just a mind game!
Δεν κανει τη ζωη μας καλυτερη ,ουτε ευκολοτερη
δεν μας κανει καν καλυτερους ανθρωπους
αλλα δεν θα ζουσαμε και χωρις αυτη…
Καποτε ενας φιλος μου ειχε δωσει ενα βιβλιο
«Ψυχολογικα παραδοξα» του Μαξ Νορνταου.
Ποτε δεν το διαβασα ολο, ουτε και ξανακουσα γι’αυτον τον φιλοσοφο ποτε.
Εκλαικευμενη φιλοσοφια μου φανηκε και δεν ταιριαζε μ’αυτα που ηθελα τοτε να κανω στη ζωη μου.
Ομως η τεχνη ειναι ενα παραμυθι.
Υπεροχο. -ομως παραμυθι.
/
Αν επικρατουσαν οι αποψεις του Νορνταου μαλλον δεν θα υπηρχε τεχνη και αν υπηρχε θα ηταν βαρετη και αποστειρωμενη.Συμφωνα μ’αυτες, η τεχνη ειναι ενα νοσηρο δημιουργημα διευθαρμενης φαντασιας-και μιλαει για τον Εμιλ Ζολα ,τον Σαιξπηρ,τον Ιψεν και αλλους, τετοιου μεγεθους καλλιτεχνες.
/
Μιλαει για αηδεστατα παθη παραδοξοτητες και ρηγματα διανοητικης και ψυχικης ισοροπιας,και δεν βλεπει κανενα φαρμακο που θα σταματησει αυτη την αυτοδηλητηριαση της φαντασιας του αναγνωστικου κοινου με τις λογοτεχνικες σαπιλες.
Προτεινει δε να εξοριστουν οι μυθιστοριογραφοι σε ησυχα και ειρηνικα χωρια,αναμεσα σε γεροδεμενους χωριατες η αλλοιως να πειστουν να παρουσιαζουν στο κοινο μονο γεγονοτα βεβαιωμενα στατιστικα,αντι να παρουσιαζουν διανοητικη παθολογια.
/
Αυτα λεει ο κ.Νορνταου και δεν τον εχω ακουστα απο τοτε,
-ευτυχως -,το ιδιο ευχομαι και σε ολους εσας.
kathosprepikori's isoropismoi 
Προσπάθησε να αποστρέψει το βλέμμα μα οι εικόνες ξεφύτρωναν παντού.
Στο μυαλό της ηρθαν οι κυριακάτικες κοινωνίες
Και αναρωτήθηκε που στο καλό τις θυμήθηκε.
Όλα τόσο μπερδεμένα στο κεφάλι της. Τι τον ήθελε τον Βορρά σκεφτόταν, και τι την ήθελε την place Pigalle. Tοσες συνοικίες εκεί βρήκε να πάει? Hταν πλέον addict, τελείωσε. Αυτό ήταν.
Εξαρτημένη από το σκοτάδι , τους ψιθύρους , τα μισολογα ,τις σκιές .
Στο νότο ήταν αλλιώς. Όλα τόσο απλά… Αλλά ο νότος είχε τελειώσει για πάντα. Αυτή το επέλεξε. Το χωριό την επνιγε. Και ο Rene επίσης. Το κεφάλαιο γλυκεία ζωή είχε κλείσει και είχε ανοίξει το κεφαλαίο dolce vita.
Kαι μετά σκεφτόταν πόσο ίδια είναι όλα. Πόσο ίδια και διαφορετικά.
.
Δίπλα της αισθάνθηκε ένα βλέμμα να εισβάλει στον προσωπικό της χώρο και εδώ στο βορρά αν μη τι άλλο σέβονται τον προσωπικό χώρο. Γύρισε το κεφάλι της και κοίταξε τον εισβολέα ίσια στα ματιά μέσα από τις μακριές βλεφαρίδες της. Στο φλεγομενο βλεμμα του ειδε την ερημο ,μια οαση με τρεχουμενα νερα ,φοινικιες και μπανανοδεντρα.
-Ειμαι πριγκιπας ,της ειπε. Ζω στην ερημο και ιππευω μονο ασπρα αλογα. Θελω να σε παρω μακρια απο δω,να σε κανω πριγκιπισα και να σου κανω πολλα παιδια.
.
Μη αντεχωντας τοση ευτυχια η Camille ,σκεφτηκε” Μελαμψος, με σαρκώδη χείλια και σγουρά μαλλιά . Χμμ…Άραβας “. και τάχυνε το βήμα της.
.
Σε λίγο θα έφτανε. Και τότε το μυαλό θα έπαυε να λειτουργεί έστω για λίγο για μερικές ώρες οι ουσίες θα κατέκλυζαν τον εγκέφαλο της ,τα μέλη της θα χαλάρωναν και τα όρια του προσωπικού της χώρου θα συγχέονταν με τα όρια του προσωπικού χώρου άλλων, επίσης όντα της σκιάς ,της υποψίας , του τυφλού έρωτα και της καλυμμένης απελπισίας.
Κάποτε επέλεγε για τις εξορμήσεις της χώρους τους λεγόμενους «trendy»
Γκλαμουρατα μαγαζιά με κλιν ντεκορ που όμως παρ’ολες τις φιλότιμες προσπάθειες δεν κατάφερναν να εξαφανίσουν αυτήν την ποτισμένη μυρωδιά από ιδρώτες ,ουσίες ,ανάσες ,κορμιά.
Τώρα ,σημάδι κι’αυτό της decadence της, επέλεγε τριτοκλασατα μέρη όπου κάθε θαμώνας θα μπορούσε να εκδώσει ένα best seller με την ιστορία της ζωης του.
Θυμόταν τότε όταν είχε πρωτομπει σ’ένα τέτοιο μαγαζί ,ήταν ακόμα παιδί.
Στην αρχή νόμιζε ότι ήταν kinder garden και κάποιοι έσπαγαν πλακα μαζί της.
Που να την πάρουν στα σοβαρά ,και σιγά μην την έβλεπαν σαν γυναίκα.
Άσε που κάτι τέτοιοι τύποι δεν νοιάζονται καν.
Τώρα της κλείνουν το μάτι φιλικά όταν την βλέπουν να μπαίνει και αυτή σκέφτεται «η οικογένεια» έτσι κι’αλλοιως κι’αυτή δεν νοιαζόταν πια.
-salut Camille ,ca va gamine?
Γι’αυτους ηταν παντα η gamine ,η πιτσιρικα, και για αυτην όλοι οι εξόριστοι αντιπροσώπευαν την πατρική φιγούρα που ποτέ δεν είχε γνωρίσει.
Και έτσι κουτσά στραβά ,όλοι τα βόλευαν μια χαρά.
Συνεχίζεται………….