| CARVIEW |
Ημουν έγκυος, 8 μηνων. Και ανέβασα πίεση. Και επαθα και ίωση με πυρετό. Και εμεινα στο κρεβατι 1,5 μηνα.
Τοτε ήταν που στην τηλεόραση το μονο που πιάναμε ήταν τα ψηφιακά της ΕΡΤ. Και είδα απίστευτα πράγματα: ντοκιμαντερ, όπερα, χορός, ταινίες΄, εκπαιδευτική τηλεόραση…με εσωσε.
Το @paidilastiho «ακουγε» πολιτισμό! Πραγματικά μεγάλα πράγματα!
Μετά γεννησα. Και θήλαζα. Όποια έχει θηλάσει ξέρει πόσες «χαμένες»‘ωρες υπάρχουν μέσα στο 24ωρο όταν θηλάζεις. Καθε μέρα το «σαν σημερα» ήταν μια όαση ιστορικής ενημέρωσης. Είδα ξανά την μανταμ Σουσού, απίστευτα ιστορικά ντοκιμαντερ, είδα μεγάλες θεατρικες παραστάσεις ειδικά σκηνοθετημένες για την τηλεόραση…μέχρι Bob Ross είδα.
Έχω γράψει άπειρα θετικά τουιτ για τη «δημόσια» τηλεόραση εκείνη την εποχή. Όποιος θέλει ας ψαξει να τα βρει εδώ @kokkinompaloni.
Δεν εχω θεμα να υπερασπιστώ την ΕΡΤ. Δεν υπερασπιζομαι τον κάθε Κεδίκογλου, ή την κάθε Σαλαγκούδη (γελοίε φιλελευθερε) υπερασπίζομαι τον δημόσιο χαρακτήρα της ΕΡΤ.
Αυτο και μόνο αυτό και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Όποιος δε θέλει να καταλάβει, δεν ήθελε ποτέ καν να προσπαθήσει.
Η ΕΡΤ είναι η δική μας, δημόσια συχνοτητα, που την πληρώνουμε και γι’αυτό εχουμε λόγο σε αυτό που εκπέμπει.
υ.γ. Το χτεσινό μπαλόνι που μπιστάει με θέμα την #ert είναι εδώ. Και μη ξεχάσετε να στηρίξετε το radiobubble.
]]>Πολλά πράγματα άλλαξαν έκτοτε και ο χρόνος πια δε με φτάνει προκειμένου να κάτσω να σκεφτω και να γράψω.
Αλλά σήμερα η πρόσκληση ήταν ιδιαίτερη. «ας γράψουμε κάτι για τον βιβλιοθηκάριο» είπαν κι εγώ συμφώνησα να συμμετάσχω γιατί τον αγαπώ πολύ αυτόν τον τύπο.
Αυτόν, που όλο μου τη λέει που δε γράφω πια.
Αυτόν που από την πρώτη φορά που συναντηθηκαμε, σε διαδήλωση φυσικά, ήταν σα να γνωριζόμαστε καιρό.
Ούτε που θυμάμαι πως βρεθήκαμε στο διαδίκτυο. Το πρώτο πράγμα που θυμάμαι από τον Γιώργο ήταν ένα κείμενό του για την Άλκη Ζέη.
Και νομίζω πως το κείμενό του αυτό είναι χαρακτηριστικό για να δείξω τι είναι αυτό που τόσο πολύ με συγκινεί στα κείμενά του Γιώργου: βαθιά αγάπη για τα βιβλία, για τους συγγραφείς αλλά και για το Καλλιοπάκι του και τα παιδιά του. Κείμενα τρυφερά και έτσι βαθιά πολιτικά.
Αλλά πρέπει να πω εδώ και για το βιτριολικό χιούμορ του Κατσαμάκη. Πώς αλλιώς θα γινόταν μέλος της λάσπης; Όποιος δεν έχει διαβάσει τα σχόλια του Γιώργου στη λάσπη, τότε δεν έχει γνωρίσει πραγματικά το τι εστί Κατσαμάκης.
Πρέπει να κλεισω αυτο το κείμενο γιατί ξύπνησε το παιδάκι μου.
Σας φιλώ (και ιδιαίτερα εσένα Κατσαμάκη μας-ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΛΑ)
Ο Κατσαμάκης μας «τρέχει» για βλογικά αφιερώματα που πάντα μα πάντα μας οδηγούν στο να διαβάζουμε υπέροχα κείμενα. Ε, ας δει λοιπόν κι αυτός ένα ολόκληρο αφιέρωμα για τον ίδιο.
Η ΚοκκινοΜπαλόνη συμμετέχει στο αφιέρωμα Κατσαμάκεια 2013
Στις λαμπρές αυτές εκδηλώσεις παίρνουν ακόμα μέρος οι εκλεκτοί βλόγερς:
]]>
Και πως τα ξεχωρίζεις;
Όταν ακούς ας πούμε το «σώπα όπου να ΄ναι θα σημάνουν οι καμπάνες» και κλαις, κλαις γιατί σε έχει πιάσει απελπισία που τόσο καιρό δεν ακούς τις καμπάνες ή κλαις γιατί όλο και ελπίζεις πως θα τις ακούσεις;
Δεν ξέρω! (και μην αρχίζετε τα περι Θεοδωράκη, τα ξέρω…τα τραγούδια με συγκινούν, τον ίδιο προτιμώ να μη τον ακούω καν)
Δε λέω, ελπιδοφόρα όσα γεννιούνται τώρα στο Σύνταγμα
ελπιδοφόρες και αυτές εδώ οι εικόνες
…αλλά η πραγματικότητα από την άλλη είναι μπροστά μας και μας χτυπάει την πόρτα κάθε μέρα που φτάνει ένας λογαριασμός, κάθε μέρα που μια απρόσμενη ασθένεια ή μια απόλυση από το πουθενά σε κάνει να επανακαθορίζεις αυτά που αποκαλείς «καθημερινότητα» και «μέλλον».
υ.γ. γύρισα αδέλφια, και μου έκατσαν με το που γύρισα δυο ξεγυρισμένες μούτζες και είναι σαν να πέρασαν 6 μήνες από τότε που έλειπα!
Θα την παλέψουμε όμως…κωλώνει ρε το πεζικό;
]]>έτσι και σε μένα….θέλω να σας πω πολλά από αυτά που περιμένετε να ακούσετε…αλλά εγώ πνίγομαι από χαρά, πέρα από την σκοτεινιά που μας τριγυρίζει!
σε λίγες μέρες, ο καλός μου κι εγώ θα πάψουμε να είμαστε μονάδες και θα μετατραπούμε σε συζυγία!
Και αυτό είναι μοναδικό…είναι συγκινητικό…και σήμερα γλέντησα μέχρι τώρα το χαρμόσυνο που επίκειται! Και δε θέλω να κοιμηθώ!
Και το λέω και σε σας!
3 μήνες τρέξιμο σε δουλειές και φουσκονεριές για να φτάσει αυτή η μέρα, σε 4 μέρες δηλαδή είναι η μέρα αλλά έφτασε!
Άντε βρε…και στα δικά σας!
]]>Και αυτό το κλάμα είναι ανακουφιστικό, απελευθερωτικό, επουλωτικό θα έλεγα!
Σας βάζω αυτά τα τραγούδια λοιπόν, γιατί δεν είμαι στα πολύ καλά μου αυτό τον καιρό και δεν θέλω να γράψω ποστ! Εδώ και καιρό μου συμβαίνει αυτό βέβαια, αλλά αυτό το ποστ δεν έχει διάθεση απολογίας!
Είναι απλά για να σας πω πως είμαι ακόμα εδώ, ζω, δεν είμαι πολύ καλά βέβαια αλλά υπάρχω και θα υπάρχω!
Και για να πω στο μπαμπά μου πως τον αγαπώ, ό,τι κι αν έχει συμβεί, όπου κι αν είμαι κι όπου κι αν είναι.
Και να πω στην αδερφή μου πως είμαι περήφανη γι’αυτή…πολύ περήφανη όμως!
Για τον μπαμπά μου
επειδή πάντα κλαις και κάτι σου θυμίζει και δεν μου λες (μάλλον την αδερφή σου)
για όλες τις φορές που θα το τραγουδήσουμε αγκαλιά
και φυσικά το κλασσικό
και στο αδέρφι μου, ξέρει αυτή:
για το δαχτυλο που σήκωνε και έδειχνε τους κλέφτες, που χωνόταν όταν την τραβάγανε, που μας συγκίνησε
υ.γ.μαμά…δε θέλω να παραπονιέσαι (για σένα είναι όλα τα άλλα και πάντα το γνωστό της Τάνιας, ας μη το βάλω ξανά κι αρχίσουμε τα κλάματα)
Σχωρέστε με για το προσωπικό του ποστ!
]]>