Συνεχίζουμε όμως.
ΕΔΩ.

Τώρα πόσες και πόσοι θα ακολουθήσουν….
Η αλήθεια είναι ότι δεν θα χάσουν και τίποτα δηλαδή….

Να ευχαριστήσεις όμως.
Με όλη σου την καρδιά να ευχαριστήσεις.
Αν και τα είπες και εχτές, όσα ευχαριστώ και να πεις, δεν είναι αρκετά.

και μη ξεχάσεις… κάποτε τα κλεισμένα να τα ανοίξεις.
Και εδώ…

Χίλια έξι κείμενα; Μα είναι δυνατόν;
Αυτά είναι τα της τελευταίας διετίας. Από 1η Νοεμβρίου του 2006.
Χίλια περίπου κείμενα σε δύο χρόνια!!
Και ήδη υπάρχουν και άλλα στο πρώτο μπλογκ του wordpress, αλλά και στα άλλα!
Τελικά δεν κάνεις τίποτα άλλο εσύ παρά να γράφεις; Και τι θα τα κάνεις όλα αυτά τα γραμμένα;

Τι είναι αυτή σου η μανία να σημειώνεις τις λεπτομέρειες της καθημερινότητάς σου; Φοβάσαι μη τις ξεχάσεις;
Ε και; Τι θα γίνει;
Τι ήταν το σημαντικό που θέλεις να κρατήσεις και πιέζεσαι να το γράψεις και σήμερα, όπως κάνεις κάθε ημέρα;
Το ότι έφτασες έγκαιρα στο γραφείο σου; Σιγά!
Το ότι το πρόβλημα, ένα από τα προβλήματα που σε απασχολούσαν αυτό το διάστημα, κίνησε να λυθεί τελικά με τον όχι καλύτερο τρόπο; Υπήρχε βέβαια και χειρότερος, αλλά θα μπορούσε να υπάρξει και καλύτερος και το ξέρεις. Το να διώχνεις ένα πρόβλημα δεν σημαίνει ότι αυτό λύνεται. Απλώς το βγάζεις εσύ από πάνω σου και το φορτώνεις αλλού!
Ναι, αλλά καμιά φορά όλα αυτά μπορεί να έχει το τελικώς αναμενόμενο αποτέλεσμα.
Ή το ότι έπιασες να τελειώσεις το άλλο πρόβλημα που σού έχει ανατεθεί, αλλά τελικά το κουβάλησες σπίτι για την τελική επεξεργασία;
Πώς να τα προλάβεις όλα όμως; Πώς να ολοκληρώσεις ένα έργο όταν την ίδια στιγμή χρειάζεται να εκπαιδεύσεις τους νέους συνεργάτες, να συγκρουστείς με τους παλιούς, να αλλάξεις νοοτροπίες που έχουν παγιωθεί, να επισημάνεις στους καλοπροαίρετους το αυτονόητο, ότι δηλαδή το απλοϊκό δεν είναι απλό, ούτε και πάντοτε σωστό.
Τις πιο πολλές φορές μάλιστα είναι λάθος!
Ε και τι; Έχει κανένα νόημα να τα καταγράψεις όλα αυτά;
Έχει κανένα νόημα να θυμάσαι όταν οι συνθήκες θα έχουν αλλάξει, τα βήματα που έκανες για να προχωρήσεις αυτά που κουβαλάς ένα ακόμα βήμα;
Και ποιον θα ενδιαφέρουν και ποιος θα καταλάβει ενδεχομένως τις δικές σου αγωνίες.
Άσε δηλαδή που είναι πολύ πιθανόν, αυτά, αντικειμενικά, να μην είναι καθόλου αγωνίες και να αποτελούν απλές εκδηλώσεις της δικής σου ανασφάλειας.

Παρόλα αυτά, αυτή η καθημερινή καταγραφή σκέψεων και καταστάσεων σού έχει γίνει ανάγκη.
Ακόμα και όταν είσαι μακριά από το διαδίκτυο, θέλεις να καταγράφεις αυτά τα μικρά καθημερινά.
Ίσως γιατί εκτός από τις αγωνίες, θέλεις να έχεις κάποια στιγμή τη δυνατότητα να κάνεις την αυτοκριτική σου για επιλογές και ενέργειες ή παραλείψεις που έκανες.
Και όμως το χαμόγελο και το ερυθρίασμα των παριών στο νεανικό πρόσωπο, μοιάζει να δικαίωσε τη χτεσινή σου στάση, όσο κι αν εσύ κάνοντας την αυτοκριτική σου, πάντα την κάνεις, βρήκες κάποιους τόνους υπερβολικούς.

Και είναι, στα αλήθεια σοβαρά όλα αυτά;
Εδώ που τα λέμε, μπορεί και να μην είναι. Τα άλλα τα σοβαρά, να βρίσκονται αλλού. Εκεί που δεν μπορείς να δεις ή δεν θέλεις να δεις.
Στα πολιτικά πράγματα για παράδειγμα. Οι εξελίξεις μοιάζουν καταιγιστικές αλλά και ταυτόχρονα δείχνουν να τρομοκρατούν τους πάντες. Και αυτούς που ενδεχομένως θα απέλθουν, αν γίνουν εκλογές, αλλά και αυτούς που θα έλθουν.
Οι εξαγγελίες του Διοικητή της ΔΕΗ, για αύξηση των τιμολογίων που θα φτάσουν και στο 35%, δεν μπορεί να είναι λιγότερο σημαντικές από το χαμόγελο που κέρδισες στην προσπάθειά σου να εκτονώσεις την κρίση που πήγε να εμφανιστεί έξω από τα γραφεία.
Ή μήπως αυτό ακριβώς το χαμόγελο είναι που έχει την πιο μεγάλη σημασία;

Και γιατί είναι σημαντικό να κρατήσεις ότι τελικά πέρασε ένα ολόκληρο απόγευμα χωρίς τελικά να ολοκληρώσεις τη δουλειά που κουβάλησες;
Και να πεις ότι παρακολούθησες τις ειδήσεις ή τον αγώνα κυπέλλου που η ΑΕΚ με τα βίας κατάφερε να νικήσει στην παράταση τον Ηλυσιακό;
Τίποτα από αυτά.
Επομένως; Επομένως γιατί τα καταγράφεις;

Από την άλλη όμως, μήπως όλα αυτό το παραλήρημα, είναι άλλη μια επίδειξη εγωκεντρισμού;
Εντάξει εσύ εμφάνισες τα 949 κείμενα, αλλά μόνον αυτά είναι;
Τις δεκάδες των ανθρώπων που σε επισκέφτηκαν και τα πάνω από τριάντα πέντε χιλιάδες σχόλια που άφησαν;
Δεν τα υπολογίζεις;
Και όμως! Αν δεν το κάνεις μάλλον δεν θα έχεις καταλάβει ούτε εσύ την αξία αυτού του μέσου.
Ναι, τα μέχρι τώρα 35.716 σχόλια, πρώτα πρώτα εσένα σε έχουν κάνει καλύτερο.
Η κατάθεση της σκέψης ανθρώπων που στην συντριπτική τους πλειοψηφία δεν τους έχει δει ούτε και πρόκειται να τους δεις, αλλά σε τίμησαν με αυτή, από μόνο του είναι ένα συγκλονιστικό γεγονός.
Ακόμα και ένα απλό χαμόγελο που σχηματίστηκε στην οθόνη, είχε να σου πει πολλά. Πάρα πολλά.
Σε έκανε πλούσιο!
Γιατί αυτός τελικά είναι πλούτος. Τα υλικά, κάποια στιγμή θα φθαρούν.
Τα χαμόγελα που άφησαν τα ίχνη τους στην καρδιά ποτέ!

Να συνεχίσεις λοιπόν!
Να συνεχίσεις και σύντομα, πολύ σύντομα να δημιουργήσεις τον .. τρίτο τόμο!
Άντε πριν καταρρεύσει το σύστημα.
Και φυσικά μην παραλείψεις να αποθηκεύσεις όλα όσα είναι εδώ.
Αυτός δεν ήταν άλλωστε ένας από τους πιο ισχυρούς λόγους που επέλεξες να είσαι σε αυτή την πλατφόρμα;

Τα δεδομένα, όπως ήταν φυσικό, άλλαξαν.
Τώρα στην επικεφαλίδα γράφει:
* All Posts |
* Published (950) |
* Drafts (4) |
* Private (53)

Ευτυχώς πρόλαβες να φτάσεις στο γραφείο πριν πάθουν συμφόρηση οι δρόμοι.
Καλύτερα μια δυνατή μπόρα παρά αυτό το ψιλόβροχο που υποχρεώνει τα οχήματα να κινούνται με ακόμα πιο αργούς ρυθμούς.

Δευτέρα πρωί και όλα στη θέση τους.
Και οι εκκρεμότητες.
Γιατί αφήνεις τις απλές διαδικασίες να περιμένουν; Είναι βέβαια κουραστική η ενασχόληση μαζί τους, αλλά δεν μπορείς να κάνεις και κάτι άλλο, για να τις αποφύγεις.

Το κεφάλι κάτω πριν καν δοκιμάσεις τον καφέ.
Μάλλον πρέπει να αλλάξεις παραγγελία. Τελευταία όλο και πιο χάλια είναι ο καπουτσίνο που σου φέρνουν.
Έγγραφα, συζητήσεις, γκρίνιες.
Και όμως δεν είναι η ιδέα σου. Γύρω σου υπάρχει μια παγωμάρα, που πρέπει να την αντιμετωπίσεις.

Μού είπαν ότι τα δικαιώματά μου, και θα σας το φέρω εγγράφως, είναι άλλα…
Η συνάδελφος αδυνατεί να προσαρμοστεί στο νέο της περιβάλλον. Δεν της είναι αρκετά η ανοχή που δείχνεις. Πιθανόν έχει μάθει αλλιώς.
Και εσύ; Σε πόσα μέτωπα θα μάχεσαι;

Η πληροφορία για τη συνάντηση του Σαββάτου, ήρθε να φέρει ένα χαμόγελο.
Αισθάνεσαι ακόμα να υπάρχουν μέσα σου ψήγματα της πρώτης σου ιδιότητας; Μπες στο διαδίκτυο να δεις. Σε κάλεσε ο συνάδελφος.
Και είδες.
Και ήρθαν στο προσκήνιο οι μνήμες.

Μνήμες που σε ταξίδεψαν τριάντα οκτώ χρόνια πίσω. Και τρεις ημέρες.
Επτά Νοεμβρίου 1970.
Μετά από αρκετές αποτυχίες, -οι αποτυχίες έτσι κι αλλιώς χαρακτηρίζουν το μεγαλύτερο μέρος της πορείας σου-, ήρθε το χαμόγελο μιας μικρής επιτυχίας.
Άλλαξε η ζωή μου, έγραφε το δώρο που σου έκαναν με αφορμή εκείνη την μικρή επιτυχία και η φράση αποδείχτηκε προφητική.

Εδώ και μερικές ημέρες «βασανίζεις» το μυαλό σου ψάχνοντας να βρεις τις επετειακές ημέρες αυτού του μήνα. Και ήταν έντονο το ψάξιμο, αλλά τι το σημαντικό δεν μπορούσες να εντοπίσεις.
Το μυαλό σου πήγε σε διάφορα, ας πούμε στην 4η Νοεμβρίου, αλλά όχι και σε αυτό.
Έπρεπε να έρθει το τηλεφώνα για να σου δώσει τη λύση.

Έχω βρει και άλλους από τους δικούς σου, σε πληροφόρησαν στο άλλο τηλεφώνημα που έκανες για να δηλώσεις την πρόθεσή σου να συμμετάσχεις.
Είναι γλυκιά η προσμονή της συνάντησης με πρόσωπα που μοιράστηκες μαζί τους τα πρώτα μετεφηβικά σου χρόνια.
Για να δούμε αν το Σαββάτο θα υπερισχύσουν οι γλυκές γεύσεις των αναμνήσεων ή η πίκρα της αντιμετώπισης του σήμερα.

Το σήμερα, είναι φυσικό, σου ζητάει τα περισσότερα.
Είναι ανάγκη να προγραμματιστείς καλύτερα και να οργανωθείς, αν δεν θέλεις να σε πάρουν από κάτω τα γεγονότα. Κι αυτό χρειάζεται να γίνει άμεσα.

Το σήμερα, το δικό σου σήμερα, σου ζητούσε να πάρεις το μεσημεριανό σου εκτός σπιτιού.
Το αποφάσισες λίγο πριν στρίψεις και ο ελιγμός πια ήταν αδύνατον.
Και η νέα προσπάθεια προσέγγισης αποδείχτηκε ατελέσφορη. Χρειάστηκε να κάνεις έναν κυριολεκτικά τεράστιο κύκλο για να φτάσεις εκεί που το πείσμα σου πια, ήθελε να φτάσεις.
Και φυσικά λειτούργησε ο … Νόμος του Μέρφυ.
Ο τελικός στόχος, δεν επετεύχθη!
Το κατάστημα ήταν κλειστό!!!

Η κούραση της ημέρας ακούμπησε πάνω στο κρεβάτι σου, έτσι όπως ήσουν. Με τα ρούχα.
Αργά το απόγευμα όταν άνοιξες τα μάτια σου, άκουσες στην τηλεόραση για την αποπομπή του Τατούλη.
Όλα τα κανάλια την είχαν πρώτη είδηση.
Οι πολιτικές εξελίξεις αλλάζουν τροχιά. Δύσκολο να εκτιμήσεις πού θα φτάσουν και μέσα από ποιες διαδρομές.
Εκείνο που είναι σίγουρο, είναι το ότι όλες οι άλλες ειδήσεις θα περάσουν δεν δεύτερη μοίρα.
Τώρα στο προσκήνιο θα παίζει η τατουλιάδα…

Η ανάγνωση του κυριακάτικου τύπου, έγινε αργά. Άλλωστε και αργά τον προμηθεύτηκες.
Η κυρία με το μωβ φόρεμα στο περίπτερο που πήγες να πάρεις τις εφημερίδες να ήταν κάποια αναγνωρίσιμη; Εσύ γιατί δεν την αναγνώρισες; Τα εσώρουχά της πάντως μια χαρά μπορούσες να τα αναγνωρίζεις κάτω από το φόρεμα που φορούσε.
Να πρόσεξε που το παρατήρησες; Κι αν το πρόσεξε, ποιος πρέπει να ήρθε σε δύσκολη θέση. Εκείνη ή εσύ;

Η ενημέρωση που αναζητούσες τις προηγούμενες ημέρες, δεν έγινε.
Μια μικρή ανάγνωση στην προδημοσίευση που είχε η εφημερίδα για το νέο βιβλίο του Ανδρουλάκη, -άκου λευκό κοτσύφι- σε έπεισε ότι έχεις μείνει εξαιρετικά πίσω και μακριά από τη γνώση των τεκταινομένων.
Κι όμως δεν το θεωρείς απαραίτητα κακό αυτό. Είναι πολλές οι φορές που

η γνώση των λεπτομερειών των γεγονότων και της εξέλιξης των καταστάσεων σε εγκλωβίζει μέσα στο δαιδαλώδες πλέγμα τους, και σε κάνει να χάνεις την επαφή με το αυτονόητο.

Σίγουρα θα ήθελες να είχες καλύτερη πληροφόρηση και είναι λογικό, για να μπορείς να καταλήγεις στα δικά σου συμπεράσματα και να μην είσαι στο βαθμό που είσαι υποχρεωμένος να δέχεσαι τη σκέψη άλλων.
Πάλι ο εγωισμός σου παρών!

Αν ψάξεις βέβαια να βρεις τις αιτίες που δεν προχώρησες σε βάθος την ενημέρωσή σου, δεν θα κουραστείς και πολύ.
Η κούραση και η ένταση του τελευταίου καιρού, αλλά και εκείνα τα μικρά ή μεγάλα προβλήματα που η αντιμετώπισή τους ξεπερνάει όσα μπορείς να θεωρήσεις σαν συνηθισμένες καταστάσεις, έχουν τον κυρίαρχο λόγο στην αποστασιοποίησή σου από τους γενικότερους ιδεολογικούς και πολιτικούς προβληματισμούς.
Πόσο κομψά περιέγραψες το πρόβλημα.

Απόγευμα και τα αθλητικά στο προσκήνιο.
Η … μάχη των μαχών της ελληνικής κοινωνίας είχε οριστεί για σήμερα.
Εκεί γύρω στις επτά.
Σήμερα ήταν το ντέρπυ Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού.
Μόνον που δεν έγινε καμιά μάχη.
Τα καπνογόνα και οι φωτιές που έβαλαν οι φίλαθλοι, έτειναν στο να δημιουργήσουν το ντεκόρ και την ατμόσφαιρα, αλλά δεν ήταν αρκετά.
Αν δεν υπάρχουν πολεμιστές, μάχη δεν γίνεται.
Και καλά, μη φτάσει κανείς να ψάχνει μάχες και πολέμους σε μια απλή ποδοσφαιρική συνάντηση, αλλά δικαιούται να παρακολουθήσει τους είκοσι δύο να παίζουν ακολουθώντας τα βασικά του παιχνιδιού.
Δικαιούται μεν, δεν τα είδε χτες.

Η πρόσκληση στο καινούργιο κατάλυμα του γιου, συγκέντρωσε τους αρσενικούς της ευρύτερης οικογένειας, ανεξάρτητα συλλογικών προτιμήσεων.
Η απογοήτευση ήταν κοινή και πάλι ανεξάρτητα από τις συλλογικές προτιμήσεις.
Μπορεί βέβαια ο αγώνας να σας απογοήτευσε όλους, όλοι όμως χαρήκατε την ουσία της συνάθροισης.
Άλλωστε, τέτοιες συγκεντρώσεις πιο πολύ για την ατμόσφαιρα που δημιουργείται στο σαλόνι του σπιτιού, γίνονται και σαφώς λιγότερο για την απόλαυση του θεάματος που προσφέρεται από τα κανάλια της τηλεόρασης.

Με τις κακές ποδοσφαιρικές εντυπώσεις και την καλή διάθεση που δημιουργήθηκε από τους υποτιθέμενους καυγάδες σχετικά με την κρίση αλλά και την … ηθική υπόσταση του διαιτητή, παραμάσχαλα, επέστρεψες στη γωνιά σου για να κρατήσεις τις σημειώσεις της ημέρας, αλλά και να προετοιμαστείς για όσα το ξημέρωμα θα φέρει.
Και δεν είναι λίγα αυτά που αναμένεις ή και προσδοκάς…

Τα όσα σε απασχόλησαν όλη την εβδομάδα, ακόμα και εκείνα που σου κλείνουν το μάτι για ενδεχόμενο ραντεβού το πρωί της Δευτέρας, ούτε που θέλεις να τα πιάσεις.
Πολύ ασχολήθηκες μαζί τους, πολύ τα κανάκεψες, πολύ αποδέχτηκες να σε δέσουν χειροπόδαρα. Τώρα θέλεις να τα ξεχάσεις.
Θέλεις να ξεχάσεις.

Όχι, δεν τα μπορείς όλα. Δεν μπορείς όλα να τα ξεχάσεις.
Είναι και μερικά που πολύ θα ήθελες να μην υπάρχουν, αλλά δεν μπορείς να κάνεις κάτι να τα εξαφανίσεις. Ούτε να τα διώξεις. Μήτε να σταματήσεις την πορεία τους.
Τουλάχιστον εσύ δεν μπορείς να κάνεις κάτι.
Μπορείς όμως να ελπίζεις. Θέλεις να ελπίζεις.

Τα πρωινά, όσα δηλαδή συνιστούν την καθημερινότητα του Σαββάτου και αναφέρονται στην πρωινή ζώνη, ξεκίνησαν τυπικά.
Οι σκύλοι, το διάβασμα εφημερίδων και εντύπων ξεχασμένων, ψάξιμο στο διαδίκτυο χωρίς σκοπό και στόχο.
Αν στο google βάλεις τίποτα, τι θα σου γυρίσει;

Και το μεσημέρι χαλαρό.
Ίσως και να έπρεπε να είχες κλείσει μια μικρή έστω εκδρομή, αν και είναι τόσοι οι λόγοι που απέτρεψαν κάτι τέτοιο.

Εδώ, δεν είχες διάθεση να πας επίσκεψη τώρα το βράδυ, που ήσουν και προσκεκλημένος, εκδρομή θα πήγαινες;
Οι λόγοι για τους οποίους αντιστάθηκες στην πρόσκληση δεν ήταν εσωτερικοί. Ούτε καν δικοί σου ήταν. Άλλων ήταν και εσύ απλώς έπρεπε να πάρεις θέση. Και πήρες χωρίς πολλά πολλά.

Η παρακολούθηση των αγώνων ποδοσφαίρου, από τηλεοράσεως φυσικά, έγινε με τη δέουσα απάθεια και αδιαφορία! Έχασε η ομάδα σου, ήρθε ισοπαλία η ΑΕΚ, και πέρα από αυτά δεν ξέρεις τι άλλο έγινε.

Γενικά η γνώση σου γύρω από τα τεκταινόμενα στον κοινωνικό χώρο αυτόν τον καιρό, είναι λειψή.
Όχι ότι έχεις διάθεση να την ενισχύσεις, αλλά ούτε και είναι εύκολα. Η τηλεόραση, κυρίαρχο μέσον για τη μεταφορά των πληροφοριών, είναι ικανή να σε μετατρέψει σε σχιζοφρενή.
Το ένα κανάλι μιλάει για τις επιπτώσεις από την οικονομική κρίση και το άλλο για τα … έντερα του Αρκά!
Μήπως σκέφτονται να τα κάνουν κοκορέτσι;
Θα μου πεις, τι φωνάζεις; Γιατί διαμαρτύρεσαι; Εσύ δεν μιλάς για πλουραλισμό και ελεύθερη διακίνηση πληροφοριών και ιδεών;
Άραγε έχουν σχέση αυτά με την ελευθερία;

Εσύ βέβαια αυτή τη στιγμή νιώθεις λίγο ελεύθερος. Μάλλον λίγο πιο ελεύθερος από ότι κάποιες ώρες τις εβδομάδες που πέρασε.
Είσαι σίγουρος ότι μετά από λίγο καιρό, ή ενδεχομένως και λίγο περισσότερο, τότε που το σήμερα θα είναι παρελθόν και οι πιέσεις αναμνήσεις, δεν θα αναπολείς τις καταστάσεις ψάχνοντας να βρεις τις ευκαιρίες που έχασες για να ζήσεις, ή ακόμα καλύτερο αυτό, δεν θα μακαρίζεις τον εαυτό σου που κατάφερε να ζήσει αυτά που έζησε;

Οι ώρες περάσανε, c’ est la vie που λένε και οι Γάλλοι τραγουδάνε κάπου μέσα στην τηλεόραση, και καλά θα κάνεις να στραφείς κι εσύ προς τα εκεί.
Αυτή είναι η ζωή. Το λένε όλοι. Όχι μόνον οι Γάλλοι.
Και εσύ μπορείς κάπου κάπου, να δοκιμάζεις να την ανασυνθέσεις, όπως έκανες το απόγευμα, παίζοντας με τη φαντασία σου πάνω σε λέξεις και καταστάσεις που άκουσες ή είδες να περνάνε από μπροστά σου.
Ας είσαι και μια φορά ακριβής. Το απόγευμα ολοκλήρωσες κάτι παρατημένο εδώ και περισσότερο από ένα χρόνο. Δεν το έστησες από την αρχή.
Όχι ότι θα είχες και καμιά μεγάλη δυσκολία να το κάνεις.
Η δυσκολία άλλωστε η δική σου βρίσκεται μέσα σου και έχει έχει κοινότατο όνομα.
Τη λένε τεμπελιά!

Άσε όμως τη πολυλογία. Ο χρόνος σου έληξε.
Και ο χώρος σου.
Αύριο πάλι.

Φυσικά χώρος και εδώ και στην καρδιά σου υπάρχει απεριόριστος για όλες τις εορτάζουσες και τους εορτάζοντες.
Χρόνια Πολλά!!

Όταν κάποια στιγμή, το πρωί, συνέλαβες εαυτόν να έχει δυσκολία στην άρθρωση(!), είχες την ψυχραιμία να το αντιμετωπίσεις με χιούμορ.

Να απομακρυνθείς όμως, δεν είχες την πολυτέλεια.
Έμεινες να διαχειρίζεσαι τα απλά προβλήματα της καθημερινότητας, αλλά και άλλα, δυσδιάκριτα για τα μάτια των πολλών, ατυχώς όμως, πολύ εμφανή στα δικά σου μάτια.

Η μουτρωμένη συνάδελφος έδωσε το στίγμα της πορείας που θα ακολουθούσε με συνέπεια η ημέρα σου.
Η γκρίνια του συναδέλφου για το επουσιώδες, δεν κατάφερε να σε ταράξει εμφανώς, λειτούργησε όμως και αυτή σωρευτικά.
Οι ρυθμίσεις της άλλης συνεργάτιδος, ήταν φανερό ότι, στόχευαν στην απόλαυση του θεάματος που δημιουργείται όταν ρίχνεις λάδι στη φωτιά.

Οι επιλογές οι δικές σου στριμώχθηκαν αναγκαστικά κάτω από μια ταμπέλα.
Ψυχραιμία.
Πόσο ψυχρό μπορεί να μείνει το αίμα και πώς δεν θα ανεβάσει τη ταχύτητα ροής του, με αυτά και με τα ανάλογα, δεν μπορούσες να το ξέρεις, δεν είχες και πολλές άλλες επιλογές όμως.
Για σκέψου. Αν ήθελε κανείς να σε χαρακτηρίσει με μια λέξη, έχοντας κατά νου την πορεία των τριαντατόσο χρόνων στο χώρο της δουλειάς σου, θα έλεγε χωρίς πολύ σκέψη, εκρηκτικός!
Και εσύ, το μόνο που επιτρέπεις στον εαυτό σου τώρα, είναι να λέει ψυχραιμία!

Τα νέα από το συνάδελφο που προ καιρού αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα δείχνουν να είναι κάπως καλύτερα. Η σύζυγός του πέρασε να σου πει μια καλημέρα και ενδεχομένως να σου καταθέσει πίκρες και πικρίες.
Ίσως, ο χώρος να της δημιούργησε αναστολές και γι αυτό να υποχώρησε τελικά.
Το λανθάνον όμως μήνυμα, όσο και να έστρεψες τη σκέψη και την κουβέντα αλλού, το πήρες.

Τα στολίδια της ημέρας, ανάμικτα με προβλήματα και σκουπίδια, έσπρωξαν την ώρα μέχρι αργά το μεσημέρι.

Οι τελευταίες συζητήσεις φρόντισαν να άρουν φορτία που θα κάθονταν σε αδύναμους ώμους όλο το Σαββατοκύριακο που έρχεται.
Οι δικοί σου έχουν μάθει σε τέτοια και σε χειρότερα.
Το χαμόγελο που άνθισε στο συννεφιασμένο πρόσωπο, ήταν μια καλή ανταμοιβή και για σένα.

Η κούραση όμως, όπως και να το κάνεις, γίνεται όλο και πιο εμφανής πάνω στο κορμί σου.
Και εκείνος ο πόνος στη μέση, αλλά και στο πόδι, όλο και εντονότερος.
Εντάξει, εσύ μπορεί να μη τους δίνεις σημασία, και να είσαι σίγουρος ότι θα ανατρέψεις τις συνθήκες που γεννούν την πίεση, τα αποτελέσματα όμως δεν είναι απολύτως συμβατά με τη δική σου σιγουριά.

Η δυσκολία στην άρθρωση πάντως έπαψε και ο λόγος ρέει σταθερός, πάντα στις πολύ υψηλές έτσι κι αλλιώς ταχύτητες.
Διαφορετικά πώς θα προλάβαινες να πεις τα τόσα που έχεις και κουβαλάς μέσα σου;

Οι μικρές εργασίες του σπιτιού, μπορεί να προσθέτουν σε σωματική κόπωση, γίνονται όμως αφορμή αλλαγής παραστάσεων, κάτι που το έχει ανάγκη, ακόμα κι αν οι νέες παραστάσεις είναι το ίδιο ή και περισσότερο καταθλιπτικές από τις άλλες…
Και πώς να μην χαρακτηρίσεις έτσι την αίσθηση που εισέπραξες επισκεπτόμενος το πολύ μεγάλο κατάστημα ηλεκτρικών ειδών που άνοιξε στη γειτονιά σου, όταν από τη στιγμή που πέρασες την πόρτα του, έπεσες στον ενδοσυναδελφικό καυγά των υπαλλήλων φύλαξης.

Μπορεί και να είσαι προκατειλημμένος, δεν μπορεί είσαι προκατειλημμένος. Δεν γίνεται κάθε φορά που μπαίνεις σε καταστήματα της αλυσίδας του Κωτσόβουλου να νιώθεις ότι κάτι σε διώχνει από εκεί!
Και δεν είναι δυνατόν, διασχίζοντας απλώς ένα δρόμο, για την ακρίβεια περνώντας στην απέναντι πλευρά του κάτω από την υπόγεια διάβαση, να μπαίνεις στο ανταγωνιστικό κατάστημα και να νιώθεις την αξιοπρέπεια, που έχασες επειδή μπήκες στο άλλο κατάστημα, να επανέρχεται.
Αλλά πάλι, πώς γίνεται να ζητάς έναν αντάπτορα για το καλώδιο της τηλεόρασης, και οι … κωτσοβολικοί να σου λένε πώς δεν υπάρχει, ενώ οι απέναντι … σατουρνικοί, να στο προσφέρουν μαζί με εξηγήσεις;

Μπορεί η προκατάληψη να ξεκινάει και από την ατμόσφαιρα που διαισθάνθηκες να πλανιέται έξω από το κατάστημα.
Η ύπαρξη των νυχτερινών καταστημάτων και οι συγκεντρωμένοι μαυροφόροι κύριοι, σαν κοράκια ήτανε, που σε λίγο θα αναλάμβαναν δράση σαν παρκαδόροι, μάλλον σε έκαναν να νιώσεις λίγο από φόβο!
Ίσως γιατί με δυσκολία καταλάβαινες τι έλεγαν αφού άκουγες να μιλιέται ελάχιστα η γλώσσα σου!

Όπως και να έχει, και επειδή ουδέν κακόν κλπ κλπ, έμαθες ότι ο το Διογένης, συνεχίζει να λειτουργεί, αν και εσύ νόμιζες ότι είχε κλείσει!
Γιατί; Πρόκειται να πας;
Το ότι δεν έμαθες τους λόγους που οι τράπεζες κάνουν παιχνίδια με τα επιτόκια και η ΔΕΗ με τις τιμές του ηλεκτρικού ρεύματος, δεν το θεωρείς και μεγάλο έλλειμμα, αφού έχεις το χρόνο μέσα στο Σαββατοκύριακο να μελετήσεις όσα η εβδομάδα που πέρασε, σχεδόν σου απαγόρευσε.
Δηλαδή, η αποπομπή του Βαλιανάτου, ήταν εντελώς αδιάφορο γεγονός;

Χρόνο έχεις. Μυαλό ελεύθερο για να το κάνεις θα έχεις;

Η πρωινή υποδοχή σε υποψίασε, αλλά θα μπορούσε να ήταν κι αλλιώς.
Τα γεγονότα απλώς επιβεβαίωσαν.
Με την τσίμπλα στο μάτι σύγκρουση.
Και συζητήσεις. Και ένταση. Και αντιπαραθέσεις.

Το ουφ, αργά το μεσημέρι, δεν άδειασε τα βάρη από επάνω σου.
Μα της πάνε τα μαύρα, γέλασες όταν σου υπέδειξαν, ότι καλά θα κάνεις να μη τα παίρνεις όλα επάνω σου.
Δεν είναι σίγουρο ότι στ αλήθεια γέλασες όμως.
Το κουρασμένο σου βήμα, και η παγωμένη έκφραση που βάφτισες χαμόγελο, δεν ταίριαζαν με την προσπάθεια να γελάσεις.

Και πώς δηλαδή να γελάς, όταν το ξέρεις ότι οι ανατροπές σου ευθύνονται για τη γκριζάδα που βλέπεις στα πρόσωπα γύρω σου.
Όχι σε όλα, ευτυχώς, αλλά σε αρκετά.
Πώς να γελάς όταν σκέπτεσαι ότι μπορεί να αδικείς με όσα σκέπτεσαι, -σίγουρα αδίκησες με ορισμένα από εκείνα που είπες- αλλά το χειρότερο είναι ότι μπορεί και να μην αδικείς.
Πώς να γελάς, όταν επιβεβαιώνεις για άλλη μια φορά την κακότητα συνεργατών και κυρίως τον υπόγειο τρόπο που προσπαθούν να συγκεντρώσουν λάθη και παραλείψεις;
Είναι λογικό να λες κι εσύ ότι λάθη δεν κάνει μόνον όποιος δεν δουλεύει, αλλά αυτό δεν σε απαλλάσσει από τις επιπτώσεις των λαθών σου!
Πώς να γελάς όταν διαπιστώνεις ότι βαράς τον βαρεμένο!

Και από όσα είχες προγραμματίσει στην αρχή της εβδομάδας, τι έχεις κάνει μέχρι τώρα, μια ημέρα πριν την ολοκλήρωσή της;
Της εργασιακή εβδομάδας εννοείς.
Μάλλον ελάχιστα. Ή πάρα πολλά.
Εξαρτάται από τη διάθεση να τα αποτιμήσεις.
Και είναι δύσκολο τώρα, αυτή τη στιγμή που γράφεις τις σκέψεις σου να αποτιμήσεις. Να αξιολογήσεις γενικώς.
Μην ξεχνάς, ο χρόνος περνάει και έχεις να ετοιμάσεις και εκείνες τις απαντήσεις….

-Δηλαδή αύριο δεν θα γίνει τίποτα, σε ρώτησε διαπιστώνοντας η νέα συνάδελφος -μα πού πάνε και τις βρίσκουν- καθώς τους ανακοίνωνες ότι
-σήμερα θα φύγω λίγο πιο νωρίς -σε κάθε περίπτωση αφού είχε ολοκληρωθεί το συμβατικό σου ωράριο- γιατί, η ΔΕΗ της γειτονιάς μου, δεν μας αφήνει να φτιάξουμε φαγάκι, και θα χρειαστεί να το … συλλέξουμε από τα κοντινά φαγάδικα!
(Να κατάλαβε το λογοπαίγνιο για τους τροφοσυλλέκτες; )

Στο κάτι σαν ταβερνείο που πηγαίνετε καμιά φορά, δεν έχεις τι δυνατότητα να παραγγείλεις. Ο μαγαζάτορας σου ανακοινώνει τι έχει και εσύ απλώς λες φέρε.
–Κάτι μπακαλιαράκια έχω και μπορώ να σας φτιάξω καμιά σαλάτα. Α, έχω και στίφνο.
-Μήπως μπορείς να φτιάξεις και κανένα σαγανάκι; Άκου τι πήγες να ρωτήσεις!
–Όχι, λίγο τυράκι που έχω, σας το φτιάξω ένα ντάκο;

Η μπύρα, πήγαινε με τα μπακαλιαράκια, και ο ντάκος ήταν φτιαγμένος από τραγανά κριθοκούλουρα. Όχι, χωριάτικη δεν έφερε, αλλά το στίφνο ήταν καλό.
Και όλα όσα έφερε ήταν καλά.
Μπορεί η ποικιλία που διαθέτει το κατάστημα να μη δρέπει δάφνες, όμως η ηρεμία του περιβάλλοντος, -τουλάχιστον εκείνη την ώρα, στα γήπεδα του Δέλτα, δεν υπήρχε κανείς-, τα καλοφτιαγμένα σχεδόν σαν σπιτικά φαγητά, αλλά και η ψύχραιμη πια αποτίμηση των όσων έγιναν από το πρωί, βοήθησαν να φύγουν μερικοί ακόμα πόντοι, από τα αχ και τα ούφ, που είχες πάρει παρέα σου από το γραφείο.

Ο καφές λίγο πιο πάνω, στο flocafe της γειτονιάς, σε άφησε να χαλαρώσεις τόσο, που τα μάτια πήγανε να κλείσουν.

Αντιστάθηκες στην αγορά μιας ακόμα φωτογραφικής μηχανής από το Media Markt, -ναι, αλλά θέλεις μια μικρή και καλή, για να την κουβαλάς πάντα μαζί σου- και έστρεψες το όχημα σε πορεία επιστροφής.

Να πάρει ευχή, πρέπει να πάω και στο ραντεβού που είχα ορίσει από χτες, θυμήθηκες.
Έτσι είναι αυτά, όταν χαλαρώνεις, ελευθερώνεται η σκέψη και σου εμφανίζει τις υποχρεώσεις που έχεις αναλάβει.

Δεν ξέρεις τι σε πιέζε περισσότερο, τα παπούτσια στα πόδια, ο πόνος στη μέση, η απάντηση που έμαθες ότι ειπώθηκε, ή, όσα προσπάθησες να συμμαζέψεις από το πρωί;
Ή το νέο πρόβλημα, που μακάρι να φύγει πριν έρθει ….
Εκείνο που ξέρεις είναι ότι ένιωσες επιτακτική την ανάγκη να πέσεις στο κρεβάτι έστω για λίγο, έστω κι αν μόλις άρχιζαν οι ειδήσεις των οκτώ, -πάλι δεν θα δεις την οικογένεια Ομπάμα να χαιρετάει τα πλήθη για την άνοδό της στην εξουσία.

Και εκείνο που κατανοείς είναι ότι δεν ήταν περίεργο το ότι δυσκολεύτηκες να συνειδητοποιήσεις πού βρισκόσουν, όταν άνοιξες τα μάτια προ ολίγου.

Εδώ που τα λέμε, είναι σίγουρο ότι μπορείς να προσδιορίσεις επακριβώς, τουλάχιστον αυτόν τον τελευταίο καιρό, πού ακριβώς βρίσκεσαι και τι θέλεις;

Στα καθημερινά σου, με τα καθημερινά να σε περιμένουν.
Να μη σου πω, να σε αναζητούν!

Κόσμος και λαός έξωθεν των θυρών, μετά των προβλημάτων και των προβληματισμών τους, βεβαίως.
Με το καλημέρα σας.
Πριν προλάβεις να απολογηθείς, για το διήμερο της απουσίας σου.

Την αίσθηση, τού κάτι τρέχει και σε λίγο θα φανεί, την «έπιασες» στον αέρα.
Άλλο αν δεν της έδωσες κουπόνι υψηλής προτεραιότητας.

Τα ανυπόγραφα έγγραφα θρονιάστηκαν πρώτα, και μετά τα άλλα.
Ναι, αλλά γιατί ήταν ακόμα ανυπόγραφα αυτά. Αφού είχες πει και είχες εξηγήσει…

Η σύσκεψη ήταν προγραμματισμένη. Και με έγγραφο η πρόσκληση.
Να πάρει ευχή. Πρέπει να γράψω με χαρτί και μολύβι, τα ένα δυο τρία της ημέρας. Η μικρή διακοπή του διημέρου -για βάλε και το Σαββατοκύριακο; τετραήμερο έγινε- χάλασε τους ρυθμούς και τώρα πρέπει να τα προγραμματίσω όλα από την αρχή!

Δύσκολο να αμυνθείς όταν πάνε να σου φορτώσουν, αλλά αμύνθηκες. Παρόλο που, ο πνιγμός στην κουταλιά του νερού, ήταν προ των θυρών.
Και το κουτάλι, του γλυκού!
Ένα, δύο τρία, τα βήματα είναι απλά, αρκεί να έχεις λίγο καθαρό μυαλό.
Μα αφού το ξέρεις από το στρατό. Όταν δείχνεις ότι ξέρεις, οι άλλοι είναι έτοιμοι να κρεμαστούν επάνω σου. Τι θέλεις και μιλάς;

Διαδικασίες που ολοκληρώθηκαν, αλλά για κοίτα πιο προσεκτικά, υπάρχει και δεύτερος γύρος!
Ε όχι. Δε… σφάξανε!
Υπάρχει και αντικαταστάτης.

Η πίεση να ενδώσεις και να υπαναχωρήσεις, αποδείχτηκε αποτελεσματική.
Για λίγο.
Μετά ήρθαν οι νέες διαδικασίες. Τις προκάλεσες, είναι η αλήθεια, κι εσύ, αλλά μια ψυχή που είναι να βγει, ας βγει να τελειώνεις.

Συζητήσεις διαπραγματεύσεις, παιχνίδι «εν ου παικτοίς», νίκες και ήττες, επιθέσεις και υποχωρήσεις.
Η … παρτίδα έληξε με πατ!
Μπορεί, το πιθανότερο είναι δηλαδή, και να μην έληξε.
Τα πιόνια όμως μαζεύτηκαν πάνω από το τραπέζι, για να βγουν τα άλλα.
Άλλο παιχνίδι αυτό.
Στις επιλογές που αφορούν στη ζωή των άλλων, ελάχιστα μπορείς να παρέμβεις. Δεν θέλεις να το κάνεις.
Αρχή και στάση ζωής αυτό.
Και σήμερα, λίγο πριν τα μαζέψεις να αποχωρήσεις, η ανάλογη κουβέντα, στα ίδια σε οδήγησε.
Και σε σκέψεις που σε κάνουν συνήθως να μελαγχολείς, αλλά καλύτερα να μη τις επαναφέρεις.
Μα να είναι νέοι άνθρωποι και να έχουν ιδανικό ζωής την ελάχιστη προσωπική καταπόνηση;

Και να σου λέει μετά ο Ομπάμπα, ότι έχει εμπιστοσύνη στους νέους.

Θα μου πεις, ότι αν δεν έχει αυτή τη θέση, πώς θα μπορέσει να πορευτεί;
Στους νέους και τους διαφορετικούς κάθε είδους, στηρίχτηκε εν πολλοίς για να εκλεγεί.
Η εκλογή του, αναμενόμενη είναι η αλήθεια εδώ και καιρό, στη θέση του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, σηματοδοτεί πάντως, μια σημαντική αλλαγή στην πολιτική σκηνή.
Όχι ότι θα βελτιωθούν άμεσα οι όροι διαβίωσης του παγκόσμιου πληθυσμού.
Ούτε θα εξαλειφθούν ένταση και οι πολεμικές συγκρούσεις.
Θα ήσουν πολύ αφελής να φανταστείς ότι ένας Αμερικανός Πρόεδρος, δεν θα επιχειρήσει να πολιτευθεί σαν Πλανητάρχης.
Η τοποθέτηση όμως στη θέση αυτή, ενός μαύρου ανθρώπου, από μόνη της σηματοδοτεί ανατροπή μιας καθεστηκυίας τάξης αιώνων.

Θα μου πεις, ότι κι ο Πάουελ και η Κοντολίζα Ράις, μαύροι είναι. Δεν δα άλλαξαν και κάτι στην οπτική της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Ίσα ίσα, που εμφανίστηκαν σαν ακόμα πιο άγρια γεράκια
Εδώ δεν άλλαξε ο Κέννεντυ, ως Πρόεδρος, αυτοί θα άλλαζαν;
Όμως έτσι που έχει διαμορφωθεί ο πολίτης άνθρωπος, έχει πάντα ανάγκη να βρίσκει κάτι στο οποίο θα ελπίζει.
Ψάχνει μόνιμα για το τοτέμ του.

Όμως χρειάζεται να προετοιμαστείς. Δεν είσαι εδώ για να αναπολείς τη διασκέδαση. Για δουλειά έχεις έρθει και σήμερα έχεις αρκετή.
Ο εντοπισμός των καταστημάτων που θέλεις, πρέπει να γίνει και έγινε, πριν από την έναρξη της βάρδιας.
Και το πρωινό, το φαγητό δηλαδή το .. μπρέκφαστ, το χρειάζεσαι.
Είναι η ελπίδα σου ότι θα σε βοηθήσει να απαλλαγείς από τον, πιστό σου πια έτσι που έχει καταντήσει, σύντροφο.
Και να οργανωθείς για τα μετέπειτα.

Ευτυχώς, ο χρόνος είναι μαζί σου.
Εντάξει, δεν σηκώθηκες και από τις έξι, δεν είσαι στην Αθήνα, αλλά η συνήθεια να ανοίγεις τα μάτια σου το πρωί, εδώ σε βοήθησε.
Σε λίγο η ώρα θα είναι δέκα.
Έφτασε η ώρα.
Διακοπή.

Κοίτα να δεις τι σου κάνει μια απεργία.
-Ξέρεις, έχει απεργία ο ΟΣΕ, και πρέπει να δούμε πώς θα επιστρέψουμε, σε πληροφόρησε ο συνάδελφος στο διάλειμμα της εργασίας. Δύσκολο να σκεφτείς πώς θα το αντιμετωπίσεις.
Η ένταση που δημιουργήθηκε, αλλά και εκείνη που ήδη είχες από μόνος σου, δεν σου άφηναν περιθώρια για τέτοιες ….πολυτέλειες.

Επιτέλους, αργά το μεσημέρι και ο κύκλος έκλεισε.
Μάλλον καλά! Δηλαδή, αν θέλεις να κάνεις την αυτοκριτική σου, θα μπορούσε να ήταν και καλύτερα, αλλά, η γεύση στο στόμα δεν είναι ούτε πικρή, ούτε ξινή.

-Φεύγουμε αεροπορικώς, επομένως χρειάζεται να είμαστε έτοιμοι πιο νωρίς. Η ανακοίνωση λιτή σαφής και περιοριστική.

Ο χρόνος λίγος, η επιλογή κατηγορηματική.
Πάμε να φάμε μπακαλιάρο στο λαδόκολλα!
Περασμένες δύο μετά το μεσημέρι, σιγά που θα βρεις ταξί.
Οι αποστάσεις άλλωστε δεν είναι και τεράστιες. Και το δρόμο, εσύ τουλάχιστον τον γνωρίζεις.
Έστω κι αν έχουν περάσει πάνω από έξι χρόνια.

-Μα καλά, τι τα κάνατε τα πιάτα;, αστειεύτηκες με την όμορφη κοπέλα που σας έφερε τις τρεις μερίδες μπακαλιάρο στη λαδόκολλα.
Το ξάφνιασμα στο πρόσωπό της, μετατράπηκε σε φωτεινό χαμόγελο καθώς κατάλαβε τη διάθεσή σου για χιούμορ.

-Εκεί, Βενιζέλου και Σπανδωνή, είναι το μέρος που δολοφονήθηκε ο Λαμπράκης, έκανες το ξεναγό στους άλλους δυο καθώς τους οδηγούσες στου Χατζή, για το μετά το φαγητό καφέ.
Φυσικά ο καφές και εδώ, γι αυτό επέλεξες αυτό το μαγαζί, σερβιρίστηκε με λουκουμάκι στο πλάι και γλυκό του κουταλιού στο πιατάκι.

Εγνατία, Βαρδάρης, προς το ξενοδοχείο.
Τελευταίες διατυπώσεις, αναχώρηση.

Οι τελευταίες συζητήσεις στην αναμονή του αεροδρομίου.
Μα 3.6 € το μπουκάλι το τσάι;

Απογείωση στην ώρα σας και προσγείωση μετά από τριανταπέντε περίπου λεπτά.

Πρώτη φορά παίρνεις το μετρό από εδώ για το κέντρο.
Ο συρμός άδειος, ευκαιρία να φορτίσεις και το κινητό σου.
Το καλό να συνεργάζεται το κινητό με τον υπολογιστή σου.

Και όμως η κούραση είναι παρούσα.
Ευτυχώς οι ανταποκρίσεις των άλλων συρμών και του λεωφορείου δεν σε καθυστέρησαν.
Τη γεμάτη ώρα όμως την χρειάστηκες.

Νύχτα αργά πια, τα μάτια κλείνουν.
Γράψε πρόχειρα και άστα για αύριο να ταξιδέψουν στο διαδίκτυο.
Δεν είσαι και κανένα παιδάκι για να αντέχεις τόσες αλλαγές σε μια ημέρα.

Και εκείνα τα κόκκινα σημάδια στα χέρια, δεν υπάρχουν πια…

Η των Αγγλικών, δείχνει και είναι κοσμογυρισμένη.
Η μαμά τυπική μικροαστή.
Οι συνταξιδιώτες οι άλλοι έχουν απομακρυνθεί.
Το ταξίδι είναι άνετο. Γρήγορο χωρίς στάσεις και χωρίς καθυστερήσεις.

Σε εντυπωσιάζει το πέρασμα από την περιοχή του Μπράλου.
Μιλάτε για θέματα παιδείας. Βρίσκεις την αφορμή να κάνεις κριτική και να αμυνθείς.
Μερικές φωτογραφίες, όπως μπόρεσες, καθώς περνάτε από τη γέφυρα του Γοργοποτάμου.
Μιλάς με την καθηγήτρια λίγο για τις φωτογραφίες.
Σε ρωτάει αν ανεβάζεις φωτογραφίες στο webshot.
https://www.webshot.com σε πληροφορεί ότι είναι η διέυθυνση.
Ανεβάζω στο google λες. Στο panoramio.

Στάσι στο Λιανοκλάδι. Λειανοκλάδιον γράφει η ταμπέλα στο παλιό οίκημα του σταθμού.
Η πρώτη σου επίσκεψη εδώ ήταν το 1975. Ερχόσουν από Τρίπολη.
Ναι, στρατιώτης, ήρθες να πάρεις την ειδικότητά σου.
Είχατε σταθμεύσει για λίγο στην Αθήνα.
Στο Σταθμό Λαρίσης.
Εκεί από όπου σήμερα πήρες το τραίνο.
Μείνατε για μερικές ώρς στο Φρουραρχείο.
Κι εσύ περίμενες….

Το ταξίδι συνεχίζεται. Πάντα προς Βορρά.
Τελευταία στάση, προ ολίγου στη Λάρισα.
Κατέβηκε η των Αγγλικών και η άλλη, η μάλλον φοιτήτρια.
Φωτογραφίες του σταθμού.

Ήδη περάσατε τα Τέμπη.
Μερικές φωτογραφίες ακόμα από την περιοχή. Ό,τι προλαβαίνεις.
Περάσατε και την Κατερίνη ώρα 11 και 38.
Εσύ κρατάς μερικές σημειώσεις. Έτσι κι αλλιώς, δεν μπορείς να δουλέψεις όπως είχες υπολογίσει. Κάποια από τα στοιχεία που έχεις ανάγκη, δεν βρίσκονται μαζί σου.
Ούτε και εκείνοι που τα διαχειρίζονται. Κάποιοι από αυτούς είναι ήδη στον τόπο προορισμού.
Ευτυχώς ο χρόνος είναι ακόμα μαζί σου.

Πιθανόν να είχες τη δυνατότητα να βρεθείς κι εσύ νωρίτερα, από εχτές εκεί, όμως μάλλον είναι καλύτερα έτσι όπως ήλθαν τα πράγματα.
Η χτεσινή εκδήλωση, οικογενειακού τύπου, και με τις λανθάνουσες προσδοκίες, ήταν ειδική.

Έγκυρη άφιξη.
Εντυπωσιακά γρήγορο μέσον το τραίνο.
Πολύ καλή επιλογή αν δεν έχεις άλλες υποχρεώσεις, ώστε να χρειαστεί να κινηθείς αυτόνομα.
Σε τέσσερις ώρες και ένα τέταρτο, η διαδρομή Αθήνα Θεσσαλονίκη είχε καλυφθεί.
Φυσικά για να την καλύψεις έπρεπε να φτάσεις και έγκαιρα στην αφετηρία, που πάει να πει, χρειάστηκε να ξυπνήσεις από τα ξημερώματα.
Όχι ότι σε ενόχλησε αυτό.
Το έχεις συνηθίσει πια.
Άσε που σου έδωσε την ευκαιρία να δεις τα πρώτα σμήνη των πουλιών που έχουν ξεκινήσει το ταξίδι τους προς τα νότια,.
Καλώς ήλθατε και καλό σας ταξίδι τους ψιθύρισες, όταν τα είδες.

Εγκατάσταση στο ξενοδοχείο, σύνδεση με τους υπολοίπους.
Μια βόλτα στην πόλη, μοναχική. Πάντα υπάρχουν αφορμές για κάτι τέτοιο.
Στη Μοναστηρίου και στη συνέχειά της, την Εγνατία, κυριαρχεί ο … μετροπόντικας. Τα έργα για την κατασκευή του μετρό.
Το μάτι ψάχνει για τραπεζική εξυπηρέτηση, αλλά ταυτόχρονα και τα σημάδια στην πόλη.
Και τις αλλαγές.
Και τις μνήμες που ανασύρει από στις αποθήκες του μυαλού.

Εγκαταλείπεις τους κεντρικούς δρόμους και χώνεσαι μέσα στα στενά.
Ήδη μέσα στο μυαλό σου έχεις φτιάξει τη διαδρομή σου. Εξυπακούεται.
Οι επιλογές της στιγμής σε φέρνουν μπροστά σε νέες εικόνες.

Τελικά το μηχάνημα για την ανάληψη μετρητών, βρέθηκε στην Αριστοτέλους!
Λογικό ήταν.
Εξ αρχής για εκεί πήγαινες και ας μη το έλεγες στον εαυτό σου.

Στον προθάλαμο της τράπεζας, όπου είναι τα μηχανήματα, μικρός συνωστισμός και άνθρωποι ήρεμοι, που είναι όμως έτοιμοι και για καυγά!

Ο πράσινος κάδος των σκουπιδιών απέναντι, δέχεται την απόδειξη που πετάς.
Ναι, αλλά γιατί σού φάνηκε ότι πέταξες δύο χαρτιά;
Μια απόδειξη έβγαλε το μηχάνημα.

Ώρα μετά, στα Γκούντυς ανακαλύπτεις ότι το τσαλακωμένο δεκαύρω λείπει από την τσέπη.
Και από το πορτοφόλι.
Το δεύτερο χαρτί που πέταξες μαζί με την απόδειξη!!!!

Ένα μισάωρο ύπνου μεσημεριανού κρίνεται απαραίτητο. Το σώμα φωνάζει και απαιτεί.
Η ένταση για τη λειψή προετοιμασία, απαντά ναι έχω ένα μικρό τρακ, στο ερώτημα έχετε αγωνία;, που σου έθεσε η καλή συνάδελφος.

Καλό πράγμα η αγωνία και το τρακ.
Σε κινητοποιεί και μπορείς να τους καθηλώσεις.
Όλα καλά γι αυτό το απόγευμα.
Οι συζητήσεις στους κύκλους που φτιάχτηκαν δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικές.
Η αγωνία και η μικρή -μιζέρια να την πεις; – του χώρου, παρούσα και κατευθύνουσα σκέψεις και επιχειρήματα.

Για βραδινό ορίστηκε το φουλ του μεζέ στα λαδάδικα..
Ενδιαφέρουσα η διακόσμηση του χώρου. Εδωδιμοποικιλολεσχοβρωματοπωλείον το αποκάλεσες και όλοι έψαχναν να βρουν τι λες.

Κάμποσα ονόματα παλιώνς συναδέλφων ήρθαν μαζί με τους μεζέδες.
Ρε Γιάννη, είναι λάθος μας που τόσα χρόνια δεν πήραμε ένα χαρτί να γράψουμε τη μικρή ιστορία του καθενός, έτσι όπως εμείς τη βιώσαμε.. απευθύνθηκες στον συνομήλικο συνάδελφο..

Η ώρα πήγε αργά, το τραπέζι μεγάλο και φορτωμένο, φορτώθηκε και με τα επαγγελματικά, οι κυρίες της παρέας ανέκραξαν, μα και εδώ με τα επαγγελματικά; ήμαρτον
για να λάβουν την απάντηση, βρε κορίτσια, αν η κουβέντα είχε να κάνει με τις εξελίξεις στην ΑΕΚ και τα γκολ του Παναθηναίκου, θα μουρμουρίζατε ακόμια πιο πολύ.
Η απάντηση, αυτή η συζήτηση θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον(!!!), σε προβλημάτισε τόσο, που κλείστηκες σε … Μοναστήρι.
Το ξενυχτάδικο της περιοχής, έτσι το λένε. Μοναστήρι.
Η παρουσία της αστυνομίας στο παραδρόμι δεν σε ξάφνιασε ούτε και σε ανησύχησε.
Τι να σε κάνουν εσένα; Άλλους ψάχνουν.

Ξημερώματα πια, εσύ συνόδεψες τα … γυναικόπαιδα στην επιστροφή..
Η τελευταία ομάδα έμεινε να συντονίζεται στους ήχους των ηχείων.

Σίγουρα, έχεις μείνει πολύ πίσω στη γνώση των επιλογών διασκέδασης…