απόψε δεν νυστάζω αλλά παρόλα αυτά δεν θέλω να είμαι έξω. το ιντερνετ δεν λειτουργεί. έχω ανοίξει την τηλεόραση για να μην νιώθω τόσο μόνος. βγήκα στο μπαλκόνι να καπνίσω και να δω την αθήνα από ψηλά. μια πόλη μακρινή από εκεί που μένω, αλλά το ίδιο μακρινή και όταν την επισκέπτομαι.

ερημιά στους δρόμους. μόνο ο ήχος από τα ταξί και οι μαύρες στην αθηνάς. κοιτούσα την επιμονή τους στον κάθε περαστικό. άκουγα που μιλούσαν και γελούσαν. παρακαλούσαν για έναν πελάτη. ήθελα να κατέβω και να τις γνωρίσω. έβρισκα τραγικό το να τις αγνοώ. μάλλον τελικά είμαι ένας από αυτούς που περνάνε με το αμάξι και επιταχύνουν λέγοντας κάτι έξυπνο στον συνοδηγό νιώθοντας για κάποιο λόγο ανώτερος. αντί για αμάξι είχα μπαλκόνι και αντί για συνοδηγό, γράφω.

είμαι ένας αγανακτισμένος νέος.  είμαι αυτός που τον χαρακτήρισες αντιεξουσιαστή. ένας από τους χιλιάδες φοιτητές. τους 10 κουκουλοφόρους που είμασταν χτές στους δρόμους της πάτρας. είμαι η βιτρίνα που δεν σπάστηκε ποτέ, η εικόνα της τράπεζας που βλέπεις να σπάει στην τηλεόραση και χαμογελάς. είμαι το λευκό πρόσωπο από το μαλόξ. το δάκρυ και η δύσπνια, η οργή και το μίσος. είμαι ο φόβος για  το ίδιο χέρι που όπλισε χούλιγκαν και ασφαλίτες να σπάσουν βιτρίνες και όπλισε εσένα με τα ίδια κόμπλεξ να πετάς τούβλα στο γιό σου, στον αδερφό σου και να με κηνυγάς νιώθοντας ήρωας. είμαι το μέλλον που μου στέρησες. είμαι τα μαχαίρια και οι απειλές. οι φασίστες και οι ασφαλίτες και τα ματ, όλοι οι «αγανακτησμένοι πολίτες». είμαι το τρέξιμο στα στενά. είμαι η σφαίρες της αστυνομίας που έγινε εικόνα στα δελτία. η συνείδηση της τηλεόρασης. ο καναπές. η τρομοκρατία. η συνείδηση που δεν έχεις. είμαι αυτός που αυτός το ξέρει ότι μυρίζει άσχημα γιατί η ζωή είναι βρώμικη.

«είναι κλειστή η πέτρου ράλλη, πάρε μετρό» άκουσα στο τηλέφωνο. κατέβηκα στην στάση ελαιώνα και περπάτησα μέχρι τη πέτρου ράλλη. στη διαδρομή σκεφτόμουν τι πήγαινα να δώ. κοιτούσα τους μετανάστες, την αστική περιοχή με τους γερανούς και τα παλιά εργοστάσια, στέρεο νόβα. όταν έφτασα δεν υπήρχε πολύς κόσμος. με υποδέχτηκαν κοπέλες της κοσμοτέ που απέφυγα πολύ ευγενικά. μάλλον θα έφταιγε ο λόγος της προσέγγισής τους. εντυπωσιάστηκα από τον χώρο. η μόνη λέξη που μπορεί να τον περιγράψει καλύτερα είναι ‘τεράστιος’. πήρα το δωρεάν ποτό μου και άρχισα το σοσιαλάιζιν. γνωστοί και άγνωστοι που γινόντουσαν γνωστοί.

το μέρος ήταν μια διαφήμιση. προσπάθησα να κοιτάξω κάπου χωρίς να βλέπω διαφημίσεις. δεν τα κατάφερα. όπως πολύ πετυχημένα μου είπε η μισιρλού είναι σαν τα σαιτ που κατεβάζεις τόρεντ και παντού γύρω βλέπεις βυζιά να χοροπηδάνε αλλά τελικά παίρνεις αυτό που θές χωρίς να δίνεις σημασία. μετά σκέφτηκα τους στέρεο νόβα. δεν ταίριαζε πολύ.

η ώρα μέχρι ν αρχίσει η συναυλία περνούσε κάνοντας αδιάφορες κουβέντες από δω κι από κει. με μισή ώρα καθυστέρηση και με επιβλητική εισαγωγή οι στέρεο νόβα εμφανίστηκαν στην σκηνή φορώντας στολές από μάγειρες. νεα ζωή 705, το παζλ στον αέρα, δεν αλλάζω τα ηχεία μου, μικρό αγόρι και ίσως άλλο ένα. σκεφτόμουν πως όταν άκουγα τους δίσκους τους δεν περίμενα ποτέ να τους δώ ζωντανά, πως δεν έχω προτίμηση για το επόμενο κομμάτι κι άλλες σκέψεις που για λίγα συγκροτήματα θα μπορούσα να κάνω. κι ενώ προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω αυτό που έβλεπα, όταν δεν υπήρχαν ούτε οι διαφημίσεις, ούτε κανένας γύρω μου παρά μόνο αναμνήσεις, μας καληνύχτησαν. όταν ξαναβγήκαν ξανάπαιξαν τη νέα ζωή και το μικρό αγόρι. ξανά. και αυτό ήταν. κι αν αυτή η φράση μου ήταν ξαφνική, η καληνύχτα των στέρεο νόβα ήταν το κάτι άλλο.

το να βλέπεις το αγαπημένο σου συγκρότημα μετά από τόσα χρόνια, αυτούς τους 2 μαζί στην σκηνή, από μόνο του ήταν αρκετό. αλλά κάτι μέσα μου δεν ήταν εντάξει. δεν ξέρω τι περίμενα να δώ. ένα reunion μετά από τόσα χρόνια το φανταζόμουν διαφορετικό. μου φάνηκε λίγο, απ’ όλες τις απόψεις. απ την ταράτσα με το κασσετόφωνο για την ηχογράφηση του άστραλον στην εμφάνιση στο πάρτυ της lifo μπροστά σε περισσότερους από 10 χιλιάδες ανθρώπους, δίπλα από μπαλονάκια της κοσμοτέ, αφίσες ντιούαρτς, υψηλή συγκέντρωση αλτέρνατιβ λάιφστάηλ και ένας κβήτα να τραγουδάει «οι στέρεο νόβα είναι η νέα τάξη που χτυπάει».

περπάτησα μέχρι την πειραιώς. παντού στον δρόμο κόσμος. είχαμε μόλις θάψει το πτώμα των στέρεο νόβα και της δεκαετίας του 90 ανάμεσα σε χορηγούς και λάιφσταηλ.

όσο κι αν προχωρούσε προς το τέλος της, δεν έκανα τίποτε που να την ξεχωρίσει. απολύτως. και δεν νομίζω να το έκανα επίτηδες. το μόνο που έκανα ήταν μια ανασκόπηση των προηγούμενων τριακοσίωνεξηντατεσσάρων ημερών, που χωρίς τον ύπνο είναι γύρω στις διακόσιεςεξήντα, από τις οποίες απ ότι φανηκε μου έμειναν οι σαράντα, οπου αν εξαιρέσω πέντε ή έξι συγκεκριμένες δεν έγινε κάτι καλό.

και επειδή ξέρω οτι θα με πείς χρυσόψαρο, υπάρχουν πρόσωπα και καταστάσεις που θυμήθηκα, με κάθε λεπτομέρια. άγνωστοι που έγιναν φίλοι και φίλοι που έγιναν άγνωστοι, κοπέλες που ερωτεύτηκα και κοπέλες που μ ερωτεύτηκαν, λιγότερο ή περισσότερο, δεν έχει σημασία. και εσύ που το διαβάζεις τώρα μπορεί να είσαι ένα από αυτά τα πρόσωπα. τα κατάφερες, χτές το βράδυ σε σκεφτόμουν.

αυτό που θέλω να πω, πέραν του ότι είχα μια εύκολη (?) ανασκόπηση, είναι πως αν χτές αν μου έλεγαν οτι μπήκαμε στο 2007 δεν θα είχα ιδιαίτερο πρόβλημα. ίσως να διόρθωνα μερικά πράγματα.

αν πάλι ισχύει αυτό που λένε οτι ό,τι κανάμε την πρώτη μέρα του χρόνου θα μας ακολουθεί όλο το χρόνο, ελπίζω όλο το 2008 να χορεύω μεθυσμένος, δίχως να σκέφτομαι τίποτα άσχημο. καλή χρονιά.

είχα φτάσει στο βερολίνο μια μέρα πριν. η πτήση της easyjet ήταν γεμάτη έλληνες που είχαμε δώσει ραντεβού στο columbiahalle για την συναυλία των Interpol. στο αεροδρόμιο παντού ελληνικά, άλλοι λεωφορίο, άλλοι S-bahn και όλοι σπίτι, θα τα λέγαμε σε 24 περίπου ώρες.

σταθμός alexanderplatz, περιμένοντας το τραίνο για να πάμε στη συναυλία, προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι γίνεται. σταθμό με σταθμό που πλησιάζαμε άκουγες παντού ελληνικά.

columbiahalle/ tonight/ interpol έγραφε η ταμπέλα που είδαμε όταν φτάσαμε. άκουσα κάποιον να με φωνάζει, ήταν ο θοδωρής με τον γιάννη που είχαν φτάσει λίγο νωρίτερα από μένα. ο κωσταντίνος που είμασταν παρέα έψαχνε εισητήριο, σε μια sold out συναυλία, και δεν ήταν ο μόνος. είχε έρθει από την πράγα και δεν θα έμενε απέξω. στην είσοδο έδωσε εκατό ευρώ στον πορτιέρη, δεν τον έβαλε μέσα, αυτοί οι γερμανοί.. πέντε λεπτά αργότερα αγόρασε ένα εισητήριο με 35 ευρώ και μας βρήκε μέσα, μαζί με ένα μεγάλο γκρούπ ελλήνων πίναμε μπύρες και δεν βλέπαμε την στιγμή που οι blonde redhead θα έβγαιναν στην σκηνή για να ξεκινήσει η συναυλία. εγώ ήμουν λίγο ξενερωμένος γιατί μου είχαν πάρει την μηχανή και προσπαθούσα να βγάλω φώτος με το κινητό και τη lomo μου.

τα δύο αδέρφια και η kazu makino στην σκηνή. οι πρώτες νότες και οι blonde redhead είχαν ξεκινήσει. απίστευτοι μουσικοί, απίστευτες μελωδίες, απίστευτα τα μπουτάκια της kazu. οι γερμανοί χλιαροί, δεν έδειχναν να τους ξέρουν. εγώ ήμουν από αυτούς που έλεγαν οτί πάνε και για τους blonde redhead. βέβαια όταν θα έβλεπα τους interpol αργότερα θα καταλάβαινα γιατί ακριβώς ήμουν εκεί, και δυστυχώς δεν ήμουν για τους blonde redhead. όπως και να έχει, άψογη εκτέλεση, τα περισσότερα κομμάτια του -υπέροχου- 23 ακούστηκαν και ο ήχος πραγματικά δεν υπήρχε (αυτό να το ακούν αυτοί που κάνουν συναυλίες στην ελλάδα) και παρά τη χλιαρή αντίδραση έμεινα ικανοποιημένος.

την επόμενη στιγμή της αποχώρησης των b.r. από τη σκηνή ο κόσμος άρχισε να σπρώχνει προς τα εμπρός. μέσα στον πανικό βρέθηκα δεύτερη σειρά από τη σκηνή μαζί με φίλους που με πολύ θράσσος σπρώξαμε αδιάκριτα όποιον γερμανό βρισκόταν μπροστά μας. τεράστια παύση ανάμεσα στις δύο μπάντες, δεν ξέρω αν ήταν όντως τόσο μεγάλη ή αν εμάς μας φάνηκε έτσι. όπως και να ‘χει, μετά από πολύ χειροκρότημα και κυρίως αγωνία και ενθουσιασμό μπερδεμένα, τα φώτα έσβησαν, οι interpol ήταν στην σκηνή και από τις πρώτες νότες του pioneer to the falls άρχισε να γίνεται πανικός. αμέσως μετά, χωρίς να πάρουμε καν ανάσα, obstacle 1 και εκεί το χάσαμε. bathed in nothing but sweat. δεν περίμενα τόσο χτύπημα στη συναυλία των interpol, δεν ξέρω αν τελικά μου άρεσε που ήμουν τόσο μπροστά. δεν ήθελα να χάνω νότα, δεν ήθελα να χάνω καμία -από τις ελάχιστες- έκφραση από τα προσωπά τους, περίμενα το λάθος, τον αυθορμιτισμό τους. όμως ήταν άψογοι, περισσότερο απ όσο μπορούσα να φανταστώ.

ο paul ήταν uber cool, σαν να μην έβλεπε τι γινόταν μπροστά του. θα τον είχα παρεξηγήσει αν δεν ήταν αυτό το καταραμμένο το lighthouse αργότερα που το coolness του ταίριαζε απόλυτα. χωρίς κιθάρα, κρατώντας ένα τσιγάρο, με την μπάντα να έχει φύγει από τη σκηνή και τον kessler να παίζει κιθάρα δίπλα του. και ο kessler ήταν αυτός που ευχαριστιόταν τη συναυλία περισσότερο απ όλους, τα έσπαγε μόνος του, χόρευε, χτυπιόταν, έπαιζε με το κοινό. ο carlos ανέκφραστος, με ένα τσιγάρο στο στόμα, αλλά αυτός είναι ο carlos που αγαπάμε, ο carlos με το άθλιο μουστάκι-μουσάκι. στα drums ο sam ήταν αλάνθαστος, στο ένα χέρι την μπακέτα και στο άλλο ένα ποτήρι κόκκινο κρασί.

στο encore ξεκίνησαν με το untitled, συνέχισαν με το stella που ήταν και απαίτηση του κοινού (η δικιά μου ήταν το leif erikson αλλά κανένας δε με άκουσε), και κλείνοντας μας διέλυσαν με μια υπέροχη εκτέλεση του PDA.

το επόμενο πρωί, ήμουν σε ένα ιταλικό cafe προσπαθώντας να συνέλθω, όταν στο διπλανό τραπέζι ήρθε ο paul banks. μετά το αρχικό σοκ, του μιλήσαμε. ο κωσταντίνος δηλαδή γιατί εγώ δεν θα μπορούσα. ήταν πολύ δεκτικός και χάρηκε. σχολιάσαμε τη συναυλία, του είπα οτι ήρθαμε από ελλάδα και καλό θα ήταν να έρθουν κάποια στιγμή. του μόνο που του ζήτησαμε ήταν να τον φωτογραφίσουμε και δεν χάλασε χατίρι.

-«can i take a photo?» -«of who?»

και κάπως έτσι τελείωσε η interpol εμπειρία στο βερολίνο.

setlist: pioneer to the falls, obstacle 1, narc, c ‘mere, the scale, say hello to the angels, mammoth, no I in threesome, slow hands, rest my chemistry, the lighthouse, take you on a cruise, evil, heinrich maneuer, not even jail, untitled, stella was a diver, pda.

δεν περίμενα ποτέ να πω αυτό που θα πώ. όπως και να ‘χει, οι abbie gale έβγαλαν έναν υπέροχο δίσκο.

ευχάριστες μελωδίες, για μια στιγμή γνώριμες (οι κιθάρες από interpol στο 1:58″ του sometimes) και για πρώτη -ίσως- φορά σωστός ήχος σε live.

(more than) well done.

σκεφτόμουν που σταματάνε οι συμπτώσεις και που ξεκινά αυτό που οι άλλοι το λένε μοίρα . για τόσο λίγο στην ίδια σχολή, τρια χρόνια κενό, διαφορετικές πόλεις κι όμως εγώ, τελικά ήμουν εκεί γι αυτήν. δεν ήξερα αν ήμουν τυχερός ή άτυχος, κι ακόμα δεν το ξέρω δηλαδή. αν ήξερα ίσως και να είχα φύγει, κι αν συνέχιζα να σκέφτομαι σίγουρα θα είχα φύγει. έτσι σταμάτησα να αναρωτιέμαι τι γύρευα εκεί, εσβησα το τσιγάρο μου και πήγα να την συναντήσω.

ήταν μια κουραστική, για διαφορετικούς πάντα λόγους, μέρα και για τους δυό μας, που όμως έδειχνε στο τέλος της να αποκτά το ενδιαφέρον που ζητούσαμε καιρό τώρα. το άγχος ήταν διάχυτο, κι έτσι τη στιγμή που βυθίστηκα στον καναπέ της ένιωσα για λίγο ήρεμος. μια ηρεμία που κράτησε ώσπου να έρθει να κάτσει απεναντί μου. ήμουν εντυπωσιασμένος από τα πάντα γύρω μου, απ όλο αυτό που συνέβαινε που η ώρα πέρασε και χωρίς να το καταλάβω βρεθήκαμε στην άδεια από κόσμο αβραμιώτου να πίνουμε gin και να ζητάω κομμάτια μετά το τρίτο.

γυρνώντας σπίτι αναρωτιόμουν μες την ζαλάδα μου αν θα το ξανάβλεπα, αν θα την ξανάβλεπα. μου έφτιαξε ένα τσάι να πιώ και εγώ σιγά σιγά γινόμουν αυτός που δεν είχε λόγια και απλά παρατηρούσε αδυνατώντας να κατανοήσει την κατάσταση. κόντευε να ξημερώσει και λίγο πριν κοιμηθούμε της είπα οτι είμαι ερωτευμένος μαζί της. μου χαμογέλασε. το εννοούσα. δεν νομίζω να το πίστεψε.

interpol – no I in threesome

σκέφτομαι όλη αυτή την περίοδο που κράτησε τόσο που μέχρι και οι radiohead βγάλαν δίσκο. ένα δείγμα το βρήκα στο ιντερνετ, αλλά περιμένω μέχρι να μου έρθει και το boxset. βέβαια άλλες σπουδαίες μπάντες όπως οι abbie gale, όταν ζητάς ένα mp3 από τον επερχόμενο δίσκο σε παραπέμπουν στο player του myspace τους.

πάντως το νέο hype είναι η συναυλία των interpol στο βερολίνο. όλοι θα είναι εκεί απ ότι φαίνεται. εδώ και δυο βδομάδες έφτασαν τα εισητήρια στα χέρια μου. το columbiahalle (όποιος ξέρει πως θα πάω εκεί ας μου πει) θα θυμίζει περισσότερο hoxton και αθήνα παρά συναυλία των interpol και βερολίνο. πόσους από σας άραγε θα φάω στη μάπα στην easyjet? (ήδη ξέρω έναν.)

κατά τ’ άλλα, επέστρεψα.

τα παλικαράκια στην σκηνή, όταν δεν ζητούσαν λεφτά για χόρτο έπαιζαν όλοι μαζί, ξεσηκώνοντας τα 50 άτομα που είχαν μαζευτεί από κάτω και μάλλον ήταν τα επόμενα συγκροτήματα ή φοιτήτριες αρχιτεκτονικής, παριστάνοντας μια κολεκτίβα όπως μου είπε ένας τους φουσκωμένος για πρώτη φορά όχι από μπύρες αλλά από περηφάνεια. προσπάθησα να τους σκεφτώ μαζεμένους στο studio. με μια λέξη, βρωμιά. δεν είχε καμία σημασία που όλο αυτό γινόταν δίπλα στην θάλασσα, είχαν γυρίσει επειδικτηκά την πλάτη στην ιδέα του μπάνιου. αν κατάλαβα καλά η συναυλία έγινε γιατί ήταν μια καλή δικαιολογία να την πλησιάσουν χωρίς να βουτήξουν.

όση ώρα ήμουν εκεί περίμενα την γκόμενα που θα έρθει να μου πει «κι εσύ βαριέσαι ε? πάμε σπίτι μου» αλλά όπως συμβαίνει συνήθως, δεν εμφανίστηκε. κρατώντας ένα κουτάκι μπύρας παρατηρούσα τις γκόμενες που ήταν γύρω μου προσπαθώντας να διαγράψω αυτές που χόρευαν μπας και γλύτωνα το μίγμα ιδρώτα/σκόνης/ανθρωπίλας που ήδη έκανε την ατμόσφαιρα αποπνυκτική. είχα ξεχάσει τις τρίχες, παράμετρος που όταν θυμήθηκα άρχισα τα τηλέφωνα για να φεύγω χαιρετώντας ταυτόχρονα γνωστούς, κονδυλώματα και άλλα stds που δεν είχα την ευκαιρία να γνωρίσω. μπήκα στο αμάξι, έκλεισα τα μάτια και διάλεξα ένα cd στην τύχη, σε λίγο ακούστηκε το kill all hippies από primal scream.

είχα παρκάρει επίτηδες μακρυά για να περπατήσω. είχα στο μυαλό μου τη μελωδία του funky beep, το soundtrack της βραδιάς, καθώς ανηφόριζα προς το κάστρο, βλέποντας τα πάντα μέσα από αυτό το κίτρινο φίλτρο που έχουν τα φώτα της πόλης και σε κάνει να νοσταλγείς περασμένα καλοκαίρια. όταν έφτασα κοίταξα πίσω μου, είδα την πόλη από ψηλά. ήταν άδεια από αυτοκίνητα, ήταν γεμάτη ανθρώπους, μικρές ιστορίες. σκέφτηκα για λίγο εκείνη, έχουμε να μιλήσουμε πολλές μέρες. ήθελα να την πάρω τηλέφωνο, κάποιος με διέκοψε, είχαμε καθήσει και έπρεπε να παραγγείλω, πήρα μια μπύρα, άρχισαμε να μιλάμε για μουσική και ξεχάστηκα.

στο διπλανό τραπέζι ήρθε κι έκατσε μια κοπέλα. ήταν πολύ γλυκιά. ένιωθα σαν να την ήξερα από παλιά. ήρθε και μου ζήτησε αναπτήρα. τελικά την ήξερα, αλλά αυτή δεν νομίζω. όση ώρα ήμουν εκεί την κοιτούσα και ενώ είχα χαθεί στο υποβλητικό της βλέμμα σκεφτόμουν εκείνο το στίχο που λέει πως ό,τι αντικρύζω θα το ερωτεύομαι. έφυγα πριν προλάβω να της πώ το βασικότερο, πόσο όμορφη ήταν.