Maya & Elin

Vandaag is het Werelddag van het vroeggeboren kind. Op een dag als vandaag sta ik even stil  en ben ik dankbaar.

Dankbaar voor een geweldige gynaecoloog die heel vroeg de symptomen zag van een vroegbevalling (bij beide zwangerschappen). Die kordaat besliste dat rusten de boodschap was.

Dankbaar voor ons gezondheidssysteem waardoor ik thuis kon rusten zonder er een financiële kater aan over te houden.

Dankbaar omdat ik kon mee doen aan een medische studie om vroegbevallingen uit te stellen. En dat de ring bij mij fantastisch goed heeft geholpen.

Dankbaar voor mijn lief die maanden aan een stuk het huishouden heeft recht gehouden.

Dankbaar voor alle vrienden en familie die door hun hulp mij hebben laten rusten. 

Maar vooral dankbaar voor twee gezonde kinderen.

Het is waar wat ze zeggen: time flies when you’re having fun. En plezier hebben we. Elin is een zalige baby.

En dat vinden wij hier niet vanzelfsprekend. De eerste maanden met Maya waren redelijk dramatisch. Ze werd omschreven als een huilbaby. Ze had heel veel last van krampen. Andere melk gaf haar dan weer reflux, wat volgens mij nog erger is dan krampen, dus bleven we maar aanmodderen. Maya sliep niet zonder op een van ons te liggen. Bovendien woonden we in die tijd op een appartement zo groot als een schoendoos. Het Lief moest na 5 dagen ‘vaderschapsverlof’ (haha, zelfstandige…) terug gaan werken en ik stond er alleen voor.

Toen ik zwanger was van Elin beseften we hier alle twee dat de kans bestond dat dit weer zou gebeuren. En we vroegen ons heel eerlijk af of we dat wel aan zouden kunnen…

Zoals elke pasgeboren baby sliep Elin die eerste dagen heel veel. En deze keer heb ik dus wel mijn best gedaan om te slapen en niet alleen maar naar haar te staren, want ik besefte maar al te goed dat dit tijdelijk zou kunnen zijn.

Na een weekje begon Elin ook last te krijgen van haar darmen en krampen. We zagen dezelfde symptomen als toen bij Maya. Moeilijke stoelgang, veel krampen en scheetjes, met als resultaat een niet zo gelukkige baby. De stress sloeg hier toe, het eerdere trauma kwam naar boven…

Maar deze keer zou ik het niet zomaar laten gebeuren. Ik maakte onmiddellijk een afspraak bij een pediater en toen ik het gevoel had dat die niet echt kon helpen, maakte ik een afspraak bij een andere pediater. Deze keer zou ik een oplossing vinden, ik zou niet meer wachten…

De tweede pediater gaf me direct een goed gevoel. Ze onderzocht Elin helemaal. Ze paste haar voeding aan, zei me om terug te komen als het niet beterde. Elin bleef last hebben. Ook weer hetzelfde als bij Maya. Andere voeding zorgde voor reflux wat ook weer pijn veroorzaakte. En dus ging ik nog eens terug. Haar voeding werd nog eens aangepast. Ze bleek ook een oorontsteking te hebben en moest aan de antibiotica. Niet leuk, maar het loste haar darmproblemen wel op, want die antibiotica in combinatie met haar nieuwe voeding zorgden voor een zeer vlotte stoelgang. En dus hadden wij een vrolijke baby. Een baby zonder pijn. Een baby die enkel huilde omdat ze honger had. Een droombaby.

En nu zijn we 3 maanden ver en Elin blijft een droombaby. De krampen zijn verdwenen. Ze heeft een duidelijk dag- en nachtritme waarbij ze ’s nachts al 6 uren tussen een voeding laat. Als je haar na de laatste voeding in haar bed legt dan valt ze van zelf in slaap. De eerste weken fronste ze veel, maar dat is nu vervangen door een overheerlijke lach. Ze begint te ‘praten’ en aandacht te eisen.

Wij zijn de gelukkigste ouders ever. Wij hebben twee gezonde, zalige kinderen. Twee dochters die mijn hart vullen met zo veel liefde dat ik soms denk dat het zal ontploffen.

Elin is er. Eindelijk.

Enkele feiten:

• geboren 18 maart 2013
• 4 dagen overtijd
• 51cm en 3,3kg
• 10 vingers en 10 tenen
• turbobevalling: tussen eerste wee en geboorte zaten 58 minuten
• moeder én vader waren heel blij dat ze het ziekenhuis hebben gehaald
• moeder besefte in de auto al dat een epidurale niet ging lukken, wat eens in het ziekenhuis vrij snel bevestigd werd
• het officiële verhaal is dat ik mij heel sereen en moedig heb gedragen tijdens die 58 minuten

En nu ga ik nog wat staren naar mijn perfecte dochter…

“Huh?! Hoe kan dit nu?”

Ik ben 40 weken zwanger. Vandaag is dé dag: 14 maart. En nr2 zit er nog steeds.

Ik moet eerlijk zijn. Het is 40 weken een rollercoaster geweest.

Op vakantie in Thailand ontdekken dat je zwanger bent, als je er net bent en er nog 6 weken gaat rondtrekken, dat is niet evident. Terugkomen, naar de gynaecoloog spurten en zien dat alles in orde is, dat lucht enorm op.

Eens terug in België begon ik te werken voor een kookprogramma. Met veel eten en geuren en zware dagen, once again, niet evident. En ik begon het te voelen: het werd zwaar.

Op 18 weken zwangerschap werd er aan de alarmbel getrokken. Stoppen met werken was de enige veilige optie. Ik moest rusten, maar het Lief ging net voor 6 weken naar Amerika vertrekken. Een unieke ervaring, die hij gewoon niet mocht missen, dus vertrok hij. En eigenlijk heb ik tijdens die 6 weken veel kunnen rusten. Alles ging goed, de complicaties werden niet erger.

Maar toen kwam het Lief terug en dan wil een mens al eens iets ‘doen’. Toen ging het plots heel snel achteruit en moest er drastisch ingegrepen worden. Ik kreeg dé ring. Ik kan nu zeggen dat ik de wetenschap heb geholpen. Hopelijk ontdekken ze nu eindelijk waarom die ring effectief werkt.

Want dat de ring werkt is duidelijk. Ik wou absoluut Maya haar 4de verjaardag halen (24 februari). Dat was voor mij een ‘mentale’ drempel, mijn streefdoel tijdens die weken en weken rusten. Ik heb mijn gynaecoloog ook overtuigd om de ring pas na haar verjaardag eruit te halen, terwijl hij er eigenlijk vroeger uit moest.

We haalden dat streefdoel! Vanaf dan was ik er klaar voor. Nr2 mocht komen. Graag zelf. ‘Haal die ring er maar af, nr2 mag komen.’

Maar er gebeurde niets. De ring was eruit, ik stopte met alle medicatie en ik kreeg zelfs een joekel van een buikgriep, maar toch gebeurde er niets. We gingen op controle en alles zat nog potdicht. We gingen winkelen, naar Planckendael, ik sprong op de trampoline, ik pakte Maya nog eens op, … Ik deed en doe alles wat ik maanden niet mocht doen.

Er gebeurt niks, nada, nougatbollen, nothing. Nr2 blijft zitten.

Rollercoaster, I tell you… (Misschien moet ik dat maar eens proberen, misschien komt nr2 dan wel)

Na 19 weken alleen maar bezig zijn met niet bevallen, heeft mijn hoofd het een beetje moeilijk om te aanvaarden dat het nu wel kan én mag.

Twee weken geleden was het geschatte gewicht van nr2 nogal aan de lage kant, maar dat hebben wij nu goed gemaakt. Het is all systems go, volgens de gynaecoloog. En ik ben zo benieuwd om nr 2 te ontmoeten!

(Maar ik hoop dat nr2 nog een beetje wacht tot na Maya haar 4de verjaardag, nu zondag)

“Ga maar naar het labo voor een bloedonderzoek naar de stolling van uw bloed. Voor als je in gang schiet en een epidurale wilt. Alhoewel… Bij u zal het toch zo rap gaan dat daar geen tijd voor zal zijn.”

We gaan daar heel eerlijk in zijn… Deze zwangerschap suckt nogal! Laat ik een kleine vergelijking maken.

• Bij mijn eerste zwangerschap had ik zo goed als geen last van misselijkheid. In het begin een beetje, daarna nooit meer. Deze keer is het anders. In het begin had ik er al meer last van, maar dat weet ik aan de temperaturen in Thailand. Heet, tropisch weer is niet ideaal die eerste weken. Maar oh boy, de afgelopen weken heb ik afgezien. Constante maagpijn. En als ik nog maar een normale portie eet, ben ik de komende 4 uren kotsmisselijk. Om nog maar te zwijgen van als ik wil slapen… Dat doen we nu trouwens al een paar dagen zittend.
• Bij nummer 1 moest ik het vanaf 26 weken rustiger aan doen. Nu ben ik al thuis vanaf 18 weken. Ik ben iemand die eigenlijk wel graag alleen is, maar na 13 weken rusten, ben ik het beu. Ik wil dingen doen, dingen regelen, de kinderkamer inrichten, winkelen,… Maar dat mag niet! Argh!
• Maya stampte veel, altijd op dezelfde plek. En ze had dagelijks de hik in mijn buik. Ik vond altijd heel speciaal en leuk. Het was een van de dingen die ik het meeste miste na mijn bevalling. Nummer 2 stampt nog meer en nog harder en overal, maar blaas en maag zijn de favoriete plekken. Ik ben zelfs al 1 keer beginnen janken van de pijn van het stampen. Maar volgens mijn gynaecoloog is dat een zeer goed teken. Dat hard stampen hé, niet dat janken…
• Moe, moeder, moest… Dat komt door de medicatie, door het vele en harde stampen én door de misselijkheid en de maagpijn.
• Eén ding waar we vorige keer tot kermend toe last van hadden, maar nu (nog) niet: krampen in mijn benen. Toch één positief verschil.
• En ik zal maar niks vertellen over de borstcompressen die ik nu al heb moeten kopen…

Conclusie: we zijn duidelijk 4 jaar ouder en we kunnen een potje zagen. Sorry daarvoor…

Maar dan in Brussel. Zonder Mc Dreamy. Eigenlijk heb ik geen enkele man gezien, alleen maar vrouwen. Die Spaans spraken. En nogal nerveus overkwamen voor dokters te zijn…

Om een lang verhaal kort te maken: mijn baarmoederhals is véél te kort. In een poging om een vroegbevalling te vermijden doe ik het al 9 weken rustig aan, maar Chocomai groeit en wordt dus zwaarder. Dus rusten was niet meer voldoende. Nu moet ik plat liggen en elke inspanning vermijden. (Als iemand weet hoe je dat doet met een 3-jarige in huis, laat maar weten).

Dus op 27 weken ging ik naar het ziekenhuis om deel te nemen aan een medische studie over de “pessaire” (Franstalig ziekenhuis, Franstalige termen). Ik heb dus een ring gekregen, enkel spijtig dat hij blauw en van plastic is en op mijn baarmoederhals zit…

En nu maar hopen dat we 32 weken halen… En liefst nog langer!