Σε διαπραγματευτικό αδιέξοδο φαίνεται να οδηγούνται οι συνομιλίες με τα Σκόπια προκειμένου να εξευρεθεί κοινά αποδεκτή λύση στο θέμα του ονόματος. Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγουμε εάν επεξεργαστούμε τα όσα έχουν γίνει και λεχθεί τους τελευταίους δυο μήνες. Βασικός υπεύθυνος για την δημιουργηθείσα κατάσταση είναι η αδιαλλαξία της κυβέρνησης των σκοπιών που δεν αφήνει περιθώρια να βρεθούν λύσεις με τρόπο που να είναι αμοιβαία αποδεκτός. Η αποτυχία της διπλανής χώρας να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ μετά το ελληνικό veto οδήγησε σε πρόωρες εκλογές. Ο πρωθυπουργός Νikola Gruevski προκειμένου να ξανακερδίσει τις εκλογές, αλλά και για να εκτονώσει την εσωτερική κρίση δημιούργησε «θερμό κλίμα» με αποτέλεσμα να εξάρει τον εθνικισμό, ως ανάχωμα, αλλά και να δεσμευτεί εμμέσως πλην σαφώς στο λαό του με όλα αυτά που συνέβησαν πριν και μετά τις εκλογές, για μη λύση. Τα εσωτερικά εθνοτικά και άλλα προβλήματα της διπλανής χώρας έκαναν πρόσφατα και τον επικεφαλή της διπλωματικής αποστολής της ΕΕ Ερβαν Φουέρε να δηλώσει ότι η ΠΓΔΜ δεν έχει εκπληρώσει τα κριτήρια για χορήγηση ημερομηνίας έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Σήμερα και ενόψει των συνομιλιών που θα γίνουν την ερχόμενη εβδομάδα μεταξύ των δυο χωρών υπό την αιγίδα του ΟΗΕ στο περιθώριο της γενικής συνέλευσης του οργανισμού στη Νέα Υόρκη θα μπορούσαμε να πούμε ότι η διαπραγματευτική προσπάθεια έχει επιδεινωθεί επικίνδυνα. Αυτό ενδέχεται να οδηγήσει σε μια καινούρια κατάσταση. Σε ένα αρνητικό ενδεχόμενο και λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι η χώρα μας έχει σταθερή και αμετάβλητη θέση για το ζήτημα, η διαπραγμάτευση δεν θα έχει κανένα λόγο να συνεχιστεί. Επίσης και με βάση τις εξελίξεις αν οδηγηθούμε σε απ’ ευθείας διαπραγματεύσεις χωρίς νέα συμφωνία θα είναι καταστροφικό για την θετική εξέλιξη του ζητήματος. Μια τέτοια εξέλιξη ( δηλαδή, μη λύση) θα δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στη διπλανή χώρα και ίσως, την οδηγήσει ξανά σε πρόωρες εκλογές, καθοριστικής σημασίας ρόλο σε αυτό το ζήτημα ενδέχεται να διαδραματίσει ο αλβανικός παράγοντας. Έτσι, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι σε αυτή τη φάση και με ανοιχτό το ζήτημα του ονόματος, τα Σκόπια δύσκολα θα αναγνωρίσουν την ανεξαρτησία του Κοσσόβου. Η γενικότερη όμως στατική κατάσταση που για πολλά χρόνια είχε βολέψει αποδείχθηκε στο Βουκουρέστι ότι ήταν οδός προσωρινής διαφυγής από την βαλκανική πραγματικότητα. Παράλληλα, το γεγονός ότι ως διεθνές θέμα είναι υποβαθμισμένο λειτουργεί αρνητικά για την εξεύρεση λύσης, με ότι αυτό συνεπάγεται για τη σταθερότητα στην περιοχή.
Σε κρίσιμη φάση το Σκοπιανό
Τα μυρμήγκια.
Δευτέρα, Σεπτέμβριος 15
Τα μυρμήγκια όπως και οι άνθρωποι ζουν σε κοινότητες και είναι πολυμήχανα.
O μικρόκοσμος της ζωής των μυρμηγκιών είναι εντυπωσιακός. Εργάζονται και δημιουργούν ακατάπαυστα και ακούραστα για να μπορέσουν να επιζήσουν. Τα μυρμήγκια αν και μικρά, έχουν αυτοπεποίθηση και είναι αρκετά δυνατά. Ένα μυρμήγκι μπορεί να σηκώσει 50 φορές το βάρος του και να τραβήξει 30φορές το βάρος του. Ως κοινότητες θα μπορούσαμε να τις χαρακτηρίσουμε οργανωμένες, αφού επικοινωνούν και συνεργάζονται άψογα. Τα καθημερινά επιτεύγματα τους μπορεί να μην φαίνονται τόσο εντυπωσιακά στον πραγματικό κόσμο, διαθέτουν όμως ικανότητες που θα μπορούσαμε να τις χαρακτηρίσουμε υπέρτερες των φυσικών ικανοτήτων του ανθρώπου. Για να μπορέσουν εύκολα και γρήγορα να μαζέψουν την τροφή τους συνυπολογίζουν, ελέγχουν και αντιδρούν στα ερεθίσματα του περιβάλλοντος. Αν τα παρακολουθήσουμε αυτή την εποχή η κινητικότητα τους ενόψει και του χειμώνα είναι εντυπωσιακή. Στην κοινωνία τους δεν είναι όλα τα ίδια. Κάθε είδος εκτελεί μια ειδική εργασία, έτσι ώστε να υπάρχει αλληλοβοήθεια και συνεργασία, σε όλα τα στάδια. Έτσι υπηρετούν τον κοινό στόχο. Αν αφιερώσουμε περισσότερο χρόνο και τα παρατηρήσουμε προσεχτικά θα διαπιστώσουμε ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται δημοκρατικά. Οι διάφορες τεχνικές χειραγώγησής που εφαρμόζουμε στις δικές μας κοινωνίες για να επιτύχουμε τους στόχους μας είναι άγνωστες στη δική τους κοινωνία, κατά περίεργο τρόπο όμως τα μυρμηγκιά επιβιώνουν. Συνήθως συνεργάζονται για τον σχηματισμό και μεγαλύτερων αποικιών και πάντα αναζητούν νέους τόπους δράσης. Πάντα συνεννοούνται και συντονίζονται μόνα τους. Ποτέ δεν έχουν επιδιώξει να έχουν προστάτες άλλα ζώα. Έτσι ανιχνεύουν και προφυλάσσονται από τους κινδύνους μόνα του σε καταστάσεις του μικρόκοσμου τους που απαιτούν άμεση δράση. Συνήθως χρησιμοποιούν φιλικά προς αυτά δέντρα, φύλλα κτλ, ποτέ όμως δεν χάνουν τον έλεγχο. Αν για τον οποιαδήποτε λόγο σταματήσει η ροή από και προς το σημείο συλλογής της τροφής θα αρχίσει να σπρώχνει το ένα το άλλο για να ανοίξει ο δρόμος. Αν το εμπόδιο είναι μεγάλο και δημιουργεί ασφυκτική κατάσταση, άμεσα θα αλλάξουν τη διαδρομή για να συνεχιστεί ομαλά η ροή της κυκλοφορίας. Στη ζωή των μυρμηγκιών οι πληροφορίες του περιβάλλοντος γίνονται γρήγορα αποφάσεις, αυτός είναι και ο λόγος που κάθε σπόρος που συναντιέται μεταφέρεται γρήγορα και με ασφάλεια στην μυρμηγκοφωλιά. Κατά πάσα πιθανότητα τα σημερινά μυρμήγκια θα μεταδώσουν τις γνώσεις τους με επιμέλεια και στις επόμενες γενιές μερμηγκιών. Βέβαια ως μυρμήγκια δεν είναι τέλεια, έχουν αρκετά ελαττώματα και αδυναμίες. Όμως και οι δικές μας κοινωνίες που θεωρούνται εξελιγμένες, δεν έχουν περισσότερα ελαττώματα και αδυναμίες;…
Το άγχος της ωρίμανσης
Καταρχήν και βασικό απέφυγε την μετωπική σύγκρουση. Tο γεγονός αυτό δείχνει ότι ως μέρος του πολιτικού προβλήματος αντιλαμβάνεται ότι μια τέτοια σύγκρουση δεν θα είχε κανένα όφελος για τον ίδιο. Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι τα σημερινά φαινόμενα διαφθοράς και διαπλοκής έχουν «πράσινη αφετηρία».
Από κι και πέρα ένα μεγάλο μέρος των όσων λέχθηκαν ήταν μια σύντομη επιφανειακή προσπάθεια για αλλαγή οπτικής στην κατεύθυνση του αποπροσανατολισμού που εξυπηρέτησε κύρια κομματικές συγκυριακές ανάγκες. Εκτός αυτού φάνηκε να μην υπάρχει στα όσα ειπώθηκαν ιδεολογική δυναμική, κρίνοντας από το ακροατήριο και την πολιτική συμπεριφορά που εκδηλώθηκε.
Επίσης έγινε απόλυτα κατανοητό σε όλους ότι όσα ειπώθηκαν δεν ήταν αποτέλεσμα αλληλεπίδρασης του ομιλητή με τις κοινωνικές ομάδες που απευθύνονταν, η ομιλία φάνηκε να είναι προϊόν του επικοινωνιακού συστήματος βασισμένη σε υποκειμενική εκτίμηση και σε σχέση με τα στοιχεία του γενικού κλίματος.
Παράλληλα, έδειξε να μην ενδιαφέρεται μέσω της ομιλίας να προσεγγίσει τη μεσαία τάξη και άνω, που υποσχέθηκε εμμέσως πλην σαφώς την μακροημέρευση της χωρίς να μπουν σε κίνδυνο κεκτημένα. Παρομοίως και για τους μηχανισμούς πατρωνίας και διαπλοκής δεν είπε κάτι συγκεκριμένο, φίλοι είναι, δεν έχει κάτι μαζί τους, νέους κανόνες θα βάλει. .
Έτσι επικεντρώθηκε και απευθύνθηκε αλλά και έγινε απόλυτα κατανοητός στα μικρομεσαία στρώματα της ελληνικής κοινωνίας που αντιμετωπίζουν και τα σοβαρότερα προβλήματα εξαιτίας της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης.
Στο οικονομικά αδύνατο πληθυσμιακό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας υποσχέθηκε βελτίωση της στασιμότητας μέσω οπισθοχώρησης. Πολιτικές απαντήσεις στα επίμονα προβλήματα που απασχολούν το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας δεν έδωσε.
Μπορεί όμως έτσι να εξελιχθεί η ελληνική κοινωνία και με ποιους μηχανισμούς, με ποια άτομα;
Είναι αυτό η εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης;
Έτσι τα όσα συμβαίνουν αποδεικνύουν ότι η ελληνική κρίση δεν είναι μόνο πολιτική κρίση, είναι βαθιά κοινωνική κρίση με άγνωστες διαστάσεις που έρχεται από τις πολιτικές που εφαρμόστηκαν στο παρελθόν.
Η εποχή και τα προβλήματα άλλαξαν, όμως, η πολιτική σκέψη φαίνεται να μην συμβαδίζει με την κοινωνική πραγματικότητα ή καλύτερα θα έλεγα ότι γίνονται προσπάθειες να την κάνουν με επικοινωνιακά τρικ και πολιτικά ίδιες απόψεις να γίνει .
Αυτό όμως δεν μπορεί να συμβεί από τη στιγμή που ένα μεγάλο κομμάτι του πολιτικού προσωπικού της χώρας δεν είναι μέρος της κοινωνικής πραγματικότητας και ούτε πρόκειται να γίνει
Με μια γενική ματιά ….
Στην εποχή μας αποτελεί κοινή διαπίστωση ότι η κακοδιοίκηση και η διαφθορά προκαλούν σοβαρά προβλήματα και δυσλειτουργίες στο κράτος. Το φαινόμενο έχει σοβαρές αρνητικές συνέπειες στην οικονομική, κοινωνική, κτλ εξέλιξη της χώρας.
Μπροστά σε αυτή την κατάσταση και ανάλογα με τη φιλοσοφία του ο καθένας βλέπει τα πράγματα από τη δική του οπτική γωνία.
Στην πολιτική βασικός στόχος είναι συνήθως η εξασφάλιση του πολιτικού ελέγχου με επίρριψη ευθυνών και πολιτικού κόστους στον αντίπαλο.
Αν όμως δούμε προσεχτικά δηλώσεις στελεχών της σημερινής αντιπολίτευσης που επικρίνουν την κυβερνητική πολιτική θα δούμε ότι την περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από την προηγούμενη κυβέρνηση ήταν αναμεμειγμένοι και είχαν κατηγορηθεί για συμμετοχή σε οικονομικά σκάνδαλα της τότε εποχής. Επομένως το φαινόμενο της διαφθοράς στο δημόσιο βίο έχει βάθος χρόνου, θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι κοινωνικές συνθήκες που επικράτησαν πριν αρκετά χρόνια έγιναν σήμερα κοινωνικό πρόβλημα.
Από την αντίθετη πλευρά τα τελευταία 3 χρόνια ακούμε καθημερινά για ανάμειξη στελεχών της σημερινής κυβέρνησης σε οικονομικά σκάνδαλα. Το φαινόμενο είναι ιδιαίτερα αρνητικό και έχει προβληματίσει αρκετά την κοινή γνώμη της χώρας μας, φυσικό και αναμενόμενο με τόσα που ακούγονται. Επίσης, θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι πολίτες ως ένα βαθμό έχουν αρχίσει να ευαισθητοποιούνται.
Όποιος είναι σε αντίθετη κατεύθυνση μάλλον έχει αρχίσει να αισθάνεται γραφικός και αν προσπαθήσει κιόλας για την πάταξη του φαινομένου θα αρχίσουν οι γύρω του να τον λοιδορούν, τέτοια παραδείγματα υπάρχουν αρκετά…
Αυτό όμως ως κατάσταση δεν πρέπει να συνεχιστεί, επειδή θα κάνει μακροπρόθεσμα μεγάλη ζημιά στη χώρα, θα φτάσουμε σε κοινωνική αποδιοργάνωση.
Αν όμως προσπαθήσουμε να κάνουμε μια δεύτερη προσέγγιση στα γεγονότα των τελευταίων χρόνων θα δούμε ότι σε αντίθεση με το παρελθόν οι κανόνες του παιχνιδιού σήμερα δεν αποσκοπούν στην διευκόλυνση ή στο κουκούλωμα των οικονομικών σκανδάλων. Οι παραβάτες αντιμετωπίζουν μεγάλα εμπόδια που βάζουν φραγμούς και σε μεγάλο βαθμό κλείνουν το δρόμο και εκθέτουν πολιτικά όσους επιχειρούν να προτιμούν αυθαίρετους κανόνες.
Από τα παραπάνω συνάγεται ότι οι αντιφατικές καταστάσεις δεν μπορούν να διακριθούν ούτε θεωρητικά, ούτε πρακτικά, κύρια επειδή οι σκοποί δεν συμβαδίζουν. Κατά συνέπεια οι στρατηγικές παρέμβασης για την γενικότερη αντιμετώπιση των φαινομένων θα πρέπει να τρέξουν πιο γρήγορα.
Στερεότυπες αναπαραστάσεις.
Εδώ και χρόνια συνηθίζω να παρακολουθώ την ομιλία του πρωθυπουργού της χώρας στη ΔΕΘ. Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι μ έχει προβληματίσει αρκετά η αναγκαιότητα – χρησιμότητα της συγκεκριμένης εκδήλωσης.
Ως βασικό λογο πολιτικής στήριξης της {με αυτό τον τρόπο} από την εκάστοτε πολιτική ηγεσία βλέπω μόνο την ανάγκη να «πλανεύει» πολιτικά τη Θεσσαλονίκη η Αθήνα και τίποτα παραπέρα. Κατά τα αλλά κάθε χρόνο τα ίδια πράγματα, το ακροατήριο που συνήθως ταυτίζονταν με τον ομιλητή και οι έξω.
Αν τώρα παρατηρήσουμε προσεκτικά και τα πρόσωπα των συμμετεχόντων, τόσο στους μέσα (επίσημους)όσο και στους έξω ( επίσημους του δρόμου)θα δούμε ότι στο σύνολο είναι τα ιδία πρόσωπα με μικρές μόνο αλλαγές στη θέση της καρέκλας, οι έξω άντε να έχουν αλλάξει πεζοδρόμιο!.
Αρκετές φορές έχω αναρωτηθεί για το τι είναι αυτό που πιθανώς απασχολεί τους μέσα, ποιες είναι οι αξίες και οι προτεραιότητές τους, τι είναι αυτό που καθορίζει τη συμπεριφορά τους. Για τους έξω δεν αναρωτιέμαι, επειδή ξέρω.
Συνήθως άλλα περιμένουν να ακουστούν οι μέσα, αλλά οι έξω. Μέχρι τώρα έβλεπα ικανοποιημένους μόνο τους μέσα, φέτος και οι μέσα και οι έξω «φάνηκαν» να μην ικανοποιούνται [ στους έξω υπάρχουν και διαφορετικές προσεγγίσεις. Ο πρόεδρος της ΔΑΚΕ ιδιωτικού τομέα Κώστας Πουπάκης είπε ότι η παράταξη συμμετείχε και φέτος στο συλλαλητήριο, στον αγώνα για ένα καλύτερο αύριο των εργαζομένων.
Ο προϋπολογισμός, για τον οποίο πέρυσι ο κ. Καραμανλής έκανε εκλογές, έχει καταρρεύσει. Ο λαός είναι αγανακτισμένος από την πολιτική που ασκείται, λέει φτάνει πια και οι πολιτικές που δεν διορθώνονται ανατρέπονται» είπε ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ.]
Έτσι το γεγονός ότι όλοι είναι ανικανοποίητοι το εκλαμβάνω ως καλό σημάδι, βέβαια θα μου πείτε πως είναι δυνατόν να είναι καλό σημάδι όταν όλοι είναι ανικανοποίητοι. Η απάντηση εδώ είναι εύκολη.
Οι έξω διαμαρτύρονται επειδή κάνουν το ίδιο εδώ και χρόνια, δηλαδή, βρίσκονται πάντα οικονομικά στριμωγμένοι από την πολιτική του Υπουργείο Οικονομικών. Επίσης, όπως είπαμε παραπάνω υπάρχει και η διείσδυση του κομματικού παράγοντα.
Κατά τη γνώμη μου οι μέσα φέτος είναι ανικανοποίητοι επειδή, μάλλον, θα αναγκαστούν να βάλουν και αυτοί το χέρι στην τσέπη και να συμβάλουν περισσότερο στο κοινό ταμείο της χώρας. Είναι γεγονός και φαίνεται, ότι τα φορολογικά μέτρα δεν τους ικανοποίησαν, είχαν συνηθίσει να βγάζουν χρήματα χωρίς να δίνουν. Η φοροδιαφυγή όμως είναι βαθιά αντικοινωνική συμπεριφορά.
Εδώ και χρόνια το ισχύον κοινωνικό μοντέλο (μικρές ομάδες συμφερόντων που λειτουργούν μόνο για το δικό τους συμφέρον ) είναι αποδεκτό χωρίς ιδιαίτερες ενστάσεις, στην πραγματικότητα όμως είναι ένα τεχνητό δημιούργημα των μμε που έντεχνα κρύβει της ατέλειες και όλοι είναι ικανοποιημένοι, όπως έκρυβαν τη φτώχια στον κουμμουνισμό.
Είναι γνωστό ότι στα πρωην κομουνιστικά κράτη οι κεντρικές λεωφόροι των πόλεων που υπήρχε επισκεψιμότητα, είχαν κοσμοπολίτικη όψη, αν όμως κοιτούσες πίσω από τα ψηλά και όμορφα πρώτα κτήρια θα έβλεπες χαμόσπιτα.
Αν τώρα μελετήσουμε προσεκτικά τις διεργασίες μέσα από τις οποίες έχει διαμορφωθεί η πολιτική στάση της κοινής γνώμης στη χώρα μας από το 1974 έως και σήμερα θα διαγνώσουμε αρκετά περίεργα που δεν διαφέρουν και πολύ από το παραπάνω παράδειγμα. Μεγάλη κουβέντα όμως αυτή. Θα μπορούσα όμως να πω ότι λογο και της στάσης των μμε έχουν αρχίσει τα τελευταία χρόνια σε ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού να εσωτερικοποιούνται περίεργα μηνύματα, σχεδόν όλοι έχουν συνειδητοποιήσει ότι οι μέσα και οι έξω είναι διαφορετικοί, άλλος κόσμος οι μέσα άλλος οι έξω…
Αυτό δημιουργεί κυρίαρχη εικόνα, απομονώνει και δημιουργεί βαθιά σύγκρουση, μέσα- έξω, επειδή η όραση, είναι η πιο ισχυρή από τις αισθήσεις.
Έτσι, η κοινωνία είναι περήφανη που βρίσκεται εκεί που βρίσκεται, αλλά ταυτόχρονα ντρέπεται κιόλας.
Η λογική αυτή καθιστά αιχμάλωτες και συνάμα ευάλωτες μεγάλες κοινωνικά ομάδες στην πελατειακή λογική. Αν όμως στην κοινωνία της χώρας μας στόχος είναι η συνέχιση της πελατειακής λογικής, τότε, πραγματικά έχουμε πρόβλημα.
Έτσι το δίλλημα που ανακύπτει είναι, κοινωνική ακαμψία και ομάδες συμφερόντων με εξαρτημένη γύρω από τις ανάγκες μιας μικρής ομάδας συμφερόντων ανάπτυξη ή σύγχρονες πολιτικές και οικονομικές δομές με νέες αντιλήψεις και μεθόδους που θα δίνουν ευκαιρίες και οι καρποί της ανάπτυξης θα διαχέονται σε όλους μέσα σε περιβάλλον ισότητας ευκαιριών και κοινωνικής δικαιοσύνης.
Γενικότερα όμως, στην πράξη οι στάσεις και οι συμπεριφορές δηλώνουν την αλληλεγγύη και την κοινωνική δικαιοσύνη. Μέσα από κοινωνικές προκαταλήψεις δεν μπορούν να υπάρξουν στάσεις και συμπεριφορές που να ξεπερνούν τα στενά όρια της κοινωνικής ομάδας που ανήκει το άτομο και ας υπάρχει πολιτισμική αποκρυστάλλωση…
Η αστική ανανέωση & οι νέοι
Είναι γεγονός οτι όλο και περισσότεροι νέοι στη χώρα μας φαίνεται να απορρίπτουν την πολιτική, έτσι θα μπορούσαμε να πούμε ότι μεταξύ πολιτικής και νέων υπάρχει μεγάλο χάσμα που την τελευταία δεκαετία έχει διευρυνθεί περισσότερο από ποτέ, οι νέοι σήμερα στο σύνολο τους αποστασιοποιούνται από την πολιτική.
Για την κατάσταση αυτή υπάρχουν διάφορα αίτια. Ένας βασικός λόγος είναι η διατήρηση των δομών με τα ίδια πρόσωπα και γερασμένες λογικές για μακρά χρονικά διαστήματα, έτσι ιδιαίτερα προικισμένοι άνθρωποι δεν έχουν ελπίδα & ευκαιρίες συμμετοχής στα κοινά και στις υφιστάμενες δομές, δηλαδή, με λίγα λόγια για να αλλάξει κάτι θα πρέπει να διευκολυνθεί μια νέα αστική ανανέωση μέσα από διαφορετικά υπόβαθρα,.
Επίσης, η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού έφερε και την κατάρρευση των ιδεολογιών, η συλλογική δράση υποχώρησε προς όφελος του ατομισμού , έτσι εμφανίστηκαν νέα πρότυπα που ως μοναδικό στόχο είχαν την επιδίωξη του εφήμερου κέρδους.
Ένα άλλο εξίσου σημαντικό αίτιο είναι το γεγονός ότι η πολιτική και τα ΜΜΕ (ως γνωστό πολιτικοί και μμε, λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία για την αναπαραγωγή μόνο των προβλημάτων και υπάρχει άμεση αλληλεξάρτηση) θεωρούνται από το σύνολο των νέων ανθρώπων και όχι μόνο ως οι βασικοί υπαίτιοι για την «παρακμή» της εποχής.
Παράλληλα κάποια κόμματα στην χώρα μας λειτουργούν σε μεγάλο βαθμό ακόμη με τα παλιά πρότυπα της «εποχης του χαλκού» και από ότι φαίνεται είναι και χωρίς σαφείς στόχους.
Νέα μοντέλα κομματικής πολιτικής που θα έδιναν πειστικές απαντήσεις στα νέα δεδομένα και ερωτήματα, φαίνεται ότι δεν έχουν ακόμη δημιουργηθεί.
Μάλλον όμως απουσιάζουν και τα άτομα που θα μπορέσουν να δημιουργήσουν μέσα από τις ανησυχίες τους και τα ενδιαφέροντα τους μια νέα κατάσταση και όσοι υπάρχουν και είναι σε αυτή την κατεύθυνση, μάλλον, έχουν αρχίσει να αποχωρούν από την πολιτική.
Το πρόβλημα όμως είναι τεράστιο και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να εθελοτυφλεί και αυτό επειδή σήμερα υπάρχουν μεγάλες αντιφάσεις ανάμεσα στην ανάγκη και την πραγματικότητα. Το μέλλον για κανένα λόγο δεν μπορεί να αποτελεί αντικείμενο διαπραγματεύσεων της τελευταίας στιγμής..
Παράλληλα, οι μέχρι πριν λιγα χρόνια πολιτικές τάσεις έχουν συμβάλει σημαντικά στην οικονομική ευπάθεια των νέων, ειδικα με την μείωση της χρηματοδότησης για όλους μέσω των προγραμμάτων του 3κπς κτλ.
Όπως όμως κι αν έχουν τα πράγματα, σήμερα «ζητείται ελπίς»
Ο μετασχηματισμός των αντιθέσεων.
Σε κάθε κοινωνία κάθε άνθρωπος έχει χρέος να προστατεύει το έννομο συμφέρον του και ότι απορρέει από αυτό.
Ειδικά όταν υπάρχουν από τη διοίκηση πράξεις η παραλείψεις που τον θίγουν.
Από την άλλη πλευρά τα όργανα της διοίκησης οφείλουν να προβαίνουν αυταπαγγέλτως όταν τα προβλεπόμενα από το νόμο την ηθική και τη δικαιοσύνη θίγονται, επειδή ο νόμος απορρέει, προστατεύεται και επανορθώνεται ( σε περίπτωση προσβολή του) από τον ίδιο τον νόμο, βασικό χαρακτηριστικό του κράτους δικαίου είναι η ισονομία και η ισοτέλεια.
Παρεκκλίσεις ή εξαιρέσεις από τις παραπάνω αρχές δεν είναι παραδεκτές κατά το ισχύον σύνταγμα της χώρας μας. Τα παραπάνω είναι ένας παράγοντας που σε μεγάλο βαθμό καθορίζει την ατομική, πολιτική, κοινωνική, κτλ ζωή.
Ένας άλλος παράγοντας που σε μεγάλο βαθμό καθαρίζει στις μέρες μας το κοινωνικό γίγνεσθαι είναι η επικοινωνία, είδη επικοινωνίας υπάρχουν πολλά, μπορεί να είναι άμεση η έμμεση, μονόπλευρη η αμφίπλευρη η ακόμη και κατευθυνόμενη κτλ.
Τα μμε στις μέρες μας ως θεσμός έχουν μεγάλη σημασία, ( προσανατολίζουν – αποπροσανατολίζουν, παράγεται- προάγεται πολιτισμός και σχηματίζεται η κοινή γνώμη) για τη ζωή την πρόοδο, αλλά και για την οπισθοδρόμηση της κοινωνίας ( όταν υπάρχει). Αρκετοί έχουν χαρακτηρίσει τα μμε 4η εξουσία.
Το φαινόμενο επικοινωνία και επειδή απασχολείται με ένα ευρύ φάσμα θεμάτων που έχουν διαφορετική μορφή και απαιτούν ξεχωριστή δράση, ευελιξία και ευρηματικότητα βρίσκεται συνεχώς σε εξέλιξη. Συνεχώς εμφανίζονται νέα μέσα, εισάγονται νέοι κανόνες κτλ
Η δυναμική είσοδος των μμε στο κοινωνικό γίγνεσθαι ανέτρεψε μια προηγούμενη κατάσταση διαφορετική και κατά κάποιο τρόπο επέβαλε έναν νέο πολιτισμό, σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και βίαια. Σήμερα σε μεγάλο βαθμό το πολιτικό και κοινωνικό πλέγμα κινούνται γύρω από τα μμε., Έτσι το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο διαμορφώνεται μέσα από τα μέσα ενημέρωσης. Αν κάποιος σήμερα πει ότι η δημοκρατία είναι αιχμάλωτη των μμε δεν θα έχει άδικο.
Έτσι πριν λίγα χρόνια φθάσαμε στο σημείο η κριτική πολιτική συμπεριφορά του πολίτη να παράγεται από την θετική η την αρνητική εικόνα που παρουσιάζουν τα μμε, ότι ήταν δίκαιο η άδικο για τα μμε ήταν και για την κοινωνία και ούτω καθεξής., έτσι αντιμετωπίζει προβλήματα «σύγκλισης των σχολιασμών», και χρησιμοποιεί ένα όχι και τόσο πλούσιο λεξιλόγιο σημασιολογίας
Αυτό αποπροσανατόλισε και τα μμε και τον πολίτη, είναι γνωστό ότι τα μέσα ενημέρωσης μεταδίδουν πληροφορίες, σημαντικό ρόλο στην κατανόηση της πληροφορίας παίζει ο ανθρώπινος παράγοντας, τα μμε για να είναι κατανοητά και ανταγωνιστικά στο ευρύ κοινό κατέβασαν χαμηλά τον δικό τους πήχη, αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μειωθεί και το κοινωνικό και το πολιτικό επίπεδο, φαύλος κύκλος, αμόρφωτο κοινό, αμόρφωτα μμε.
Ετσι τα μμε έχασαν την πειστικότητα και την αξιοπιστία τους. Στις μέρες μας προσπαθούν να βρουν τρόπους με βελτιωτικές αλλαγές ή με τρικ να ξεπεράσουν την κρίση τους που είναι και ταυτόχρονη κρίση του πολιτικού συστήματος. Σήμερα η οπτική των μμε είναι και οπτική αρκετών πολιτικών και το αντίθετο.
Παράλληλα με την προώθηση ασαφών, αφηρημένων και ομιχλωδών μηνυμάτων αλλά και με το στερεότυπο τρόπο μετάδοσης χάθηκε η πολιτικοιδεολική οπτική των κοινωνικών και πολιτικών ζητημάτων.
Επιπλέον, σε ορισμένες περιπτώσεις παρατηρούμε να υπάρχει και μονοδρομη ροή της πληροφορίας, το γεγονός αυτό ενισχύει την άποψη για ύπαρξη ενός δυνατού ειδησεογραφικού συστήματος, με αλλά λόγια παραδεκτές αρχές αντικαθίστανται από οπτικές παραστάσεις .
Καταλήγοντας σε συμπεράσματα με βάση τα παραπάνω, αλλά και για τον παραπέρα εκδημοκρατισμό των μμε και της κοινωνίας και επειδή όλοι οι άνθρωποι δεν διαφέρουμε σε πολλά πράγματα, κατά τη γνώμη μου, θα πρέπει να γίνει αναπροσανατολισμός – μετασχηματισμός των αντιθέσεων και αυτό επειδή τα μμε είναι μια αληθινή οπτική γλώσσα.
Tον τελευταίο καιρό όλο και περισσότερο βλέπουμε τις οργανωμένες κοινωνίες να αντιμετωπίζουν σοβαρότατα προβλήματα, σε αρκετές περιπτώσεις η έξοδος από την κρίση είναι αρκετά δύσκολη, τα άλυτα προβλήματα φαντάζουν βουνό. Αυτό έχει και ως αποτέλεσμα ευρύτερα κοινωνικά στρωματά να αμφισβητούν την πολιτική κυριαρχία των εκάστοτε κυβερνώντων.
Σε τέτοιες καταστάσεις έχει ιδιαίτερη σημασία η συμπεριφορά που θα επιδείξει το άτομο, φτάνει μόνο να μην παραμελεί τις υποχρεώσεις του, επίσης έχει μεγάλη σημασία και ο τρόπος προσέγγισης, δηλαδή η σωστή εκτίμηση της πολιτικής συγκυρίας, o βαθμός ικανοποίησης του κοινωνικού συνόλου, το ψυχολογικό κλίμα της εποχής κτλ.
Συνήθως, όταν συναντιόνται τέτοιες καταστάσεις επιβάλετε η κλιμακωτή πορεία, δηλαδή, από το ασθενέστερο στο ισχυρότερο ή από το στενότερο στο ευρύτερο.
Το φαινόμενο αυτό θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε και «εισαγωγή στο δίκαιο», επειδή, τη δημοκρατία τη στηρίζει ο νόμος. O νόμος δεν μπορεί να είναι απειλή για τους πολλούς και «παράθυρο ασυδοσίας» για τους λίγους. Επίσης βελτιώνοντας τη ζωή των πολιτών θα είναι εφικτή και μια μετέπειτα κοινωνική αλλαγή με σταθερά και μόνιμα αποτελέσματα ως φυσικό επακόλουθο, τα υπόλοιπα είναι υπερβολικά πυροτεχνήματα πρόσκαιρης λάμψης και άνευ ουσίας.
Παράλληλα, ένα βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι κοινωνίες είναι και το γεγονός ότι αρκετοί άνθρωποι δεν έχουν ιστορική και σφαιρική γνώση της εποχής, μιλούν για το σήμερα με υποθέσεις η με αόριστες συντομογραφίες.
Το παραπάνω φαινόμενο στην πολιτική ονομάζεται πολιτικός καιροσκοπισμός και δεν ενδείκνυται ως λύση σε κοινωνίες που θέλουν να λένε ότι αγωνίζονται για τη δημοκρατία την ελευθερία της σκέψης και της πράξης και την κοινωνική ανάταση.
Πρέπει να μπορούμε να ξεχωρίσουμε πιο είναι το καλό και πιο είναι το κακό. Εκτός αυτού δίνεται και η ευκαιρία στους διαφόρους «πολιτικούς μαυραγορίτες» των μμε να γράφουν και να λένε ακόμη και απίθανα πράγματα, έτσι, δημιουργούν, συναλλαγή, πολιτική αστάθεια ή ακόμη και κοινωνικές αναταραχές. .
Συνήθως όμως και όταν υπάρχουν στις κοινωνίες τέτοιες καταστάσεις, συμβαίνει, επειδή κατά κύριο λόγο δεν μπορούν να ξεκαθαρίσουν πιο είναι το πολίτευμα τους, για αυτό βλέπουμε σε διάφορες τριτοκοσμικές χώρες να βαφτίζουν την ολιγαρχία, δημοκρατικές διαδικασίες. Επιπλέον, είναι γνωστό ότι σε μια φιλελεύθερη κοινωνία η ατομική έννομη δραστηριότητα είναι προϋπόθεση κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης.
Θεωρητικά μεταξύ θεωρίας και πράξης υπάρχει μεγάλη απόσταση, πάντα όμως πηγή της πράξης είναι η θεωρία, επίσης, βασικό κριτήριο αξιολόγησης της θεωρίας είναι η πράξη, γνωστά αυτά.
Στη σημερινή όμως κοινωνία και απ ότι φαίνεται με «γυμνό μάτι» ελάχιστα στην καθημερινή ζωή χρησιμοποιούμε θεωρίες. Αυτό, έχει άμεσα αποτελέσματα και δυσκολεύει την καθημερινότητα μας σε όλα τα επίπεδα. Αν προσπαθήσουμε να μελετήσουμε το φαινόμενο πιο προσεκτικά θα ανακαλύψουμε κ άλλες πτυχές άκρως ενδιαφέρουσες.
Κατά πολλούς αυτός είναι και ο βασικός λόγος που δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε το ουσιώδες από το επουσιώδης, το αναγκαίο από το συμπωματικό κτλ.
Η γενικότερη όμως πολυπλοκότητα των ζητημάτων που αντιμετωπίζουμε καθημερινά επιβάλει να αναζητούμε τις λύσεις κοιτάζοντας και «πίσω από τον τοίχο» έχοντας πάντα υπόψη τόσο τις ανάγκες όσο και τους στόχους και τις κοινωνικές ανάγκες κτλ.
Έτσι θα μπορέσουμε να φέρουμε τον εαυτό μας και την κοινωνία ως σύνολο σε ένα καλύτερο βοιωτικό επίπεδο.
Με βάση τα παραπάνω αποδεικνύεται ότι πάντα υπάρχει αλληλεξάρτηση μεταξύ κατάστασης και προσωπικότητας.
Η αντιληπτική ικανότητα του ανθρώπου να εξηγεί έγκαιρα και αξιόπιστα τα φαινόμενα που συμβαίνουν γύρο του έχει ιδιαίτερη σημασία, επειδή, έτσι το άτομο αποφεύγει να κάνει πράξεις ασύμφωνες με τους γενικότερους σκοπούς του ή ακόμη και τους σκοπούς της κοινωνίας, βλάπτοντας έτσι την ατομική και κοινωνική ζωή.
Προκαλώντας όμως ζημιά στον εαυτό μας ή στους άλλους ενδέχεται να βρούμε μπροστά μας άρνηση και αντίθεση. Το φαινόμενο που απορρέει από τέτοιες καταστάσεις θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε και επιθετικότητα.
Η επιθετικότητα όμως μπορεί να χαλιναγωγηθεί μέσω διαλόγου ή άλλων εναλλακτικών προτάσεων ή τέλος, και με αντίπαλη επιθετικότητα.
Καθημερινά αν κοιτάξουμε γύρω μας θα δούμε, ειδικά στις μέρες μας, ότι το φαινόμενο βρίσκεται σε έξαρση. Στην πολιτική ζωή έχει γίνει καθημερινή ρουτίνα.
Όταν όμως εμφανίζονται τέτοια φαινόμενα σε μεγάλη έκταση είναι απαραίτητο να υπάρχει πιο ενδελεχής επεξεργασία, αν δε γίνει αυτό θα οδηγηθούμε σε λάθος συμπεράσματα με ότι αυτό συνεπάγεται τόσο για τον εαυτό μας, όσο και για τους γύρω μας. Τέτοιες περιπτώσεις οδηγούν και σε εξαναγκαστικές επιβολές, πάντα υπάρχουν και οικονομικές συνέπειες.
Πολιτικά όσες φορές έχουν συμβεί τέτοια φαινόμενα οδήγησαν την ανθρωπότητα ή τα κράτη που ενεπλάκησαν σε ακραίες καταστάσεις και αδιέξοδα.
H δημοκρατία σε αυτές τις περιπτώσεις δεν μπόρεσε να κρατήσει τις υποσχέσεις της. Αυτό συμβαίνει κυρίως επειδή δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι τα δικαιώματα του ατόμου δεν είναι συλλογική ιδιοκτησία, από την αντίθετη πλευρά όμως τα δικαιώματα της δημοκρατίας είναι συλλογική ιδιοκτησία.
Τι θα μπορούσε όμως να προσφέρει στους πολίτες μια δημοκρατία με έλλειψη εμπιστοσύνης, καχυποψία και δυσπιστία;
Σε μια τέτοια περίπτωση η κοινωνική συζήτηση δεν θα έχει πλέον κανένα νόημα, βασικά, επειδή θα είναι εκτός πολιτικού πλαισίου και στο μέλλον, η κοινωνική ανάκληση θα είναι εξαιρετικά δύσκολη.
Οι Σχέσεις Ε.Ε. Ρωσίας
Οι Σχέσεις ΕΕ Ρωσίας «βρίσκονται σε σταυροδρόμι». Αυτό είναι εν ολιγοις το συμπέρασμα της προχθεσινής έκτακτης συνόδου κορυφής.
Το μέτρο αυτό έχει προθεσμία, εάν η Ρωσία επιστρέψει τα στρατεύματα της στις θέσεις που ήταν στην περιοχή πριν την 7η Αυγούστου τότε η Ευρώπη θα προχωρήσει σε μια νέα συμφωνία εταιρικής σχέσης με τη Ρωσία.
Η ευρωπαϊκή τρόικα για το σκοπό αυτό θα επισκεφτεί τη Μόσχα και την Τιφλίδα σε 6 μέρες. Την απόφαση που επετεύχθη στις Βρυξέλλες χαιρέτησαν και οι ΗΠΑ γράφει το rianovosti σήμερα
Μια μέρα πριν ο Ρώσος πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ σκιαγραφώντας τα σημεία στα οποία η Μόσχα θα στηρίξει στο μέλλον την εξωτερική της πολιτική, είχε πει, ότι «η Ρωσία δεν αναζητά την απομόνωση. Εμείς θέλουμε να αναπτύξουμε φιλικούς δεσμούς με την Ευρώπη, τις ΗΠΑ και άλλες χώρες στον κόσμο».
Επίσης, η Ρωσία δήλωσε ότι είναι διατεθειμένη να συνεργαστεί με την ΕΕ στην προσπάθεια ανασυγκρότησης της Γεωργίας και θα συμμετάσχει στη διεθνή διάσκεψη για την ανοικοδόμηση.
Ιδιαίτερα σημαντικό είναι και το γεγονός ότι η ΕΕ καταδίκασε με την απόφαση της να αναγνωριστούν οι αποσχιστικές περιοχές στη Γεωργία ως ανεξάρτητα κράτη.
Πριν λίγες μέρες ο κ. Medvedev είχε δηλώσει ότι η Ρωσία είτε πλησίον των συνόρων είτε στην «ιστορική σφαίρα επιρροής της» θα υποστηρίξει τα συμφέροντα της.
Η δήλωση όμως του κ. Sarkozy για το ζήτημα ήταν σαφέστατη «η Γιάλτα έχει τελειώσει». Παρά τις διαφορετικές απόψεις, o χρόνος θα δείξει εάν η Ευρώπη χωριστεί πάλι σε ανατολική και δυτική. Mάλλον όμως δεν υπάρχει μεγάλη προθυμία στην Ευρώπη για το ζήτημα.
Έτσι, κατά πάσα πιθανότητα ένας νέος γύρος συνομιλιών σχετικά μια νέα συμφωνία εταιρικής σχέσης και συνεργασίας ΕΕ-Ρωσίας αναμένεται να ξεκινήσει στις 15 Σεπτεμβρίου
Newspress 