Απο το βιβλίο της Αλκ. Παπαδάκη για καποιον που οταν το διαβασα βρηκα υπογραμμισμένο το κειμενο…
Πώς γίνεται, σ’αυτόν τον »ψεύτη κόσμο», ανθρωποι που αγάπησες, που τους κράτησες και σου κράτησαν το χέρι έστω και λίγο, που ορκιζόσουνα τότε – και το πίστευες – πως θα υπάρχουν πάντα στο κάδρο της ζωής σου…Πώς γίνεται να χάνονται…
Να μένουν μόνο σαν κιτρινισμένες φωτογραφίες στο αλμπουμ της ψυχης σου. Το ποδοβολητό της μοίρας ? Η σκόνη του χρόνου ? Οι φουρτούνες ? Οι καταιγίδες ? Η βιάση να προλάβεις εκείνο που δεν έρχεται ποτέ ? Πώς γίνεται…
Και φεύγουν οι μέρες, κυλά η ζωή και μένει μόνο η μυρωδιά απο το αγγιγμά τους να σ΄ακολουθεί. Και μια νοσταλγία, που σε πληγώνει γλυκά, κάτι δειλινά, που ο ήλιος βάφει τη θάλασσα τριανταφυλλί. Η κάτι νύχτες του καλοκαιριού, που δεν σ΄αφήνει ν΄αποκοιμηθείς το αρωμα της βιολέτας.
Ναι θέλω να ζω στο ροζ σύννεφο που έχω ανεβεί εδώ και χρόνια, αφήστε με εκεί γιατί αν με κατεβάσετε, θα σταματήσω να πιστεύω, αν δεν πιστεύω, θα τα απαξιώσω όλα κι αν τα απαξιώσω όλα σύντομα εκτός από απογοητευμένη θα οδηγηθώ στο » ματαιότης, ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης» !
K. Sf 