klikasurreal

Θυμάσαι εκείνη τη βλακεία που λέγαμε στο σχολείο; “Τι θα φάτε σήμερα; Σκατά με φράουλες”. Εδώ και μέρες σκέφτομαι ότι κάπως έτσι έχουμε κάνει όλη τη ζωή μας. Πώς πάει η δουλειά; Νταξ, μωρέ, ξέρεις, η Μαρία απολύθηκε. Η αγάπη σου; Νταξ, μωρέ, όπως τα ξέρεις. Το κίνημα; Νταξ, μωρέ, ξέρεις, είναι καλοκαίρι. Γενικά σκατά με φράουλες. Όλα. Και έχεις και κάτι ενοχές για όλα. Ότι δεν τα πάλεψες, δεν τα παλεύεις αρκετά. Κι έχεις και κάτι νύχτες που σε τρώει η αγωνία μην έχεις πάρει τη ζωή σου λάθος, μην δεν έχεις βάλει το σωστό σημείο στίξης στο ποίημα. Και έχεις και κάτι ημικρανίες που όταν έρχονται ξεχνάνε να φύγουν. Και σε πιάνει και ένας πόνος στο στήθος, αλλά θα είναι από το τσιγάρο. Την υγειά μας σε γενικές γραμμές την έχουμε. Σκατά με φράουλες. Μερικές φορές, δε, επινοείς τις φράουλες εκεί που δεν υπάρχουν καν. Ούτε καν αυτό δεν μπορείς να κάνεις, να αντιμετωπίσεις τα σκατά μόνα τους. Και λες «υπάρχουν όμως και οι φράουλες». Και ολόγυρα βρωμάνε οι ψόφιες γάτες. Πνίγονται οι μέρες στα σκατά. Και εσύ βγάζεις φωτογραφίες σε παραλίες για να δείξεις ότι έχεις και φράουλες. Σε ποιον, δεν έχω καταλάβει. Αφού όλοι ξέρουν, όλοι το ίδιο μενού με σένα τρώνε. Αλλά όλοι το ίδιο κάνουν. Χωρίς αθωότητα πια για τη μετριότητα. Γιατί υπήρξαμε και πιο νέοι και πιο αγωνιστικοί και πιο αυθόρμητοι και πιο έντιμοι. …Και ολόγυρα τα ψάρια τρώνε σάρκες ανθρώπινες κι εσύ φωτογραφίζεσαι στα βραχάκια με τσαχπίνικα γελάκια. Σκατά σκέτα και πίστεψέ το, βλάκα. Δεν θα νικήσουμε, ούτε την προσωπική, ούτε την κοινωνική μας μιζέρια, αν δεν σταματήσεις να νομίζεις ότι οι φράουλες μπορούν να καλύψουν τη μπόχα και την αηδία.

(γράφει η fata morgana)

Κυριακή απόγευμα στην παραλιακή. Έξι γερανοί αλφαδιάζουν τον ορίζοντα. -Ο Σακκάς πεθαίνει.- Μια γέφυρα στη Συγγρού φωνάζει “Απεργία”. -Ο Σακκάς πεθαίνει.- Τα φανάρια αναβοσβήνουν, οι κάδοι ξεχειλίζουν, το ασυντόνιστο ραδιόφωνό μου ψάχνει σταθμούς -ο Σακκάς πεθαίνει. Η ώρα είναι 8. Για μένα. Και για σένα. Για τον άλλον είναι η ώρα που κάποιο ζωτικό όργανο παθαίνει ανεπανόρθωτη βλάβη.
Για τον άλλο σήμερα δεν είναι Δευτέρα, 8 Ιουλίου του σωτηρίου έτους 2013, είναι η μέρα που μπορεί να πεθάνει. Και ναι, μπορεί κι εγώ κι εσύ, βγαίνοντας από το σπίτι μας να πέσει πάνω μας ένας περιπλανώμενος μετεωρίτης, αλλά καταλαβαίνεις πολύ καλά ότι εγώ κι εσύ, μάλλον, γεροί και δυνατοί θα επιστρέψουμε στις αγωνίες ή την πλήξη μας σήμερα το βράδυ. Και θα έρθει η επόμενη μέρα να σαρκάσει λίγο ακόμα την υπομονή μας. Θα έρθει η μεθεπόμενη να αλλάξει τα λουλούδια στα βάζα, εδώ και πολύ καιρό υπάρχει μπόχα και γύμνια μέσα στο σπίτι αλλά την καλύψαμε με εντυπωσιακές φασαρίες και κακόγουστες φωτογραφίες.
Ο Σακκάς πεθαίνει. Σ’ αρέσει, δεν σ’ αρέσει η επιλογή του, συμφωνείς, δεν συμφωνείς με την απόφασή του, πεθαίνει. Μόνος και όρθιος. Ή που θα σωπάσεις ή που θα ψάξεις για τους δήμιους.

(fata morgana)

Μέχρι τα 37 η πορεία πήγε με ασυνέχειες, αντιφάσεις, με βαριά λαϊκά και χέβυ μέταλ, ακολουθώντας κατά γράμμα το μάνιουαλ της διαλεκτικής. Ανάμεσα στην «ολόπικρη νόηση» και την «ατέλειωτη νεότητα» διάλεξα αναφανδόν τη δεύτερη. Ίσως γι’ αυτό και η πρώτη με επισκέπτεται συχνά. Νόμοι του Μέρφι που έγιναν σκόνη από τύχη και πείσμα και άλλοι που επιβεβαιώθηκαν πανηγυρικά. Πολλές δουλειές ή καθόλου, λεφτά για να περνάμε καλά ή ίσα-ίσα για να βγαίνουν οι λογαριασμοί, δυο-τρεις μεγάλοι έρωτες, πολλοί υπέροχοι φίλοι, ένα παιδί. Εντάσεις, γέλια, καταθλίψεις, ξενύχτια και κλεισίματα. Τρεξίματα, ανάγκες που ικανοποιήθηκαν και αγωνίες που με κάνουν να χάνω τον ύπνο μου, μάχες που έδωσα και στιγμές που αναμετρήθηκα με φόβο και σφιγμένα χέρια, καθρέφτες που με έβγαλα μικρή και άλλοι που έσπασαν γιατί δεν με χώρεσαν.
Να μην ξεχάσω μετά τα 37: να ξαναδοκιμάσω το καστανό πριν πάω στην πλατίνα, να γράψω κάτι να το θυμάται ο γιος μου, να μεταφράσω εκείνο το βιβλιαράκι, να μάθω να χορεύω κρητικά, να μην ξεχνάω να πηγαίνω στο γιατρό, λιγότερο κάπνισμα, λιγότερος καφές, ένα ακόμα «για πάντα», πολλοί ακόμα φίλοι και μια μεγάλη νίκη. Μια νίκη για τη γενιά μου όλη δηλαδή, αυτή τη γενιά που μεγάλωσε πιστεύοντας ότι είναι πολύ γαμάτη, που νοίκιασε σπίτι νωρίς, πήρε αυτοκίνητο με δόσεις που πλήρωνε μόνη της, ταξίδεψε νωρίς και πολύ, άκουγε ωραίες μουσικές και φωτογραφιζόταν σε παραλίες και ευρωπαϊκούς πύργους και νόμιζε ότι θα αλλάξει και τον κόσμο. Και ήρθε και σφηνώθηκε μετά, απότομα, σε αυτή τη λακκούβα της ιστορίας και ξενοίκιασε τα σπίτια, πούλησε τα αυτοκίνητα και ζητάει δανεικά από τους γονείς να βγει για μπίρες. Και ελπίζει ακόμα να βάλει ένα χεράκι να αλλάξει τον κόσμο.

(fata morgana)

τα χτυπήματα που δεχόμαστε κατά καιρούς από φασίστες είναι παράσημα, φορεμένα πάνω μας περήφανα, με την δίψα για εκδίκηση των «από κάτω». Τίποτα δε θα μείνει αναπάντητο, τίποτα δε θα πάψει τον πόλεμο για ελευθεριά και δικαιοσύνη, για αναρχία και κομμουνισμό.

(μαντρακούκος)

Ήταν την πρώτη ή τη δεύτερη χρονιά που δούλευα ωρομίσθια σε δημοτικά σχολεία στο Μενίδι. Μία μέρα, ένας μαθητής μου της πέμπτης δημοτικού είπε σε κάποιο συμμαθητή του, με περηφάνια, ότι ο ξάδερφός του είναι στη Χρυσή Αυγή. Τον φώναξα και τον ρώτησα αν ήξερε τι είναι η Χρυσή Αυγή. Αποφάσισα πώς εκείνη την ημέρα, τα γαλλικά και το αναλυτικό πρόγραμμα δεν ήταν άμεση προτεραιότητα και αφιέρωσα την ώρα μου στο να μιλήσω στα παιδιά μου για το ναζισμό. Κάποια, λίγα, κάτι είχαν ακούσει για το Χίτλερ, για τους Εβραίους, για τον πόλεμο, σε γενικές γραμμές τα κεφαλάκια τους ήταν παραδομένα στο χάος και τη σύγχυση. Τα παιδιά διδάσκονται το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στην έκτη δημοτικού. Αν προλάβουν. Και όπως. Μέχρι τότε, είναι έρμαια της πλύσης εγκεφάλου από την τηλεόραση, τον ξάδερφο χρυσαυγίτη, τους γείτονες και τους συγγενείς που κλείνουν τα μαγαζιά τους και φταίνε οι μετανάστες, της ανύπαρκτης παρουσίας των γονιών τους.
Την επόμενη χρονιά, μπαίνω στην τάξη για μάθημα και ανακαλύπτω πάνω σε ένα θρανίο ένα αγκυλωτό σταυρό. Ρωτάω ποιος τον έφτιαξε. Δεν είναι εκεί, κάνει γερμανικά, μου λένε τα παιδιά μου. Στο διάλειμμα μου υποδεικνύουν τον «καλλιτέχνη». Τον ρωτάω αν ξέρει τι είναι αυτό που ζωγραφίζει (επαναλαμβάνω ότι πρόκειται για παιδιά 11-12 χρόνων). Δεν θέλει να μου μιλήσει, με βρίζει μέσα από τα δόντια του. Πηγαίνω σοκαρισμένη στο γραφείο των δασκάλων και περιγράφω το περιστατικό. Οι συνάδελφοι με αντιμετωπίζουν κάπως συγκαταβατικά, κάπως σαν συμπαθή γραφική γελοιότητα. Ναι, αυτό το παιδί έχει πρόβλημα γενικά, δεν διαβάζει, τσακώνεται με τους πάντες, είναι χαζό (sic). Ναι, ρε παιδιά, αλλά ζωγραφίζει και σβάστικες! Οι γονείς του είναι ενημερωμένοι; Έχει μιλήσει κανείς στα παιδιά για το ναζισμό; Χτυπήματα στην πλάτη, ναι, μωρέ, έχει προβλήματα λέμε.
Μετρώντας τα χρόνια, εκείνα τα παιδιά φέτος πρέπει να ψήφισαν για πρώτη φορά. Δεν έχω πολλές ελπίδες για το τι ψήφισαν. Δεν έχω πολλές αμφιβολίες για το πώς περνάν τον ελεύθερο χρόνο τους. Έχω όλο και περισσότερες ενοχές και αγωνίες για το τι είδους πλάσματα πέρασαν από τα χέρια μας. Πόσα άραγε από αυτά θα μπορούσαμε να είχαμε σώσει; Πόσες αβλεψίες και παραλείψεις δικές μας έβαλαν το λιθάρι τους στη δημιουργία και γιγάντωση του τέρατος; Πόσο δύσκολο είναι να βάλουμε σε μυαλά και ψυχές παιδιών από την Ελλάδα, την Αλβανία, τη Ρουμανία, τη Ρωσία, παιδιά ρομά, παιδιά από εργατικές οικογένειες ως επί το πλείστον, ότι ο ρατσισμός είναι η ιδεολογία εναντίον των φτωχών;

(Fata Morgana)

Είναι μερικές λέξεις, μερικές σειρές λέξεων, που θα θελα να ‘χα μια φωνή άγρια να τις τραγουδάω. Προχθές, στο πάρκο κάτω από το παλιό σου σπίτι, εκεί στα δροσερά, στα κόκκινα και στα χρυσά σκοντάφτεις πάνω μου και φεύγεις τρέχοντας. Όπως κι όταν ήρθες παραπατώντας, δεν πρόλαβα να καταλάβω γιατί. Με θυμάσαι, μου φάνηκε, από παλιά και δεν αλλάξαν και πολλά, τίποτα καινούριο να πούμε. Ναι, τα παιδιά εξακολουθούν να τρέχουν τους δρόμους τις νύχτες, ναι, οι μέρες μας παραμένουν μίζερες. Από το κρεβάτι στην καρέκλα, σε μια οθόνη ή στις μηχανές, κι από κει στην πύλη, να ξεκινά η μέρα λίγο πριν δύσει ο ήλιος. Τι ζωή είναι αυτή, τι να σου αφηγηθώ για τις εποχές που κλείνουν; Οι νύχτες μόνο, μόνο αυτές. Οι μελωδίες, οι μελωδίες μόνο μας σώζουν, οι στίχοι μας πονάνε, λυγίζουμε κάτω από το βάρος τους, ανεπαρκείς κι ανώφελοι. Αυτό το Όλον πρέπει να γκρεμιστεί πριν καταφέρουμε να βρεθούμε πάλι.

«Άραγε υπήρξαμε ποτέ; στα όνειρά μας!»

(μαντρακούκος)

Δοκίμασε να τραγουδήσεις ανεβαίνοντας τη λεωφόρο και χοροπήδα στις πλάκες του πεζοδρομίου για να μην πατήσεις τη γραμμή και ανοίξει το πεζοδρόμιο και σε καταπιεί το μπετονένιο στόμα. Και το βράδυ, την ώρα που έρχεται ο εφιάλτης να σε πάρει, βάλε τη μαύρη κάπα σου και πέτα από το παράθυρο. Και όταν πεις εκείνη τη λέξη που θέλει ξόρκισμα μετά, μην χτυπήσεις ξύλο, χτύπα τη γροθιά σου στο τραπέζι και πες «αν σου βαστάει, έλα». Έτσι μάθε να περνάς τις μέρες. Με νέα κόλπα, δεν είσαι λύκος, μπορείς να μάθεις ακόμα πολλά. Και κυρίως, κυρίως να θυμάσαι να μην κλειδώνεις την πόρτα το βράδυ. Ακούς; Ο διάβολος είναι το λιγότερο που μπορεί να σου συμβεί όταν το φως δεν θα είναι πια εδώ.

(Fata Morgana)

Με ρωτάνε αν γράφω ακόμα στιχάκια, αν συλλαβίζω μερικά από κείνα τα όμορφα, όπως παλιότερα. Όχι, όταν γράφω πια κάτι, αυτό είναι καταγγελτικό, αντι-κατασταλτικό, προπαγανδιστικό, απεργιακό, αντιεξουσιαστικό. Πολιτικό αλλιώς. Πάει καιρός νομίζω, όσο μπορώ να θυμηθώ έχω σταματήσει να σκαλίζω μέσα μου για λέξεις άλλες. Τίποτα δεν έρχεται μόνο του. Κρίμα, τον τελευταίο καιρό δεν έχω σταματήσει να είμαι στο δρόμο, ανάμεσα σε γνωστούς και φίλους, ανάμεσα σε σκυφτούς και όρθιους, λίγο πριν σκύψουν. Με νύχια και με δόντια κρατάνε να μη σκύψουν. Απογεύματα και βράδια και πρωινά. Σάββατα και Κυριακές, δεύτερες και τρίτες μέρες, νύχτες, βδομάδες στη σειρά. Πολλές κουκούλες, κομμένα γάντια, τσιγάρα και καφέδες, ανάσες αχνιστές, μια εποχή ανάμεσα σε πεζοδρόμιο και δρόμο. Να κάνω και πράγματα για μένα, έτσι πρέπει, έτσι μου λένε. Το ξέρω, το ξέρω. Αρπάζομαι εύκολα, πρέπει να σταματήσω να το κάνω, το ξέρω. Μου το λένε. Ο,τι διαβάζω γύρω μου είναι μια αγωνία για συμμετοχή, αντίσταση, αλληλεγγύη. Αλληλεγγύη παντού, από εμάς για εμάς. Πόση αλληλεγγύη πια; εγκλωβιστήκαμε σε μια ατέρμονη σπείρα αλληλεγγύης όπου φαίνεται να στροβιλιζόμαστε οι ίδιοι και οι ίδιοι, οι γνωστοί άγνωστοι. Η κοινωνία μένει αποσβωλομένη στο σαλόνι της να μας κοιτά μέσα από τον παραμορφωτικό φακό μιας κάμερας. Δεν κάνει βήμα κοντά μας ούτε βήμα πίσω, αυτό όμως στην πραγματικότητα είναι ήδη μια απομάκρυνση, ένα άδειασμα. Αυτό το κλιμακωμένο, το γενικευμένο επαναστατικό συλλογικό που περιμένουμε να έρθει σαν εικόνα από το μέλλον. Κάθε βράδυ όμως μου λείπουν εικόνες από κάπου αλλού, μια παρέα μεθυσμένη να ταλαντεύεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, ένας άνθρωπος στην κενή θέση στο κρεβάτι, στην καρέκλα, να κρατά ένα βιβλίο και να κοιτάζω τα δάχτυλά του, στο καρτοτηλέφωνο ένα ραντεβού στα στενά της πόλης, μια μηχανή χωρίς φώτα με το φως του φεγγαριού σε ένα δρόμο στο νησί, μια έξοδος στη θάλασσα, να πιστέψω πάλι σε εικόνες μαγικές, να γκρεμιστώ μέσα τους να τις κρατήσω σε φωτογραφία, ανευ φακού, άνευ φιλμ, να περπατήσω σαν αλήτης, ξυπόλυτος κάτω από τον ήλιο με ένα μπουκάλι νερό στο χέρι, να φωνάξω ένα όνομα στο βουνό, να πετάω πέτρες στα καράβια που περνάνε στα ανοιχτά, να καρφώσω μια μαυροκόκκινη στην αμμουδιά, να τη φυσά ο νοτιάς εκεί που πέφτει ο ήλιος. Κι ένας κόσμος που καταρρέει υπνωτισμένος, διαλέγει αλυσίδες, τις προβάρει στα κρυφά μπρος στον καθρέφτη, τέτοια ευθύνη είναι δύσκολο να την κουβαλήσεις, δεν τη θέλει κανείς, μερικές φορές θέλω απλά να σταματήσει, να πάψει η ροή των γεγονότων, να λήξει το οικονομικό ζήτημα, να σταθώ ακίνητος μη έχοντας σε πρόγραμμα την επόμενη μου δράση, να πάρω χρόνο κενό, να τον γεμίσω με απραξία, να αφεθώ, να ψυχανεμιστώ τη διάθεση ενός αγαπημένου προσώπου που βρίσκεται μακριά. Οι συνελεύσεις να γίνουν βραδιές με κρασί και ποίηση, ποίηση νεογέννητη μες στα μισόλογά μας, οι μεγάλες κουβέντες να γίνουν ήχοι, να με πάρει ο ύπνος στα πόδια της και να ξυπνήσω με ονειρώξεις, να αφεθώ να παρασυρθώ από το τίποτα του αέρα, από το σπάσιμο ενός κύμματος, ένα ψιθίρισμα, μια λέξη άλλη, καινούρια, ναι καινούρια, να την ακούσω για πρώτη φορά, να με ξαφνιάσει, να αλλοιώσει τη γεύση της κουλτούρας μου. Να αλλοιώσει κι εμένα. Να με αλλοιώσει.

(μαντρακούκος)

Οι δρόμοι μου, οι φίλοι μου, ο κτητικός παλμός σε κάθε βήμα που κάνω. Εδώ είναι δικά μου τα μέρη. Καμία συνάντηση δεν μπορεί να με τρομάξει, καμία συνήθεια δε μου φαίνεται βαρετή, καμία αγωνία δε μου φαίνεται αξεπέραστη. Εδώ είναι τα δικά μου τα μέρη.

Να πεινάμε μαζί, να διψάμε μαζί, να κουραζόμαστε μαζί, να καθόμαστε μαζί. Να περπατάμε, να κρυώνουμε και να ανταλλάσουμε ζακέτες. Να κλαίμε για τραγουδιστές και να κάνουμε αφιερώσεις. Να προλαβαίνει ο ένας τα λόγια του άλλου. Να ξεκουρδίζουμε τα βιολογικά μας ρολόγια και να κάνουμε τη νύχτα μέρα. Να μην ντρεπόμαστε να πούμε και να κάνουμε τις μεγαλύτερες βλακείες.

Και να γυρνάω σπίτι και να χαμογελάω γιατί είπαμε «τα λέμε αύριο» και είναι σίγουρο. Και όταν φεύγω, να θέλω να γυρίσω. Και όταν κάνω κάτι άλλο να μου λείπουν τα πρόσωπα που δεν είδα. Και ο καθένας να με φωνάζει με ένα δικό του όνομα και όλα να είναι οικεία.  Και να έχω αφήσει όλες τις ασπίδες μου πίσω, τα βέλη μου να σκουριάζουν και να μου κάνουν εντύπωση μόνο τα πρώτα, μόνο τα σημαντικά, το φως, το σκοτάδι, τα χέρια, τα μάτια και οι σκιές της πόλης.

Οι επιστροφές μας να είναι πάντα μία παραπάνω από τις φυγές μας. Και τα γέλια ένα παραπάνω από τα κλάματα.

(γράφει η fata morgana)

Μια μέρα ελπίζω

Όλες οι συνισταμένες της ευτυχίας

Να στραφούν πάνω μου και να με στοχεύσουν με τόση ακρίβεια που να πεθάνω ακαριαία

Από ευτυχία..

(γράφει η fata morgana)