.....
Τί χρυσά που τα νόμιζα τα χέρια σου....με κάθε άγγιγμα γινόμουνα κι εγώ χρυσή....μόνο εσύ μπορούσες να με κάνεις ένα μάτσο απο χρυσά σκουπίδια πεταμένα στην αμμουδιά...απο αυτά που χαλάνε το τοπίο, που όσο τα κοιτάζει ο ήλιος , εσύ είσαι ο ήλιος, σαπίζουν & γεμίζουν αχόρταγες μύγες που θέλουν να τους φάνε τα σωθικά, εσύ είσαι και οι μύγες....σε κάποια παραλία της Μεσογείου ξαπλώνεις πάλι....χωρίς σκουπίδια.....με γαλάζια και όχι πράσινα αυτή τη φορά...νερά, ευγενική μορφή, μία ευχάριστη απέραντη θάλασσα....εύχομαι να σε φυσάει γλυκός αέρας...και να μου τον περιγράψεις με όμορφες λέξεις όπως πάντα κάνουν οι παραμυθάδες στα παιδάκια που τους κοιτούν με τα ματιά καρφωμένα....έτσι σε κοιτούσα κι εγώ, ξέρω ξέχασες....θέλω να ακούσω το "ζήσαν αυτοί καλά" σου....γιατί εδώ....δέν έχει θάλασσα, ούτε ζέστη, ούτε γλυκό αεράκι....μόνο ένα πρόστυχο χορό μιάς κόμπρας....που λικνίζεται θελκτικα....για να σε γελάσει, να νομίσεις πως το καλύτερο πράγμα που έχεις να κάνεις είναι να κάτσεις να σε φάει.....και γύρω απο αυτήν σκουριασμένοι τοίχοι....και στάσιμα βρωμερά νερά....τίποτε άλλο.....θα μου πείς, για ένα μάτσο χρυσά σκουπίδια, ένας βόθρος με ένα πανέμορφο φίδι που γλιστράει πάνω στο σώμα σου με τον πιό λάγνο τρόπο δέν είναι ο,τι καλύτερο μπορούσε να σου συμβεί......;
Καληνύχτα θλίψη....θα συναντηθούμε μέσα στο φλιτζάνι του καφέ μου το πρωί.....ελπίζω αύριο να έχει και πάλι χρώμα η σκέψη...
