Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii

Όταν ήμουν παιδί, ο παππούς μου στο χωριό, ένας εξηντάρης, ψηλός, ξερακιανός αγρότης από ένα κεφαλοχώρι της Αιτωλοακαρνανίας κάτω από τη μεγίστη λίμνη Τριχωνίδα, είχε όλο κι όλο για όχημα έναν γάιδαρο. Τον Μήτσο. Τιμόνι δεν είχε πιάσει στα χέρια του – με τον Μήτσο κατέβαινε κάθε πρωί κι απόγευμα στον κάμπο να ποτίσει τα ζώα και τα χωράφια κι επέστρεφε πίσω στο σπίτι, στην πλαγιά του βουνού.

Η εμπειρία της βόλτας με γάιδαρο, για μένα, το παιδί της πόλης (σικ), που ήμουν μαθημένη σε αυτοκίνητα και λεωφορεία, φάνταζε εξωτική: Τα καλοκαίρια που πηγαίναμε στο χωριό, καθόμουν κάθε απόγευμα στην αυλή και περίμενα να φανεί στη γωνία ο παππούς καβάλα στον όνο του και μόλις ξεπρόβαλλε, έτρεχα μες στο δρόμο, κι εκείνος περιχαρής, με ένα χαμόγελο που ακόμα θυμάμαι να αγγίζει κυριολεκτικά ως και τα αυτιά του, καμπυλώνοντας θαρρείς ανάποδα το μακρύ, λευκό του μουστάκι, έπιανε τα γκέμια να σταματήσει το ζωντανό, και μ’ ανέβαζε στη σέλα ομπρός του. Διασχίζαμε τότε μαζί, καβάλα στο γάιδαρο, τα λιγοστά μέτρα που απέμεναν μέχρι το χωράφι πάνω απ’ το σπίτι, όπου έδενε τα βράδια ο Μήτσος, τριγυρισμένος από δεκάδες δεμάτια σανό.

Ο παππούς ήταν φτιαγμένος από ένα σπάνιο σήμερα υλικό, ένα αγόρι που ορφάνεψε μικρό, που ο πατριός του επιχείρησε να το σκοτώσει κι η μάνα μετά το εγκατέλειψε για έναν άλλο πατριό’ ο τυπικός άνθρωπος που «γνώρισε τους ανθρώπους και αγάπησε τα ζώα». Τα ζώα στα χέρια του δεν ήταν απλώς μια επένδυση που ταΐζεις για μήνες για να καλοσφάξεις και μοσχοπουλήσεις κάποτε, αλλά ψυχές με συναισθήματα, τα αγαπούσε με τη δύναμη που ο γεωργός πονά τη γη και τα δεντρά του, και πράγματι, τα ζώα στο χωριό όσο ζούσε ο παππούς καλοπερνούσαν κι αφθονούσαν. Άμα πέθανε -και λέγεται πως, το πρώτο εγκεφαλικό τον έπιασε μια μέρα που κατέβηκε με χαλάζι στον κάμπο να ταΐσει τα ζωντανά- στέρεψαν και τα ζώα στο χωριό, ερήμωσε η γειτονιά και πρωτίστως εκείνος ο περιστερώνας στην αποθήκη απέναντι απ’ το σπίτι, απ’ όπου κάθε τόσο ξεπρόβαλλαν λευκά περιστέρια για να περπατήσουν στην αυλή, προτού επιστρέψουν στη φωλιά τους.

Τον Μήτσο μόλις πέθανε ο παππούς τον πούλησαν. Και λίγο καιρό μετά, πέθανε κι αυτός. Απ’ το μαράζι του είπαν. Σαν σύμβολο αιώνιο μιας φιλίας ανθρώπου-ζώου που πια ξεφτίζει προς τη δύση της.