Η Ζωή Με …Blogάρει

Δύο χρόνια πέρασαν από την τελευταία φορά που έγραψα εδώ..
Δύο χρόνια, που δεν ξέρω για εσάς, αλλά για εμένα πέρασαν χωρίς καν να τα καταλάβω.
Με τον χρόνο να φθίνει,
και τα πράγματα που είχα να κάνω να γίνονται όλο και περισσότερα.
Και εμένα να υπόσχομαι πως το δίχως άλλο,
κάποια από τις επόμενες μέρες θα έβρισκα χρόνο να περάσω,
να δω τι κάνετε,
να μάθω τα νέα σας.
Κι αυτή η μέρα να μην φτάνει,
γιατί στην πραγματικότητα ο χρόνος ποτέ δεν είναι αρκετός.
Σήμερα λοιπόν θέλω να μοιραστώ μαζί σας
κάποια από τα πράγματα που έγιναν τα δύο χρόνια που δεν υπήρχα στην παρέα σας
και να σας πω για ένα υπέροχο Χριστουγεννιάτικο δώρο που μου έγινε!
Πρέπει να είχαμε μείνει εκεί
που μόλις είχα περάσει τον πρώτο ενάμιση μήνα με τη γυναίκα των ονείρων μου,
σωστά;
Με είχατε αφήσει λίγο καιρό μετά τα όσα έγιναν για να είμαστε μαζί..
και πολύ,
πολύ ευτυχισμένο.
Το θέμα είναι που με βρίσκετε σήμερα..
Η αλήθεια είναι πως με βρίσκετε ακόμα πιο ευτυχισμένο,
ακόμα πιο ερωτευμένο και τυχερό από τότε!
Με βρίσκετε να ανήκω πλέον στους παντρεμένους της παρέας (από τον Οκτώβρη)
και ακόμα να μην πιστεύω πως έγινε κι ήμουν τόσο τυχερός να την βρω,
να την κερδίσω και να είμαι μαζί της!
Με βρίσκετε επίσης πάνω στο χτίσιμο του δικού μας σπιτιού,
που εκτός από κούραση μου δίνει και τεράστια χαρά,
κι ας βρίσκομαι σε ένα διαρκές τρέξιμο, με δουλειές, μαθήματα
(κάνω μάθημα από πέρυσι σε ένα καταπληκτικό παιδί,
πραγματικά τον καλύτερο μαθητή που θα μπορούσε κάποιος να έχει) ,
να έχω επιτέλους καταφέρει να κάνω κάποια πράγματα στην πληροφορική που πάντα ήθελα,
και-όπως καταλαβαίνετε-με ελάχιστο ελεύθερο χρόνο πια.
Θέλω πραγματικά να μάθω και τα δικά σας νέα..
όσα έγιναν και έχασα όσο δεν ήμουν εδώ!
Πριν σας αποχαιρετίσω προσωρινά,
θέλω να σας πω και για το υπέροχο δώρο που μου έγινε..
Πριν λίγες μέρες, κέρδισα ένα βιβλίο του αγαπημένου Παραμυθά των παιδικών μου χρόνων.
Του ίδιου Παραμυθά που περίμενα με τόση ανυπομονησία να βγει η ταινία του
και να πάω να την δω,
του Παραμυθά που πάντα με ταξιδεύει στα δικά μου παιδικά χρόνια!
Το καλύτερο δώρο λοιπόν,
από έναν άνθρωπο που πάντα θαύμαζα και εκτιμούσα απεριόριστα..
Χίλια ευχαριστώ,αγαπημένε Παραμυθά!

Πέρασε αρκετός καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα εδώ,κατά τη διάρκεια του οποίου έγιναν πολλά..Την τελευταία φορά σας μιλούσα για το πώς είναι να βρίσκεις τον άνθρωπο της ζωής σου ξαφνικά,out of nowhere…Σήμερα λοιπόν θέλω να σας μιλήσω για όσα έγιναν από τότε μέχρι σήμερα…Από την πρώτη στιγμή που τη γνώρισα,ενάμιση χρόνο πριν,ένιωσα πως δεν ήταν άλλος ένας άνθρωπος,περαστικός από τη ζωή μου..Ένιωθα πως πάνω της είχε κάτι το ξεχωριστό..Ήταν εκείνη που ήξερε τα πάντα για εμένα,με κάθε μικρή λεπτομέρεια,ήταν εκείνη που έψαχνα όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά,κι ακόμα ήταν πάντα η ιδανική παρέα..Μιλούσαμε αρκετές ώρες τη μέρα και όπως λέει κι η ίδια,το περσινό Πάσχα τα κινητά μας πήραν φωτιά…Ο καιρός περνούσε κι εγώ ένιωθα να δένομαι όλο και περισσότερο μαζί της..Μέχρι που μια μαγική νύχτα του Δεκέμβρη,την πιο ξεχωριστή νύχτα της ζωής μου όλα άλλαξαν…Είχαμε πάει για φαγητό,αλλά σε όλη τη διάρκεια ήταν σαν να βρισκόμασταν μόνοι μας στο μαγαζί,φλερτάραμε,γελούσαμε,κι είναι εκείνη η νύχτα που νομίζω οτι καταλάβαμε πως το ενδιαφέρον του ενός για τον άλλο δεν ήταν απλά φιλικό…Γυρίσαμε αργά,και για όλο το υπόλοιπο βράδυ μιλούσαμε στο τηλέφωνο,σαν να μην είχαμε περάσει μαζί τις προηγούμενες 7-8 ώρες..Μέρα με τη μέρα αυτό που νιώθαμε γινόταν ολο και πιο δυνατό,μέχρι που συνειδητοποιήσαμε πως θέλαμε να είμαστε μαζί..Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα,είχε ήδη μια σχέση πολλών χρόνων…Προσθέστε και μια πρόταση γάμου που έγινε ακριβώς εκείνη την περίοδο,κι έχετε την πλήρη εικόνα της κατάστασης…Μεσολάβησαν πολλά,νύχτες χαράς αλλά και στενοχώριας μέχρι να φτάσουμε εδώ που είμαστε σήμερα…Περιμέναμε ένα θαύμα,και το θαύμα αυτό έγινε,ή μάλλον,το θαύμα το έκανε η ίδια,βλέπετε,για να είμαστε μαζί έπρεπε να αλλάξει τη ζωή της,να αλλάξει σπίτι,παρέες..και το έκανε..σήμερα λοιπόν μένουμε μαζί,περνάμε όλο το χρόνο μας μαζί και νιώθω ευτυχισμένος κι ερωτευμένος όσο ποτέ…Δίπλα της βρήκα αυτό που πάντα έψαχνα..Βρήκα μια κοπέλα που με αγαπάει με όλη τη δύναμη της ψυχής της,όπως την αγαπάω κι εγώ..Βρήκα έναν άνθρωπο που δεν έχει αστερίσκους,ίσως,μήπως,γιατί..Αλλά που μου δείχνει κάθε μέρα την αγάπη της..Δίπλα της βρήκα τη δική μου πριγκίπισσα,το δικό μου λιμάνι…Πέρασε ήδη ενάμισης μήνας που μένουμε μαζί κι είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα..Πέρασε ήδη ενάμισης μαγικός μήνας δίπλα στη γυναίκα που αγαπάω όσο τίποτα..Πέρασε ήδη ενάμισης μήνας και κάθε λεπτό ήταν το ίδιο συναρπαστικό όπως το πρώτο,κάθε λεπτό ξεχωριστό,μαγικό,μοναδικό..Κάθε λεπτό αντί να βαριέμαι με έκανε να έρχομαι όλο και πιο κοντά σου..Κάθε στιγμή και πιο τυχερός,πιο ευτυχισμένος..Κάθε στιγμή να νιώθω ευλογημένος..

Μωρό μου,δεν ξέρω αν η ζωή μας θα έχει δυσκολίες ή όχι,ξέρω όμως πως ακόμα και τις δύσκολες στιγμές μαζί θέλω να τις περάσουμε…Μαζί,γιατί μόνο αυτό έχει αξία,μαζί,γιατί δίπλα σου θέλω να βρίσκομαι..

Σ’αγαπάω μωρό μου…
Ειλικρινά δικός σου…