| CARVIEW |
]]>Δημήτρης Λουζικιώτης – «Αναστενάρια. Στην ιερή έκσταση της παράδοσης» from Dimitris Louzikiotis on Vimeo.
]]>
«Αναστενάρια. Στην ιερή έκσταση της παράδοσης».
Πρόκειται για μια μονοθεματική παρουσίαση που αφορά στα «Αναστενάρια», δηλαδή την ιεροπραξία της πυροβασίας σε περιοχές της Βόρειας Ελλάδας. Τα Αναστενάρια είναι μια πανήγυρις που γίνεται κάθε χρόνο το μήνα Μάιο. Διαρκεί τρεις μέρες, με αφετηρία τη γιορτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης. Θεωρείται ιερή τελετουργία, η οποία πηγάζει από τα βάθη του χρόνου ως μια αρχετυπική διαδικασία μεταφυσικής επικοινωνίας με το Θείο και εκφράζεται με υπερβατική συμπεριφορά όσων συμμετέχουν, καθώς δεν καίγονται πατώντας στα πυρωμένα κάρβουνα. Οι εικόνες που εκτίθενται ελήφθησαν από το 2011 έως το 2013 στην Αγία Ελένη Σερρών και στο Λαγκαδά Θεσσαλονίκης. Αποτελούν τμήμα πολύχρονης εργασίας του φωτογράφου με πρόθεση την αποτύπωση και την καλλιτεχνική απόδοση της εξέλιξης της ιεροπραξίας, μέσα από την ένταση των συναισθημάτων που εκφράζονται στα πρόσωπα και στα σώματα των ιερουργών καθόλη τη διάρκεια της τελετουργίας: από την αρχική ηρεμία και την ευλάβεια στο άναμμα της φωτιάς, από την άντληση δύναμης διαμέσου του χορού στο «κονάκι» −όπως ονομάζουν το χώρο του ιερού− έως την έκσταση που βιώνουν οι χορευτές πάνω στα κάρβουνα. Οι φωτογραφίες προσπαθούν, να αποδώσουν όσο το δυνατό πιο παραστατικά, το στίγμα της γιορτής, δίχως εντυπωσιασμό αλλά με την απαιτούμενη «ζεστασιά», συγκίνηση και ιερότητα, έτσι όπως ενυπάρχει στο δρώμενο. Εγκαίνια: Δευτέρα 28 Απριλίου 2014, ώρα 20:00 / Διάρκεια έκθεσης: 28 Απριλίου − 11 Μαΐου 2014 / Εκθεσιακός χώρος: Αλατζά Ιμαρέτ Κασσάνδρου 91-93 (τηλ.: 2310278587) / Υπό την αιγίδα: Θεσσαλονίκη Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας 2014 (www.thessaloniki2014.eu) /Αρωγός: Κέντρο Πολιτισμού «Αριστοτέλης ο Σταγειρίτης» (www.perix.org) / https://www.facebook.com/events/712005578852444/?ref_newsfeed_story_type=regular
Ο Δημήτρης Γ. Λουζικιώτης γεννήθηκε στη Στρατονίκη Χαλκιδικής. Ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Φωτογραφικά έργα του έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα, έχουν παρουσιαστεί σε gallery και αρκετά πλέον ανήκουν σε ιδιωτικές συλλογές. Μεταξύ άλλων συμμετείχε στην BIENNALE:1 Σύγχρονης Τέχνης (Θεσσαλονίκη 2007). Διατηρεί δημιουργικό γραφείο και studio φωτογραφίας (louzikiotis.gr / louzikiotis.com). Συνεργάζεται ως επαγγελματίας γραφίστας, φωτογράφος και σύμβουλος επικοινωνίας με πολλές επιχειρήσεις και οργανισμούς. Έχει δημοσιεύσει πληθώρα άρθρων, πολιτιστικού και καλλιτεχνικού περιεχομένου, σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα. Είναι ο ιδρυτής και πρόεδρος του Κέντρου Πολιτισμού «Αριστοτέλης ο Σταγειρίτης» (www.perix.org).
]]>
Φωτογραφία: Δημήτρης Λουζικιώτης
«Είμαστε όλοι θυμωμένοι
(Έρημη χώρα – ΚΡΙΣΗ-μοι καιροί)»
Μία έκθεση του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης
Στα πλαίσια της: 2ης διοργάνωσης του Φεστιβάλ Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης:
Contrast / Αντίθεση
Επιμέλεια: Βασίλης Καρκατσέλης.
Γκαλερί Γαλλικού Ινστιτούτου Θεσσαλονίκης
Λεωφόρος Στρατού 2Α, τηλ. 2310821231
Εγκαίνια: Δευτέρα 9 Ιανουαρίου στις 20:00
Διάρκεια: 9 – 31 Ιανουαρίου
Ώρες Λειτουργίας: Δευτ. – Παρ. 10:30 – 13:30 και 18:00 – 20:00
Σαβ. 10:30 – 13:00, Κυρ. κλειστά
Στην έκθεση με φωτογραφίες τους συμμετέχουν οι:
Σμάρα Αγιακάτσικα, Μαριρένα Γρηγορά, Γιάννης Παπαδόπουλος, Κυριάκος Κατσαρέας, Δημήτρης Λουζικιώτης, Δημήτρης Ζωγράφος, Άσπα Ζώγια, Σταύρος Δαγτζίδης, Δημήτρης Προκοπίου, Νίκος Κοτζαμπασάκης, Μαρίνα Προβατίδου, Βασίλης Καρκατσέλης, Σάββας Κόης, Έμμογλου Κοσμάς, Γιάννης Λογιοτατίδης, Βασίλης Βαρσακέλης, Στέλιος Καραθεοδώρου, Παίζη Μαρία, Φιλίππου Στέλιος, Γιάννης Χολογκούνης και η EVI PETERSON. Βίντεο: Σταύρος Δαγτζίδης και εγκατάσταση Βασιλική Παραπούρα.
Το θέμα της νέας έκθεσης, με τον παραπάνω τίτλο, δόθηκε για να βρουν την ευκαιρία να μιλήσουν οι φωτογράφοι εξωαισθητικά, να έχουν λόγο για μία μη φορμαλιστική φωτογραφία, να εκφραστούν πολιτικά. Για να τους δοθεί η ευκαιρία να πάρουν θέση με το έργο τους πάνω σε αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα, να πουν την άποψή τους για τους δύσκολους καιρούς που περνάμε, για την αλλαγή στις μεταξύ των ανθρώπων σχέσεις που παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια, για την ευτέλεια της δημόσιας ζωής, την καταβαράθρωση των πολιτιστικών αξιών και γιατί όχι, για την αντίσταση στην κρίση αυτή που αρθρώνεται, όταν αρθρώνεται .
Το αποτέλεσμα που θα παρουσιαστεί στη μεγάλη γκαλερί του Γαλλικού Ινστιτούτου Θεσσαλονίκης είναι ακριβώς αυτό. Μία μεγάλη, σπονδυλωτή, αρθρωτή, ομαδική έκθεση που προσπαθεί να καλύψει με πολλά επιμέρους, όλα αυτά που θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι εγγράφονται στο κεφάλαιο χώρα, άνθρωποι και θεσμοί σε κρίση, μήπως και η τέχνη; Τα αντικείμενα, οι εγκαταστάσεις, τα τοπία, οι σχέσεις, οι καταστάσεις είναι κλειστές. Οι άνθρωποι αυτής της χώρας διαφέρουν από τα στερεότυπα των ξέγνοιαστων διακοπών. Οι αντιδράσεις και οι αγώνες μιας ελάχιστης μερίδας κατοίκων της, αυτών που δεν αφήνονται και προσπαθούν να σταματήσουν την κατηφόρα, δεν απουσιάζουν από την έκθεση, επίσης. Φυσικά, ο κάθε φωτογράφος που συμμετέχει σε αυτήν, δίνει το δικό του περιεχόμενο στην έννοια κρίση – μοι καιροί, συνεισφέρει με τον δικό του τρόπο προσέγγισης στη διερεύνηση αυτής της χώρας και των προβλημάτων της και εκφράζεται με τη δική του φόρμα. Ας μην ξεχνάμε ότι το πολιτικό περνάει από το βαθύ προσωπικό.
Βασίλης Καρκατσέλης / Επιμελητής
Λίγα λόγια για το Φεστιβάλ
Contrast / Αντίθεση: Πρώτο Φεστιβάλ Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης 2010
Η αρχική σύλληψη βασίστηκε στην ιδέα ενός φωτογραφικού φεστιβάλ που θα διοργανώνεται και θα υποστηρίζεται από τους ίδιους τους συμμετέχοντες και στο οποίο θα συνυπάρχουν όλες οι φωτογραφικές δυνάμεις της χώρας. Ζητούμενο ήταν να παρουσιαστούν δουλειές φωτογράφων, ακόμη και αντίθετες από την αισθητική των διοργανωτών, με μόνη απαίτηση να υπάρχει σαφής άποψη και σοβαρότητα. Το Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, πιστό στις ιδέες του δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από μία γεμάτη ελπίδες αρχή. Ο στόχος ήταν η δημιουργία ενός φεστιβάλ που θα συμπεριλαμβάνει πολλές και διαφορετικές απόψεις και που δεν θα διακατέχεται από την άποψη και την αισθητική ενός μόνο ανθρώπου υπέρ επιμελητή / υπέρ διευθυντή ή μιας ομάδας συγκεκριμένων συμφερόντων. Η συγκέντρωση των τελικών συμμετοχών δικαίωσε τους στόχους μας, παρουσιάζοντας μέσα από 49 εκθέσεις ένα σημαντικό κομμάτι από την σύγχρονη «φωτογραφική σκηνή» της χώρας.
Contrast / Αντίθεση: 2ο Φεστιβάλ Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης 2011
Το φετινό φεστιβάλ βασίστηκε στην ιδέα της ανάπτυξης μιας πιο συγκεντρωτικής διοργάνωσης, που θα αποτελείται από λίγες, αλλά μεγάλες ομαδικές εκθέσεις / παραγωγές.
Για κάθε έκθεση ορίστηκε ένας επιμελητής, ο οποίος ανέλαβε την διοργάνωση και το στήσιμο της έκθεσης.
Το αποτέλεσμα είναι η παραγωγή 7 μεγάλων ομαδικών εκθέσεων με συμμετοχές από μεμονωμένους φωτογράφους ή μέλη ομάδων από όλη την χώρα και συγκεκριμένα:
7 ομαδικές εκθέσεις, 170 φωτογράφοι, 700 φωτογραφίες.
Η παρούσα έκθεση, του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, ορίστηκε να έχει σαν επιμελητή τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή του, Βασίλη Καρκατσέλη.
Για τη νέα μορφή του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης.
Το ΦΚΘ στη νέα του μορφή υφίσταται για να εδραιώσει ένα διεθνές forum ανταλλαγών και αναζητήσεων μέσω της εικόνας και της φωτογραφικής φόρμας.
Για να το πετύχουμε : στηριζόμαστε στη γενική αρχή της φωτογραφικής καλλιτεχνικής εκπαίδευσης, ταυτόχρονα, προς κοινό και φωτογράφους, υποστηρίζουμε με κάθε μέσον τη φωτογραφία σαν τέχνη, μέρος ενός ευρύτατου πεδίου διάδρασης μεταξύ των τεχνών και της κοινωνίας, εργαζόμαστε για την ανάπτυξη ενός δυναμικού διαλόγου περί τέχνης και φωτογραφίας, για το με τι αυτές ασχολούνται σήμερα και πως εκφράζονται, για πάσης φύσεως διασταυρώσεις απόψεων, τεχνικών, γραφών και περιεχομένων, διοργανώνουμε εκθέσεις (ατομικές και κυρίως θεματικές ομαδικές) ελλήνων, παντού όπου μας καλέσουν, (εάν είναι δυνατόν πολύτεχνες και διαδραστικές), με στόχο την προβολή των Ελλήνων δημιουργών και του έργου τους, στη χώρα τους και το εξωτερικό, παράγουμε εκθέσεις μικτές (Ελλήνων και ξένων) με στόχο την ανταλλαγή εμπειριών, την γνωριμία των Ελλήνων με το σύγχρονο του Ευρωπαϊκού σημερινού πνεύματος, τη δημιουργία δεσμών ακατάλυτων (ατομικών και συλλογικών), που σε βάθος χρόνου θα απελευθερώσουν την Ελληνική φωτογραφία και προς τους διεθνείς της ορίζοντες, συμμετέχουμε σε δύο διεθνείς θεσμούς – δίκτυα που βάζουν την Ελληνική φωτογραφία και τον Ελληνικό θεωρητικό λόγο για αυτήν στο ίδιο επίπεδο με όλες τις συνεργαζόμενες άλλες.
Ένα ξεχωριστό (και μοναδικό για την Ελληνική Φωτογραφία) εργαλείο είναι το site του https://www.fkth.gr. Όπως γράφτηκε στον τύπο: Απευθύνεται στους ειδικούς, αλλά το επισκέπτονται όλοι. Είναι βοήθημα, αλλά και οργανωτής εκθέσεων και πίνακας ανακοινώσεων και θεωρητικό ενχειρίδιο.Έχει κείμενα που δεν βρίσκεις πουθενά αλλού, κι κυρίως, αυτό είναι το μοναδικό σχεδόν βήμα της πέραν των ορίων Ελληνικής φωτογραφίας σε επίπεδο φόρμας και περιεχομένου. Έχει ένα αρχείο που περιλαμβάνει σχεδόν το μεγαλύτερο μέρος της πρόσφατης ιστορίας της καλλιτεχνικής φωτογραφίας της Θεσσαλονίκης. Δεν είναι με τίποτε, κάτι ακόμη στο διαδίκτυο, για να ξεφυλλίζει βιαστικά ο επισκέπτης του ή για να ανεβάζει κάποιος φωτογραφίες του ξεπέτα, με την θέαση του ενός δεκάτου του δευτερολέπτου. Είναι όπλο για σοβαρή συμμετοχή στο διάλογο για τις ιδέες και τα κριτήρια περί του τι είναι, πως και τι φωτογραφίζει η φωτογραφία σήμερα.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΘΥΜΩΜΕΝΟΙ
Διανύουμε την πρώτη δεκαετία του εικοστού πρώτου αιώνα. Αυτοί που λέγαν τόσα χρόνια ότι ο καπιταλισμός πέθανε, επιβεβαιώνονται. Όλα αυτά που έκανε τα τελευταία είκοσι χρόνια, ασελγώντας πάνω στα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα και στις κατακτήσεις των εργαζόμενων δεν ήταν παρά οι τελευταίες σπασμωδικές κινήσεις πριν από τον επιθανάτιο ρόγχο του.
Πόλεμοι, επεμβάσεις, βομβαρδισμοί, ακρότητες και φανατισμοί δείχνουν το σκληρό πρόσωπο της εξουσίας. Μεγάλα τμήματα του πληθυσμού κάτω από το όριο φτώχειας.
Πολιτισμοί καταστρέφονται, ήθη και έθιμα καταργούνται, λαοί ισοπεδώνονται. Η αυτοδιάθεση λαών και ανθρώπων είναι έννοιες που έχουν καταπατηθεί βάναυσα.
Η ελληνική κοινωνία είναι μέσα στο παιγνίδι του παγκόσμιου καταμερισμού. Προσπαθεί να πάρει ένα κομμάτι από την πίτα.
Μεγάλα τμήματα του πληθυσμού και της νεολαίας στρέφονται στο κυνήγι του κέρδους και την ιδιώτευσης. Στο ανώτερο πεδίο, πολιτική και πολιτιστική αφασία, ενώ στην κοινωνία αμοραλισμός, βία, φόβος, θυμός και ένας έρπων ρατσισμός κυριαρχούν, σ’ αυτήν που κάποτε ήταν γεμάτη ευαισθησίες. Το πιο ενεργό κομμάτι της κοινωνίας, η νεολαία απαξιώνεται, η μεταναστεύει στο εξωτερικό η περιθωριοποιείται.
Θυμός γιατί μας πρόδωσαν αυτοί στους οποίους πιστέψαμε.
Θυμός γιατί τα όνειρα μας δεν πραγματοποιήθηκαν.
Στον πολιτισμό, το κιτς, τα σκουπίδια, η φθήνια και το κέρδος είναι στην πρώτη γραμμή.
Πως απαντά ο σύγχρονος καλλιτέχνης, ο σύγχρονος φωτογράφος, σε όλα αυτά; Πως αντιδρά; Μιλά; Αντιστέκεται;…η σιωπή είναι συνενοχή.
Είναι προφανές ότι η αλληγορία, η αφαίρεση, το συμβολικό θα παίξουν σημαντικό ρόλο στην έκφραση των φωτογράφων. προτάσεις όχι μόνον φωτογραφικές, αλλά και εγκαταστάσεις, βίντεο κ.λ.π., είναι προς συζήτηση.( μόλις άνοιξε).
Όλα αυτά έγραφε ο υπογράφων σε ένα εσωτερικό κείμενο στις 4/12/08.
Είκοσι επτά μήνες μετά τι άλλαξε;
Αυτοί που μας έφεραν σ’ αυτή την κατάσταση, σε συνεργασία με ξένα οικονομικά και πολιτικά κέντρα, αποφάσισαν να μας σώσουν.
Αυτοί που ευτέλισαν την ζωή μας, είναι δυνατόν να γίνουν οι σωτήρες μας;
Αυτοί που ευτέλισαν τους ποιητές, μοιράζουν βραβεία χωρίς αντίκρισμα.
Αυτοί που ευτέλισαν τους νέους, ιδρύουν Υπουργείο Νεολαίας.
Αυτοί που ευτέλισαν την τέχνη, βαφτίζονται κριτικοί τέχνης.
Αυτοί που ευτέλισαν την παιδεία, μας «κάνουν» μάθημα.
Αυτοί που ευτέλισαν την υγεία, να γίνουν οι σωτήρες μας.
Αυτοί που πούλησαν την πατρίδα μας, τρείς φορές, να γίνουν πατριώτες.
Αυτοί που μας έκαναν συνενόχους, τώρα ζητούν ευσυνειδησία.
Αυτοί που μιλούν για αξιοκρατία, την τορπιλίζουν συνεχώς.
Αυτοί που ποτέ δεν πληρώνουν, πάντα ζητούν να πληρώνουμε εμείς.
Αυτοί που για τα πάντα έχουν άσυλο, τώρα, ζητούν να καταργηθεί το πανεπιστημιακό άσυλο….
ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΕΟΣ
ΕΙΜΑΣΤΕ ΘΥΜΩΜΕΝΟΙ
Σταύρος Δαγτζίδης
Ο ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΟΚΡΙΘΗΚΕ ΠΟΤΕ , Του Παύλου Μαυρογιάννη / Ιούνιος 2011
Δεν είχαν ακόμη όλα τα σπίτια τηλεόραση όταν ήμασταν παιδιά. Κι αν στην πόλη οι ασπρόμαυρες GRUNDIC και TELEFUNKEN γίνονταν, σιγά-σιγά, αναπόσπαστο τμήμα του οικιακού εξοπλισμού, στο χωριό, πέρα απ’ τα καφενεία, τα σπίτια που είχαν τηλεόραση ήταν πολύ λίγα. Απ’ την άλλη, το μοναδικό κρατικό κανάλι δεν έπαιζε και τόσο συχνά ελληνικές ταινίες. Μόνο κάθε δεύτερη Τρίτη. Κι όταν κυκλοφορούσε το «Ραδιοπρόγραμμα» κι είχε την πολυαναμενόμενη αναγγελία, έπεφτε σύρμα στο σχολείο και στη γειτονιά. «Έχει Βέγγο». Τότε, πότε στο ένα σπίτι πότε στο άλλο, η πιτσιρικαρία έκανε πάρτι. Κι η τηλεόραση πότε με άσπρη πότε με μαύρη και ενίοτε ασπρόμαυρη εικόνα δεν επιδείκνυε πάντοτε την ίδια καλή θέληση. Ιδίως κάποια βράδια του χειμώνα με βροχή και αέρα που στριφογυρνούσε την πολύπαθη αντένα της στα τέσσερα σημεία. Εκείνη ήταν η στιγμή για την παρέμβαση των μεγαλυτέρων που, ως ειδικοί, βαρούσαν «με τέχνη» την ξύλινη κάσα της για να τη συμμορφώσουν και να επαναφέρουν την ταλαίπωρη εικόνα. Κι όταν η συσκευή πείσμωνε και αρνιόταν να δείξει εικόνα, «χιονίζει στο Τρόοδος» αποφαίνονταν οι εν λόγω «τεχνικοί». Τι ήταν, όμως, εκείνη η τόσο οικεία και καλόκαρδη φιγούρα που μάγευε με την παρουσία της μικρούς και μεγάλους; Δεν μπορούσαμε να εξηγήσουμε την αγάπη μας μα δεν χρειαζόταν κιόλας. Μέσα μας ξέραμε. Καταλαβαίναμε. Άγγιζε τις ψυχές μας γιατί οι χαρακτήρες που ενσάρκωνε υπήρχαν ακόμη γύρω μας. Τόσο αληθινοί όπως αληθινός υπήρξε και ο ίδιος. Ένας ηθοποιός που δεν υποκρίθηκε ποτέ. Δεν έπαιξε ποτέ κάτι που δεν θα μπορούσε να ήταν ο ίδιος στην πραγματικότητα. Και το «έπαιζε» είναι πολύ σχετικό. Ξεδίπλωνε, απλώς, κομμάτια απ’ την ψυχή του. Ένας χαρακτήρας, ένας άσημος λαϊκός ήρωας με τον οποίο μπορούσε να ταυτιστεί κάθε απλός άνθρωπος του μεροκάματου. Ένας ηθοποιός που κουβαλάει μέσα του καρπό από τον σπόρο των αρχαίων τραγικών ζυμωμένο με όλες τις πτυχές της νεοελληνικής πραγματικότητας με μαγιά το πηγαίο και ανεξάντλητο ταλέντο του. Παρατηρήστε δίπλα στην εικαστική κατασκευή τις φωτογραφίες και αφήστε να σας πλημμυρίσουν όλα εκείνα τα συναισθήματα που προκαλεί η θέασή τους. Τι να πρωτοπούν χίλιες λέξεις; Δύσκολα θα κατορθώσετε να εξηγήσετε με λόγια αυτό που αισθάνεστε, ωστόσο, είστε απολύτως σίγουροι ότι το αισθάνεστε. Η τραγικότητα του ανθρώπινου όντος συμπυκνωμένη και αποτυπωμένη σε ένα πρόσωπο. Ένα πρόσωπο που καθρεφτίζει την ατελεύτητη μάχη του ανθρώπου με τον έρωτα και τον θάνατο. Τον πόνο και την αγωνία για τα απλά, τα καθημερινά, την ικανοποίηση που προσφέρει η φροντίδα και η έγνοια να ’ναι οι γύρω του ευτυχισμένοι. Η ζωή του ορισμός της έννοιας «φιλότιμο» κι ως ηθοποιός, ορισμός του τίτλου του. Υποδύεται τον εαυτό του. Κατοχή, εμφύλιος, φτώχεια, πόνος, απόγνωση, απελπισία, μόχθος, αγωνία, πίκρα, θλίψη, απογοήτευση και στο βάθος, μακριά απ’ την παραίτηση, μια χαραμάδα ελπίδας. Ένας λαϊκός άγιος. Ο άγιος Ζι-Βέγγος. Κι άντε να εξηγήσεις, και στον εαυτό σου ακόμα, γιατί γελάς ή γιατί κλαις παρακολουθώντας τις ταινίες του. Εδώ σε θέλω. Κι όπως κι εσείς, φαντάζομαι, αν τον συναντούσα κάποια στιγμή στον δρόμο θα του έσφιγγα το χέρι και θα του έλεγα μια μόνο λέξη: «ευχαριστώ». Μια και δεν έτυχε όμως ποτέ να τον συναντήσω, έστω και τώρα απ’ αυτή τη μικρή κι ασήμαντη γωνιά ξεπληρώνω αυτή την οφειλή. «Ευχαριστώ, που σήκωσες για λίγο και το δικό μου φορτίο για να πάρω μιαν ανάσα. Για το γέλιο, για το δάκρυ, για όλα. Ευχαριστώ».
https://www.facebook.com/profile.php?id=100001022026980
https://www.facebook.com/pages/Ο-άγιος-Ζι-Βέγγος/122320501187977
Τραγικό παράδειγμα είναι ότι ενώ πολίτες, που με ιδία πρωτοβουλία προσέφυγαν σε δικαστήρια ευρωπαϊκών χωρών και δικαιώθηκαν, εξ’ αιτίας του ελληνικού νόμου και της δυνατότητας που έχει ο αρμόδιος υπουργός να απαγορεύει την εκτέλεση της απόφασης, δεν είναι δυνατόν να προχωρήσουν σε αυτή την κατεύθυνση.
Εν μέσω της «κρίσης» και με την λογική του «είδα φως και μπήκα» διάφοροι καλοθελητές -μεταξύ των οποίων ο Καρατζαφέρης, ο Πάγκαλος κλπ- για δικό του όφελος ο καθένας, ξιφουλκούν το τελευταίο διάστημα, υπέρ αυτής της διεκδίκησης.
Στα μέσα Φεβρουαρίου, βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσαν ερώτηση στη Βουλή εάν και εφόσον η ελληνική κυβέρνηση «σκοπεύει να διεκδικήσει άμεσα τις οφειλές της Γερμανίας προς την χώρα μας;» αφού «Γερμανοί πολιτικοί και γερμανικά πιστωτικά ιδρύματα πρωταγωνιστούν με δηλώσεις και παρεμβάσεις τους στο άθλιο κερδοσκοπικό παιχνίδι που διαδραματίζεται αυτές τις μέρες σε βάρος του ελληνικού λαού».
Για ένα αριστερό και δημοκρατικό κόμμα, όπως δηλώνει πως είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, η ανωτέρω παρέμβαση θα ήταν πράξη αυτονόητη, έντιμη, εθνικά ωφέλιμη, σημείο αναφοράς, ίσως και όραμα αγώνα. Όμως το κόμμα αυτό από καταβολής της υπάρξεώς του, «μόλις μαζέψει το γάλα, ρίχνει μια κλωτσιά στην καρδάρα και το χύνει» όπως το περιγράφει ο λαός. Από τη μια προβαίνει σε πολιτικές πράξεις ωφέλιμες για τον λαό και τον τόπο, κι εν συνεχεία τις μετατρέπει σε αφαιρετικά σχήματα στο σώμα της κοινωνίας. Οπότε μοιραία ακυρώνει όσα ψήγματα συμπάθειας κατακτά, και τα μετασχηματίζει σε πολιτική απέχθεια αφού κατέχει το «προνόμιο», να είναι ο κύριος εκπρόσωπος μιας νεοφανούς στάσης στην πολιτική ζωή, εθνικά αποδομητικής και άκρως εχθρικής για την πολιτισμική ιδιοσυστασία του ελληνικού λαού. Στάση που δείχνει να διέπεται από μια άστοχη με την πολιτική έννοια «ιδεολογία εμμονής»! Εμμονή να υπερασπίζεται οτιδήποτε διαφορετικό, εκτός, απ’ ό,τι συμπίπτει με την ελληνική ιδιοπροσωπία. Οι γειτονικοί λαοί, οι μειονότητες -υπαρκτές και ανύπαρκτες- οι παράνομοι μετανάστες, όλοι έχουν περισσότερη αξία υπεράσπισης, με βάση την «αριστερή και διεθνιστική» στάση, ενώ η υπεράσπιση της ελληνικότητας και του ελληνισμού, θεωρείται «εθνικισμός» και δεν συνάδει της αριστερής ιδεολογίας! Πολλά παραδείγματα, συνηγορούν σε μια τέτοια διαπίστωση. Επιγραμματικά, θα επισημάνω μερικά:
Με ομόφωνη απόφαση της κοινοβουλευτικής του ομάδας, πριν από μερικές μέρες και στο όνομα μιας νεφελώδους «δημοκρατικότητας» υπερασπίστηκε με σθένος την κ.Θάλεια Δραγώνα (γραμματέα του Υπουργείου Παιδείας) για το εθνικά απαράδεκτο βιβλίο που συνυπογράφει με άλλους επιστήμονες, το οποίο μεταξύ άλλων καταδίκασε και ο Μίκης Θεοδωράκης με ένα κείμενο καταπέλτη.
Δεν πάει καιρός που με υψηλούς τόνους υπεραμύνθηκε την καθηγήτρια κ. Μαρία Ρεπούση, για το κατάπτυστο βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού, που εισήγαγε μέσω του Υπ. Παιδείας στα ελληνόπουλα, το οποίο καταδίκασαν σύμπασα, οι απανταχού Έλληνες.
Στο όνομα ενός «διεθνισμού», τον οποίο όποιος είναι αριστερός οφείλει να τον έχει εμβολιαστεί, συνιστώσες, ομάδες και ομαδούλες που συγκροτούν το κόμμα, υπογράφουν κείμενα και ταξιδεύουν στη γειτονική χώρα, για να υπερασπίσουν μιαν ανύπαρκτη «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Δεν πέρασε καιρός από τότε που ο μέχρι πρότινος αρχηγός του κόμματος, ο κ. Αλαβάνος, ταξίδεψε στα Σκόπια για να συνομιλήσει με τον φασίστα Γκρούεφσκι, με το πρόσχημα πως «οι λαοί δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα» και ότι δήθεν «προέχουν οι σχέσεις καλής γειτονίας».
Βαρύτατο ατόπημα αποτελεί φυσικά και το ότι το 2004 ο Συνασπισμός τάχθηκε αδιάντροπα υπέρ της αηδιαστικής πλεκτάνης του λεγόμενου «Σχεδίου Ανάν». Μιας συνωμοσίας, που θα διέλυε πάραυτα την Κυπριακή Δημοκρατία προς όφελος των Τούρκων, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις της αμερικανικής και λοιπής νατοϊκής διεθνούς μαφίας.
Θα μπορούσα να συνεχίσω αφού τα παραδείγματα είναι παμπολλά και ποικίλα. Πιθανόν κάποιοι να με ταυτίσουν με απόψεις φίλα προσκείμενες στο ΚΚΕ. Δηλώνω πως δεν έχω την παραμικρή σχέση. Θα χαρακτήριζα αυτήν την πολιτική συμπεριφορά, άκρως συμπλεγματική. Χαρακτηρίζει θρησκευτικές παλαιοημερολογίτικες μικρο-ομάδες, τα μέλη των οποίων φοβούνται μην τυχόν τους «κάψει ο Θεός για τις αμαρτίες τους», εάν θα παρεκκλίνουν από το γράμμα του νόμου. Στον ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν σαν να φοβούνται, μην τυχόν και νοθευτεί η «αριστεροσύνη» τους, «ταυτιζόμενη» με δήθεν καρατζαφερικές, ακροδεξιές θέσεις, κ.λ.π. Σάμπως και άμα υιοθετήσει καιροσκοπικά ο Καρατζαφέρης την όποια αριστερή θέση, για να εξυπηρετήσει εκείνη την στιγμή το συμφέρον του, θα την μαγαρίσει και θα παύσει αυτή να είναι τέτοια. Λες και άμα πει ο Καρατζαφέρης ότι «ο ήλιος βγαίνει από την Ανατολή», η Αριστερά θα πρέπει να πει «όχι, βγαίνει από την Δύση». Λες και η αριστερά στην ιστορία του τόπου μας δεν θεωρούσε κάποτε περήφανη και κρυστάλλινη πατριωτική στάση την δική της και δεν περιφρονούσε ως στάση πατριδοκαπηλείας την στάση των ακροδεξιών πολιτικών αντιπάλων της.
Όμως, δυστυχώς ή ευτυχώς, η αριστερά στην Ελλάδα ΜΟΝΟΝ όταν κατάφερε και ταυτίστηκε με τα λαϊκά οράματά και έπεισε τον λαό για την δημοκρατική προοπτική του τόπου, πύκνωσε το πολιτικό κοινό στις τάξεις της.
Και τα οράματα του Λαού δεν είναι ούτε η αδόκιμη πολυπολιτισμική κοινωνία, ούτε η εμονή στις οικονομιστικές επιδιώξεις, που προκαλούν την διαφθορά και την ασυδοσία, ούτε η παράδοση της χώρας, για την δημιουργία της οποίας χύθηκε ουκ ολίγο αίμα. Τρανό παράδειγμα η αυθεντική αριστερή πρακτική του «αρχηγού των ατάκτων» Άρη Βελουχιώτη, που ξεπέρασε τα κομματικά στεγανά της εποχής και κατάφερε να εμπνεύσει ένα ολόκληρο λαό. Σημαντικό επίσης παράδειγμα η περίοδος της ταύτισης Ε.Δ.Α. και των Λαμπράκηδων με τον διεκδικητικό αγώνα της Κύπρου. Και στις δύο περιπτώσεις ο πατριωτισμός υπήρξε συνώνυμο της αριστεράς.
Αυτή είναι η ουσία, η ικανή να συνεγείρει την πλειοψηφία των δημοκρατικών πολιτών τούτης της χώρας. Ένα αριστερό σχήμα (κόμμα, κίνημα, παράταξη ή όπως ειπωθεί) που θα συμπεριλαμβάνει τον πατριωτισμό ως αδιάσπαστο μέρος της αριστερής ταυτότητας. Αλλιώς θα έχουμε σταθερά μιαν αριστερά του σαλονιού, η οποία ως τέτοια θα καταδικάζεται.
Το άρθρο δεν επιδιώκει να προκαταλάβει τις προθέσεις. Ευχής έργο θα ήταν ν’ αποτελέσουν οι γερμανικές αποζημιώσεις για τον ΣΥΡΙΖΑ τη νέα μεγάλη πατριωτική επιδίωξη που θα αναδείξει. Χωρίς να κωλώσει στην ιδέα ν’ αποτελέσει μια γνήσια «πατριωτική αριστερά». Δυστυχώς γι’ αυτόν εάν δεν θέλει να βαδίσει σε μια τέτοια προοπτική και να εγκαταλείψει τον δρόμο που τραβάει, θα πρέπει πάλι να παλέψει σκληρά για να μαζέψει το 3%!
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΡΗΞΗ» το Σάββατο 6 Μαρτίου 2010: https://www.ardin.gr/
]]>
]]>
Ο Μήτσος! Καλά αυτός δεν είναι γάτος! Είναι φευ-γάτος. Τρώει, πίνει, πηδάει (τις γάτες της γειτονιάς) και μονίμως μπλέκεται στα πόδια σου για ατελείωτα χάδια, πριν-μετά και κατά τη διάρκεια του ταΐσματος του! Νιαουρίζει επιτακτικά όταν θέλει να φάει, τρυπώνει απ’ την πόρτα μέσα στο σπίτι αν την αφήσεις ανοιχτή και κρεμιέται απ’ τα σίδερα της αν διαπιστώσει μετά τα επίμονα νιαουρίσματά του, πως τον γράφεις χαρακτηριστικά. Αρέσκεται στα παρατεταμένα χάδια λαμβάνοντας την κατάλληλη θέση, γουστάροντας ιδιαίτερα το τρίψιμο στην κεφάλα του! Σε μυρίζεται στο λεπτό μόλις καταφθάνει το αυτοκίνητο απ’ τη Θεσσαλονίκη και δεν φύγει απ’ την αυλή και τα πόδια σου ακόμα κι αν του ρίξεις ένα ποτήρι νερό στα μούτρα (κίνηση στην οποία καταφεύγει επίμονα ο παιχνιδιάρης μικρός μου ανιψιός).
Μήτσος: τεμπελχανάς, καυλιάρης και Στρατονικιώτης.. Α, και ΠΑΟΚσής (ασπρόμαυρος γαρ).
]]>
Ζούμε την εποχή, που πρέπει δυστυχώς να ξανασυστήσουμε σε πολλούς τον τραγουδιστή Γιώργο Μεράντζα. Κατά τη γνώμη μας, πρόκειται για έναν από τους σπουδαιότερους Έλληνες τραγουδιστές, που εμφανίστηκε στο τραγούδι από την μεταπολίτευση και ύστερα, ο οποίος αποσύρθηκε από την δισκογραφία και τις συναυλίες στη δεκαετία του ’80. Στο αποκορύφωμα «της καριέρας» του δηλαδή, όπως είθισται να ονομάζεται η καλλιτεχνική πορεία κάθε τραγουδιστή, στη γλώσσα της σύγχρονης πολιτιστικής μας παρακμής. Ο Γιώργος Μεράντζας στην ακμή του, εγκατέλειψε την τραγουδιστική ως επάγγελμα και ανοίχτηκε σ’ άλλους ορίζοντες καταλήγοντας στο χωριό του, το Τσόπελο Πραμάντων στα Τζουμέρκα Όρη, δημιουργώντας «έναν ξενώνα για τους φίλους του», όπως ο ίδιος λέει σε κάθε ευκαιρία. Η επιλογή του αυτή απογοήτευσε πολλούς φίλους του, αλλά τον κατέστησε αθώο από τα κυκλώματα που βρωμίζουν εδώ και δεκαετίες το ελληνικό τραγούδι!
Ο Μεράντζας είναι ένας πολύ μεγάλος τραγουδιστής. Πολλές κλάσεις ανώτερος από πολλούς «μεγαλοτραγουδιστάδες» όπως τους λέει χαρακτηριστικά ο Ρασούλης, οι οποίοι κυριαρχούν τα τελευταία χρόνια στο μουσικό στερέωμα ελέω κυρίως Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας. Και φυσικά δεν εννοούμε τους τραγουδιστές του λεγόμενου εμπορικού τραγουδιού. Αναφερόμαστε σ’ αυτούς του λεγόμενου «ποιοτικού»!
Διαθέτει μια χαρισματική φωνή ίσαμε 20 «νταλάρες»… Στιβαρή. Με μεγάλη έκταση, βάθος, ένταση και διάρκεια. Μια φωνή πέτρινη. Βγαλμένη θαρρείς απ’ το σκληρό ηπειρωτικό τοπίο. Μια φωνή που είναι ικανή να συγκλονίζει τον ακροατή. Όμως, στον Μεράντζα δεν θα διακρίνει κανείς μόνο το πρωτογενές αυτό χάρισμα. Η ερμηνεία του είναι αυτή που σφραγίζει την φυσική ικανότητά του. Το πάθος, η αφοσίωση, η πειθαρχία, η προσήλωσή του στο εξαίρετο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, είναι από τα χαρακτηριστικά της. Ο Μεράντζας είναι ένας μάστορας του είδους, σαν τους φημισμένους συμπατριώτες του, πετρομάστορες της Ηπείρου. Και η έννοια μάστορας έχει φυσικά τη αξία του νοήματος της λέξης.
Τα δυό αυτά στοιχεία -φυσικό και επίκτητο- συμπληρώνει καταλυτικά το ήθος του που διαφαίνεται στη συμπεριφορά του πάνω στη σκηνή. Αν ήθος κατα την αρχαία ελληνική γλώσσα είναι το μονοπάτι που χαράζει η πορεία του ανθρώπου στο έδαφος, τότε η γενναία απόφασή του να εγκαταλείψει τον ματαιόδοξο κόσμο της λεγόμενης «show biss» του προσέδωσε σπάνιο ήθος, που αποτυπώνεται στο πρόσωπό του όταν τραγουδάει. Δεν έχει κανένα άγχος επιβεβαίωσης. Καμία αγωνία επιτυχίας. Τραγουδάει απλά, φυσικά, αβίαστα. Βιώνει τα τραγούδια που ερμηνεύει με τη μέγιστη συγκίνηση κι αυτή την συγκίνηση την εκπέμπει ασύστολα στο ακροατήριό του. Και το καθηλώνει. Κι αυτό τον κάνει κορυφαίο.
Είχε πει κάποτε, με τον χαρακτηριστικό του τρόπο, ο στιχουργός Λευτέρης Παπαδόπουλος ζώντος ακόμα του Στέλιου Καζαντζίδη πως «ακόμα και σήμερα ο Στέλιος αρκεί κα κάνει μόνο ένα «α» και να εξαφανιστούν από το προσκήνιο όλα εκείνα τα ποντίκια που ροκανίζουν το χώρο του τραγουδιού». Τηρουμένων των αναλογιών -και χωρίς να επιδιώκω να διαπράξω καμιά ιεροσυλία για το κορυφαίο επίπεδο της φωνής και της ερμηνίας του Καζαντζίδη- και προσαρμόζοντας τη γνώμη του Λευτέρη Παπαδόπουλου στα σημερινά δεδομένα, θα τολμούσα να το πω το ίδιο για την φωνή του Μεράντζα. Πράγματι σήμερα ο Μεράντζας αρκεί να κάνει ένα «α» και να εξαφανιστούν τα πάσης ..ικανότητας, τραγουδιστικά τρωκτικά, έντεχνα και λοιπά. Βέβαια αυτό θα απαιτούσε μια άλλη πραγματικότητα.
Αν υπήρχε επίγεια δικαιοσύνη και δη καλλιτεχνική, ο Μεράντζας θα έπρεπε να είχε δισκογραφήσει πολλά από τα μεγάλα έργα της σύχρονης δισκογραφίας που γράφτηκαν μετά τη Μεταπολίτευση και τα οποία τραγούδισαν μετριότατα άλλοι τραγουδιστές της γενιάς του. Ας είναι όμως αφού, αρκέστηκε να τραγουδήσει μερικά από τα κορυφαία έργα της εποχής τα οποία σφράγισε ερμηνευτικά. «Φουέντε Οβεχούνα», «Τροπάρια για φονιάδες» (με τους αξεπέραστους στίχους του Μάνου Ελευθερίου), «Ο Γέρος της Αλεξάνδρειας» (σε ποίηση του Κωνσταντίνου Καβάφη και σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου) είναι κάποια από αυτά. Συμμετείχε επίσης στο δίσκο «Παραστάσεις» του Χρήστου Λεοντή. Σήμερα αρκείται σε κάποιες εμφανίσεις «όπου τον καλούν οι φίλοι του» όπως χαρακτηριστικά αναφέρει.
Είχα την τύχη φέτος στις αρχές του Σεπτέμβρη, να ζήσω μια μοναδική συναυλία του, στο Νέο Σούλι Σερρών, σ’ ένα όμορφο υπαίθριο θεατράκι, όπου τραγούδησε με τη συνοδεία κορυφαίων μουσικών. Πρώτη φορά τον είδα «live» -όπως λέγεται σε σύγχρονα ελληνικά- αφού ηλικιακά δεν θα μπορούσα να τον δω, όταν μεσουρανούσε. Έφυγα συγκινημένος και γεμάτος από τη σπουδαία φωνή και παρουσία του. Απ’ την άλλη ο προβληματισμός μου παρέμεινε: Στα «Μέγαρα» και στα πάσης φύσεως φεστιβάλ, ανά την Ελλάδα, παρουσιάζονται ακατάπαυστα οι καλλιτέχνες της λεγόμενης «σύγχρονης έντεχνης μουσικής σκηνής» με τις γνωστές, επαναλαμβανόμενες κουραστικές αμπελοφιλοσοφίες και μουσικές μανιέρες. Στο Νέο Σούλι, ένας Πολιτιστικός Σύλλογος της περιφέρειας, κάνει την υπέρβαση προσκαλώντας τον Γιώργο Μεράντζα να τραγουδήσει. Η διαφορά είναι τεράστια.
Το άρθρο δημοσιεύεται στην εφημερίδα «ΡΗΞΗ» της 10ης Οκτωβρίου 2009 (τεύχος 56)
]]>