιμοποιεί τα εργαλεία και να φέρνει το επιθυμητό αποτέλεσμα στο καλύτερο δυνατό επίπεδο.
Ωστόσο, η συνεχόμενη βελτίωση του AI και οι δυνατότητες που δίνει για εύκολη παραγωγή διαφημιστικών δεν σημαίνει πως οδηγούμαστε στην αντικατάσταση της ανθρώπινης δημιουργικότητας, αλλά στην ενίσχυσή της με νέες δυνατότητες. Γιατί το point of view του δημιουργού παραμένει καθοριστικό για την επικοινωνία, που απευθύνεται —εν τέλει— σε ανθρώπους/θεατές.
Έτσι, είναι κρίσιμο ο καθένας μας να έχει «κάνει train» πρώτα απ’ όλα το δικό του LLM — το δικό του μυαλό: βλέποντας πολλές ταινίες, διαβάζοντας βιβλία, ακούγοντας μουσικές, ταξιδεύοντας, ζώντας μέσα στην κοινωνία, ώστε να καταλαβαίνει την ανθρώπινη φύση αλλά και την έκφραση της ανθρώπινης εμπειρίας μέσα από την τέχνη.
Παραμένει επίσης ουσιαστικό —και το κοινό συνεχίζει να το εκτιμά— το human craft. Όσο κι αν τα εργαλεία βελτιώνονται, αυτό που εκτιμούμε στην τέχνη, όπως και στη διαφήμιση, είναι το χειροποίητο· αυτό που κάποιος κατάφερε να δημιουργήσει με το ταλέντο, την τεχνική και την επιδεξιότητά του, και όχι κάτι που παράχθηκε αυτόματα. Γι’ αυτό παραμένει κρίσιμο κάποιος να είναι πραγματικός expert σε αυτό που κάνει.
Και τέλος, είναι σημαντικό να μπορούμε να επικοινωνούμε ανθρώπινες αξίες στους ανθρώπους στους οποίους απευθυνόμαστε. Γιατί, ό,τι κι αν κάνουμε, αυτό που κατασκευάζουμε στο τέλος πρέπει να συγκινήσει ανθρώπους, να τους παρακινήσει, να τους μιλήσει στο μυαλό και στην ψυχή — βασισμένο σε insights που οι δημιουργικοί άνθρωποι αντλούν από τη δική τους εμπειρία, από τη δική τους παρατήρηση για το πώς φέρονται και πώς κινούνται οι άνθρωποι. Και αυτό, καμία μηχανή δεν θα μπορέσει να το νιώσει ποτέ.
Ευχαριστώ πολύ την Μπέτυ Τσακαρέστου και τους φίλους μου Γιάννη Σορώτο και Eric Parks για την πρόσκληση και την ευκαιρία να μιλήσω με τα αυριανά στέλεχη της αγοράς μας, που τόσο έχουμε ανάγκη. Στο εργαστήριο αυτό γίνεται μια καταπληκτική δουλειά και αξίζουν σε όλους σας συγχαρητήρια! 👏
Bugonia, by fellow countryman Yorgos Lanthimos, is a funny examination of human nature — a commentary on corporate greed, the hypocrisy of DE&I initiatives, and the wellness policies of companies that care only about productivity and the maximization of profit — pitted against conspiracy theorists and internet subcultures that somehow manage to unite the underprivileged villagers of the American countryside. In a way, the screenplay by Will Tracy (The Menu), based on an original Korean film from 2003, manages to speak about the divide in American society today, parallel in some ways to One Battle After Another. But what it reminded me of most was the bizarre humor of David Lynch’s Twin Peaks, where a similar confrontation unfolds between country folks and local corruption as well as strange supernatural forces.
But all this becomes almost pointless when—minor spoiler alert—the creators choose to pull the rug out from under our feet with a finale that is not inevitable but certainly unexpected, mostly show-off, if not entirely sadistic and misanthropic. Did I enjoy it? Yes. The performances are great, and Emma Stone is even better than in Poor Things, as is the duo of Jesse Plemons and Aidan Delbis. Yorgos is spitting out these masterful films one after another, with ease and ever-elevating craft. His point of view is much needed in today’s world. Perhaps, like the bees in the film and in the title, he can regenerate our world through art. Otherwise, we’re doomed!
Συγχαρητήρια στον πελάτη μας, Toyota Hellas, για το θάρρος να εντάξει τον ανταγωνισμό στην επικοινωνία αυτή, και ακόμη περισσότερο, για τη γενναιοδωρία να στηρίξουν το έργο ενός τόσο σημαντικού σκοπού.
Μπράβο στη συνάδελφο Γιάννα Κατωπόδη για την ιδέα, και σε όλους στην Ogilvy Greece που πάλεψαν για να υλοποιηθεί τόσο δυνατά. Ευχαριστούμε όλους στη Foss Productions, τον σκηνοθέτη μας Αργύρη Παπαδημητρόπουλο και όλους στο cast & crew, για μια ακόμη τόσο δυνατή ταινία.
Χαίρομαι που όλοι εμείς στην Ogilvy Greece, μαζί με τους πελάτες μας, συνεχίζουμε να δημιουργούμε δουλειές που συγκινούν το κοινό και έχουν θετικό αντίκτυπο στην κοινωνία. Είμαι περήφανος και ευγνώμων που είμαι μέρος αυτής της προσπάθειας!
Excellent article about the revival of Bond, exactly 30 years ago, with the release of GoldenEye. Brought back many memories and even revealed some new behind-the-scenes information.
Sentimental Value, by Joachim Trier, is another cinematic surprise from the writer-director who brought us the amazing The Worst Person in the World, once again starring the revelation that was Renate Reinsve. Here, the actress is surrounded by an all-star cast, including Stellan Skarsgård, Elle Fanning, and—fresh for international audiences—Inga Ibsdotter Lilleaas as the protagonist’s sister.
The story revolves around two sisters who grew up without their father, after he left them at a young age—probably chasing a film career as a director. Now that their mother has died, they have to make some tough decisions about moving on, leaving their family home, and the sentimental value it holds for them. Their father then reappears, and things take a very serious turn, as he wants to make a deeply personal film about what seems to be his own family life, offering his daughter the role of his late mother, who committed suicide after years of torture at the hands of the Nazis.
Yes, the film at times seems to be spinning too many plates—trying to tell a story with many threads that somehow will all meet in the end and make sense. Still, the atmosphere is great, real, and emotionally deep. The theme feels right at “home” for me, speaking about how art can reconcile the wounds it inflicts on the loved ones of those devoted to creating it. It’s also a story about the love between two sisters, about Nazi occupation, heritage, and artistic freedom.
But no matter how fresh and real it feels, I think a more single-minded idea could have made the story clearer and helped us care even more. We understand that all these issues carry great sentimental value, but the narrative seems to get lost in too many plot lines to make a clear point in the end.
A House of Dynamite is the new film by Kathryn Bigelow, who has repeatedly managed to thrill us in the past with films about military procedure that take us right into the heart of the action, conveying a sense of reality and unprecedented access to how things are really done in the field. Here, more than ten years after the amazing Zero Dark Thirty, she delivers a very timely thriller about what would happen if someone actually launched a nuclear missile towards the U.S., and how the government and military would respond in the twenty minutes before the missile hit an American city.
The script, by Noah Oppenheim, feels real, well-researched, and very philosophical at the same time, making you realise what a dead end the world’s nuclear powers have driven themselves—and the planet—into, and how insane this whole “Mutually Assured Destruction” dynamic really is. Of course, we’ve seen this stalemate scenario before in films like WarGames, The Day After, or even Dr. Strangelove, but here everything feels far more real and urgent.
More importantly, the film highlights how these history-defining decisions lie in the hands of a few humans, with their own fears and weaknesses, who suddenly have to decide the fate of millions in a matter of minutes. Bigelow manages to create one of the most tense viewing experiences I’ve had in a long time — a sense of real terror and suspense, wondering what the hell is going on and how they’re going to get out of it, even though she tells the same story three times.
The ending has left many viewers frustrated, but I believe it’s absolutely the right choice. The music, the editing, the sound design, the camerawork — everything is top-notch and contributes to creating such an immersive experience, even while streaming it on Netflix. My only complaint is with some casting choices towards the end, but all in all, Bigelow has done it again. It’s one of those rare times I’d gladly watch a film a second time right away, just to admire its structure and relive the thrill of it all.
Congratulations to our client COSMOTE TELEKOM for such an important initiative, providing a new era of connectivity to all remote schools across Greece!
Thank you to everyone at Ogilvy Greece, Parasol, and Musou Music Group for bringing this idea to life in such an emotional way. Bravo to everyone who contributed, including our amazing cast.
Nouvelle Vague is a celebration of the joy of filmmaking and of artistic expression through the medium of cinema. It's about that time during the early 1960s, at the midpoint of cinema's 120-year history, when a group of film critics at the magazine "Cahiers du Cinéma" set out to examine what else this medium could offer besides classic Hollywood storytelling. Their output, called "the new wave", revolutionized cinema, and the film "Breathless" by Jean-Luc Godard was a prime example of that. Now, I admit I've never seen Breathless so far, but one of my all-time favourite directors, Richard Linklater, draws inspiration from the behind-the-scenes story of how this film was made, and sets out to reconstruct everything about it, documenting the making of the film in the fashion that it was filmed! At least that's what the logline says, since instead of going off-script and experimenting with the frame, Linklater does a meticulous job to give us a different point of view at every exact set of that iconic film. The actors playing the leads, Jean Paul Belmondo and Jean Seberg, as well as Jean-Luc Godard himself, not only bear a great resemblance but also do a fantastic job in capturing these iconic figures. And although the story doesn't really have narrative virtues, and gets repetitive from time to time, the film ends up being a pure celebration not only of Nouvelle Vague, but of cinema itself. Being a cinephile for all my life, and lucky to become a filmmaker at times, Nouvelle Vague spoke to my heart, and I'm not just eager to see "Breathless" now for the first time, but look forward to filming everything I can, again and again. I guess, in the age of streaming and AI that threaten cinema as we know it, studying Nouvelle Vague could be the biggest inspiration aspiring filmmakers could have.
