It’s 7:11 in the morning. Katatapos ko lang mag-ehersisyo. Yes. Tama. Muli ko na namang binalikan ang isang bagay na iniwan at kinalimutan ko nang ilang buwan. Hindi dahil gusto ko kundi dahil sa trabaho. Anyway! Hindi tungkol doon ang sulatin na to.

Matapos ko ngang magpapawis at magpaka “that girl”, binuksan ko ang Spotify ko at naisip ko lang na pakinggan kung ano ang mensahe ni Papa G for today’s day in the life of a woman in her thirties.

At akalain mo yun, hindi pa naka-upload yung for September 1 dahil sa Amerika pa ata naka-base yung oras ng podcaster. Anyway!!! Eto na nga. Ang sabi sa Daily Bread for today, “When Knowledge Hurts”. Now let me tell you something about this buhay of mine. I always caught myself in the middle of conversations na I learn things that I’d rather not know about. Hindi ko na idedetalye kasi nga gusto ko na lang kalimutan.

And it is true. The message din for people who listen to this podcast is:

Knowledge often brings pain… The pain from knowledge can’t be wished away. Once we know, it’s no use pretending we don’t.

Our Daily Bread Podcast

At ito na nga rin daw ang rason kung bakit pakiramdam natin na mas masaya tayo noong bata pa tayo or bata-bata pa tayo dahil wala pa tayong alam. We’re living in our own world, ika nga. (Well of course, ito ay kung privileged kang lumaki sa environment na walang violence o suffering, unfortunately not all of us are lucky.) In general, the less we know the more we are at peace. Ignorance is a bliss nga di ba.

And that’s why pag nasa sala ako or hapag-kainan tapos yung mga magulang, kapatid, tito, at tita ko ay nag-uusap gumagawa talaga ako ng paraan para hindi ko marinig yung pinag-uusapan nila. Is that weird? Ayoko lang sigurong ma-onslaught ng information na hindi ko naman hiningi. And I guess, that makes me a bad tsismosa.

So yup.

It makes me want to hide to be honest.

I have all my notifications off for this reason but I live with my parents and they need their notifications on.

Anyway.

Bye.

I mean, it’s so simple and yet says a lot. It’s like saying, “I’m here with you.“

And I don’t know if it’s just me, but I don’t like it when other people touch my hands.  I actually get irritated when someone, whom I don’t know really well, touches my hand. Heck, even a graze would make me glare.

ANYWAY, whenever I watch a TV series or film, I can’t help but screencap this short simple moment and post it on my personal Instagram. They’re just that good and sweet. Here are some of them:

And finally, my current favorite…

And to end this blog. Here’s one of my favorite lines about holding someone’s hand for the first time.

“Holding Eleanor’s hand was like holding a butterfly. Or a heartbeat. Like holding something complete, and completely alive.”

Eleanor & Park, Rainbow Rowell (2012)

Dahil sa Quarantine na `to muling nagbalik ang hilig ko sa pagbabasa. Medyo nasa reading slump ako nitong mga nakaraang buwan dahil sa mga outside circumstances at nagpa-apekto naman ako. Ayun na nga. Dahil hindi ako makapag-cellphone dahil wala akong data at wala rin namang purpose ang cellphone kung wala ka rin lang access sa internet, dinala ko itong Kindle ko at nagbasa na lang ako habang nakapila sa grocery. At dito ko na nga inumpisahan ang pagbabasa ng “The 7 Habits of Highly Effective People”

Nabanggit ko di ba na nagpa-apekto ako sa mga sitwasyon na pumapalibot sa akin kaya hindi ako makapagbasa at sa pagbabasa ko ng librong to, napag-alaman ko na itong ganitong ugali pala ay dahil isa akong Reactive person. Kumbaga, yung emosyon ko ang nagkokontrol sa akin. Imbes na ako yung kumokontrol sa emosyon ko. Anyway, hindi rin naman ako marunong talaga mag-explain dahil medyo nawala nga yung —-

(Started writing at around 12 in the afternoon. Me parents called me for lunch so I did that. Then I washed the dishes, took a bath, then watched TV while scrolling through Twitter and Instagram. And now it’s 3 in the afternoon and I already lost my momentum and train of thought.)

So. Distracted na naman ako, no. Tan, ano, Tan? Kaya mo ba panindigan? Yung Thirty Day Test ng pagiging Proactive?

So. Ayun na nga. Na-realized ko na sobrang Reactive person ako. I don’t think it’s that bad kasi ganun talaga ako (AGAIN! A sign that I am Reactive! UGH!) pero kung gusto ko talaga ng pagbabago di ba, siguro kailangan ko maging Proactive. And so far, after reading the first few chapters parang mas lalo kong gusto maging proactive. Because I really need to get my shit together and I am kind of tired of myself

We’ll see. Let’s see. I will try to keep my promises sa aking mga small commitments in life. Starting with this blog. So. This is Day 1 of 30.

Fingers crossed. I will set a reminder on my phone para di ko makalimutan. So, self, please bare with me. Let’s do this. Let’s change for the better.

If you start to think the problem is “out there,” stop yourself.

The 7 Habits of Highly Effective People, Stephen Covey (1989)

Listening to: Lo-Fi Beats on Spotify

Limang taon na pala. Limang taon na akong nagpapanggap na kaya kong panindigan ang pagsusulat dito araw-araw. Pero ang totoo, limang taon na akong nawawala at lumilitaw sa pahinang ito.

Sobrang daming nangyari sa loob ng limang taon. Kung bibilangin ko sa aking mga daliri ang lima, parang napakalayo na ng mga alaalang nabuo ko noon. Pero bakit kaya sa tuwing iniisip at binabalikan ko ang mga nangyari noong nakaraang limang taon, parang nangyari lang ang lahat kahapon.

Pakiramdam ko saglit lang ang lumipas pero parang medyo lumayo na ang “ako” noon sa kung ano “ako” ngayon. Pero wala naman sa punto na hindi ko na makilala ang aking sarili. Dahil sa totoo lang, ako `yong tipo ng tao na hindi masyadong nagbabago. Natuto na lang din akong palitan o ayusin ang aking ugali. Ang hirap kasing mabuhay dito sa mundo kung hahayaan ko na lang ang sarili kong malunod sa mga bagay na wala naman akong kontrol. Sa madaling salita, natuto akong huminga.

will it ever get better?

How wonderful it would be to not feel afraid of the things and situations that would eventually make you strong and help you grow.

How did I end up like this kind of person.

A coward person. One with a low self-esteem. One who does not believe in herself. One who needs validation and motivation to get things done. How and why am i like this.

How do I get myself out of this?

Apat na araw pa lang ang nagdaan sa taong ito pero parang gusto ko na lang umabot agad sa dulo.

Gusto kong makita kung magiging maayos ba ang lahat sa huli. Kasi ikamamatay ko yong paghihintay sa sagot. Iyong pag-aalala kung magiging maganda ba ang taong ito o hindi.

Kung pwede lang alisin yong worry, matagal ko nang ginawa. pero hindi eh. Kahit ilang beses kong sabihin sa sarili ko na, “Huy, ano ka ba. Tigilan mo na yang pag-aalala.”

Napakadaling sabihin. Napakahirap gawin.

Bago ang lahat, gusto ko munang huminga at magpasalamat dahil naabutan ko ang dulo at mahaharap ko ang bagong taon.

Kunin natin ang oportunidad na to na pasalamatan ang ating sarili dahil nagawa nating maging matatag at matapang sa kabila ng mga pagsubok na hinarap natin.

Hindi man natapos ang mga problema, magpasalamat pa rin tayo dahil nakakaya natin ang mga bagay na di natin akalain na kaya pala nating harapin.

Patuloy lang tayong magdasal at humingi ng gabay. Patuloy lang tayong mamuhay nang walang inaapakan at sinasaktang kapwa.

Dahil sa gitna ng lahat ng mga nangyari; mabuti man o hindi, nakadagdag ang mga ito sa kung ano man ang meron tayo ngayon… kung ano man tayo ngayon.

Sana sa bagong taon ay makahanap tayo ng isang bagay na mag-uudyok sa atin na makagawa ng magandang pagbabago na hindi lang para sa ating sarili, kundi pati na rin sa mga taong nakapaligid at importante sa atin.

Lucky 2018. Happy New Year!

i am alone too much.

that is the reason why i am feeling like this. thinking like this. acting like this.

i wish that i am not turning into this big ball of worries. but there’s no stopping me. i can’t even control myself.

ugh.