Ας πάρουμε τα πράγματα λίγο από την αρχή:
Ο πατέρας μου έζησε όλο τον ενήλικο βίο του στο Σαιττά, ένα μικρό θέρετρο κοντά στις Πλάτρες, στην οροσειρά του Τροόδους. Από το 1964 διατηρούσε ένα μαγαζί και έκανε λοκμάδες. Ο κόσμος τον φώναζε Δρούσια, επειδή είχε την καταγωγή του από το ομώνυμο χωριό της επαρχίας Πάφου.
Ήταν δύσκολος και ιδιόρρυθμος άνθρωπος, αλλά ανάστατο πνεύμα που φιλοσοφούσε τη ζωή. Πήγε σχολείο μέχρι τη δευτέρα δημοτικού. Έφυγε ξυπόλητος από το χωριό του και πήγε στη Λεμεσό να δουλέψει φούρναρης. Στον Πόλεμο πήγε στη Μέση Ανατολή με το εκστρατευτικό σώμα των Εγγλέζων, αλλά δεν δήλωσε ποτέ παλαιός πολεμιστής. Στην πραγματικότητα δεν πολέμησε ποτέ, ήταν ένας λουφαδόρος που ξέμεινε στην Αίγυπτο και έμαθε να κάνει λοκμάδες.

Στους τοίχους του μαγαζιού του αναρτούσε τις πινακίδες με τα ανορθόγραφα ρητά του. Τα εμπνεόταν τις μοναξιασμένες μέρες του χειμώνα. Μια πινακίδα στην είσοδο έγραφε: «Απαγορεύεται αυστηρώς η είσοδος στις μύγες». Μια άλλη, στην κυπριακή διάλεκτο, έλεγε: «Όποιος έδωκεν μιάν κοκκόνα (κουκούτσι) της ελιάς στην ΕΟΚΑ θέλει πίσω έναν τενεκέ λάδι, γεμάτο». Σ’ ένα άλλο χαρτονάκι είχε σχεδιάσει ένα κουτί μ’ ένα σταυρό και έγραψε από κάτω την επεξήγηση: «Αυτό είναι κουτί για να βάζουν μέσα χρήματα. Και τα χρήματα τα βάζουν οι κουτοί»…

Μέχρι τα ’70 του δεν πήγε ποτέ σε γιατρό, δεν έκανε αναλύσεις, ήπιε στη ζωή του ένα βαπόρι κονιάκ και κάπνιζε τρία πακέτα τσιγάρα «555» την ημέρα. Στα ’80 του έκανε εγχείρηση προστάτη. Έκοψε το τσιγάρο, αλλά συνέχισε να πίνει ζιβανία (κυπριακό ρακί) και να δουλεύει στο μαγαζί. Πριν δύο χρόνια διαγνώστηκε με καρκίνο του προστάτη. Έκανε νέα εγχείρηση, ανάρρωσε και συνέχισε να δουλεύει. Μέχρι τις 30 Αυγούστου τηγάνιζε λοκμάδες.

Τον Σεπτέμβριο οι δυνάμεις του τον εγκατέλειψαν. Ο καρκίνος εξαπλώθηκε. Άρχισε να μπαινοβγαίνει το ογκολογικό κέντρο, να θέλει μεταγγίσεις, να μη στέκει στα πόδια του, να πονάει στα κόκαλα. Όταν ο καρκίνος άρχισε να τον καθηλώνει μου τηλεφώνησε και πήγα στο χωριό. Μου λέει: «Κάτσε να κουβεντιάσουμε κάτι σοβαρό». Εν πλήρη ηρεμία μου είπε τα εξής:
– Έχω καρκίνο και το ξέρω ότι δεν θα σταθώ ξανά στα πόδια μου. Ο Τάσσος έπαιρνε τα χρήματα στους γιατρούς με το κόshiνο (κόσκινο) και πέθανε, θα ζήσει ο Δρούσιας; Ο Τόκας πέθανε στα 52, εγώ είμαι 90, «έκοψα τα μίλια μου», δεν έχω παράπονο. Μέχρι να πεθάνω θα υποφέρω, γι αυτό να μου βρεις ένα γιατρό να του υπογράψω μια συγκατάθεση, να ξαπλώσω να κοιμηθώ και να μου βάλει ένεση να πεθάνω.

Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι δεν γίνονται αυτά τα πράγματα, να κάμει υπομονή, ότι έχει ακόμη ζωή κ.τ.λ., αλλά το είχε αποφασίσει. Και το έκαμε με το δικό του τρόπο: Σταμάτησε να τρώει και έπινε μόνο νερό. Σε 15 μέρες πέθανε, χωρίς να παραπονεθεί και χωρίς να κλάψει τη μοίρα του. Όρθιος!
Μέχρι την τελευταία στιγμή είχε πλήρη διαύγεια πνεύματος. Μόνο μια φορά παραμιλούσε, όταν μια συγγενής του πρότεινε να του φέρει τον παπά να τον εξομολογήσει. Τελικά, εξομολογήθηκε σε μένα και μου είπε πως έκανε το μουρλό διότι δεν ήθελε να μπει σ’ αυτή τη διαδικασία. Ουδέποτε είχε παρτίδες με τους παπάδες.
Η κηδεία του ήταν μια φυσιολογική οικογενειακή σύναξη. Δεν τον έκλαψε κανένας. Δεν έδωκε σε κανέναν την ευκαιρία να τον λυπηθεί. Προσωπικά, ούτε σοκαρίστηκα, ούτε λυπήθηκα, όσο κυνικό κι αν ακούγεται αυτό. Τι πιο νορμάλ για έναν άνθρωπο που έζησε τη ζωή του με τον δικό του τρόπο, δούλευε μέχρι τα 90 του επειδή του άρεσε αυτό που έκανε και αποφάσισε να πεθάνει και έφυγε με τον τρόπο που ήθελε, όταν διαπίστωσε ότι τον πρόδωσε το σώμα του;

Μετά την κηδεία πήγα στο μαγαζί του και στάθηκα μπροστά στα ρητά του. Ξεχώρισα ένα που έλεγε (διατηρώ την ορθογραφία): «Όπιος δεν ξέρι να πεθάνοι πέφτοι χαμαί και λαχταρά». Το ξεκρέμασα και το φύλαξα. Είναι η κληρονομιά που μου άφησε…

Μακάριος Δρουσιώτης

Σε ερωτήσεις πάνω στο ίδιο θέμα, το 79,3% εκτιμά ότι οι μετανάστες που ζουν στην Ελλάδα είναι «πάρα πολλοί», το 18,6% «αρκετοί, αλλά όχι πάρα πολλοί» και το 1,6% «όχι και τόσοι πολλοί».

Το 57,5% θεωρεί ότι «οι μετανάστες συμπιέζουν τους μισθούς και αυξάνουν την ανεργία των Ελλήνων», ενώ το 34,3% εκτιμά ότι «συμβάλλουν στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας».

Αξιοσημείωτο είναι το εύρημα στις σχεδόν κοινές αντιδράσεις Ελλήνων και μεταναστών στην φράση: «Οι μετανάστες κάνουν τις δουλειές που δεν θέλουν να κάνουν οι Έλληνες». Καταφατικά απάντησε το 74,9% των Ελλήνων και το 63,8% των μεταναστών.

Από την πλευρά τους, οι μετανάστες κατά 65,3% θεωρούν «δεύτερη πατρίδα τους την Ελλάδα», με μόλις το 1,9% να τη θεωρεί «κάτι εχθρικό».

Το 51,3% απαντά ότι δεν έχει υποστεί ρατσιστική συμπεριφορά από Έλληνες, ενώ το 47% απαντά θετικά.

Το 64,7% των μεταναστών σκοπεύει να παραμείνει στην Ελλάδα, 23,6% να επιστρέψει στη χώρα καταγωγής, και το 4,9% να μεταναστεύσει σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα.

Το 73,4% των μεταναστών αισθάνονται «ασφαλείς», το 25,3% νιώθει ότι «κινδυνεύει», ενώ το 65,3% των Ελλήνων πιστεύει ότι «κινδυνεύει» έναντι του 29,6% που αισθάνονται «ασφαλείς».

– Η έρευνα διεξήχθη τον Αύγουστο από την Κάπα Research σε πανελλαδικό δείγμα 530 μεταναστών και 1280 Ελλήνων. Τα αποτελέσματά της θα παρουσιαστούν την Τετάρτη (23/12) στο Μέγαρο Υπατία σε ημερίδα που διοργανώνει το υπουργείο Εσωτερικών και το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ένταξης Υπηκόων Τρίτων Χωρών στην Ελλάδα.

Πηγή: Nooz.gr

Τεχνολογία & Κοινωνική Αλλαγή: Η τεχνολογία δεν είναι από μόνη της ούτε μόνο αρνητική ούτε μόνο θετική ούτε ουδέτερη αλλά ούτε αποτελεί και από μόνη της παράγοντα κοινωνικής αλλαγής. Έχει όμως συγκεκριμένες κάθε φορά ιδιότητες, προεκτάσεις και προοπτικές. Η διαμόρφωση και η χρήση/εκμετάλλευσή της εναπόκειται λοιπόν στον ανθρώπινο παράγοντα και κρίνεται ανάλογα με την εκάστοτε κατανομή δυνάμεων στον κοινωνικό ανταγωνισμό. Έτσι, οι σύγχρονες τεχνολογίες μπορούν να δημιουργούν τις προϋποθέσεις τόσο για νέες μεθόδους και τακτικές κυριαρχίας πάνω στις κοινωνίες όσο και, την ίδια ώρα, για νέες δυνατότητες και προοπτικές για τη συνεργασία και την αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων, τη δημοκρατική συμμετοχή και την κοινωνική απελευθέρωση.

Η Διαμόρφωση της Τεχνολογίας ως Κρίσιμο Πεδίο Πάλης
Η δημιουργία και πραγμάτωση των απελευθερωτικών προοπτικών των σύγχρονων τεχνολογιών δεν εναπόκειται σε μία αναπόδραστη αλληλουχία ιστορικών γεγονότων αλλά στην ανθρώπινη συλλογική δράση. Τα κινήματα, που αγωνίζονται για την κοινωνική απελευθέρωση, οφείλουν να αναγνωρίζουν τη διαμόρφωση και εφαρμογή των τεχνολογιών αυτών ως ένα κρίσιμο πεδίο πάλης. Ο στόχος της συλλογικής τους δράσης θα πρέπει να είναι διττός, δηλαδή να κατευθύνεται τόσο προς την πραγμάτωση τέτοιων απελευθερωτικών προοπτικών όσο και προς την καταπολέμηση τεχνολογικών επιλογών, που ενισχύουν την κυριαρχία μέσα στις κοινωνίες.

Πληροφορική & Επικοινωνίες
Οι σύγχρονες τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνιών συνοψίζουν με τον πιο έντονο τρόπο τις αντιφάσεις, που αναφέρονται παραπάνω. Ενώ αναπτύχθηκαν αρχικά για στρατιωτικούς σκοπούς, εγγενή τους χαρακτηριστικά είχαν απρόβλεπτα για τους σχεδιαστές τους αποτελέσματα, όταν υιοθετήθηκαν στην οικονομία και στην επιστημονική έρευνα. Σήμερα, βρίσκονται στην καρδιά των υπό εξέλιξη κοινωνικών αλλαγών. Αποτελούν αίτιο και ταυτόχρονα αποτέλεσμα της παγκοσμιοποιημένης καπιταλιστικής οικονομίας και της μετάβασης σε μία μεταβιομηχανική κοινωνία και, ταυτόχρονα, μέσο για μία άνευ προηγουμένου έκρηξη επικοινωνίας και δημιουργικότητας ανάμεσα στους ανθρώπους. Οι ίδιες τεχνολογίες από τη μία χρησιμοποιούνται από την κυριαρχία για την ενίσχυση της επιτήρησης πάνω στις κοινωνίες και την ενίσχυση των οργανωτικών της υποδομών αλλά από την άλλη δίνουν ώθηση σε έναν μετασχηματισμό της δημόσιας σφαίρας προς την κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης και στην ανάδειξη μετακαπιταλιστικών μορφών άυλης οικονομίας.