Σύμφωνα με την αρχή της καλόπιστης συνεργασίας, η Ένωση και τα κράτη μέλη εκπληρώνουν τα εκ των Συνθηκών καθήκοντα βάσει αμοιβαίου σεβασμού και αμοιβαίας συνεργασίας.
Τα κράτη μέλη λαμβάνουν κάθε γενικό ή ειδικό μέτρο ικανό να διασφαλίσει την εκτέλεση των υποχρεώσεων που απορρέουν από τις Συνθήκες ή προκύπτουν από πράξεις των θεσμικών οργάνων της Ένωσης.
Τα κράτη μέλη διευκολύνουν την Ένωση στην εκπλήρωση της αποστολής της και απέχουν από τη λήψη οποιουδήποτε μέτρου ικανού να θέσει σε κίνδυνο την πραγματοποίηση των στόχων της Ένωσης.
Στην τελευταία παράγραφο του άρθρου 4 ορίζονται οι υποχρεώσεις των κρατών μελών ως προς την εφαρμογή (και περισσότερο την λειτουργία) της Συνθήκης. Εδώ λοιπόν ορίζεται ως βασική προϋπόθεση εφαρμογής της η αμοιβαιότητα. Τα κράτη – μέλη λοιπόν έχουν την υποχρέωση- δικαίωμα του αμοιβαίου σεβασμού και της αμοιβαίας συνεργασίας. Αν και εδώ διατυπώνεται ως υποχρέωση όλων να εφαρμόζουν αμοιβαία τις αρχές της Συνθήκης, ουσιαστικά δημιουργείται και ένα δικαίωμα σε κάθε κράτος μέλος να προσβάλλει την εφαρμογή διατάξεων στην βάση της μη αμοιβαιότητας από τα άλλα κράτη μέλη. Άρα δημιουργείται το δικαίωμα της μη διάκρισης μεταξύ των καρατών μελών.
Το αν εφαρμόζεται σήμερα το άρθρο 4& 3 το αφήνω στην κρίση σας. Πάντως αυτή η φράση αφήνει περιθώρια διεκδικήσεων από κάθε κράτος μέλος της εφαρμογής σε ισότιμη βάση των αποφάσεων της Ένωσης. Η επόμενη υπο-παράγραφος δίνει και μια ευελιξία στα κράτη μέλη : Την λήψη κάθε ειδικού ή γενικού μέτρου που διευκολύνει την εφαρμογή της Συνθήκης ή των αποφάσεων των οργάνων της ‘Ενωσης. Η κάθε λοιπόν πολιτική απόφαση ενός κράτους μέλους υπόκειται στην κρίση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και των οργάνων με ένα και μόνο κριτήριο : Αν διευκολύνει ή όχι την εφαρμογή των συνθηκών και των αποφάσεων. Κρίνεται δηλαδή εκ του αποτελέσματος!!!
Στην τελευταία υπο-παράγραφο τίθεται και μια άλλη υποχρέωση : τα κράτη- μέλη πρέπει να απέχουν από κάθε μέτρο που δεν βοηθά στην ολοκλήρωση των στόχων της Ένωσης. Άρα δεν πρέπει μόνο να πράττουν αλλά και να απέχουν από την λήψη αποφάσεων που θα δυσκόλευαν την ολοκήρωση της Ένωσης. Αυτό θα το κρίνουμε και πιο κάτω σε πιο εξειδικευμένα άρθρα. Εδώ ας κρατήσουμε την απόλυτη διατύπωση των υποχρεώσεων των κρατών – μελών. Ναι έχουν την εθνική τους κυριαρχία, ναι μπορούν να είναι ευέλικτα στην λήψη αποφάσεων αλλά… πρέπει να πράττουν για το καλό της Ένωσης και να απέχουν από κάθε απόφαση που θα εμπόδιζε την ολοκλήρωση των στόχων της.
Ουσιαστικά στην παράγραφο 3 στηρίζεται και η δυνατότητα της ΕΕ να κάνει αγωγές στα κράτη μέλη για παραβίαση των συνθηκών ή άλλων θεσμικών αποφάσεων της. Βάση δε όλων αυτών είναι η αμοιβαιότητα στην εφαρμογή των αποφάσεων.
Δημοσιεύθηκε από Sotiris Koukios 
Blogging Lisbon 