Χατζηαβάτης :Μυθολογική (;) φιγούρα του γνωστότερου θεάτρου Σκιών, του Καραγκιόζη, ο Χατζηαβάτης μας με τη χαρακτηριστική ξερή φωνή, είναι παράδειγμα για βαθειά ψυχολογική έρευνα και ανάλυση στο περίφημο απόφευγμα : «Άβισσος η ψυχή του ανθρώπου».
Κολητός του Καραγκιόζη και της οικογένειάς του, αλλά κολλητός και του πασά, ο Χατζηαβάτης με την ομιχλώδη καταγωγή (‘Ελληνας ; Τούρκος ; Εβραίος 😉 είναι απ’ τη μια «όπου φυσάει ο άνεμος» κι απ’ την άλλη το βάζει στα πόδια και κρύβεται αλλά δε διστάζει να προδώσει , να καρφώσει και γενικότερα , να δώσει το καλύτερό του φίλο.
Χαρακτηριστικό των Χατζηαβατών (pardon του Χατζηαβάτη ήθελα να πω) είναι πως ξεχωρίζουν γιατί το κούτελό τους, ακουμπά εύκολα στο πάτωμα. Πράγματι, η ελαφριά κύρτωση του σώματός του, σήμερα έχει αποδειχτεί πως δεν οφείλεται σε πάθηση ή σε αδυναμία του καραγκιοζοπαίκτη να τον κρατήσει ίσιο, αλλά στη συνήθεια να σκύβει όπου βρει, τάληρο, δίφραγκο, πενηνταράκι ή παπούτσια «ισχυρών» που θέλουν γυάλισμα.
Συμπαθέστατη φιγούρα και χρήσιμη για την ισοροποία του story, που γίνεται ενοχλητική και επικίνδυνη, αν πολλαπλασιαστεί. Στο λαό μας κατοικεί σ’ αυτό το κληρονομικό σπίτι που λέμε DNA και υπάρχουν εποχές που έχει κάψες και πολλαπλασιάζεται ταχέως, και άλλες, που ευτυχώς κοιμάται και έχουμε την ησυχία μας.
Η εποχή μας δυστυχώς, ανήκει στη πρώτη κατηγορία, (εκείνη της κάψας για αναπαραγωγή του Χατζηαβάτη) και συχνά παρατηρούμε το φαινόμενο (που τίνει να γίνει status) άτομα χωρίς εμφανή λόγο να υποκλίνονται , να σέρνονται πίσω από τους άλλους σα σκουλήκια (κι ας φοράνε γραβάτες ή πανάκριβες γόβες) , να ξεπουλούν (ή τουλάχιστον να προσπαθούν να ξεπουλήσουν) τα συστατικά, τη πρώτη ύλη αυτής της χώρας (ακόμα και τη ρημάδα τη σημερινή «γεωγραφική της ακαιρεότητα») και να εξασκούνται πάνω σε ζωντανούς ανθρώπους στο σημάδι και στο κάρφωμα και να μπαίνουν στο βιβλίο Γκίνες για τις επιδόσεις τους.
Δύσκολα τους αναγνωρίζεις, είναι αλήθεια. Χαμαιλέοντες ως τους αρμόζει, ντύνονται δημοσιογραφάκια της κακιάς ώρας , ποιητές των πάνελς, πολιτικοί (-ες) με βροντερή και επιβλητική φωνή (αν και κάπως «ξύλινοι» στη μονότονη κίνηση των αδέξιων ξύλινων χεριών) κι ένα χαμόγελο που φέρνει τη χειμωνιά το κατακαλόκαιρο.
Είναι οι απόγονοι του Χατζηαβάτη (που είπαμε, έχει κάψες και γεννοβολάει παιδιά) κι ως σωστοί απόγονοι, βγάζουν με ευκολία στο μεγάλο παζάρι ιδανικά, πεποιθήσεις, ιδέες, ιστορίες, σκοτωμένους, γενοκτονίες, κι όλα αυτά, όχι για το χρήμα ! Όχι !
Μακάρι να τόκαναν γι αυτό ! Το κάνουν μόνο γιατί είπαμε, είναι οι απόγονοι του Χατζηαβάτη, κι ως τέτοιοι, έχουν μόνο ένα πράγμα να τους φοβίζει :
Μή και δε τάχουν καλά με τους εχθρούς τους, μή και δε δείξουν το προσόν της μακριάς τους γλώσσας, μή και σπάσουν την αλυσίδα του DNA τους.
Τολμώ να πω, πως μπορεί να είναι έως και γραφικοί και χαριτωμένοι. Έτσι, με τα τουρλωτά κωλαράκια τους στον αέρα, έτοιμα για την οποιαδήποτε πράξη (όχι μόνο σεξουαλική- μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα σ’ ένα τουρλωτό , πρόθυμο και υπάκουο κωλαράκι) εμένα προσωπικά, μου προκαλούν τον οίκτο…. Κι αλοίμονο, σε ποιό ψυχολόγο να βρουν τη γιατρειά όταν οι μισοί από δαύτους είναι…ψυχολόγοι ;
Kαι μπαίνει σ’ αυτή τη σειρά, μια ελληνική ταινία…. Έχω τόσο πολύ ξεσυνηθίσει ν’ ακούω ένα τέτοιο χαρακτηρισμό για ελληνική ταινία, που σχεδόν …κολακεύτηκα.
Καρφί 