Wie de avonturen van Feta wil lezen bij z’n nieuwe baasje kan hier terecht:

https://fetahachiko.wordpress.com/

Wie de avonturen wil volgen van onze nieuwe pup in opleiding, kan die lezen op onderstaande link:

https://puppyinopleiding02.wordpress.com/

… en het verhaal over Feta’s capriolen als hulphond in opleiding, is uit….

En hier zit een dolgelukkig gastgezin achter de computer.

Vorige week woensdag startte Feta aan het laatste deel van z’n stage met z’n toekomstige baasje Frederic.  Een hele intensieve periode van 5 dagen waarin baasje en hond het beste van zichzelf moesten geven om te bewijzen dat ze er 100% klaar voor waren.

Maandag hadden ze dan eindexamen, zowel praktijk als theorie.  En ’s avonds was er dan de proclamatie.  Spannend!  En ja hoor, opeens kreeg ik het verlossende telefoontje: “Fetaman is mee naar huis!”
Traantjes van vreugde natuurlijk want ze waren geslaagd!

Vanaf nu is het dus niet meer Hanna en Feta, maar Frederic en Feta.  (klinkt goed hé? 😀 )
En dat ze dat super gaan doen, dat bewijzen de tal van foto’s en berichtjes die ik intussen al mocht krijgen.

Ik ben ervan overtuigd dat Feta in een supergezinnetje is terechtgekomen en dat dit een supermatch is.
Bedankt aan Hachiko om zo’n geweldig baasje voor ‘mijn’ ventje te zoeken en bedankt aan Frederic, Daisy, Floor en Rakker om Feta zo’n warme thuis te geven!

Hierbij nog enkele foto’s van de stage, met dank aan Elke van Hachiko!

… en maakte, voor hij vertrok, nog vlug een sollicitatiefilmpje.

Lieve vent,

Eet netjes al je korrels op,en steel niks van de grond.
De mens gooit al eens
kwaadwillig met gif.
En als je een gracht overspringt
en je keert wat later terug,
vergeet dan niet dat die gracht
er nog steeds ligt.

Lieve ventje,
Goeie ‘reis’ en wees voorzichtig….

Loop aub niet over ijs,
ook al is het zo mooi,
en daagt het de macho in je uit.
En deuren in glas
zijn even hard als die in hout
en ze geven een behoorlijk
schaamtelijk geluid…

Lieve ventje,
Goeie ‘reis’, en wees voorzichtig

Kom je van hoogtes
vergeet dan niet dat je vier poten hebt
gebruik ze, zo land je steeds zacht.
En ‘bulldozer’ niet door struiken
Die hebben vaak doornen
en voor je het weet zit je poot
weer in een roze verband.

Maar bovenal:
Goeie ‘reis’ en geniet…..

Safe Travels – Lisa Hannigan

Please eat your greens
and don’t sit close to screens,
your eyes are a means to an end.
And I would be sorry if, due to your hurry,
you were hit by a lorry my friend.
Like you always say,
Safe travels, don’t die, don’t die,
safe travels, don’t die
Don’t walk on ice, no matter how nice,
how sturdy, enticing it seems.
Please cross at the lights
and don’t start fires or fights and
don’t dabble in heights on caffeine.
Like you always say
Safe travels, don’t die, don’t die,
safe travels, don’t die.
Don’t swallow bleach
out on Sandymount beach,
I’m not sure I’d reach you in time my boy.
Please don’t bungee jump
or ignore a strange lump
and a gasoline pump’s not a toy.
Like you always say
Safe travels, don’t die, don’t die,
safe travels, don’t die.

Beste Sint,

Bij deze wil ik u graag persoonlijk schrijven zodat u mij zeker niet over het hoofd ziet bij het uitdelen van de cadeautjes.

Ik ben dit jaar heel flink geweest.  Ik heb netjes nieuwe commando’s aangeleerd, luisterde altijd onmiddellijk naar mijn baasje en hield mij zelden bezig met het uithalen van kattenkwaad.  De enkele keren dat ik een beetje ondeugend was, en baasje dus wat boos op mij was, heb ik mij telkens uitgebreid bij haar verontschuldigd door als een soort tessa-tape aan haar been te plakken en hierbij mijn meest lieve puppysnoetje te tonen.
Het feit dat ze nooit lang boos op mij kon blijven, bewijst dan ook dat de gradatie van mijn kattenkwaadgehalte de tolerantiegrens nooit overschreed.  Ik ben tenslotte ook maar een hond die af en toe eens een foutje maakt hé.

Verder ben ik altijd uitermate lief geweest voor mijn labradorzussen en heb ik ons oudje Margot steeds met het nodige respect behandeld.  Ok, ik heb één keer geprobeerd om op haar te rijden, maar echt, ik dacht dat ze dat niet erg zou vinden, maar toen ze m’n neus er bijna afbeet, heb ik het nooit meer opnieuw geprobeerd.

Ook de katten heb ik altijd braafjes met rust gelaten.  De keren dat er kattenhaar in mijn mond zat, was dat volledig buiten mijn wil om.  De katten van tegenwoordig zijn soms zo leep dat ze je stiekem in je slaap wat van hun staartharen in je mond proppen en je dan met een beschuldigende blik vanop veilige afstand zitten aan te staren, tot het baasje het opmerkt.  Valse beesten!

In het Hachikocentrum gedroeg ik mij als een engeltje.  De trainers hebben totaal geen last met mij gehad.  Jammer dat ik geen baasje vond tijdens de stage, maar hey, daar had ik niks aan te zeggen hé.

Mijn baasjes hebben mij trouwens terug met open armen ontvangen, wederom het bewijs dat ik écht een hele flinke jongen ben.  Want geef toe, liefste Sint, wie wil er nu een vervelende hond in huis?

Om al deze redenen en omdat ik uiteraard helemaal geloof dat u echt bestaat, vond ik het niet meer dan gerechtvaardigd dat ik u mijn verlanglijstje opstuurde, zodat u niet teveel werk had in het zoeken naar een geschikt cadeau voor mij.

Graag had ik dan ook het volgende gehad:

– een magazijn vol tennisballen, basketballen, voetballen, handballen, volleyballen, strandballen,…. in alle maten en kleuren.
– een weide met een grote zwemvijver in
Uiteraard zijn al mijn vriendjes welkom in mijn weide, in tegenstelling tot het magazijn, waar alleen ik de exclusieve toegang zou toe verkrijgen.
– een stuk veld met steeds teruggroeiende maïsstengelstompjes (of hoe die dingen ook heten) omdat ik het heerlijk vind om die dingen uit te trekken en er mee rond te gooien
– wanneer u er ook nog voor zou kunnen zorgen dat er in dat maïsveld her en der wat supervettige, vuile modderplassen zouden liggen, dan zou dat helemaal perfect zijn
– 365 stuks kauwbenen, voor elke dag eentje, kwestie van mijn tandjes mooi wit te houden
– wat nylabones en kongspeelgoed, altijd leuk om mee rond te gooien
– in de weide met vijver, had ik ook graag wat gevogelte zien rondlopen/ – zwemmen.  Ik beloof u plechtig dat ik mijn gevederde vriendjes niet zal pluimen, noch de kop zal afbijten, maar ik wil gewoon heel graag vriendjes met hen zijn en telkens wanneer ik tot nu toe een poging gewaagd heb, vloog dat gevleugelde beest in paniek weg.  😦

– Indien u daarnaast nog plaats zou hebben, mag u uiteraard ook wat lekkers meebrengen voor mijn drie zussen.  Zij zijn eigenlijk ook best braaf geweest dit jaar, dus verdienen ze wel een kleinigheidje.

Zo, liefste Sint, ik hoop u hiermee overtuigd te hebben en wil u bij voorbaat bedanken.  Mijn schoentje, met ‘zelfgeplukte’ wortel zal alvast klaar staan!

Lieve groetjes

Feta

PS: mijn baasje vroeg mij nog te melden dat ik de volle verantwoordelijkheid draag voor deze brief en dat zij hier niks mee te maken heeft.
Geen idee waarom, maar als gehoorzame hond, doe ik uiteraard netjes wat ze mij opdraagt.

Wat gaat het toch allemaal snel… Kan iemand de tijd even stopzetten?  Alweer een maand voorbij zonder blogbericht.  Ik moet echt ergens wat extra blogtijd zien te kopen…

Enkele weken geleden ging Feta voor het eerst mee naar het UZ in Gent.  Ik kwam er met een klein hartje binnen, want ziekenhuizen zijn niet altijd enthousiast als ze een hulphond binnen zien komen, maar ik had me laten vertellen dat ze dat in het UZ heel gewoon vinden.  En inderdaad: Feta kreeg alleen maar lovende complimentjes.  Hij gedroeg zich dan ook voorbeeldig.

In de namiddag brachten we nog een bezoekje aan Gent.  In de soepbar VenTura was er even een probleem.  Met een verontschuldigend gezicht kwam de uitbaatster me zeggen dat Feta niet binnen mocht.  Ik legde haar rustig uit dat Feta een hulphond in opleiding was en hij wettelijk in voedingszaken binnen mag.  Dat bleek voldoende te zijn en de vrouw excuseerde zich voor het misverstand.  Geen probleem voor mij.  Niet iedereen weet wat de rechten van een hulphond zijn.
We hebben trouwens superlekker gegeten in de VenTura.   Een echte aanrader voor wie zin heeft in een heerlijke tas soep met een knapperig vers belegd broodje!

’s Avonds brachten we mister Kaas naar Freya, want die wou hem meenemen naar het bejaardentehuis, in het kader van haar stage.  Freya kent Feta behoorlijk goed, dus ze wist waar ze aan begon.  :p
Maar tot haar en mijn verbazing, was Feta behoorlijk rustig tijdens z’n dagje in het bejaardentehuis.  De meerderheid van de bejaarden was ook enthousiast met zo’n leuke grote witte beer om te knuffelen, dus ik vermoed dat Freya’s missie geslaagd is.  En ik ben heel blij dat mijn mannetje een glimlach heeft weten te toveren bij de oudjes in het bejaardentehuis!
En hoewel Feta een hele leuke dag had gehad bij Freya, toch rende hij dolenthousiast op me af toen hij me de dag erna op het Hachikocafé spotte.  Hij kroop nog net niet op m’n schoot.  😀  Mijn kleine mannetje….

Vorige weekend was er weer Eurodog, ons jaarlijkse hondenweekendje. Op zaterdagvoormiddag en zondagnamiddag deden we met de Hachikodemo’s mee.  Er waren maar 10 honden op zaterdag, maar Feta zag het helemaal zitten en zette z’n beste pootje voor.  Hij had ontzettend veel aandacht voor mij.  Heerlijk om zo met hem te werken!

Zondagnamiddag ging het iets minder.  Meer afleiding, want meer honden en veel meer toeschouwers, en toen er ook nog eens tennisbal vlak voor z’n neus stuiterde en boven z’n hoofd vloog, werd het hem teveel.  Schrijf uw ‘down en blijf’ maar op uw buik baasje, dacht ie en hij rende prompt de tennisbal achterna, om hem vrolijk te komen brengen.  Tja, kun je dan boos zijn?  😀

Naast de demo’s werd er ook nog geshopt en werden de hondjes getrakteerd op een nieuwe mand, lekkere gedroogde snoepjes en twee nieuwe speeltjes?  Verwend?  Neeeuh!  😀

PS: er zijn nog altijd kerstkaartjes te koop!

Beetje vroeg, ik weet het… 😀

Maar daar heb ik een goede reden voor.

Vanaf heden hebben jullie allemaal een reden minder om geen kerstkaartjes meer per post te versturen.
“Ik vind geen leuke kaartjes voor een democratische prijs.” zullen jullie vanaf nu helaas uit jullie uitvluchtenlijstje moeten schrappen.  :-p

Want vanaf vandaag is er dit:

Ontsproten uit mijn <ahum> ‘brein’ en creatief uitgewerkt door de kunstige hand van m’n ventje, kun je nu deze schitterende kerstkaartjes kopen, ten voordele van de vzw Hachiko.  (of wat hadden jullie anders gedacht? 😀 )

Vier kaartjes mét enveloppe, voor de prijs van 6 euro per pakket.  (excl. verzendingskosten)  Wie wil besparen op de verzendingskosten, kan ook altijd naar het maandelijks Hachiko-café of naar de Eurodogshow komen.

Graag wel op tijd bestellen, zodat we, indien nodig (en daar hopen we stiekem op), kaartjes kunnen bijdrukken.

Bestellen kan door mij een berichtje te sturen via facebook of te mailen op het adres: hvvb81@hotmail.com.  In het onderwerp van de mail graag volgende vermelden: “Kerstkaartjes tvv Hachiko”, zodat ik niet per ongeluk je mail in de prullenbak gooi.

Wens je familie en vrienden dit jaar dus op een ludieke manier een prettige eindejaar én steun hierbij een schitterend goed doel!
Men zegge het voort….

… het is misschien een idee om als cadeautje te geven aan het toekomstige baasje van Feta.
Ow, en ook een abonnement bij de kapper misschien, om regelmatig de onvermijdelijke grijze haren te laten kleuren.

Yup, Feta is er weer maar eens in geslaagd… 😀
Toen we na een heerlijke zondagochtendloosloopwandeling terug thuis kwamen, zat mijn livingvloer binnen de 5 minuten onder de rode bloedvlekken.  Doorgedreven Sherlock Holmes-skills had ik niet echt nodig om de boosdoener te vinden, want het bloed druppelde zo uit Feta’s poot.

Euh… Feta, het is ZONDAG…. <zucht>
Ik heb ervaring met beschadigde pootkussentjes, maar dit was, uiteraard, hoe kan het ook anders op een zondag, een twijfelgeval.  Ik besloot het uit te wassen, te ontsmetten, in te pakken en naar Hachiko te bellen.
Mark vertelde me dat ik bij twijfel zeker niet moest laten om naar de dierenarts te gaan en ik besloot een paar uurtjes te wachten en dan te kijken of het bloeden gestopt was.

Dat bleek inderdaad zo te zijn en ik dacht dat we er met het regelmatig verversen van het verbandje wel vanaf zouden zijn.
Maandagavond was nog alles in orde.  Wonde ververst, proper verbandje aangelegd en Feta duidelijk gemaakt dat er niet rondgespurt werd in de tuin.

Dinsdagmiddag echter, toen ik het verbandje weer wou verversen, zag ik al meteen dat er iets fout was.  Een compres, gaasverband + beschermend verband waren doorweekt van het bloed.  Hmmmm….
Nogmaals gebeld naar Hachiko om te melden dat het nu misschien toch wel beter was om er een dierenarts naar te laten kijken.  (Ik voelde me al keischuldig omdat ik zondag een inschattingsfout gemaakt had…)

We hadden geluk bij de dierenarts.  Er bleken niet veel zieke diertjes te zijn en dus mochten we bijna direct binnen.  Na een snelle observatie, was de conclusie dat dit wondje inderdaad op een mottige plaats zat en zeer moeilijk zelf zou genezen.
Er werd een tube lijm bijgehaald en een sexy roos verbandje, en in 10 minuutjes was de kaasbol weer opgelapt.

Met de goede raad om Feta de komende tijd wat rustig te houden (je kunt evengoed een leeuw vertellen dat ie vegetariër moet worden…) konden we terug naar huis keren.
Feta kon trouwens niet snel genoeg buiten zijn.  Stoere machomannetjes zijn niet zo’n fan van dierenartsen, zo blijkt… :-p

Wat een prachtige nazomer krijgen we toch weer!  De zon lijkt precies de kille juli-maand te willen goedmaken en ik ben daar niet boos om.

Twee weekends geleden deed ze zelfs zo goed haar best, dat we besloten om een dagje naar Les Lac de l’Eau d’Heure te gaan.  Een prachtig gebied in de provincie Henegouwen, op een goeie twee uur rijden van bij ons.  Ideaal voor een daguitstap dus.

We zouden de uitgekozen wandelroute omgekeerd wandelen, zodat we eerst door de velden zouden lopen en op de terugweg constant langs het meer zouden wandelen.  Heel voorzichtig gingen we op pad.  Mijn enkel was goed aan het revalideren, maar ik moest nog voorzichtig zijn, dus wandelden we iets trager dan anders en hielden regelmatig een pauze.  Het was een prachtige wandeling.  Hier en daar ging het over betonwegen, maar die waren verkeersluw en op de veldwegen was al helemaal geen mens te bespeuren.  Puur genieten dus!

Halverwege de wandeling, aan de kruising met het grote meer, besloten we te picknicken.  Feta vond dat maar bizar.  “Eten en uitrusten?  Allé, baas, stokjes gooien in het water, ja!  Niks te eten!”  En prompt schudde hij zich vlak naast mij uit, terwijl ik net mijn heerlijke sandwich met kaas in m’n mond wou stoppen.  Grrrrrr… etter!  :-p  Ik reageerde niet, en dus ging hij zelf maar wat rondwaden in het water, gewapend met z’n tennisbal, die hij angstvallig in de gaten hield.  ZIJN tennisbal en de zussen moesten het niet proberen om die af te pakken!

Na de middagpauze wandelden we rustig verder en hielden af en toe een pauze.  Zowel om mijn voet te laten rusten, als om de hondjes wat zwemplezier te gunnen.  Het was een zalige namiddag.

De drie musketiers.

Jij hebt een tennisbal, dus jij bent mijn allerbeste vriend!

Een plekje helemaal voor ons alleen.

Toen we na een vijftal uur terug bij de auto aankwamen, had ik dan ook twee vermoeide hondjes en één witte woesteling die niet wou toegeven dat hij moe was.  Mijn voet had het goed volgehouden en ik was fier dat ik zo voorzichtig geweest was.  En toen… op 5m van de auto, zag ik die ene put in de parking niet.  Toen Pieter zich naar mij omdraaide, lag ik al tegen de grond.

De revalidatie belooft dus een paar weken langer te duren… :s

Omdat wandelen dus weer moeilijker gaat, nam Pieter het die week van mij over en zaterdag gingen we dan nog maar eens naar de losloopweide.  Liesel had haar pootkussentje tot bloedens toe gescheurd, dus die bleef thuis.  Algauw kwamen er verschillende hondjes op de weide toe en werden de eerste speeltjes bovengehaald.  Feta, mijn bezitterig mannetje, gedroeg zich prima.  Samen met een andere golden retriever en een jack russell ‘vocht’ hij enkele verbeten zwemwedstrijdjes uit, met als ultieme beloning: de bal!  Wie de bal had, mocht hem houden.  Eerlijk is eerlijk.

En net toen ik dacht, ‘tiens, Feta is precies wat moe aan het worden’, sprak een ander hondenbaasje mij aan, wijzend naar Feta: “Amai, die is precies ook onvermoeibaar!”  Jah… mijn visie op het woord ‘moe’ is precies een klein beetje veranderd met een hond als Feta in huis. :-p

Zwemwedstrijdje.

Feta’s motto: ‘hoe verder ik spring, hoe minder ver ik moet zwemmen om bij die bal te geraken!’

Zondagnamiddag gingen we dan naar het straattheater in Roeselare.  Feta ging uiteraard mee en gedroeg zich voorbeeldig.  Hij ként het fenomeen uiteraard wel, want ging al meermaals naar zo’n evenement mee.  Het enige wat hij niet zo leuk vindt, is wandelen tussen een bos mensenbenen.   Verder kan de drukte hem niks schelen.
Mensen met maskers die acrobatische toeren uitvoeren op een houten vloer (met het nodige lawaai), ontploffende balonnen, een verkleed Alice-in-Wonderland-konijn, een mini-fanfare die hem rakelings passeert, aardappel-frietkanonnen… Het laat hem koud.

Smeltmoment van de dag was het moment toen een peuter Feta mocht aaien van mij (onder toezicht en begeleiding van de papa) en het telkens luidkeels uitkraaide van plezier wanneer hij Feta’s zachte vacht aanraakte.  Mijn wildebras veranderde in een lieve, rustige, zachte teddybeer….

En blinkmoment van de dag, waren eigenlijk de vele complimentjes die mijn mannetje kreeg.
– Amai, die loopt mooi mee.
– Amai, die heeft veel aandacht.
– Amai, die negeert zo netjes alles en iedereen

<trots>

Hopla Circus

Hopla Circus.

Magmanus.

Magmanus – alternatieve striptease

Strangelings – freakshow

Strangelings.

Uit Feta’s geheime dagboek:

Zaterdagochtend.  De baasjes maken zich klaar om weg te gaan.  Ik zie dat ze hun wandelkledij aan hebben en ga maar alvast aan de gangdeur staan.  Ze gaan wandelen, en ik wil mee!  Mij gaan ze niet vergeten hoor!

’t Is weer leuk.  Erynn moet vast omdat ze last heeft van haar rug, maar ik mag constant los, samen met Liesel.  Ik weet dat ik onmiddellijk aan de lijn vlieg als ik niet luister, dus van zodra m’n baasje m’n naam roept omdat er een fietser aankomt, ren ik naar haar toe.  Ik ben een echte modelhond…

In de namiddag nemen de baasjes me alleen mee naar Roeselare. Ik heb m’n gele jas aan, dus ik ben aan het werk.  Ik voel de bewonderende blikken van de mensen en groei dan telkens een paar cm.  Jaja, kijk maar allemaal goed.  Ik ben ‘een echte’.  Die van op tv, ha!

We gaan eerst naar de Kunstacademie, want het baasje wil zich daar inschrijven.  Niemand zegt iets over me.  De directeur kijkt eens glimlachend naar me en ik geef hem m’n breedste smile terug terwijl ik netjes in een ‘down’ en ‘blijf’ blijf liggen.

Daarna gaan we nog wat verder ‘kunstig’ doen op de Markt, waar kunststandjes met schilderijen, beeldhouwwerkjes,… staan.  Ik poseer met plezier voor de Eifeltoren.  Wanneer we een border collie passeren, merken m’n baasje en ik al van ver op, dat dat beest mij zit te fixeren.  Ik besluit hem te negeren, maar wanneer we hem passeren, vliegt de border uit.  Mijn baasje en ik doen alsof we helemaal niks merken van de hele commotie en wandelen rustig verder.  Achter ons horen we de verbaasde opmerkingen: “Allé jong, en die golden die reageert niet eens.”  Ah nee, tuurlijk niet.  Ik hou niet van kabaalmakers…  Tssss…

Ik poseer nog even bij reclame voor het Internationaal Straattheater op 16 september en huppel dan mee met m’n baasjes de trap op, naar Omer’s Pannekoekenhuis.  Hmmm… Het ruikt hier heerlijk!  Maar ik ben flink en ga netjes liggen.  Geen pannekoeken voor mij…

Daarna wil Pieter, het andere baasje, nog even naar z’n favoriete stripwinkel.  Ik kijk even mee rond en algauw vind ik dé strip die ik wil hebben… Kijk maar:

We doen nog wat winkeltjes, wandelen door een parkje en gaan dan terug naar de auto.  Eventjes uitrusten, een grote bak water uitslobberen en ons klaarmaken voor het Trax festival.  De baasjes zijn benieuwd of ik ga binnen mogen, maar ik ben er gerust in.  Met al mijn natuurlijk charme, mag ik daar sowieso binnen.

En ja hoor, ik mag zonder problemen binnen.  Ik krijg zelfs een complimentje van één van de securitymensen hoe knap ik wel ben en ik groei weer een extra paar centimeter.

We zijn één van de eersten en de baasjes zoeken een plekje uit, een eind van het podium weg, tegen enkele dranghekkens.  Ik heb hier een schitterend overzicht.

Het volk stroomt langzaamaan toe en ik heb veel bekijks.  Sommigen vinden mij zielig.  Geen idee waarom, want ik vind het allemaal best interessant.  Arrogant kijk ik om me heen naar de voorbijgangers, of doe een dutje.  ’t Is niet echt mijn genre muziek en ik heb andere prioriteiten.  Droopy kijken naar het bier van de baasjes bijvoorbeeld.  “Afblijven”, zei het baasje.  Pfffff…

Wanneer Pieter z’n portefeuille laat vallen, ben ik er als de kippen bij om hem op te rapen, onder veel oohs en aahs van de omstaanders.  Ja hoor, ik kàn dat.  Pies of ceek… Ha!

Het volk blijft toestromen en het baasje manoevreert mij onder het dranghekken.  Hier lig ik lekker veilig en kan toch iedereen in de gaten houden.  Geweldig toch, zo’n privéplekje voor mij alleen.  Ik ben een VID, een Very Important Dog…

Tegen 22u30 gaan we naar huis.  Om 23u30 is er vuurwerk in het dorp waar de baasjes wonen en mijn chocozus is daar bang van, dus willen de baasjes op tijd thuis zijn.

Ik plof bij de zetel neer en val in slaap.  Wanneer het vuurwerk begint, schrik ik even op omdat m’n chocozus begint te blaffen, maar ik trek het me verder niet aan en slaap verder.  ’t Was een leuk, maar druk dagje!

Aanvulling van het baasje: Feta is een schat van een hond, maar heeft een klein beetje last van hoogmoedswaanzin… Maar aan de andere kant: hij IS ook gewoon een gewéldige hond, dus zelfs die hoogmoedswaanzin, vergeef je hem met alle plezier… 😀