Καλησπέρα,
Το θέμα δεν είναι τόσο τα Γερμανικά ή τα Αγγλικά όσο οι φαντασιώσεις σε σχεση με την γλώσσα και η εξιδανίκευση του παρελθόντος.
Δεν ξέρω, εάν οι παγίδες είναι λιγότερες ή περισσότερες στα Αγγλικά (και εγώ εκεί συγκλίνω, βέβαια). Μπορεί να είναι και «ανεκτικότερα» τα Αγγλικά και ίσως εκεί να βρίσκεται και η αρετή τους. Εκεί που σε άλλες γλώσσες βλέπουν «πσρακμή» και «λάθη» για να τα αποδεχθούν μετά από χρόνια η Αγγλική τα αποδέχεται γρήγορα και προχωρά στα ουσιαστικότερα.
Εντάξει δεν μιλώ άπταιστα Γερμανικά, αλλά έχω κάνει αρκετά χρόνια.
Καλές γιορτές!

Έχεις απόλυτο δίκιο! Το «τι» δεν παίρνει ποτέ τόνο.

Εγώ να σταθώ. Όμως, αυτό δεν θα αναιρέσει την ύπαρξη του φαινομένου. Αυστηρά μιλώντας δεν είναι δέn-tρο αλλά δέn-dρο. Oι γλώσσες αλλάζουν και ναι τον ρυθμό τον δίνουν αυτοί που έχουν επιρροή, χωρίς να σημαίνει πάντοτε ότι οι τελευταίοι αξίζει να θεωρηθούν «ηγέτες».
Επιπλέον, ποιο είναι το κριτήριο για την «κατάντια της γλώσσας; Γιατί να ενοχλεί η αδυναμία διάκρισης μεταξύ «d», «nt» και «nd» και όχι ότι η λέξη δέντρο από dέndρο, που προφερόταν στα αρχαία, προφέρεται τώρα δέdρο/ δέntρο/ δέndρο ;