Το κορίτσι που τόλμησε

Αρχές της δεκαετίας του 1960 κάπου στη Γερμανία. Ενώ βρίσκεται με την οικογένειά της κάπου στην εξοχή, η 12χρονη Κάρλα φεύγει τρέχοντας. Καταλήγει σε ένα αστυνομικό τμήμα και ζητά να μιλήσει σε κάποιον δικαστή για να καταγγείλει τη σεξουαλική κακοποίηση που υφίσταται εδώ και χρόνια από τον πατέρα της. Ο Ρίχτερ Λάμι, ένας ηλικιωμένος δικαστής, αναλαμβάνει την υπόθεση και προσπαθεί να εκμαιεύσει όσα περισσότερα στοιχεία μπορεί ώστε να στοιχειοθετήσει την καταγγελία του κοριτσιού. Εκείνη όμως ενώ θέλει να μιλήσει, δυσκολεύεται καθώς συγκρούεται με τα κοινωνικά ταμπού, τις αναστολές και τις φοβίες της. Έχοντας αναπτύξει σχέση εμπιστοσύνης με τον Λάμι αποκαλύπτει όσα μπορεί με το δικό της τρόπο.

Η «Κάρλα» (Karla) της ελληνικής καταγωγής γερμανίδας σκηνοθέτριας Κριστίνα Τουρνατζή είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα. Η ηρωίδα της είναι αντιμέτωπη με το τραύμα της σεξουαλικής κακοποίησης μέσα στην οικογένεια και τη σιωπή που κάλυπτε τέτοιες περιπτώσεις εξαιτίας των κοινωνικών προκαταλήψεων. Μυστικά που έμεναν (και μένουν) κρυμμένα πίσω από τους τέσσερις τοίχους χωρίς ποτέ να αποκαλύπτονται για να μην διαρραγεί η αρετή της μεσοαστικής οικογένειας! Τι συμβαίνει όμως όταν ένα 12χονο κορίτσι αποφασίζει, παρά τους δισταγμούς, τους φόβους και την ντροπή να “σπάσει” την ένοχη σιωπή και να αποκαλύψει την αλήθεια; Και όταν η υπόθεση φτάσει ενώπιον της δικαιοσύνης πως θα αντιμετωπιστεί από τους ανθρώπους που καλούνται να καταθέσουν τις μαρτυρίες τους αλλά και από τους ίδιους τους λειτουργούς της δικαιοσύνης;

Συνέχεια →

27/01/2026
Κατηγορίες: Εποχή, Κινηματογράφος . . Συντάκτης: kersanidis . Comments: Σχολιάστε

Ο Παλαιστίνιος Μαντέλα

Εμβληματική φυσιογνωμία της παλαιστινιακής αντίστασης, ο Μαρουάν Μπαργούτι βρίσκεται στις ισραηλινές φυλακές από το 2002. Εξαιτίας της δημοφιλίας του και της μακροχρόνιας φυλάκισής του αποκαλείται Παλαιστίνιος Μαντέλα. Γεννημένος το 1959 στο χωριό Κόμπαρ στη Δυτική Όχθη, σε νεαρή ηλικία εντάχθηκε στη Φατάχ, αναδείχθηκε πολιτικά στα φοιτητικά του χρόνια, συμμετείχε στην πρώτη Ιντιφάντα, εξελέγη μέλος στο Παλαιστινιακό Νομοθετικό Συμβούλιο ενώ τη δεκαετία του 1990 στήριξε με πάθος την ειρηνευτική διαδικασία του Όσλο και τη λύση των δύο κρατών πιστεύοντας ότι ο μοναδικός τρόπος να έρθει η ειρήνη είναι να τερματιστεί η ισραηλινή κατοχή.

Το ντοκιμαντέρ «Μαρουάν – Η ελευθερία του αύριο» (Marwan – Tomorrow’s freedom) της Τζόρτζια και της Σοφίας Σκοτ, μας συστήνει το παλαιστίνιο αγωνιστή, ακολουθεί τον προσωπικό του αγώνα μέσα από τις φυλακές πλέον, αλλά και τους αγώνες των Παλαιστίνιων για την απελευθέρωσή του Μαρουάν και άλλων παλαιστίνιων πολιτικών κρατουμένων.

Συνέχεια →

27/01/2026
Κατηγορίες: Εποχή, Κινηματογράφος . . Συντάκτης: kersanidis . Comments: Σχολιάστε

Το παρελθόν ως βαρίδιο

Ο Τίτους Μίλεχ γεννήθηκε το 1947 στο Τίμπιγκεν. Σε νεαρή ηλικία εγκατέλειψε την πατρίδα του και εγκαταστάθηκε στη Γαλλία, πήρε τη γαλλική υπηκοότητα, σταμάτησε να μιλά γερμανικά και έκανε το παν για να απεκδυθεί τη γερμανικότητα, την οποία κουβαλούσε ως βαρίδιο στη συνείδησή του. Τα εγκλήματα του ναζισμού και το ναζιστικό παρελθόν της οικογένειάς του τον βάραιναν κι αποφάσισε να απομακρυνθεί από οτιδήποτε του το θύμιζε. Μπορεί τα μέλη της οικογένειάς του να μην υπήρξαν μέλη του ναζιστικού κόμματος αλλά στήριξαν τους ναζί και πίστεψαν στο «όραμα» τηε μεγάλης Γερμανίας.

Μετά από 30 χρόνια στη Γαλλία, το 2000 και το 2001 αποφάσισε να ταξιδέψει στη Γερμανία για να δει από που προέρχεται, «τη χώρα της παιδικής του ηλικίας που τη χαρακτήριζαν πιο πολύ η θλίψη και η σύγχυση παρά η χαρά».

Η Χρύσα Τζελέπη και ο Άκης Κερσανίδης εμπνεόμενοι από το βιβλίο του Τίτους Μίλεχ «Ο τόπος του εγκλήματος: Γερμανία η ανοίκεια πατρίδα» σκηνοθέτησαν την «Επιστροφή στην πατρίδα», ένα ταξίδι στους τόπους του ναζιστικού εγκλήματος. Μια καταβύθιση στη συλλογική μνήμη και ενοχή του γερμανικού λαού και του γερμανικού κράτους, ένα χρονικό μνήμης και αυτοκάθαρσης. Ένα συναρπαστικό ρόουντ μούβι στους τόπους του εγκλήματος, με έντονη πολιτική προσέγγιση η ταινία είναι ταυτόχρονα και ένα ποτάμι εναλλασσόμενων συναισθημάτων: οργής, θλίψης, πόνου, συγκίνησης και σε αναζήτηση της λύτρωσης.

Συνέχεια →

27/01/2026
Κατηγορίες: Εποχή, Κινηματογράφος . . Συντάκτης: kersanidis . Comments: Σχολιάστε

Ταινία του 1966-1967, σε σκηνοθεσία του Στέλιου Ζωγραφάκη.

Είδα την ταινία στο ERT FLIX και επειδή που προξένησε ενδιαφέρον η άμεση αναφορά σε “πολιτικούς κρατούμενους”, είπα να γράψω δύο λόγια.

Η υπόθεση

Ένας πολιτικός κρατούμενος, ο Στέφος Πέργαμος, εκμεταλλευόμενος το ναυάγιο του πλοίου που τον μεταφέρει στον τόπο εξορίας, καταφέρνει να φτάσει κολυμπώντας στην κοντινή ακτή. Εκεί αναζητά καταφύγιο σε μια καλύβα που ανήκει στην καπετάν-Νικόλα, έναν κτηματία της περιοχής, ο οποίος θα του επιτρέψει να μείνει εκεί και θα του προσφέρει δουλειά. Η όμορφη και κατά πολλά χρόνια νεότερη γυναίκα του καπετάν-Νικόλα, η Κατερίνα, που αρχικά αντέδρασε στην απόφαση του συζύγου της να βοηθήσει τον Στέφος, σύντομα θα νιώσει μια ανεξέλεγκτη ερωτική σχέση γι’ αυτόν. Ο Στέφος από τη μεριά του, επειδή δεν θέλει να προδώσει τον άνθρωπό που τον βοήθησε προσπαθεί να αποκρούσει τα ερωτικά καλέσματα της Κατερίνας και δημιουργεί σχέση με τη Φωτούλα, μια φτωχή κοπέλα που, με τη σειρά της βρίσκει παρηγοριά στην αγκαλιά του νεαρού άνδρα αφού την έχουν εγκαταλείψει ήδη τρεις μνηστήρες. Και ενώ ο Στέφος, παρά τις αντιστάσεις του, τελικά υποκύπτει στο ερωτικό πάθος που νιώθει για την όμορφη σύζυγο του καπετάν-Νικόλα, εμφανίζεται ο πρώην εραστής της Κατερίνας, ο Άγαλος, ο οποίος την διεκδικεί. Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, ο καπετάν-Νικόλας μαθαίνει για την ερωτική σχέση της γυναίκας του με τον νεαρό προστατευόμενό του. Έτσι καταλήγουμε σε ένα όχι αίσιο φινάλε της όλης ιστορίας.

Σύντομη κριτική και λογοκρισία

Πρόκειται για μια ταινία που είναι βασισμένη σε γνωστό μοτίβο: Παντρεμένο ζευγάρι  με τη σύζυγο πολλά χρόνια μικρότερη από τον σύζυγο, φιλοξενεί νεαρό άνδρα. Σύντομα η γυναίκα και ο φιλοξενούμενος συνάπτουν ερωτική σχέση εν αγνοία tου συζύγου.

Συνέχεια →

25/01/2026
Κατηγορίες: Κινηματογράφος . . Συντάκτης: kersanidis . Comments: Σχολιάστε

Η ζωή που γίνεται θέατρο

Στο Στάντφορντ, το 1580, ο νεαρός Ουίλιαμ διδάσκει Λατινικά στα παιδιά μιας οικογένειας, προδσπαθώντας έτσι να ξεπληρώσει ένα μέρος από τα χρέη που έχει απένατί του ο γαντοποιός πατέρας του. 

Όμως ο Γουίλ ερωτεύεται τη μεγαλύτερη κόρη τους, την Άγκνες, που σαν ξωτικό περιφέρεται στο δάσος με το γεράκι της μαζεύοντας βότανα και κουβαλώντας τη φήμη πως είναι κόρη μάγισσας. ΟΙ δυο νέοι αποφασίζουν να παντρευτούν παρά τις αντιρρήσεις που εκφράζουν οι οικογένειές τους. Σύντομα αποκτούν μία κόρη, τη Σουζάνα και λίγο καιρό η Άγκνες θα γεννήσει και τα δίδυμα τον Άμνετ και την Τζούντιθ. Και ενώ ο Γουίλ φεύγει για ο Λονδίνο, όπου ζει για μεγάλα χρονικά διαστήματα για να βγάλει περισσότερα χρήματα ως γαντοποιός, η ασθενική Τζούντιθ αρρωσταίνει βαριά. Τότε είναι που ο Άμνετ, ο οποίος υπεραγαπά την αδελφή του, προσπαθεί να πάρει τη θέση της με αποτέλεσμα να συμβεί ακριβώς έτσι. Δηλαδή να πεθάνει αυτός και να ζήσει η Τζούντιθ. Η Άγκνες συντετριμμένη σπαράζει από τον πόνο ενώ ο Γουίλ που ήρθε στο Στάντφορντ και είδε το γιο του νεκρό, επιστρέφει στο Λονδίνο όπου και προσπαθεί να γλυκάνει το δικό του πόνο μέσα από την τέχνη.

Η ταινία της Κλόι Ζάο «Άμνετ» (Amnet), που είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο τα ιρλανδής συγγραφέως Μάγκι Ο’ Φάρελ, είναι μια μυθιστορηματική μεταφορά μιας περιόδου από τη ζωή του Γουίλιαμ Σαίξπηρ, για την οποία ούτως ή άλλως τα στοιχεία είναι συγκεχυμένα, και ιδίως των γεγονότων εκείνων που τον ενέπνευσαν να γράφει το αριστούργημά του «Άμλετ». Άλλωστε το όνομα Άμνετ χρησιμοποιούνταν  εκείνη την εποχή εναλλακτικά με το Άμλετ.

Συνέχεια →

24/01/2026
Κατηγορίες: Κινηματογράφος . . Συντάκτης: kersanidis . Comments: Σχολιάστε

Αναμέτρηση με την Ιστορία

Συνέντευξη: Γιώργος Κέρεκες

Ο Τίτους Μίλεχ, Γερμανός ψυχίατρος, μετά από πολλά χρόνια άρνησης της καταγωγής του, λόγω της ναζιστικής κληρονομιάς, ξεκινά ένα ταξίδι επιστροφής στη γενέτειρά του, τη Γερμανία. Ένα ταξίδι στον χώρο και στον χρόνο των εγκλημάτων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Επισκέπτεται τόπους μνήμης και ανθρώπους σε μια προσπάθεια κατανόησης της ιστορικής αλήθειας, και αναζήτησης απαντήσεων για τον παραλογισμό του παρελθόντος. Περισσότερο από μια βιογραφία, πρόκειται για την υπαρξιακή αναζήτηση ενός ανθρώπου που διασχίζει το χρονικό της ανθρώπινης σκληρότητας, με στόχο την αυτογνωσία και τη συμφιλίωση με το παρελθόν.

Η ταινία «Επιστροφή στην πατρίδα», της Χρύσας Τζελέπη και του Άκη Κερσανίδη είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Τίτους Μίλεχ.

Βραβείο της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Χανίων.

Στον κινηματογράφο ΔΑΝΑΟΣ Πέμπτη 22, Παρασκευή 23, Σάββατο 24, Κυριακή 25 και Τετάρτη 28 Ιανουαρίου.

ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΣ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΧΡΥΣΑ ΤΖΕΛΕΠΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΚΗ ΚΕΡΣΑΝΙΔΗ

• Ποιο ήταν το ερέθισμα για να κάνετε τη συγκεκριμένη ταινία;

Συνέχεια →

19/01/2026
Κατηγορίες: Εποχή, Κινηματογράφος . . Συντάκτης: kersanidis . Comments: Σχολιάστε

Ανοικοδόμηση, εθνικισμός και τύψεις

Είμαστε στο Κλουζ, μια από τις πιο πλούσιες πόλεις στη Ρουμανία και άτυπη πρωτεύουσα της Τρανσυλβανίας. Ένας φτωχοντυμένος άνδρας περιφέρεται μαζεύοντας διάφορα αντικείμενα από το έδαφος, παρακαλεί για κάποια δουλειά ή ζητά χρήματα. Καταλήγει σε ένα εγκαταλελειμμένο υπόγειο ενός παλιού σπιτιού. Την επόμενη μέρα ξυπνάει με χτυπήματα στην πόρτα του. Είναι η δικαστική επιμελήτρια Όρσογια Ιονέσκου, η οποία έχει έρθει με έναν κλειδαρά και δύο αστυνομικούς για να εκδιώξουν τον άστεγο άνδρα από το κτίριο το οποίο έχει αγοραστεί από μια ξένη εταιρία για να χτιστεί ένα μεγάλο ξενοδοχείο. Ο άνδρας, που ονομάζεται Ιόν Γκλανετάσου, ζητά να του δώσουν λίγη ώρα να μαζέψει τα πράγματά του. Όταν όμως μετά από μισή ώρα η δικαστική επιμελήτρια και οι αστυνομικοί επιστρέφουν τον βρίσκουν νεκρό καθώς αυτοκτόνησε σφίγγοντας ένα σύρμα στο λαιμό του. Ο Όρσογια δεν έχει καμία νομική ευθύνη αλλά η συνείδησή της δεν την αφήνει ήσυχη καθώς αισθάνεται ότι θα μπορούσε να είχε κάνει κάτι ώστε να βοηθήσει τον άστεγο άνδρα να μη φτάσει στην αυτοκτονία.

Ο Ράντου Ζούντε, ο πιο πολιτικοποιημένος ρουμάνος σκηνοθέτης με το «Κοντινένταλ 25» (Kontinental25), όπως και με προηγούμενες ταινίες του, βάζει στο στόχαστρο την καθημερινότητα των συμπατριωτών του σε συνθήκες ελεύθερης οικονομίας.

Συνέχεια →

19/01/2026
Κατηγορίες: Εποχή, Κινηματογράφος . . Συντάκτης: kersanidis . Comments: Σχολιάστε

Για όλα φταίει… το κρασί

Ο Ντόνγκ-γουά, ένας νεαρός γύρω στα 30, φέρνει με το αυτοκίνητο τη φίλη του Τζουν-χι στο σπίτι της κάπου έξω από τη Σεούλ. Έχει επιλέξει να μη βασίζεται στη στήριξη του πατέρα του και να είναι ανεξάρτητος. Χωρίς λοιπόν να στοχεύει στα υλικά αγαθά, ασχολείται με την ποίηση και υμνεί την ομορφιά. Όταν φτάνουν έξω από το σπίτι της κοπέλας συναντούν τον πατέρα της ο οποίος δείχνει ενδιαφέρον για το αυτοκίνητο του Ντονγκ-γουά, ένα παλιό μοντέλο του 1996, και ζητά να το οδηγήσει. Αφού η κοπέλα σύστησε το φίλο της στον πατέρα της, ο τελευταίος του ζητά να μείνει για φαγητό και να γνωρίσει την οικογένειά του, δηλαδή τη γυναίκα και τη μεγάλη του κόρη. Έτσι θα ξεκινήσει μια μέρα με περιπάτους, συζητήσεις, φαγητό και ποτό. Θα μιλήσουν για την αγάπη, την ομορφιά, τη ζωή και το θάνατο, τις ηθικές αξίες και τα υλικά αγαθά. Θα μιλήσουν για την ποίησή που γράφει ο Ντονγκ-γουά και ιδιαίτερο ενδιαφέρον θα δείξει η μητέρα της Τζον-χι που είναι κι αυτή ποιήτρια. Και ενώ όλα κυλούν όμορφα και γλυκά, ένα ξέσπασμα του νεαρού άνδρα εξαιτίας του κρασιού που κατανάλωσε, θα φέρει στην επιφάνεια τις αδυναμίες του.

Ο Χονγκ Σανγκ-σου με την ταινία «Τι σου λέει αυτή η φύση» (Geu Jayeoni Nege Mworago Hani) συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα στο Φεστιβάλ του Βερολίνου.
Η κάμερα του Σανγκ-σου κινείται ήρεμα, σχεδόν υπνωτιστικά ακολουθώντας την ηρεμία της αφήγησης. Με μια “ράθυμη” σκηνοθετική προσέγγιση δίνει χώρο στους ήρωές του να αναπτύξουν τις σκέψεις του, να γνωριστούν μεταξύ τους, να έρθουν πιο κοντά. Δεν υπάρχουν εξάρσεις και όλο αυτό οδηγεί σε υπόνοιες ότι κάτι πρόκειται να συμβεί. ΚΙ αυτό το κάτι θα έρθει για να δημιουργήσει νέα δεδομένα και επανεκτιμήσεις των χαρακτήρων.

Συνέχεια →

19/01/2026
Κατηγορίες: Εποχή, Κινηματογράφος . . Συντάκτης: kersanidis . Comments: Σχολιάστε

Εισήγηση στην παρουσίαση του βιβλίου «Οι μελλοντικοί Απρίληδες του Πιέρ Πάολο Παζολίνι», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μπαρμπουνάκης. Στο βιβλίο η Ιωάννα Σκαντζέλη επιλέγει και μεταφράζει ποιήματα και άλλα κείμενα του μεγλάλου Ιταλού διανοητή.

Πιέρ Πάολο Παζολίνι – Ο σκηνοθέτης, ο πολυσχιδής διανοητής

Ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι αυτοπαρουσιαζόμενος, σε κείμενό του που έγραψε το Φεβρουάριο του 1968 και αναδημοσιεύτηκε στο αφιερωματικό τεύχος 35 του περιοδικού Σύγχρονος Κινηματογράφος, που κυκλοφόρησε το 1983, σημειώνει:

«Γεννήθηκα στην Μπολόνια. Είμαι σαράντα έξι ετών. Είμαι συγγραφέας, κινηματογραφιστής. Πρωτοεμφανίστηκα με μια ποιητική συλλογή, αφού είχα τελειώσει το Πανεπιστήμιο, στα είκοσί μου χρόνια. Υπήρξα φιλόλογος. Υπήρξα διευθυντής λογοτεχνικών περιοδικών. Έγραψα βιβλία. Έκανα ταινίες και τώρα αρχίζω ένα καινούργιο επάγγελμα, το επάγγελμα του δημοσιογράφου: συνεργάζομαι με μια εβδομαδιαία εφημερίδα στην οποία κρατώ μια τακτική στήλη.

Συνέχεια →

16/01/2026
Κατηγορίες: Κινηματογράφος, Λογοτεχνία . . Συντάκτης: kersanidis . Comments: Σχολιάστε

Συμβαίνουν δίπλα μας

Δε συνηθίζω θα διαβάζω το ίδιο βιβλίο για δεύτερη φορά πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Όταν ψάχνοντας στη βιβλιοθήκη μου έπεσα πάνω στον «Ουρανό της παλάμης» της Στρατούλας Θεοδωράτου, κάτι σαν παρόρμηση με έκανε να το ξεφυλλίσω και να αρχίσω να διαβάζω, όρθιος όπως ήμουν, τις πρώτες σελίδες. Σειρα τη σειρά άρχισε να αναδύεται από μέσα μου και να ξαναθυμάμαι, η αίσθηση που ένιωσα όταν το είχα πρωτοδιαβάσει πριν από δυο-τρία χρόνια. Και παρασυρμένος από τις λέξεις έμεινα εκεί, το «καταβρόχθησα» εκ νέου και όταν έφτασα στην τελευταία σελίδα ήμουν σίγουρος πως είχα πάρει τη σωστή απόφαση.

Στα οκτώ αφηγήματα που είναι γραμμένα σε πρώτο πρόσωπο, με τη συγγραφέα να αλλάζει τους αφηγητές, η Στρατούλα Θεοδωράτου τέμνει την πραγματικότητα και μιλά με το δικό της άμεσο τρόπο για τον εκφασισμό των ανθρώπων, την οικονομική κρίση, τις κοινωνικές ανισότητες, την ιστορική μνήμη, τα τραύματα του εμφυλίου κ.λπ. Κι όλα αυτά μέσα από τις αληθινές ζωές των ανθρώπων, που μπορώ να υποθέσω πως αποτελούν σύνθεση πραγματικών γεγονότων και μυθοπλασίας. Τα αφηγήματα συνδέονται κατά κάποιον τρόπο μεταξύ τους, καθώς τα πρόσωπα «μπαινοβγαίνουν» σε αυτά άλλοτε ως πρωταγωνιστικά κι άλλοτε ως δευτερέυοντα. Εκείνο όμως που μένει είναι ο γοητευτικός τρόπος που γράφει η Θεοδωράτου, η γλώσσα της, η σκληρότητα κι άλλοτε η τρυφερότητα των περιγραφών.

Συνέχεια →

09/01/2026
Κατηγορίες: Διάφορα, Λογοτεχνία . . Συντάκτης: kersanidis . Comments: Σχολιάστε