ψαροκασέλες
βρωμοκαπνάδες
Πού τα ξέρω όλα αυτά ; Μα , ο μπαμπάς μου ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου της «Ασπίδας» και με κουβαλούσε πάντα στο γήπεδο μαζί του . Πηγαίναμε μαζί και στον μανάβη , και μαζεύαμε ξύλινες κασέλες (με πολύ κόπο , βέβαια και παρακάλια , γιατί τότε ό,τι καιγόταν στην ξυλόσομπα ήταν και πολύτιμο) για τον επερχόμενο αγώνα . Μπορεί βέβαια να μην ήταν ψαροκασέλες (η μάνα μου μας απαγόρευε δια … ροπάλου , να κουβαλάμε στο σπίτι πράγματα που βρωμούσαν) , αλλά , «κάνουν μια χαρά την δουλειά τους» , έλεγε ο μπαμπάς μου . Κάποτε , του πρότεινα , να μαζεύουμε και … κοπριές γαϊδάρου (από τα γαϊδουράκια με τα οποία κατέβαιναν οι βουνίσιοι Πομάκοι κάθε Σάββατο για το παζάρι) και να τις πετάμε τυλιγμένες σε εφημερίδες στους μισητούς μας αντιπάλους , αλλά ο μπαμπάς , με κατακεραύνωσε με ένα «Όχι Άννιτσκα , ο αθλητισμός , είναι ένα … ιερό ιδεώδες , που δεν πρέπει να το μολύνουμε με τέτοιες πράξεις» … Χολώθηκα , γιατί πίστευα πως οι ψαροκασέλες βρωμούσαν χειρότερα από τις γαϊδουροβουνιές , αλλά το βούλωσα …
Ακόμα , (αυτό είναι λίγο άσχετο , αλλά μια που άρχισα να τα λέω όλα αυτά , ας πω και τούτο) … ο μπαμπάς με είχε χρίσει επίσημη «μανταρίστρα» των αθλητικών ρούχων των ποδοσφαιριστών της Ασπίδας , τα οποία τα έφερνε στο σπίτι μια φορά τον μήνα , όταν ήταν η σειρά του δηλαδή , για πλύσιμο και σιδέρωμα … Το ποδόσφαιρο , τότε , δεν ήταν επαγγελματικό , και … επαφίετο στον πατριωτισμό των οπαδών του … Όλα ήταν πιο αγνά , πιό όμορφα , πιο γνήσια … Μιλάμε για την δεκαετία του ’50 … βαριά για το ξεκίνημα της 10ετίας του ’60 .
Ο «Ορφέας» , αργότερα συγχωνεύτηκε με την «Ασπίδα» και η νέα ομάδα που προέκυψε μετεξελίχθηκε στην … νυν Scoda Ξάνθης .
———————————————-
Καβάλα
Ξάνθη (παλιά πόλη)
Anna-Silia 