ΠΙΠΕΡΙ ΚΑΙ ΣΠΑΣΜΕΝΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ

Πολύ δύσκολα σας κόβω να βγείτε Υπάλληλος του μήνα τον Ιανουάριο, για την ώρα θυμηθείτε πού είναι η εργασία σας και πώς περίπου γίνεται. Πιο μετά, προσπαθήστε να αναγνωρίσετε τους συναδέλφους σας, που σίγουρα θα σας φαίνονται τουλάχιστον εξωγήινοι και μη ανθρώπινοι και κατόπιν μπείτε σε τροχιά γύρω από τα καθήκοντά σας. «Οπουδήποτε κι αν είμαι, προτιμώ να είμαι αλλού» . Είναι δύσκολη δουλειά να είσαι άνθρωπος.    

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες όλοι ψάχνουν το νόημα των γιορτών, μαζί με το φλουρί γιατί είναι πιθανό να σε βοηθήσει να πληρώσεις μέρος των κοινοχρήστων. Και κανείς δεν βρίσκει ποτέ τίποτα. Είτε δεν μπορείς να διακρίνεις ξεκάθαρα κάτι σαφές και μονοσήμαντο για να κουβαλήσεις ανακουφισμένος στη νέα χρονιά είτε η πολυπλοκότητα και οι ασάφειες καταλήγουν να σε πνίγουν σαν κουραμπιές που σου έκατσε στον λαιμό. «Οι άπειρες σημασίες οδηγούν στην απουσία νοήματος. Η απουσία νοήματος είναι εξίσου μονοσήμαντη όσο και η μία μοναδική σημασία. Η αμφισημία που συνιστά πλούτο μπορεί να βρεθεί μόνο ανάμεσα στους δύο πόλους της μονοσημαντότητας και των άπειρων σημασιών. Είναι ζήτημα μέτρου» ∙ όπως και το φαγητό στα γιορτινά οικογενειακά τραπέζια∙ που είναι κυρίως κατσικίτς .  

  Όχι, παρεξηγήσατε, μπορεί να έχω κάμποσο καιρό να γράψω κάτι στο μπλογκ αλλά δεν σημαίνει ότι σας αγνοώ. Τα βιβλία είναι αυτά που κυρίως με αγνοούν. Ματαίως ψάχνω ένα να μπορεί να με ταξιδέψει – έστω μέχρι το Ιόνιο. Αλλά επειδή είμαι και πολυμήχανος, δεν το έβαλα κάτω και κατάφερα να βρω ένα που καταφέρεται εναντίον όλων των βιβλίων. Όχι και άσχημα. Χριστούγεννα πλησιάζουν, η αγορά του βιβλίου μοιάζει ξαφνικά το καταχείμωνο (λέμε τώρα) σαν να βρίσκεται σε καλοκαιρινές διακοπές για πάντα, τι καλύτερο δώρο λοιπόν από ένα βιβλίο που μπορεί να γράψει την δική του χριστουγεννιάτικη ιστορία αν το ψηφίσεις και στο Skroutz Book Awards 2025 – μην είσαι γκρινιάρης μωρέ, χαμογέλα περισσότερο, σου πάει. «…Πρέπει να ’σαι περισσότερο από λίγο νεκρός, για να ’σαι πραγματικά αστείος» . Θα πεθάνουμε στο γέλιο και φέτος.  

   Μπορεί ο Σαίξπηρ της αρχαιότητας – κατά τον Ουγκό – να ήταν ο Αισχύλος, αλλά ο Σαίξπηρ της σύγχρονης εποχής – κατά τον Μουζίλη – είναι ο Ντον Γουίνσλοου. Δεν υπάρχει ο τύπος. Συνεχίζει την παράδοση της λαϊκής λογοτεχνίας που νομίζαμε ότι είχε εκλείψει πια∙ και το κάνει να φαίνεται τόσο εύκολο και μαζί απόλυτα συναρπαστικό.  «Ο patron πρέπει να δίνει το παρών» είπε. «Αλλιώς αρχίζουν να σκέφτονται ότι δεν υπάρχει κανείς πίσω από την κουρτίνα».  «Τι;»  « Ο μάγος του Οζ . Δεν το έχεις δει;»  «Μπα, δεν νομίζω».  «Ένας πανίσχυρος μάγος κυβερνά ένα βασίλειο μόνο με τη φωνή του, πίσω από μια κουρτίνα» είπε ο Νούνιες. «Αλλά όταν τραβάνε την κουρτίνα, ανακαλύπτουν ότι είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος».  Μα είσαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος, σκέφτηκε ο Ρικ. Αφήστε τα παζάρια με μέτριους συγγραφείς και διαλέξτε την κουρτίνα ένα. 

Έχουμε δεν έχουμε μπάντα, μικρή σημασία έχει χωρίς τον μαέστρο επί σκηνής. Όσα πούμε και γράψουμε, ακούγονται εξόχως ξεκούρδιστα, αν όχι εντελώς κακόηχα και ενοχλητικά. «Στα Cahiers du Cinema, το 2017, ο Lynch αναφέρει πως “το να σκέφτεσαι τους θεατές όταν δημιουργείς δεν είναι καλό κατά την άποψή μου. Πρέπει να σκέφτεσαι μόνο τι σε φτιάχνει. Αν μια ιδέα σού έρθει και δεν σε εξιτάρει, δεν τη χρησιμοποιείς. Αν είναι μια ιδέα που σε κάνει να ανατριχιάσεις, τότε προσπαθείς να την αποδώσεις όσο ακριβέστερα γίνεται . Ο κόσμος αλλάζει τόσο γρήγορα αυτές τις μέρες – αν σκέφτεσαι το κοινό του 2012, αυτό που θα κάνεις δεν θα έχει καμία αξία το 2017, απλούστατα γιατί θα είναι ένας διαφορετικός κόσμος. Πρέπει να κάνεις χαρούμενο τον εαυτό σου και να ελπίζεις για το καλύτερο”» . Ας υψώσουμε λοιπόν ευγνώμονες τα χέρια προς εκείνον, και επειδή κάποιοι τα έχουμε τα χρονάκια μας, δεν αποκλείεται όντως να τα ξαναπούμε σε 25 χρόνια!