| CARVIEW |
Maar doet dat wederom met beveiliging. En gaat daarna weer – zonder beveiliging – proberen wat meer te posten.
De geheime code is dezelfde als de vorige keer, maar indien deze in de vergetelheid is verdwenen, geef dan een seintje op opstapmetruth@inbox.com. Paswoord volgt!
Geplaatst in Zonder categorie
Maar doet dat met beveiliging. Want het internet heeft vele ogen. Indien u de geheime code tot deze kak wilt, geef dan een seintje op opstapmetruth@inbox.com. Paswoord zal volgen!
Geplaatst in blogperikelen | Tags: paswoord
Voer je wachtwoord in om reacties te bekijken.
Geplaatst in culturele toestanden, ergernis, la vie | Tags: werk
Wij gingen quizzen. Dat doen de petit copain en ik zo’n 1 à 2 keer per jaar. Zijn vaardigheden zijn: geschiedenis, algemene kennis, literatuur, aardrijkskunde en nog heel wat andere dingen. Mijn vaardigheden zijn: nutteloze weetjes en celebrities. (Met dank aan de boekskes op ’t wc bij het moesje.) Cultuur, daar weet ik ook nog veel van, maar buiten films komt die categorie eigenlijk amper aan bod in zo’n quiz.
Meestal valt onze score wel mee in zo’n quiz. Dan zitten we ergens bij de eerste helft, soms zelfs in de top 5 (ook met dank aan de andere teamleden, die dan meestal de sport- en wetenschapsvragen weten te beantwoorden – want dat zijn onze zwakke punten) en dan zijn wij blij, want dan kunnen we een fles wijn mee naar huis nemen, of een fles champagne, of 2 uiterst schattige koffietasjes, of een dvd (al die dingen steken nu ergens in mijn huis, of zijn reeds opgesoupeerd).
Afgelopen weekend gingen wij nog een keertje quizzen. Deze keer in een voetbalkantine, waar de vrouwen ruimschoots in de minderheid waren en ook mijn leeftijdscategorie een beetje ondervertegenwoordigd was. We hadden al via via te horen gekregen dat “het wel een moeilijke quiz was” en “dat er echte serieuze quizploegen aan deelnamen”. Serieuze quizploegen heb je overal, moeilijke vragen ook, dus hey, wij zouden eens even ons best gaan doen!
Bij de eerste vragen (opwarmronde…) bleek al dat wij in een soort van Superprestige van de Kempen waren terechtgekomen. Waren wij al blij dat we nog een paar antwoorden wisten, bleek bij de eerste tussenstand dat we derde laatste waren. Van de 36 ploegen. De vragen die wij archimoeilijk vonden, bleken een makkie voor alle die hards in de zaal.
We spartelden ons er doorheen. We deden ons uiterste best. Maar er kwamen geen nutteloze vragen in voor, absoluut geen cultuur, en al helemaal geen celebrity-vragen. De filmvragen waren ook alweer van een iets te moeilijk kaliber voor mij en focusten alleen op Amerikaanse films, terwijl mijn kennis vooral bij de Europese films ligt. Merde.
Men zegt dat als je van een paard valt, je er meteen terug op moet kruipen. (Of toch zoiets aldaaromtrent.) Dus gaan wij deze vrijdag opnieuw quizzen. Met nieuwe moed, met een beetje meer kennis, en met hopelijk meer celebrity-vragen.
Geplaatst in culturele toestanden, la vie | Tags: quiz, superprestige
Het klinkt misschien stom, maar nu we Zazou en Millie bijna 2 maanden hebben, begin ik pas het gevoel te krijgen dat ze echt gewoon zijn aan ons. Ergens snap ik het wel: de 2 zusjes zijn in hun jeugdige leven al 4x van huis veranderd (van het nest ging het naar het vorige bazinnetje, van het vorige bazinnetje nogal snel naar het asiel -omdat het lief van het vorige bazinnetje allergisch bleek te zijn voor katten…-, en van het asiel dan weer naar mij). Vanaf het eerste moment waren ze heel lief, maar nu lijkt het alsof ze ons ook echt graag beginnen te zien. Millie wilde in het begin nooit echt lang knuffelen, maar komt nu ’s avonds altijd meteen naar mij toegehold als ik in de zetel ga zitten, om op mijn schoot te kunnen liggen. Zazou was sowieso al een schootliggertje, dus meestal ontstaat er dan wat geduw & getrek op mijn benen om allebei de beste plek te kunnen vinden.
Het weekend vinden ze super, omdat de petit copain en ik dan heel de tijd (of toch bijna) thuis zijn. Dan wordt er om aandacht gesmeekt en wordt er niet geduld dat ik mij met andere dingen bezig hou. Zoals de computer. (Tot ze ontdekken dat er dingen bewegen op het scherm en dan plots mij compleet negeren. Maar toch: schattig!)
Geplaatst in katten, la vie | Tags: foto's, katten, kattenmoedertje, Zazou & Millie
Ik had een kakweek. En daar zal ik nog wel eens een keertje over bloggen, maar dan moet ik eerst alle feiten op een rijtje hebben, en dat heb ik nu nog niet. (Cryptisch doen – dat kan ik als de beste!) En ik vind, dat bij het hebben van een kakweek, een mens af en toe zijn zinnen moet verzetten.
De eerste zinnen-verzetting kwam bij mij op de dag dat alle kak gebeurde, in de vorm van het bakken van een cake. Ik had alle ingrediënten in huis en ging woest aan de slag met het recept van de Colruyt chocolade-bananencake , die uiteindelijk zum smullen bleek te zijn. (Dat smaakt naar meer. Maar niet meer kakdagen!)
De tweede zinnen-verzetting kwam in de vorm van een shopavond met vriendinnen. Eigenlijk stond die al langer op het menu, maar wegens de kakheid van mijn week, kwamen we tot de vaststelling dat die avond wat sneller mocht gebeuren. Gelukkig heeft mijn favoriete winkel, ergens in een boerengat in de Kempen, geweldige openingsuren waarbij ze elke week een avond open zijn tot 22u en ook op zondag. Dat zijn dan ook mijn 2 favoriete shopmomenten (want shoppen op zaterdag is passé, dat is mijn poetsdag!) en één van de redenen waarom het mijn favoriete winkel is. Het feit dat er soms een kat rondloopt in de tuin, er tuinkabouters staan en ze een aantal topmerken in huis hebben, speelt natuurlijk ook wel mee.
Shoppen met mij is een beetje een wervelwind. Ik kom in de winkel binnen, blader heel wild en absoluut niet vol concentratie door de kleren, maar pik er gewoon op 5 minuten tijd alle kleuren en stofjes uit die ik mooi vind. Na, denk ik, exact 3 minuten had ik 4 jurkjes op mijn arm hangen.
Het werd uiteindelijk dit geweldige ding, van Friday on my mind. Want mijn vriendinnen en ik waren het erover eens dat ik een jurkje verdiende, omdat ik een kakweek had – en ook wel omdat ik al sinds november geen jurkje meer gekocht had.
De kakweek is nog steeds een kakweek, maar met zo’n zinnenverzetting, kan een mens toch al iets beter gehumeurd het weekend in.
12 werkdagen later trokken wij opnieuw naar de Boomsesteenweg. De zus en schoonbroer vergezelden ons met hun auto, want: grote stationwagen, met de perfecte afmetingen om mijn zeteldozen in te plaatsen – dat hadden we opgezocht op internet en dat zou helemaal picobello lukken. Tot we bij Dockx kwamen, waar bleek dat de dozen net 1 cm te groot waren voor de stationwagen. Wat geduw, wat getrek, een touw geleend en uiteindelijk zaten 2 van de 3 dozen in de auto. De derde doos, die zou perfect in mijn autootje passen – althans, dat dachten we wederom, want dat was ook hier niet het geval. We beseften dat in de derde doos enkel de kussens zaten voor de zetels, dus popten we het karton open en begonnen we mijn auto vol te steken met zachte dons, tot een medewerker van Dockx ons fijntjes kwam laten weten dat het karton ook moest meegenomen worden. Met één blik op mijn wanhopige gezicht en mijn reactie: “Ik wil er gerust voor betalen om ze hier te laten, echt waar…” zei hij: “Ik zal ze wel snel bij ons karton gaan leggen, geen probleem!” (Wat ik ten zeerste apprecieerde. En ik begreep ook dat niet iedereen zomaar het karton mag achterlaten. Maar dan mag Ikea wel eens correcte formaten vermelden.)
Het oorspronkelijke idee was dat de petit copain het ‘doosje’ in mijn auto zouden steken en dan opnieuw door zouden rijden naar de Ikea, om daar lekker een warm ontbijtje van 2€ te gaan oppeuzelen. Aangezien ons doosje een doos bleek die de ganse auto vulde (de petit copain zag ik nog amper zitten), crosten wij terug naar de Kempen (half uurtje), om dan terug naar Wilrijk te crossen (wederom een half uurtje) om zo nog eens extra het milieu te vervuilen, joepie.
Om 10u35 stonden we eindelijk in het Ikea-restaurant, klaar voor ons warme ontbijt. Helaas stond gans Wilrijk in hetzelfde restaurant aan te schuiven, zodat we rond 10u50 aan de self-service waren. 3 wachtenden voor ons hoorde ik iemand zeggen: “Waar is het spek met eieren?” waarop een Ikea-resto-dame op monotone toon zei: “Allemaal. Op.” Gelukkig waren er nog pistolets en croissants, en dus gingen wij aan een walgelijk vuile tafel zitten met een pistolet, een croissant en een verlept stukje kaas.
Na deze heerlijk uitgebreide maaltijd trok ik richting Ikea-toiletten, waar ik tijdens het handen wassen aangetikt werd door een meisje van (ik schat) 4 jaar oud, dat vroeg of ik haar broek wilde dichtdoen. Tja, voor mij geen probleem, maar “Waar is jouw mama?”. Het antwoord was “Ikea”, maar dat had ik ook al wel door. Je laat een kind van 4 jaar toch niet alleen naar het toilet gaan? Ze kon haar eigen broek niet dichtdoen, en zelfs ik verdwaal al in de toiletten van Ikea, laat staan in de winkel. Uiteindelijk begon ze haar handen te wassen aan de kinderlavabo, terwijl ik bezorgd bleef rondkijken naar mogelijke ouders. Dat handen wassen duurde lang (’t was een proper kind) zodat een andere mama haar aan de kant duwde met een venijnige “Uw handen zullen nu wel proper zijn” (haar handen hingen nog vol met schuim) om vervolgens haar eigen koters tegen de lavabo te duwen. Wat zijn er toch toffe mensen op de wereld, dacht ik, nog steeds op zoek naar een mogelijke mama. Nadat ze eindelijk haar handjes had kunnen afspoelen, hobbelde ze naar het restaurant en verdween daar in de massa. U begrijpt, ik heb mij nog heel de namiddag zitten afvragen of ze nu toch haar ouders heeft teruggevonden.
Na al deze drama’s en ergernissen konden we dan eindelijk (!!!) beginnen aan wat de bedoeling was: de marktplaats! De petit copain en ik hadden een gans lijstje gemaakt met keuken- en woondingetjes die we nog nodig hadden en waarvan we de meerderheid vonden. Een vriendelijke Ikeamedewerker (echt waar, zonder sarcasme, ze bestaan!) kwam ons nog achterna gerend om nog wat extra info te bezorgen over eetkamerstoelen, de eetkamerstoelen die we wilden hebben lagen gewoon in het magazijn (beschikbaar en al!) en qua drukte was het zeker doenbaar. De zetel bleek, eens thuis geïnstalleerd, heerlijk te zitten (enkel trekt hij kattenhaar aan als zot, shiiiit) en de stoelen pasten prachtig bij onze eetkamertafel. Tja, eind goed, al goed, zeker?
Geplaatst in ergernis, huisje | Tags: een eigen huis, ergernis, Ikea
Zondag 16 december was de officiële verhuisdag voor de petit copain en mezelf, dus op maandag 17 december vroegen wij een dag verlof aan en planden wij een strategische meubel-inkoop-dag in Ikea Wilrijk. Om de één of andere reden zijn verschillende mensen in mijn omgeving laaiend enthousiast en superfan van Ikea, dus ik dacht dat het een gezellige dag ging worden. Think again.
De Boomsesteenweg over geraakt zonder problemen, geparkeerd zonder problemen, binnengeraakt zonder problemen… Helaas ontdekte de petit copain, eenmaal binnen, dat het boodschappenlijstje nog in de auto lag. Ikea buitengeraken? Niet zo zonder problemen. Maar goed, 10 minuten en 500 binnenweggetjes later konden we eindelijk echt van start gaan.
Eigenlijk was onze boodschappenlijst nogal simpel: een grote hoekzetel (reeds gekozen op de website), een tafel voor in de eethoek, een kleine tafel voor in de keuken, keukenstoelen, een boekenkast en een paar lampen. Maar wat simpel lijkt, is dat natuurlijk meestal niet.
De hoekzetel bleek niet in stock te zijn (bleek eigenlijk nooit in stock te zijn, maar altijd op bestelling) met een wachttijd van maar liefst 10 werkdagen, met dan nog eens Kerst en Nieuwjaar tussen, wat geen werkdagen zijn. De zetel moest dan ook nog eens afgehaald worden bij Dockx, die totaal andere openingsuren hebben dan Ikea en maar tot 18u ’s avonds open zijn, in plaats van 20u, zoals Ikea. Dat betekende dat wij op een zaterdagochtend naar Dockx zouden moeten crossen, want zaterdagnamiddag zijn ze natuurlijk ook niet geopend. Hurray. Goed, we hadden nog mijn zetelbed dat we tijdelijk konden gebruiken. We waren enkele vijsjes kwijt, maar die gingen we in de Ikea-vijsjes-shop dan wel bijkopen.
Oké, zetel dus besteld, een keertje diep ademgehaald en hopla, verder met de show. De boekenkast vonden we in het magazijn, de tafel van voor de eethoek ook, maar oei – de leuke turquoise metalen stoelen die we wilden kopen voor de keuken waren niet in stock. En oei, de tafel die we voor de keuken wilden kopen was ook niet in stock. Ik hobbelde naar een magazijnmedewerker met een computer, die mij lieten weten dat de keukentafels wel in stock waren. Maar hmm, seg, waarom is dat rek dan leeg? De magazijnmedewerker besloot dan wijselijk om van zijn stoel op te staan en mee te gaan kijken naar het lege rek. “Ja, ’t is leeg,” was zijn conclusie. Nee, echt? “Ja, ze vullen maar 2 keer per dag bij, in het magazijn liggen er nog tafels.” En euh, kan er dan even eentje uit het magazijn gehaald worden? “Nee, kom morgen maar terug.” (Wat bullshit is, want mijn zus heeft ooit hetzelfde voor gehad, en toen gingen ze dat meteen vrolijk uit het magazijn halen.) Want ik woon vlakbij de Ikea? En ik heb niet één van mijn zuur verdiende verlofdagen opgeofferd om hier vandaag te komen shoppen? Maar hopla, hij was alweer weg.
Wij naar de kassa en verder naar de vijzen-shop. Maar wat bleek! De vijzen van mijn zetelbed waren niet voorradig. Op dat moment was ik klaar om een moord te plegen, maar de petit copain bleef de positivo en zeggen “We laten dit niet onze dag vergallen!” Ik dacht dat de dag sowieso al vergald was (4uur zijn wij in Ikea geweest! 4 uur! voor (bijna) niks!), maar goed, ik ben dan ook wat pessimistischer.
(Nota: de vijzen werden wel opgestuurd naar ons thuis, 4 dagen laten, helemaal vanuit Zweden. Ja, als ’t goed is, zeg ik ’t ook.)
In de volgende blogpost: Ikea, deel 2 – 12 werkdagen later!
Met alle verhuis-, feest- en ik-moet-werk-en-huishouden-nog-netjes-leren-combineren-toestanden, zou een mens bijna vergeten dat hij (of in mijn geval: zij) een geweldige Secret Santa ontvangen heeft!
Voor wie even van de wereld was: Secret Santa is een fantastisch concept dat uitgewerkt is door Tess, en waarbij onbekende blogmensen elkaar pakjes versturen. Dat is wel heel kort samengevat, maar een beetje de essentie. Vorig jaar nam ik geen deel (waarom weet ik eigenlijk niet meer: tijdsgebrek? vergetelheid? het zal eeuwig een mysterie blijven), twee jaar geleden wel en toen maakte ik het mijn onbekende verzendster extra moeilijk door gewoon te zeggen dat ik van rood hield, en dat ik voor de rest alles leuk vond behalve juwelen. Ja hallo, ocharme aan mijn Secret Santa, dat was echt een moeilijke opdracht.
Dit jaar was ik flinker en maakte ik een heus moodboard, door wat marginale prentjes te zoeken op google en die allemaal in een paint-documentje te plakken, en daar nog wat duidelijke woorden onder te schrijven, voor als de prentjes niet duidelijk genoeg waren. Jaja, mijn vorige Secret Santa leerde mij dat ik duidelijk moest zijn in het leven.
Het is niet het allersprankelendste, meest prachtig vormgegeven moodboard ooit, maar het is duidelijk, niet?
Ondertussen kreeg ik ook mijn eigen Secret Santa-adres aan, en dat bevond zich in West-Vlaanderen. Als ik iets leuk vind, dan is het wel West-Vlamingen (aja!), dus ik was alvast blij. Ik deed een poging om De Libbrechts part 2 blij te maken met papieren knutseluiltjes, enkele mooie kaartjes met uiltjes op en paarse wasabi-tape (althans, ik geloof dat het zo heet? het is in elk geval mooi, dat is het belangrijkste.) Ik denk ook dat mijn poging geslaagd was, want rond Kerstmis kreeg ik een heel lief kaartje vanuit West-Vlaanderen, met daar een dikke dankjewel op. Kijk, Secret Santa, dat is elkander blij maken!
En daarna kreeg ik dan mijn eigen Secret Santa-pakje aan! Wegens de verhuis zo vlak voor kerst kwam het pakje eerst aan bij de ouders (want daar woonde ik tijdens mijn inschrijving) en daar stond het nog enkele dagen eer het richting mijn nieuwe huis kwam. Daarna begon het uitpakken!
En wat voor heerlijks zat daar in! Twee kaartjes (ontworpen door mijn Secret Santa herself: Hutsepot), zo’n zakje kruidentoestandding om in de kast te leggen, zodat die lekker ruikt (en dat treft, want wij hebben een oude houten kleerkast geërfd en die prachtig was maar vanbinnen stonk, dus was een kweenieoegoed cadeautje), kaarsjes (rood!), nootjes en besjes om de vogeltjes in de tuin mee blij te maken en bier (dat ik nog niet heb kunnen proeven, wegens een maagontsteking die ik ergens tussen kerst en nieuw heb opgelopen, maar dat komt nog allemaal goed!).
U ziet het, het was weer een topeditie. Merci Tess, merci Sofie en merci Sofie²!
Geplaatst in blogperikelen | Tags: foto's, Secret Santa
Vorig weekend trokken de petit copain en ik nog eens naar de cinema. Ik kon me al niet meer herinneren wanneer dat de laatste keer was (maar nu ik er een 2de keer over nadenk, weet ik het weer: dat was Lawless, ergens in september of oktober, en dat was een nogal, euh, gewelddadig filmpje).
Wij gingen naar Life of Pi kijken. Mijn ouders hadden het boek gelezen en vonden dat geweldig, dus dook de petit copain in hun boekenkast en begon dat ding ook te lezen. De ouders gingen reeds met Oudjaar kijken en lieten al weten dat het ‘fantastisch was’ en dat ‘die tijger zo goed gemaakt was’. De vriend vroeg of ik ook mee wilde, en ik zei ‘ja’ – want ik had de achterflap van het boek gelezen, en dat klonk gezellig. En ik had de trailer zo eens half gezien toen ik een reclameblok voortspoelde, en dat zag er schattig uit.
Nou, gezellig was het alvast niet. Schattig nog minder.
Ter informatie: zoals je misschien al weet, ben ik nogal een watje. En nogal een serieuze dierenvriend. Combineer die twee met elkaar, en u begrijpt dat films zoals Water for Elephants (2x gehuild in de cinema) en Warhorse (heel de zetel thuis onder gebleit) eigenlijk niet goed zijn voor mij.
Ik ging naar Life of Pi kijken, omdat ik dacht dat Pi in een bootje terechtkwam met een paar dieren, daar sprankelende en spannende conversaties had met die beestjes, ondertussen wilde avonturen beleefde op de oceaan en enkele eilanden, dat er heel soms misschien een diertje doodging door een vloedgolf (ach owee!) en dat op het einde iedereen nog lang en gelukkig leefde. Met andere woorden: ik dacht een beetje dat ik naar een Disneyfilm ging kijken. (Toen mijn moeder ging kijken, zaten er blijkbaar ganse gezinnen met kleine kinderen in de zaal. Dus: ik was niet de enige die dacht dat ze naar een Disneyfilm ging kijken!)
Wat gebeurde er dan wel? Ik keek vaak vol afschuw toe, zat soms een beetje te huilen, tegen de pauze was ik misselijk en op het einde was ik compleet depressief. Het was ook geen Disneyfilm, maar 20 Century Fox. Shit. Er gingen heel veel dieren dood, soms op verschrikkelijke manieren, er bleek dan ook nog eens een complete verhaalwending te zijn die ook vreselijk was en kortom, om niet te veel te onthullen, het was niet echt iets wat ik graag zie. Om het een beetje braafjes te stellen.
Ons volgende cinemabezoek wordt The Hobbit. Kan iemand mij alvast laten weten of er daar paarden tegen een boom knallen? Dan stel ik mijn bezoekje misschien toch maar uit!
Geplaatst in film | Tags: alle mensen zonder centen zitten in de cinemaaaa, film, Life of Pi
Op stap met Ruth