ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Αν την Ευρώπη την ενδιαφέρει πραγματικά να δώσει λύση στη κρίση χρέους της Ευρωζώνης, τότε θα πρέπει να εξετάσει την έκδοση νέων ομολόγων που θα αντικαταστήσουν τα προβληματικά και τα οποία θα είναι τουλάχιστον 30χρονης διάρκειας, με απόδοση που θα συνδέετε απευθείας με το ΑΕΠ.

Μικρό ΑΕΠ, μικρή απόδοση, μεγάλο ΑΕΠ, μεγάλη απόδοση… 

Στην Ελλάδα υπάρχουν γύρω στα 8 εκατ. 200 χιλιάδες φορολογούμενοι. Από αυτούς τα 7 εκατ. 800 χιλιάδες έχουν εισοδήματα κάτω από 30.000 ευρώ. Αυτό σημαίνει πως η μεγάλη μάζα του πληθυσμού έχει εισοδήματα τέτοια, που δεν βοηθούν στην αύξηση της κατανάλωσης. Άρα η κακή αναδιανομή του εισοδήματος εμποδίζει την ανάπτυξη.

Αν αυτό συνδυαστεί με την άθλια τραπεζική οργάνωση και πρακτική, αλλά και με τα εμπορικά πλεονάσματα που εμφανίζουν αρκετές χώρες της Ευρώπης,  τότε δεν είναι δύσκολο να εξηγήσουμε την ύφεση των ημερών.

 Υπάρχουν λύσεις;

Αν θέλουμε η οικονομία να βγει  από την ύφεση πρέπει να ενισχυθούν οι κρατικές δαπάνες. Το κράτος είναι ανάγκη να θερμάνει την οικονομική μηχανή προχωρώντας σε δημόσιες επενδύσεις. Τα δημόσια έργα θα απορροφήσουν τους ανέργους, θα τονώσουν τη ζήτηση, θα κινούσουν τις βιομηχανίες. Έτσι θα μπορούμε να μιλάμε για αναζωογόνηση της οικονομίας.

Απαιτείται επίσης η εφαρμογή αυστηρότερου θεσμικού πλαισίου για το τραπεζικό σύστημα. Η συγχώνευση τραπεζών (π.χ. Εθνικής, Αγροτικής, Τ. Ταμιευτηρίου), πρέπει να εξεταστεί και να προχωρήσει.

Η Εθνική Στρατηγική στην Αγροτική οικονομία πρέπει να αναθεωρηθεί και να στηριχθούν οι τιμές των Ελληνικών προϊόντων, όχι απαραίτητα με επιδοματική πολιτική.

Μείωση των συντελεστών Φ.Π.Α. και αναμόρφωση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού θα βοηθήσει και την αγορά και τα έσοδα. Σ΄ αυτό το πλαίσιο μπορεί να εξεταστεί και η δημιουργία ηλεκτρονικού συστήματος μέσα από το οποίο θα εκτελούνται όλες οι χρηματοοικονομικές συναλλαγές με τέτοιο τρόπο, ώστε η είσπραξη του φόρου να γίνεται αυτόματα.

Η εφαρμογή επεκτατικής οικονομικής πολιτικής μπορεί να μην προσφέρει ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς σε ετήσια βάση, αλλά η μείωση της φορολογίας και η αύξηση των δαπανών του προϋπολογισμού μπορούν να διατηρήσουν τη ζήτηση σε υψηλά επίπεδα και να τονώσουν την οικονομική δραστηριότητα. Είναι ο μόνος τρόπος να θεμελιώσουμε μια μακρόχρονη πορεία προς την ευημερία.

Γιατί η δυνατότητα να προσφέρουμε ταυτόχρονα οικονομική αποτελεσματικότητα, κοινωνική δικαιοσύνη και ατομική ελευθερία είναι εφικτή.

Γιατί η διασφάλιση της δίκαιης διανομής του εισοδήματος και των επενδύσεων, μπορούν να διαμορφώσουν την ενεργό ζήτηση στο επίπεδο επίτευξης της πλήρους απασχόλησης των διαθέσιμων πόρων.

Γιατί η μεγάλη ακίνητη περιουσία, όταν είναι απούσα από τις παραγωγικές δραστηριότητες της κοινωνίας, λειτουργεί ενάντια στα συμφέροντα των ενεργών κοινωνικών ομάδων.

Γιατί η κερδοσκοπία στην αγορά χρεογράφων και ειδικότερα στην αγορά κεφαλαίου είναι παράγοντας διαταραχής του χρηματοπιστωτικού συστήματος. 

Ο φόρος Τόμπιν είναι ένας φόρος στις αγοραπωλησίες συναλλάγματος σε παγκόσμιο επίπεδο και με βάση ένα ενιαίο ποσοστό.

Οι κινήσεις βραχυπρόθεσμων κεφαλαίων αντιπροσωπεύουν σχεδόν το 95% των συνολικών κινήσεων κεφαλαίου. Επομένως, η επιβολή ενός πολύ χαμηλού ποσοστού, π.χ. 1%, θ’ απέδιδε ετήσια έσοδα τουλάχιστον 100 δις δολ. τα οποία θα μπορούσαν να διατεθούν για την καταπολέμηση της φτώχιας, τη προώθηση κοινωνικών προγραμμάτων κ.λπ. Παράλληλα θα περιορίζονταν δραστικά οι βραχυπρόθεσμες κερδοσκοπικές μετακινήσεις του κεφαλαίου.

Ποιοί είναι όμως αυτοί που δεν επιθυμούν την επιβολή του φόρου Τόμπιν;

Είναι αυτοί που στο όνομα μιας υπερεθνικής ρευστότητας που δεν θα ελεγχόταν από τις εθνικές κυβερνήσεις, άνοιξαν τις αγορές κεφαλαίου με την αγορά των Ευρωδολαρίων που κατόπιν θεσμοποιήθηκε και αποτελεί αυτό που σήμερα ονομάζουμε νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.

Είναι αυτοί που μεταλαμπάδευσαν την στρατηγική αποτυχία τους, σε επίπεδο επιλογών και τακτικής σε ότι αφορά την οικονομία και την ανάπτυξη, στις αρτηρίες των δημόσιων οικονομικών των εθνικών κυβερνήσεων.

 

  The G20 group

Οι περισσότερες συναλλαγές σε συνάλλαγμα γίνονται από τις 100 μεγαλύτερες εμπορικές τράπεζες και τράπεζες επενδύσεων. Μόνο οι 10 μεγαλύτερες από αυτές ελέγχουν το  52% της χρηματαγοράς και περιλαμβάνουν ονόματα όπως Citibank/Salomon, Chase Manhattan, Goldman Sachs, Bank of America, JP Morgan, Merill Lynch (Αμερικανικές) και Deutche  Bank, HSBC, ABN Amro (Ευρωπαϊκές). Οι τράπεζες αυτές ενεργούν με βάση το δικό τους κίνητρο κέρδους αλλά και αυτό των πελατών τους που περιλαμβάνουν μεγάλους επενδυτές, ασφαλιστικές εταιρείες και συνταξιοδοτικά ταμεία.

Αυτή είναι και η υπερεθνική ελίτ που δεν θέλει τον φόρο Τόμπιν. Απλώς τον απορρίπτει σαν θέμα αρχής στην επιβολή κάθε ελέγχου στην κίνηση κεφαλαίων. Έτσι, αρνείται να παραδεχτεί την παταγώδη αποτυχία της σε επίπεδο πολιτικής σκέψης, χαρακτηριστικό γνώρισμα άλλωστε όλων των ηλίθιων και άρα επικίνδυνων ανθρώπων.

Το ερώτημα όμως είναι, τί κάνουν οι ηγέτες που κρατούν το μέλλον της ανθρωπότητας στα χέρια τους. Γιατί δεν προσπαθούν να ανατρέψουν αυτή τη κατάσταση; Προφανώς και αναφερόμαστε στον Μπάρακ Ομπάμα, στην Άγκελα Μέρκελ, στο Γκόρντον Μπράουν και στο Νικολά Σαρκοζί.