RACE ZONE

Camsur 70.3 nanaman. last time ko sumulat dito, last year pa, kakatapos lang nung unang Ironman 70.3.

Salamat sa Team PMI,nakasali ako uli ako sa race na ito.  Excited ang lahat di lang dahil sa karera kundi makakasama ang mga kaibigan at mga pamilya.

Umalis kami ng Thursday, sakay ulit ang Isarog Lines.

First time akong mapapanood ng anak ko, si Jan Ulrich.  Pinangalan ko siya sa idol kong siklista.  Kasama rin nanay ko kaso wala sa picture.  Siyempre, gagalingan ko para sa kanila. Mahirap na mapahiya.

Ang bilis magmaneho ni manong! 2 oras lang, di pa tapos yung pelikula sa bus, nasa Tiaong Quezon na kame! Umalis kami ng 8:30p.m, 4am ay nasa CWC na kame!

Nag set up na kami sa PMI container. sa dami naming bikes at mga nakatambay doon, akala ng mga dumadaan lalo na ang mga foreigners, na kami ang official bike check.  Nanghina nga ako dun eh. daming umiinglish sakin na foreigner, nagpapaayos ng bike. siguro mas matulin pa ko nung laro, kung di dumugo ilong ko. kaka-english nila sakin.  Si August Benedicto din, kung di tinodo English ni Arland Macasieb, mas matulin pa. Sabotage. Joke joke joke!

Sumunod na araw, Aug. 21. sinuportahan namin ang mga anak ng mga kaibigan namin sa Ironkids.  Ang galing nila.  Si Bambam Manglicmot at si Moniq Reyes.  Fighter na fighter ang dalawang ito.  Idol ko sila.  Binigay nila ang kanilang todo.

Pagkatapos ng Ironkids, sinimulan na ang pag aayos ng gamit para sa karera.  Iniisip ko narin ang mga strategy ko sa race.  Ensayado ba ko? Kaya ko ba?  Strategy ko: sa swim, pumunta sa bungad, itodo ko ng 100m tapos glide, focus sa boya ng hindi maligaw.  easy lang sa bike. high cadence ng konti, para makatakbo ng maayos at hindi pulikatin kagaya ng last year.  Ininom ko na ang aking agimat.  Vitamin B1 and B2 para kontra pulikat.  Tubig.  Gatorade ng gatorade. Todo electrolytes.  Feeling ko, handa ako.  Pulikat lang talaga ang kalaban ko. Ayoko na mangyari uli yung last year. Nagdasal at natulog na nang maaga.

Race day na.  Nung tinawag na ang wave namin sa swim start, pumunta na ko sa bungad.  Pumwesto na ako sa harap ng mga taga Camsur.  Pag ahon ko sa unang lake, easy jog lang dahil naisip ko last year na mabilis takbo ko papuntang kabilang lake, nahirapan ako ng sobra lumangoy sa pangalawang lake.  Kaya ngayon, easy jog lang.  Pag ahon mula sa pangalawang lake, nagulat ako na nasa 34 minutes ang oras ko.  Na-bawasan ko ng 1 minute ang time ko last year.

Pagkuha ng bag, sinuot kona ang cycling shoes kong butas.

Easy jog to my bike.  Inulit ulit ko sa utak ko yung strategy ko sa bike nang hindi ko makalimutan:  wag itodo. easy lang.  10kilometers palang, marami na ko nalagpasan sa bike.  lalo na mga foreigners, marami.  feeling ko, napabilis ako pero pinapakiraman ko sarili ko, hindi naman. ayos lang.  maganda pakiramdam ko. nung 20 kilometers na, napansin ko lumalaki yung grupong naghahabol sa akin.  bago dumating sa u-turn, lahat ng makasalubong ko, inoorasan ko.  neil catil 1 hr 7 minutes nung nakasalubong ko.  pag dating ko sa u-turn, 1 hour 10 mins ako.  ibig sabihin, mga 7 mins agwat niya sakin. U-turn na, iniisa isa ko ng inorasan yung mga age-group ko na kilala ko.

mga 50-55 kilometers, marami na ko nakasalubong na grupo. na feeling ko, drafting. sige parin ang padyak ko. ano pakialam ko sa kanila! sabay lingon sa likod.  aba, hindi ata makatarungan to ah.  mula’t sa pul hanggang 55k, yung grupo sa likuran ko steady lang andun parin at lalo silang dumami na feeling ko may ginagawang hindi kanais nais.  so nagdecide ako na mag-bagal –mga 32-35kph–pinabayaan ko lumagpas sila.  nung nakalagpas sila, tinignan ko speed nila. parehas kami ng speed kanina.  tinignan ko kung makakalayo sila akin. umagwat ako ng tama, pero tinignan ko muna mga numero nila, baka may ka-age group ako na maka-silat.  habang nasa likod, pinapanood ko sila.  feeling ko, ako na yung draft buster.  tinitignan ko kung sino nag ddraft at hindi.  kung sampu sila, 2 lang ang hindi nagddraft.  sa tagal kong pagiging siklista, alam ko kung sinong nagddraft at hindi.  pag may dumadating na draft marshal, parang voltes V na naghihiwalay hiwalay tas pag lumalayo ang marshal, magbubuo ulit.

ay nako.   tinitignan ko speed ko, bumabagal sa target average ko ang takbo ko dahil nga umaagwat ako sa kanila.  tapos nag accelerate at bumwelo at pumunta na kong kanan, minaintain ko ng 40kph at nang nakita nila ako dumaan, itinodo rin nila na pumunta sa likod ko.  isang bike lang lagi ang agwat nila sa akin. yoko na sila pansinin.  babagal lang ako.  pag may nakakasalubong kami na marshal, pupunta sila sa harap ko, ako tuloy napipituhan.  ayoko mandaya at ayokong mapenalty. so  buwelo ulit ng todo punta ulit sa kanan,, at inunahan ko uli sila.  itinodo ko mga 45-48kph para bumaklas na sila at makita talaga kung sino malakas tapos last 10k napansin ko, isa nalang kasabay ko.  pag bumebwelo siya, tama. pumupunta siya sa kanan. di siya nagddraft.  Nakuha ko target time ko sa bike. di ako tumaas ng 2.20.  eto nga pala bike na gamit ko. di pa bayad yan. salamat, gerard reyes sa frame at salamat sa gulong, czar manglicmot.

pag pasok sa CWC, sa transition area, nakita kong kakababa lang ni Ferdie Catabian.  Di ako nagpanic.  Bahala siya kung mauna siya o hindi.  basta ang target ko ay wag maglakad. wag pulikatin.  so di ko kinalimutan mga agimat ko, hydration belt, salt tablets at higit sa lahat, bengay at omega pain killer.  nahulog ang bengay, binalikan ko. no way. di ko iiwan yun. tumakbo lang ng moderate… unang water station, lahat ng inabot sakin, ininom ko.  pag daan ko dun sa kung saan ako pinulikat last year, ibang saya ang naramdaman ko. no sign of pulikat this year! pagdating sa u-turn, di ko na kaya tumakbo dahil paltos paltos paa ko. napaupo sa u-turn, nagtanggal ng sapatos. bente tao ang lumagpas sakin.  suot ng sapataos takbo ulit. parang ang luwang yata ng sapatos ko….yun pala hawak hawak ko pa ang in-sole ng sapatos ko. di ko naibalik. ayun. tigil ulit. suot ng in-sole at sapatos.  pag dating sa malaking lake, unti unti ko ng naabutan yung mga lumagpas sa akin. habang tumatakbo, nagchcheer ako sa mga nakakasalubong ko. nakakagaan ng pakiramdam ang chinicheer at nagchecheer. salamat, pinalakas niyo loob ko. nung first round, moderate lang ang takbo ko. second round ako magdadagdag.

sa second round, bago matapos ang malaking lake, nakasabay ko si piolo tumakbo.  pilit ko siyang iniiwanan pero di ko magawa. ambilis ng lolo mo. pero pasalamat parin, feeling ko pogi na rin ako.

pag dating sa finish line, pasalamat kay lord, ngiti, sobrang saya ang naramdaman ko, di ko mapaniwalaan na ganun ang oras ko. masaya rin ako sinalubong ako ng anak ko.  Nagpasalamat ako dahil maganda oras ko.

Pero nanghinayang kasi kaya ko pa i-push ang sarili ko. kayang kaya ko pa. natakot lang ako baka mahiga nanaman ako at manigas.  target ko sana kasi 1.40 sa run. di ko nagawa.  1.57 plus oras ng run ko. next year.  patay kung patay. NEXT YEAR, I’LL BE CRAZY ON THE RUN!

*salamat sa mga pictures nila Rachel Manglicmot, Tina Reyes, Joy Vargas (sa picture with piolo) at sa mga nag tag sakin sa facebook.

Pagtapos ng bawat karera, nagkaka poknat ako.  Bald spot.  Sabi ni Junie dahil sa stress daw.  Madalas, maliit lang.  Nung last Subit nung May nagka poknat ako as usual.  Pero ito, nakakahiya na kasi kitang kita.  Gitnang gitna, sa taas ng noo ko.  Tapos di na nawala.  Pagkatapos ng Subit sumali rin ako sa mga duathlon kahit kulang ensayo kaya lalong lumaki.  Nako, pagtapos nitong 70.3 malamang malalagas pa itong buhok ko.  Dati bumabalik ang buhok e.  Nilagyan ko kasi ng katas ng pinisa kong langaw.  Seryoso ako.  Gumana.  Pero nandidiri si Junie.  Ayaw niyang lagyan ko uli ng langaw.  Ayan tuloy.  Sige, palaki lang ng palaki.

Umalis ang Team PMI papuntang CamSur nung Thursday ng gabi, Aug. 20 sakay ang Isarog Line Lazy Boy Extreme.  Dumating kami sa CWC ng 5:30 ng umaga ng Friday.

Nag ayos ayos, nag check in, tapos sinubukan ang bike route kasama ng Pro Athletes mula sa iba’t ibang parte ng mundo.

Easy and slow lang daw. Pero anong nangyari?  Nagpukpukan nang nag pukpukan.  Edi naki pukpok narin ako.  Takbo ko pinakamababa, 40kph.  Laspag ang lolo mo.  Awts.

Pagtapos ng bike, kailangan kumain.  Buti nalang nandyan si Ate Cel, dinalhan kami ng masarap na pagkain.  Di kasi kaya ng powers ko ang Florabel at Melo’s.

Tapos, bilang official mekaniko ng Team, nag palit ng mga gulong, nag check ng mga bike.

Nag swim kami kinabukasan.  Maligamgam ang tubig.  Ang sarap.  Unti unti na kong kinakabahan dahil sa liit ng lalanguyan at sa dami ng sasali, first time ko makaranas ng ganito karami kasabay lumangoy.  Mejo mabigat pa ang tubig.  Mas mabigat pa kaysa sa swimming pool.  Nung hapon, nag check in na ng bike.  Dinasalan ko ang bike ko.  At tinignan ang daan daang magagarang bike sa transition.  Andun pa nga si Tessa Prieto.  Ang cute niya.  At ang mister niya.

Natulog ng maaga.

Kinabukasan, race day na! Natuwa ako ng nakita ko ang aking mga angels.  Mga studyante ko sila sa spinning at sa takbo.  Sina Boots and Lory.  Ang galing nila, nakapag 21k na sila at ilang buwan nalang ng pagpipilit, magt’triathlon narin.  Nagmula pa sila ng Manila.  Naunsyame ang biyahe.  Naiwan ng eroplano kaya nag bus nalang para makaabot sa CWC at sumuporta.

Swim start:  Di ko malaman gagawin ko.  Di ko alam san ako pupuwesto.  Baka madaganan lang uli ako sa swim.  Nang malapit na mag start, ilang minuto nalang, pumwesto na rin ako sa bungad.  Bahala na si batman.  Sa dami ng iniisip ko nakalimutan kong  ibaba na ang aking goggles at i-set ang relo.  Nang lumingon ako sa paligid ko, nakita ko ang mga katabi ko reading-ready na at naka starting stance pa. Aba Aba Aba! Game na pala!  At pagputok ng baril, sumunod lang ako sa mga foreigner na katabi ko na feeling ko malakas mag swim at mahahati ang pack.  At yun nga ang nangyari kaya nakalusot ako sa grupo na mabilis.  Bumubunggo sa mga boya minsan.  Kinakabahan baka mahulog ang pustiso.  Kampay ng kampay hanggang mamatay.

Pagtapos lumangoy ng 1.2k sa malaking lake , umahon at tumakbo papunta sa maliit na lake para tapusin ang 700m.  Hingal na hingal ako ng tumalon uli sa tubig.  napabilis ata ang takbo ko papunta sa lake.  35min, natapos ko ang swim.  Sa wakas, natapos din!

Takbo papuntang T1, isip isip san ang aking bike transition bag.  Bike na! Territoryo ko naaaaaa!!!!!!  Patay kayo lahat sakin!!!! Ang bilis talaga ng karma. Wala kasi ang damit ko sa bike bag ko.  Hanap ako ng hanap.  Nasa run bag ko pala ang jersey ko.  Di pa ko nag helmet, di pa nag shades pumunta sa bike ko at hinalungkat ang gamit dun.  Buti nandun ang jersey. Ang tagal ko tuloy sa transition.

Dali daling kinuha ang bike, pumunta sa mount area at humarurot!  25k palang ang dami ko ng naabutan.  Ang sarap ng pakiramdam.  Ang tulin ko.  Maraming foreigner naabutan.  Pero ang daming makulit na nagd’draft sa akin.  Parang tuko kung kumapit.  At hindi lang yun.  Kapag  pinauna ko naman sila, di naman sila lumalayo at gumagawa ng gap tuloy, ako ang gumagawa ng gap.  Bumabagal ako para gumawa ng gap.  Hirap na, baka mahuli at sabihing nag d’draft ako.  Ayoko mandaya.  Dadayain ko lang sarili ko.  Hanggang sa pag u-turn mayron pa akong mga inabot at dumami ng dumami ang makukulit na hindi alam ata ang ibig sabihin ng drafting.  Dahil sa marami na kami mas lalo akong nag ingat kasi makukulit sila at pwede talaga kaming ma-DQ dahil sobrang dami na. Para tuloy akong nag-iinterval kasi pag ako ang nasa una at nakatutok sila saakin at pag bumilis na sila pumupunta lang sila sa bungad ko, hindi sila gumagawa ng gap.  Ako pa tuloy ang bumabagal.  Tapos itotodo ko nanaman para maunahan sila.  Ang hirap mag maintain ng speed. Tapos yung huli kong inabutan, dun na ko nalaspag ng todo.  May gap ako na 4 bikes sa grupo sa harapan ko tapos pumasok siya sa harap ko.  Kaya ako nanaman ang bumagal para magbigay ng gap. Sa sobrang pag interval ko nalaspag ako ng todo.  Nalaspag ako dahil sa kanila.  Bumagal na ko ng bumagal, nawalan na ko ng gana mag bike.  Takbo ko ay 35kph nalang.  Sobrang bagal nakikita ko na ang mga langgam na tumatawid sa kalsada.  Usad pagong.  Sorry ha.  Pero mayabang talaga ko pagdating sa bike.  At territoryo ko ang bikol.  Ako kaya ang Tour of Bikol Champion nung 2001.  hahah. Antagal na.  Pero lahat ng filipino pro cyclist kasali dun.  Pero sige na nga, sa susunod nalang na karera. Magdadala ko ng camera.  Pipicturan ko talaga ang mga nagd’draft.  Di ko papangalanan pero i’z’zoom ko.  para sila na mismo mahiya. Ipopost ko sa facebook, multiply at mga egroup.  joke joke joke!

Eto na ko sa transition.  Nararamdaman ko na ang pulikat

Kakasuot ko lang ng running shoes ko. Pinupulikat na ako.  Sa aking kanang paa, makikita niyo ang aking pang-harumintado drink.  Ang Bacchus enery drink.  I love my bacchus.  Pero di ko maabot sa tindi ng pulikat ko.  Di ko talaga madampot.  Pinagtatawanan na ko ng mga nanonood.  Umupo uli ako at saka ko siya nadampot.  Nilaklaklak ko ang bacchus at tinakpan ang pangalan sa lata.  Cobra kasi ang karera. haha. Tinamaan kagad ako at tumulin ang takbo.  Kahit ako, nagulat. Pakiramdam ko lumilipad ako.   Wala pang 2k ayan nanaman ang cramps.  Humilata na ko sa kalsada.  Nasa kamay ko parin ang lata ng bacchus. Buti nalang hindi ako hinagisan ng barya ng mga dumadaan. Nakita ako ng marshall, tinanong kung kaya ko pa. Yes i can, uragon ito  sabi ko sa kanya.  Hinimas niya ang hita ko at tinanong, “bakit ganito ka laki ito?”  Parang bastos, ah. Tinanong niya ko kung kaya ko maglakad papunta sa ambulance. Aba, pinaglakad pa ako.  Edi lumakad ako.  Pagdating sa ambulance pinasasakay niya ko.  No way! Kaya ko pa.  Sabi ko, ” pahingi ng pamunas para sa pulikat”  At ang binigay niya sakin ay satin na pamunas.  Literal na pamunas.  Sabi ko, ” wala ka bang iba diyan?” Inabutan ako ng Good Morning towel!  Ako ang nagkamali.  Dapat sinabi ko pamahid. As in Omega okaya Ben Gay.  Pero wala naman pala talaga sila nun.

Kulang kulang mga 30minutes na ko nakatigil.  Nag decide ako gumalaw uli.  Baka sakaling kaya ko naman maglakad. Think positive! Wg aayaw! Patalikod akong naglakad. Baka sakaling umokay ang pakiramdam.  Sabi ng mga nanonood baka arthro daw ang nainom kong vitamins.  Patalikod kasi lakad ko.  Ilang sandali lang, naka-recover ako.  Himala! Mukhang may bisa ang Good Morning towel ni manong.

Nagsimula akong mag jog at pabilis na ng pabilis. Kahit sobrang init ng panahon di mo mararamdaman dahil sa maraming nanonood sa daan.  Nga batang nakangiti at nag-ch’cheer ang nagbigay lakas sa akin.  Ayan na.  nararamdaman ko na.  Bumibilis na uli akong tumakbo.  Malapit na ko maka-isang ikot sa may big lake ng may umabot sa akin na foreigner at kinausap niya ko ng English.  Hay nako.  Nabawasan nanaman tuloy ang lakas ko.  Yes lang ako ng yes.  Yon, nagkaintindihan naman kami.  Ewan ko kung ano yung tinatanong niya.  Di ko na siya sinabayan, baka kasi kausapin nanaman ako.  Mahina tayo diyan.

Pangalawang ikot, nakasalubong ko na ang mga target ko.  Natantya ko na kaya ko abutin ang mga ibang lumagpas sa akin kanina.  Bawat liko, inoorasan ko kung kailan at kung saan at kung paano ko sila aabutin.  Sa mga target ko, si Jumbo Tayag lang ang hindi ko inabot.  Ang bilis niya ngayon.  Si Abe Tayag naman, hindi ko na pinangarap i-target.  Ang layo niya na talaga. Pero ang target ko lang naman talaga ay ang ma-beat ang oras ko sa whiterock na 4.57.  Naka-recover na talaga ako.  Lahat ng kakilala ko, chini-cheer ko at kinakausap ko habang tumatakbo.

Malapit na sa finish line.  Kailangan pogi pag dating sa finish line.   Inayos ko ang jersey ko. Ang cap. Inalis ang shades, nilagay sa ulo. inaayos ang race belt. At siyempre, dapat strong finish.  Fresh na fresh.  Parang walang nangyari. Eto ako sa last loop. Naririnig ko na ang ingay sa finish.

Eto na ko sa finish

Di ko na-beat ang oras ko.  Nalungkot ako ng sobra sobra.    Nag muni muni ng matagal.

Saan? Saan ako nagkamali?  Edi sa bike!!!!!!!! Ensayo pa.  Nagpabaya kasi ako sa ensayo sa bike kasi alam kong malakas ako dun. Ayan tuloy.  Tinodo ko ng tinodo kala ko kaya ng katawan ko. Kala ko bata pa ko na sumasali sa Tour.  Nalaspag tuloy ng matindi.  At hanapin dapat ang solusyon sa pulikat.  Lagi na ito nangyayari sa akin.  Hindi na biro.

Pero hindi bali.  Masaya naman talaga ang experience.  Lalo na kung kasama ang mga kaibigan sa hirap at saya.   Nakaka-inspire mapanood ang lahat ng kumakarera at makinig sa iba’t ibang kuwento ng bawat isa.  Oo, hangang hanga ako sa mga pro athletes pero sa totoo lang, mas na-inspire ako sa mga nakita ko sa daan na mga ibang age grouper na hirap na hirap na pero dama mo na hindi nila naisip kahit isang segundo na mag-quit.   Damang dama  ko sa mga ngiti nila sa finish line ang sarap ng kanilang tagumpay.

Nagsimula ako mag bike nung ako ay 13 years old.  Pero hindi ito ang una kong sport.  Ang first sport ko talaga ay volleyball.  Si Diko ko ang nagturo sa akin mag bike.  Diko ko–Kuya ko, si Rolando Galdonez Jr.  Si Rolando, Sr. naman, tatay ko—isa ring pro cyclist.

Sayang si Diko.  Mas malakas pa sa akin yun.  Tunay na idol ko.  Bago palang siya nag-b’bike, nakaksabay na siya sa mga ensayo ng mga pro.  Mas mahilig siya mag bike kaysa sakin.  Kaya lang, isang araw umuwi siya mula sa ensayo na buhat buhat ang bike niya na putol ang tinidor at parang sumemplang.  Tapos kinabukasan, wala na siya sa matinong pag iisip.  Parang bumalik sa pag-iisip bata.  Di na makausap ng matino, nagsasalita mag isa.  Simula noon, pinagbawalan na namin siya mag bike.

Isang beses, nung wala kami sa bahay, umalis siya sakay ang mountain bike.  Sabi ng mga kapit bahay, nakita nila si Diko umalis.  Nag alala kami kasi wala siyang pera at wala nga siya sa matinong pag-iisip. Matagal namin siya hinanap.  Halos isang buwan.

Isang araw, sabi ng kaibigang kong siklista na madalas tumambay sa bahay, nakita daw niya si Diko sa may Mabitac sa may puno ng Balite.  Pero di daw niya sigurado kung si Diko nga yun.  Sinamahan niya kami sa Mabitac.  Nagsasakyan kami papunta dun.  Pagdating namin dun nakita nga namin si Diko.  Pagbaba ni nanay, napatakbo si Diko sa kanya at yumakap ng mahigpit.  Payat na payat na si Diko.  Mas payat na sa akin.

Ngayon, hindi na nagsasalita si Diko.  Pero gusto parin mag bike.  Pero hindi na talaga pinapayagan.  Ni-l’lock nalang yung mga bike sa bahay.  Hanggang ngayon, hindi ko parin alam ang nangyari sa kanya nung araw na yun.  Nung umuwi siya na putol ang tinidor.

Pag umaalis kami ng bahay at naiiwan si Roxy, parati kong iniisip kung anong ginagawa niya pag wala kami.  Baka naglalaro

Okaya, baka natutulog

Ganito siya madalas matulog

Nakatanggap ako ng balita mula kay Potch.  Tumawag siya nung nasa Subic kami at nagsumbong.  Nahuli niya daw si Roxy na binuksan ang ref.  Tapos kinain ni Roxy yung chicken na niluto ni Potch na dapat babaunin niya sa Subic. Kaya pala dati pag uwi ko, sabaw nalang ang natira sa bulalo na iniwan ko sa ref.  Ano pa kaya ginagawa niya pag wala kami?

Ang talino talaga ni  Roxy.  Kaya madalas, pinapasalubungan ko siya ng mga masarap na pagkain

Pumunta kami nila junie at Jojo sa Subic nung Thursday. Tumuloy kami kina Makoy sa Binictican. Salamat nga pala Makoy, Michelle, Malaya at Fluffy Almanzor.  Eto si Fluffy at si Junie.  Magkamukha sila.

Ang cute ni Fluffy kaso kinakain niya sarili niyang tae.  Ang liit liit niya, kala ko nung una, kuting.  Nanginginig parati at takot kay Makoy.

Ulan ng ulan sa Subic.  Sarap lang tumambay, mahiga at kumain.  Kala kasi namin mas maganda ang panahon dun kaysa sa Manila.  Ayun pala, mas grabe pa pala

Dumating din si Levy, kumain kami ng malaking pizza sa Extremely Espresso. Pagtapos ay nagplanong uminom ng moderate-medium-hard.  San Mig Light, Pale Pilsen at RedHorse.  Kaso para makatulog agad, nag hard, easy, easy nalang kami.

Sumunod na araw, dumating si Potch.

Nag bike kami.

Ang sarap, hindi mainit.  Pero ang sakit sa mukha ng patak ng ulan.  Sobrang hangin.  May tumawid pang ahas sa harap ko.  Buti naiwasan ko.  Kundi nasagasaan ko yun o kaya pumulupot sa gulong ko.  Dalawang oras lang bike ko.  Tinodo ko ng tinodo.  Ngayon lang ako nag bike ng ganun uli.  Umaabot ako 45-50kph.

Pagtapos ay pumunta kami sa track oval para tumakbo ng 21k.

Eto si Papa Jo ang lakas lakas tumakbo

Ako naman, pagtapos ng ilang rounds, di na kinaya.  Paltos ang paa dahil basa sa ulan.  Sinubukan ko ring tumakbo ng nakapaa.  Di ko talaga kinaya.

Tumuloy kami kina Gerard pagkatapos.  Salamat, Gerard sa pagpapa-tuloy sa inyong bahay kahit wala ka.  Bulalo ni Jojo, adobo at pansit ni Potch.  Ice Cream!  Yun ang pinakamasarap na bahagi ng ensayo.  Ang kumain ng salo salo kasama ng mga kaibigan.

vroooooom vrooooooom vroooooooom

Makasabay man lang sa porma

Buti nalang mayaman ako sa kaibigan.

Salamat Czar Manglicmot at Gerard Reyes at sa buong Team PMI.

sana maganda ang panahon

sana hindi pumutok ang bulkan

enjoy tayong lahat!

wakeboarding tayo pagtapos!

iniwan ko si roxy, yung aso, ko kina Czar (kaibigan ko) kasi mag-ttraining kami ni junie sa subic hanggang sabado. malungkot na malungkot ako pag iniiwan ko si Roxy. at para hindi rin siya malungkot, nag iiwan kami ng nasuot/nagamit na damit namin sa cage niya. Para maamoy niya parin kami.

Ok na sana di ko na siya iniisip. Ngunit nung tumatakbo kami sa track oval ng Subic, may nakita akong beable puppy. Ang cute cute. Parang si Roxy. Pero mas cute si Roxy. Sana dinala nalang namin siya. Kaya lang hindi puwede.

Dumating kami dito ng 10am, nag track training kami agad sa ilalim ng mainit na haring araw. Isang coleman lang ng tubig dala namin. Buti nalang kumasya sa aming dalawa ni Junie. Tapos nag Gatorade kami sa 7-11. Grabe, meron pala dun na 30 pesos lang na malaking baso ng Gatorade sa vendo. Ngayon ko lang yun na-discover. Buti nlang dinala kami dun ni Makoy (kaibigan ni Junie) Grabe, dati patubig tubig lang ako. Ngayon, Gatorade na.
Pangmayaman!

Tapos nag bike kami ng dalawang oras sa airport. Paikot ikot hanggang mahilo. Nang nahilo na, naghanap na kami ng makakainan kasi hilo na nga kami sa gutom. Jollibee!

nang kumakain ako ng chickenjoy, nakalimutan ko na si roxy. pero biglang naalala ko uli siya. kasi kasi kasi…..may nakita akong pulgas…..sa tenga ni junie. nawalan ako ng gana kumain.

i miss you roxy =(

Kahapon, kumain kami ng Team PMI sa Spiral sa Sofitel.  Ang dami kong kinain.  Ang saya.  Sulit na sulit.  Hindi ko mabanggit mga pangalan ng kinain ko.  Pangmayaman.  Ngayong tanghalian, eto ang Spiral na kinain ko.  Kagabi, swerte ako.  Ngayon, Lucky Me. Sing sarap pero di sing mahal.

for long life