peeping tom

πάντα μου άρεσαν τα ξενοδοχεία. η μελαγχολία του να μένεις μόνος σε καινούριο κάθε φορά δωμάτιο. η ψεύτικη ευγένεια, η διακριτικότητα, τα μικρά μπουκαλάκια με σαμπουάν, οι καθαρές πετσέτες, το τέλεια στροωμένο κρεββάτι, το μπουκαλάκι ουίσκι που κοστίζει ακριβά και θα το πληρώσεις για να βγάλεις ακόμη μια νύχτα. κυρίως όμως πλήρωνα το ότι όταν πήγαινα δεν περίμενα να βρώ τίποτα και όταν έφευγα και δεν άφηνα τίποτα πίσω.

απόψε δεν νυστάζω αλλά παρόλα αυτά δεν θέλω να είμαι έξω. το ιντερνετ δεν λειτουργεί. έχω ανοίξει την τηλεόραση για να μην νιώθω τόσο μόνος. βγήκα στο μπαλκόνι να καπνίσω και να δω την αθήνα από ψηλά. μια πόλη μακρινή από εκεί που μένω, αλλά το ίδιο μακρινή και όταν την επισκέπτομαι.

ερημιά στους δρόμους. μόνο ο ήχος από τα ταξί και οι μαύρες στην αθηνάς. κοιτούσα την επιμονή τους στον κάθε περαστικό. άκουγα που μιλούσαν και γελούσαν. παρακαλούσαν για έναν πελάτη. ήθελα να κατέβω και να τις γνωρίσω. έβρισκα τραγικό το να τις αγνοώ. μάλλον τελικά είμαι ένας από αυτούς που περνάνε με το αμάξι και επιταχύνουν λέγοντας κάτι έξυπνο στον συνοδηγό νιώθοντας για κάποιο λόγο ανώτερος. αντί για αμάξι είχα μπαλκόνι και αντί για συνοδηγό, γράφω.

είμαι ένας αγανακτισμένος νέος.  είμαι αυτός που τον χαρακτήρισες αντιεξουσιαστή. ένας από τους χιλιάδες φοιτητές. τους 10 κουκουλοφόρους που είμασταν χτές στους δρόμους της πάτρας. είμαι η βιτρίνα που δεν σπάστηκε ποτέ, η εικόνα της τράπεζας που βλέπεις να σπάει στην τηλεόραση και χαμογελάς. είμαι το λευκό πρόσωπο από το μαλόξ. το δάκρυ και η δύσπνια, η οργή και το μίσος. είμαι ο φόβος για  το ίδιο χέρι που όπλισε χούλιγκαν και ασφαλίτες να σπάσουν βιτρίνες και όπλισε εσένα με τα ίδια κόμπλεξ να πετάς τούβλα στο γιό σου, στον αδερφό σου και να με κηνυγάς νιώθοντας ήρωας. είμαι το μέλλον που μου στέρησες. είμαι τα μαχαίρια και οι απειλές. οι φασίστες και οι ασφαλίτες και τα ματ, όλοι οι «αγανακτησμένοι πολίτες». είμαι το τρέξιμο στα στενά. είμαι η σφαίρες της αστυνομίας που έγινε εικόνα στα δελτία. η συνείδηση της τηλεόρασης. ο καναπές. η τρομοκρατία. η συνείδηση που δεν έχεις. είμαι αυτός που αυτός το ξέρει ότι μυρίζει άσχημα γιατί η ζωή είναι βρώμικη.

«είναι κλειστή η πέτρου ράλλη, πάρε μετρό» άκουσα στο τηλέφωνο. κατέβηκα στην στάση ελαιώνα και περπάτησα μέχρι τη πέτρου ράλλη. στη διαδρομή σκεφτόμουν τι πήγαινα να δώ. κοιτούσα τους μετανάστες, την αστική περιοχή με τους γερανούς και τα παλιά εργοστάσια, στέρεο νόβα. όταν έφτασα δεν υπήρχε πολύς κόσμος. με υποδέχτηκαν κοπέλες της κοσμοτέ που απέφυγα πολύ ευγενικά. μάλλον θα έφταιγε ο λόγος της προσέγγισής τους. εντυπωσιάστηκα από τον χώρο. η μόνη λέξη που μπορεί να τον περιγράψει καλύτερα είναι ‘τεράστιος’. πήρα το δωρεάν ποτό μου και άρχισα το σοσιαλάιζιν. γνωστοί και άγνωστοι που γινόντουσαν γνωστοί.

το μέρος ήταν μια διαφήμιση. προσπάθησα να κοιτάξω κάπου χωρίς να βλέπω διαφημίσεις. δεν τα κατάφερα. όπως πολύ πετυχημένα μου είπε η μισιρλού είναι σαν τα σαιτ που κατεβάζεις τόρεντ και παντού γύρω βλέπεις βυζιά να χοροπηδάνε αλλά τελικά παίρνεις αυτό που θές χωρίς να δίνεις σημασία. μετά σκέφτηκα τους στέρεο νόβα. δεν ταίριαζε πολύ.

η ώρα μέχρι ν αρχίσει η συναυλία περνούσε κάνοντας αδιάφορες κουβέντες από δω κι από κει. με μισή ώρα καθυστέρηση και με επιβλητική εισαγωγή οι στέρεο νόβα εμφανίστηκαν στην σκηνή φορώντας στολές από μάγειρες. νεα ζωή 705, το παζλ στον αέρα, δεν αλλάζω τα ηχεία μου, μικρό αγόρι και ίσως άλλο ένα. σκεφτόμουν πως όταν άκουγα τους δίσκους τους δεν περίμενα ποτέ να τους δώ ζωντανά, πως δεν έχω προτίμηση για το επόμενο κομμάτι κι άλλες σκέψεις που για λίγα συγκροτήματα θα μπορούσα να κάνω. κι ενώ προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω αυτό που έβλεπα, όταν δεν υπήρχαν ούτε οι διαφημίσεις, ούτε κανένας γύρω μου παρά μόνο αναμνήσεις, μας καληνύχτησαν. όταν ξαναβγήκαν ξανάπαιξαν τη νέα ζωή και το μικρό αγόρι. ξανά. και αυτό ήταν. κι αν αυτή η φράση μου ήταν ξαφνική, η καληνύχτα των στέρεο νόβα ήταν το κάτι άλλο.

το να βλέπεις το αγαπημένο σου συγκρότημα μετά από τόσα χρόνια, αυτούς τους 2 μαζί στην σκηνή, από μόνο του ήταν αρκετό. αλλά κάτι μέσα μου δεν ήταν εντάξει. δεν ξέρω τι περίμενα να δώ. ένα reunion μετά από τόσα χρόνια το φανταζόμουν διαφορετικό. μου φάνηκε λίγο, απ’ όλες τις απόψεις. απ την ταράτσα με το κασσετόφωνο για την ηχογράφηση του άστραλον στην εμφάνιση στο πάρτυ της lifo μπροστά σε περισσότερους από 10 χιλιάδες ανθρώπους, δίπλα από μπαλονάκια της κοσμοτέ, αφίσες ντιούαρτς, υψηλή συγκέντρωση αλτέρνατιβ λάιφστάηλ και ένας κβήτα να τραγουδάει «οι στέρεο νόβα είναι η νέα τάξη που χτυπάει».

περπάτησα μέχρι την πειραιώς. παντού στον δρόμο κόσμος. είχαμε μόλις θάψει το πτώμα των στέρεο νόβα και της δεκαετίας του 90 ανάμεσα σε χορηγούς και λάιφσταηλ.

ήταν η τελευταία μέρα. αυτή τη φορά ήταν σαν όλες τις άλλες, και δεν εννοώ τις άλλες τελευταίες μέρες.

όσο κι αν προχωρούσε προς το τέλος της, δεν έκανα τίποτε που να την ξεχωρίσει. απολύτως. και δεν νομίζω να το έκανα επίτηδες. το μόνο που έκανα ήταν μια ανασκόπηση των προηγούμενων τριακοσίωνεξηντατεσσάρων ημερών, που χωρίς τον ύπνο είναι γύρω στις διακόσιεςεξήντα, από τις οποίες απ ότι φανηκε μου έμειναν οι σαράντα, οπου αν εξαιρέσω πέντε ή έξι συγκεκριμένες δεν έγινε κάτι καλό.

και επειδή ξέρω οτι θα με πείς χρυσόψαρο, υπάρχουν πρόσωπα και καταστάσεις που θυμήθηκα, με κάθε λεπτομέρια. άγνωστοι που έγιναν φίλοι και φίλοι που έγιναν άγνωστοι, κοπέλες που ερωτεύτηκα και κοπέλες που μ ερωτεύτηκαν, λιγότερο ή περισσότερο, δεν έχει σημασία. και εσύ που το διαβάζεις τώρα μπορεί να είσαι ένα από αυτά τα πρόσωπα. τα κατάφερες, χτές το βράδυ σε σκεφτόμουν.

αυτό που θέλω να πω, πέραν του ότι είχα μια εύκολη (?) ανασκόπηση, είναι πως αν χτές αν μου έλεγαν οτι μπήκαμε στο 2007 δεν θα είχα ιδιαίτερο πρόβλημα. ίσως να διόρθωνα μερικά πράγματα.

αν πάλι ισχύει αυτό που λένε οτι ό,τι κανάμε την πρώτη μέρα του χρόνου θα μας ακολουθεί όλο το χρόνο, ελπίζω όλο το 2008 να χορεύω μεθυσμένος, δίχως να σκέφτομαι τίποτα άσχημο. καλή χρονιά.

είχα φτάσει στο βερολίνο μια μέρα πριν. η πτήση της easyjet ήταν γεμάτη έλληνες που είχαμε δώσει ραντεβού στο columbiahalle για την συναυλία των Interpol. στο αεροδρόμιο παντού ελληνικά, άλλοι λεωφορίο, άλλοι S-bahn και όλοι σπίτι, θα τα λέγαμε σε 24 περίπου ώρες.

σταθμός alexanderplatz, περιμένοντας το τραίνο για να πάμε στη συναυλία, προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι γίνεται. σταθμό με σταθμό που πλησιάζαμε άκουγες παντού ελληνικά.

columbiahalle/ tonight/ interpol έγραφε η ταμπέλα που είδαμε όταν φτάσαμε. άκουσα κάποιον να με φωνάζει, ήταν ο θοδωρής με τον γιάννη που είχαν φτάσει λίγο νωρίτερα από μένα. ο κωσταντίνος που είμασταν παρέα έψαχνε εισητήριο, σε μια sold out συναυλία, και δεν ήταν ο μόνος. είχε έρθει από την πράγα και δεν θα έμενε απέξω. στην είσοδο έδωσε εκατό ευρώ στον πορτιέρη, δεν τον έβαλε μέσα, αυτοί οι γερμανοί.. πέντε λεπτά αργότερα αγόρασε ένα εισητήριο με 35 ευρώ και μας βρήκε μέσα, μαζί με ένα μεγάλο γκρούπ ελλήνων πίναμε μπύρες και δεν βλέπαμε την στιγμή που οι blonde redhead θα έβγαιναν στην σκηνή για να ξεκινήσει η συναυλία. εγώ ήμουν λίγο ξενερωμένος γιατί μου είχαν πάρει την μηχανή και προσπαθούσα να βγάλω φώτος με το κινητό και τη lomo μου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

δεν περίμενα ποτέ να πω αυτό που θα πώ. όπως και να ‘χει, οι abbie gale έβγαλαν έναν υπέροχο δίσκο.

ευχάριστες μελωδίες, για μια στιγμή γνώριμες (οι κιθάρες από interpol στο 1:58″ του sometimes) και για πρώτη -ίσως- φορά σωστός ήχος σε live.

(more than) well done.

είχε περάσει λίγη ώρα που ήμουν εκεί και ενώ είχα αρχίσει να παρατηρώ το ψηλό κτήριο μπροστά μου, αδιαφορώντας για τους ανθρώπους που ήταν γύρω και για πρώτη φορά έδειχναν να είναι λιγότερο αγχωμένοι από μένα, την είδα να έρχεται, συνεπής στο ραντεβού μας. πριν λίγο είχα φτάσει στην πλατεία της ριανκούρ με το μετρό, το τελευταίο από μια σειρά τραίνων που εκείνη τη μέρα είχαν γίνει το σπίτι μου. το γεγονός οτι δεν με εντοπίσε αμέσως μου έδωσε τη δυνατότητα να τελειώσω το τσιγάρο μου κοιτώντας την να με περιμένει να βγώ από το μετρό, αγνοόντας το βλέμμα αλλά κυρίως την αμηχανία μου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

επιτέλους τελείωσε η γαμημένη εξεταστική. τρείς μήνες τώρα, έγινε τρόπος ζωής κι αυτό το ποστ γίνεται στο στάδιο της αποτοξίνωσης και είναι το αμέσως πιο δημιουργικό πράγμα που κάνω από το να ανασαίνω.

σκέφτομαι όλη αυτή την περίοδο που κράτησε τόσο που μέχρι και οι radiohead βγάλαν δίσκο. ένα δείγμα το βρήκα στο ιντερνετ, αλλά περιμένω μέχρι να μου έρθει και το boxset. βέβαια άλλες σπουδαίες μπάντες όπως οι abbie gale, όταν ζητάς ένα mp3 από τον επερχόμενο δίσκο σε παραπέμπουν στο player του myspace τους.

πάντως το νέο hype είναι η συναυλία των interpol στο βερολίνο. όλοι θα είναι εκεί απ ότι φαίνεται. εδώ και δυο βδομάδες έφτασαν τα εισητήρια στα χέρια μου. το columbiahalle (όποιος ξέρει πως θα πάω εκεί ας μου πει) θα θυμίζει περισσότερο hoxton και αθήνα παρά συναυλία των interpol και βερολίνο. πόσους από σας άραγε θα φάω στη μάπα στην easyjet? (ήδη ξέρω έναν.)

κατά τ’ άλλα, επέστρεψα.

ωραία μουσική και ωραίες γκόμενες συνήθως δεν πάνε μαζί. αυτός ήταν ο λόγος που το περασμένο σάββατο βρέθηκα σε ένα ska/reggae «φεστιβάλ». βέβαια, το γεγονός οτι δεν έχω σφηκοφωλιά στο κεφάλι, φορούσα παπούτσια, είχα κάνει το λάθος να πλυθώ πριν βγω έξω αλλά κυρίως το οτι δεν ακούω μουσική για καθυστερημένους που πίνουν μπάφους και χαίρονται χωρίς λόγο, με έκανε να νιώθω κάπως άβολα από τη στιγμή που πάτησα το πόδι μου εκεί, μέχρι την στιγμή που έφυγα, περίπου 30 λεπτά αργότερα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

τα καλοκαιρινά βράδια το σπίτι σε πνίγει. δεν είναι η ζέστη, είναι η ίδια η πόλη που σε προκαλεί να βγείς για να την περπατήσεις, να την ξαναγνωρίσεις. γιατί η πόλη αυτά τα βράδια μεταμορφώνεται, γεμίζει συναισθήματα, βλέμματα και λέξεις. αν μείνεις σπίτι νιώθεις οτι θα γνωρίσεις τον έρωτα μόνο εξόριστος από την πληρότητα της ζωής που αυτός προσφέρει ενώ αν βγείς έξω έχεις την ευκαιρία να μετρήσεις την απόσταση μεταξύ δύο ανθρώπων με μονάδα μέτρησης το όνομα της κοπέλας που βρίσκεται απέναντι σου και περιμένει να την γνωρίσεις. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »