Η μεγαλοψυχία του πρωθυπουργού να παραδεχθεί ότι έκανε λάθος για τον Σημίτη, στη συνέντευξή του, είναι ακριβώς σα να παραδέχεται ο Κάτμαν, ότι έκανε λάθος όταν κατηγορούσε την Ολγα Τρέμη π.χ. ότι δεν έχει καλή άρθρωση.

Όταν αντί να κυβερνάς, έχεις σπαταλήσει μια ολόκληρη 5ετία μετρώντας νουμεράκια δημοσκοπήσεων σαν μπακαλόγατος, μην απορείς που το φινάλε σου θα έρθει με μια τέτοια ψιλικατζίδικη αριθμητική κόμπλα. Για μια διαφορούλα ανάμεσα στο 150 και στο 151.

Η ηθικολογική υστερία του «σεμνά και ταπεινά», είναι το τελευταίο οχυρό της ανικανότητας. Δηλαδή, «αφού δεν είμαι ικανός να κάνω κάτι άλλο, ας επιχειρήσω τουλάχιστον να κάνω τον Ξανθόπουλο, με το «Σεμνά και Ταπεινά», μπας και μασήσει καμμιά νοικοκυρά. Ας περιοριστώ δηλαδή στα κυβικά μου. Προφανώς αποφάσισε ότι δεν μπορεί να κάνει τον πρωθυπουργό και δοκιμάζει πάλι να κάνει τον παιδονόμο, που θα βάζει διαγωγή κοσμιοτάτη σε όποιον άχρηστο καταφέρνει να κάνει καλύτερα τον Ξανθόπουλο. Μόνο που θα ήταν προτιμότερο, να κάνουν κάτι – ο,τιδήποτε! – και ας κάνουν μετά και δεξιώσεις. Δεν πειράζει πια και τόσο.

Η σχέση του Καραμανλή με τον Αλογοσκούφη και η απομάκρυνσή του, θυμίζει αυτή τη γελοιογραφία με τις δύο αρκούδες, όπου η μία έχει επάνω της ένα στόχαστρο. Και δείχνει χεσμένη προς την διπλανή της, σα να λέει «να, πυροβόλησε εκείνη, όχι εμένα…». Δηλαδή, «πυροβολήστε τον Αλογοσκούφη. Αυτός φταίει… Εγώ δεν έκανα τίποτα. Θέλω να την σκαπουλάρω».

Σύμφωνα με τους πολιτικούς συντάκτες, που περιέγραφαν τις πρωϊνές διαδικασίες αλλαγής βάρδιας, κάποιοι υπουργοί παρέμειναν στην κυβέρνηση γιατί λέει «τα πήγαν καλά». Δεδομένου όμως ότι το έργο αυτής της κυβέρνησης περιορίζεται στην απολογία για τις γκάφες της και στην προσπάθεια να μαζέψει ό,τι έχει προσπαθήσει να κάνει για να μη φανεί ότι πέφτει στις δημοσκοπήσεις, η έκφραση «τα πήγαν καλά» σημαίνει κάτι τελείως διαφορετικό: Κάποιος θεωρείται ότι τα «έχει πάει καλά», όταν δεν έχει κάνει κάποιο σκάνδαλο που έχει βγει στην επιφάνεια ή αν δεν έχει κανει κάποια μεγάλη γκάφα. Δηλαδή να μην σκοντάψει. Οι απαιτήσεις είναι τόσο μικρές, που αρκεί το αυτονόητο, για να θεωρηθείς πετυχημένος!

Εδώ ο αρχηγός τους εκτίμησε λάθος ολόκληρο Βατοπέδιο, δεν θα υποτιμούσαν οι Μπάουερ της αντιτρομοκρατικής μερικές αναντιναγμένες κλούβες; Το πνεύμα είναι το ίδιο: «Αντιεξουσιαστές είναι μωρέ τα παιδιά και παίζουν, ας αλλάξουμε τώρα πλευρό…». Και αν η πραγματικότητα μας διαψεύσει, τότε ευθύνεται το ΠΑΣΟΚ, διότι αυτό τα έχει κάνει πλακάκια μαζί της!

Κάθε φορά που «σκάει» ένα καινούριο θέμα στην κυβέρνηση, όλοι τρέχουν προς τα εκεί, λες και παίζουν μπάλα σε αλάνα. Προκύπτει θέμα με την παγκόσμια οικονομική κρίση; Αμέσως όλοι θεωρούν ότι το ξελάσπωμα στις δημοσκοπήσεις θα έρθει από εκεί. Γίνεται χαμός με την αστυνομία; Ξαφνικά παθαίνουν όλοι υστερία με το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Αν αύριο γίνει κάτι με τους Τούρκους, τότε το Υπουργείο που θα κερδίσει το στοίχημα θα είναι το Εξωτερικών. Όταν δεν υπάρχει κεντρικό management, αυτό ακριβώς συμβαίνει: Σκάνε παντού θέματα και τρέχουν όλοι να τα μαζέψουν, αντί να τα προλαβαίνουν. Που είναι η στοιχειώδης υποχρέωση ακόμα και για ένα μεσαίο στέλεχος ψιλικατζίδικου. Πόσο μάλλον ενός Υπουργού.

Ο άνθρωπος που διατύπωσε το «Καραμανλής ή Χάος (σλούρπ)», τελικά ανταμείφθηκε. Τουλάχιστον τώρα θα μπορεί ως Υπουργός Μεταφορών να πηγαίνει στα μπουζούκια χωρίς άγχος. Το πολύ-πολύ να σκάσει κανένα λάστιχο σε λεοφωρείο, αλλά αυτό δεν είναι τόσο σοβαρό ώστε να τον κατηγορήσουν.

Ο πολιτικός Ραν-Ταν-Πλαν, που αντιλαμβάνεται μετά από κανένα τετράμηνο την φάπα που έφαγε, συμπεριφέρεται ακόμα και στον ανασχηματισμό, λες και πρόκειται για δημοσκόπηση: Πρώτο του μέλημα είναι να μην δυσαρεστήσει κανέναν, μην τυχόν και σταματήσουν να τον συμπαθούν. Ομως τότε δεν είσαι αρχηγός. Είσαι ο Γιώργος Αυτιάς.

Όταν πάσχεις από πλήρη αναπηρία και δεν είσαι σε θέση να κάνεις καμμία κίνηση για να βοηθήσεις τον εαυτό σου, τότε τρέχεις σαν ζήτουλας αριστερά και δεξιά και ζητάς συστηματικά βοήθεια γιατί δεν σου φτάνουν ποτέ. Σε μετάφραση Υπουργείου Οικονομικών, αυτό σημαίνει ότι όσο δεν έχεις καμμία ιδέα για επενδύσεις και το μόνο που ξέρεις είναι να κάθεσαι σαν μπακάλης και σαλιώνοντας το μολύβι να βλέπεις πόσα σου δίνουν και πόσα πρέπει να δώσεις, τότε πάντα θα ζητάς χαρτζηλίκι από τους πολίτες γιατί δεν θα σου φτάνουν ποτέ. Αν δηλαδή εν μέσω καπιταλισμού, μια δεξιά κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να εκμεταλλευθεί τις ευκαιρίες για ανάπτυξη και απλώς πουλάει τις ΔΕΚΟ σε όποιους μπορούν να τις εκμεταλλευθούν καλύτερα (γιατί η ίδια δεν μπορεί), τότε έχουμε μια ηλίθια κυβέρνηση που αποτελείται από τις κατώτερες μορφές πολιτικής ζωής: Τους δημόσιους υπαλλήλους.