Κηρύκειον

είναι αγαπημένο

το ίχνος

γιατί αναπαράγεται

ξεθυμασμένο

η εμπειρία 

γίνεται

γραμμη

και τα βήματα

δεν ακούγονται

παρά μόνο

στο δέρμα

το ξεκίνημα της σιωπής

έρχεται

κάθε αυγή

όταν απλώνει 

τα χέρια

κολυμβήτρια

πάντα

της πιο

εφήμερης

στιγμής

η εικόνα

εκείνου

που κινεί τα χέρια

στην άκρη 

του δρόμου

στην επίπεδη βλάστηση

πολλαπλασιάζει

το όνειρο

κάθε φορά

είναι η υφή στα δάχτυλα

που αναπαράγει

και κυρίως

κρατά την εγρηγορση

όλο το σώμα

ήδη

ήχος

ως άνοιγμα

παλμός

στον ύπνο σου

βλέπεις την όχθη

η οσμή ακουμπά

την ίνα

τα δρομολόγια των νερών

είναι ξανά 

στο πλέγμα

ο ήχος

μόνο λαρυγγισμός

δίχως παιδί

της πρώτης αγκαλιάς

ο άνεμος

κλυδωνίζεται

αλλά πρέπει

να σηκωθείς

ξημέρωμα

μετά τα νερά

τραβιούνται

και η μέρα 

είναι γράφημα

μια πανοπλία 

χωρίς

οπή

αναπνοή

του ρόγχου

να πεθάνω 

σαν το ζώο

που είμαι

δίχως τις έντονες λέξεις

μόνο αυτές

που περπατούν

στον ύπνο

η επιστροφή είναι τελετουργία

φως μες σε δέρμα

η κίνηση πρέπει να είναι 

αργή

γιατί 

χωρίς αυτήν

το περίβλημα

χάνει την ουσία του

το πέρασμα 

γεμίζει

και κάθε επιστροφή

οφείλει να είναι

άδεια

σιωπή

πυκνή

ως κύλινδρος

ή τόπος

μετά τον ουρανό

είναι το φως;

και αυτό το άγγιγμα

πως απλωνεται

σε δέρμα 

αμφιβίου

πως φερνει

σύσπαση

στη σκοτεινή

θαλάμη;

μόνο με την κίνηση

των χεριών

χωρίς το βλέμμα

η ροή

θα επανέλθει

πάλι

δίχως 

ηχώ