| CARVIEW |
ΜOONDOG
September 4, 2013 at 5:11 pm (Uncategorized)
Τέλος ενός ταξιδιού και η αρχή ενός επόμενου…
Περπατάω και εδώ είναι χειμώνας .Πριν από μήνες σκεφτόμουν να κάνω αυτό το ταξίδι με το ποδήλατο που έλεγα.Να πάρω μια σκηνή να ξεκινήσω από το σπίτι μου και να τερματίσω στην Ανταρκτική .Θέλει πολλά κότσια και κυρίως να ξεκαθαρίσω μέσα μου αν φεύγω επειδή δε αντέχω την πραγματικότητα ή φεύγω επειδή δε μπορώ να φτιάξω τη πραγματικότητα άρα πρέπει πρώτα να γίνω δυνατός.Φυσικά πρέπει να φροντίσω πολλά.Πόσα θα αφήσω πίσω σαν το ταξίδι στο παρελθόν που είναι μια άλλη κρυφή μου σκέψη ,αλλά αν ξαναγυρίσεις στο παρελθόν θα είσαι τυχερός να ξαναγνωρίσεις τις κοπέλες σου ,τους φίλους και όλες τις στιγμές που άξιζαν?Θα γίνουν όλα από την αρχή ή θα πέσεις πάλι στα ίδια ακριβώς πράγματα?.Θα ξαναβρεθείς πάλι σε εκείνο το λόφο που τον έκανες σύνθημα που θα είναι για καιρό το σημείο μελλοντικής ευτυχίας ,θα ξαναβρείς ανοιχτά αμάξια ,θα νιώθεις άτρωτος στις αποτυχίες .θα είσαι ναρκωμένος μετά από έντονο σεξ ,μπάσκετ με φίλους ,κηδείες ,συναυλίες που δε είχαν φωνητικά,δεν είχαν σκοπό και κυρίως κριτική.Οπως τα χρόνια για να πάρω τα πτυχία μου.το ξύλο που έπαιξα για την επιβίωση μου σε εκείνα τα στενά σοκάκια μιας άλλης πόλης μακρινής.Το ταξίδι για έναν απελπισμένο έρωτα,Της φάνηκαν λίγο.Γιαυτό την ξέχασα όταν ήρθε να μείνει απέναντι μου .Αλλαξα την ταυτότητα μου.Δεν είμαι αδύνατος και ανοιχτόχρωμος σαν ξένος τουρίστας πια .Γέμισα τατουάζ και άφησα την φυσική για να μορφοποιώ σίδερα.Μαστορεύω αμάξια και φυτεύω δέντρα.Εγινα hacker .Για να βρεθώ σε μια φυλακή και να παραβιάζω τις πόρτες τις .Διαβάζω Μπάροουζ και Μπέκετ .Αφησα τη ποίηση.τον Λειβαδίτη ,τον Καβάφη .τον Καβαδια.Τα βασικά δεν είναι όμορφα ,δεν είναι λογικά με την ευρεία έννοια.Είναι απλά η ζωή.Και έχει ενδιαφέρων παρόλα αυτά.
Δεν ξέρω ποια θα είναι τα επόμενα λοιπόν και τη στιγμή που θα αρχίσω πάλι το πετάλι .Προέχουν βασικότερα πράγματα.Είμαι από τους ανθρώπους που αν ξεκινήσω θα έχω κάνει ήδη ενα μεγάλο μέρος της διαδρομής .Οπως και έγινε.Χρειάζομαι τροφή τώρα,νερό,να διορθώσω τους χάρτες ,ύπνο….
Δεν γράφω πια αύριο είναι μια άλλη μέρα.Απλά ξέρω ότι περνάει είναι δικό μου .Και αν θέλω να δώσω δε μπορεί να γίνει με τον τρόπο των άλλων.Πολύ καλός για την κακία πολύ κακός για τη καλοσύνη μου είπαν από παλιά .Ευκολα στη κριτική και δύσκολα στην ουσία.Σκύλος στο φεγγάρι .τυφλός αλλά όχι μόνος .
4/9/2013 Παλιό υλικό για τις καινούργιες μου αλληλεπιδράσεις .
a black friday bar
January 4, 2012 at 6:40 pm (Uncategorized)
Δεν πρέπει να περιμένω άλλο
Για καταιγίδες που μπορώ να αισθανθώ.
Μπροστά αλλά και προς τα πίσω.
Θέλω να με πληγώσει ο κεραυνός με την μύτη του.Οπως εγώ το μυστικό αυτί σου
Για να φανεί το επικίνδυνο της ανάγκης.
Με ενδιαφέρεις σαν ημιτελή ερώτηση .Που έκρυψες με έρωτα , υπομονή και θόρυβο….
DADA
February 6, 2011 at 6:05 pm (Uncategorized)
Διαβάζω τη ζωη σου σαν μεταφορα .Σαν να περιμενω απο εμενα να δωσω ερμηνεια σε αυτα που με απασχολούν ,να παρω απαντήσεις που πρεπει να με καλύψουν για να μη πέσω.Πυρετικά.Μπήκα με βία Τεταρτη βγηκα Κυριακή.Ψηλαφησα το παρελθον .Φανταρος, μαθητης, ταξιδιωτης ερωτευμενος ,γραφιας ,λογιστης , οδηγος.Γυριζε στο κεφαλι μου μεχρι να πονεσουν τα ματια μου ολος ο ορθολογισμος μου με ολα τα κενα του.Το μελλον μου με αυτα που του λειπουν και χασκουν απειλιτικα.Μια δευτερη πραγματικοτητα πισω απο τα πραγματα τη καθημερηνοτητας.Ενας καφες απο το μανιφεστο του dada ,ενα τραγουδι μεσημεριανης ανατολης.Παραδοξη χαρα.ετσι το λεω .Οταν τη βλέπω χωρις να υπαρχει .Κορυφαια αδυναμια που μου υπενθυμιζει πως το μονο που αξζει στη ζωη μου ειναι η πλακα…
ripage a Carcharodon carcharias
June 8, 2010 at 5:21 pm (posts)
part 1
Ακόμα και το πιο φονικό ενστικτο επιβιώνει επιβαλλοντας το χρόνο του .
Eνας επικίνδυνος δολοφόνος. Όπου ξεχωρίζει όχι μόνο για την δύναμη του αλλά κυρίως για το ένστικτο αυτοσυντήρησης που διαθέτει.. Να μυρίζεις πριν δαγκώσεις Να κοιτάζεις πριν δώσεις το χαμόγελο σου. Να ανοίγεις το στόμα. Και να κάνεις με τα χέρια σου το σήμα του απείρου. Μικρός τινάζεσαι στο πρώτο άγγιγμα .Γέροντας πεθαίνεις σε ένα όργιο κανιβαλισμού. Να πλέεις ,να κλαις μέσα στον εκάστοτε χωροχρόνο που σε διαπερνά και να χαμογελάς στραβά και αλήτικα όταν σε λένε κτήνος .Ασχημίζεις μόνο από το ύφος των ματιών σου. Και όταν αδειάζεις τα σωθικά σου κάθε δεύτερο βράδυ. Ψάχνεις το άλλο σου μισό στο τρίγωνο των Βερμούδων .Στο διαστημικό λεοφωρείο Ατλαντίς .Σε χαϊκού γραμμένο σε μπλε στένσιλ που θυμίζει. τώρα, αμέσως και γρήγορα .Κάθε στιγμή και μελλοντική αμνησία…Κάθε τέλος της και μνήμη
part 2
Στριμωγμένος στο μπαλκόνι στο περιθώριο εθελοντικά και αυθεντικά. Θέα με εποχές με άποψη ,αγάπη για την αγάπη ,την ομορφιά , σεβασμός ότι είναι φαινομενικά λίγη και ακριβή .Είτε παιχνίδι , φαγητό γυναίκα και μουσική ξέρεις ότι υπάρχει η ματιά πίσω από την ματιά .Το προσωπείο . Μετρώντας πάνω από όλα το βάθος, το ύψος του γκρεμού ,την απόσταση του παραθύρου ,το μήκος των φτερών .Ανάγκη για ασφάλεια αναλυση ,ρίσκο.Όλα.Μετράς τα όρια όταν δε φοβασαι τίποτα και τα πάντα.Πως γίνεται αυτό ρε?δε γίνεται γιαυτό είσαι ακόμα εδώ.Απο την μέσα μεριά του τζαμιού τόσο λεπτό όμως .Όσο το γυαλί ενός υποβρυχίου αναμεσα σε σένα και το νερο με τους καρχαρίες .Το περίεργο όνειρο. Μεσα στη κόλαση ,στον ωκεανό .Κοντά στο μάτι της πυρηνικής έκρηξης Να την κάνεις δικιά σου να γίνει ιστορίες για τα μικρά αδερφάκια σου αλλα να επιζήσεις κιόλας .Βόλτα . Παντα μια βόλτα πριν βουτήξεις …
Pages
Archives
Categories
-
Search
Blogroll
friends
Meta
-
Subscribe
Subscribed
Already have a WordPress.com account? Log in now.
Ripage Blog 