Isang buhay sa araw ko…

Magdradrama muna tayo mga karancho at kapanalig sa pananampalataya. At pag sinabi kong magdradrama, hindi yung tipong magpapa-emosyonal ako (well, medyo siguro lol), magdradrama tayo ng literal. As in usapang drama ang usapan natin. Tragedy na drama. Yung tipong musical pa.

Ay oo mga kapatid, kung nasisilip niyo ang aking facebook, alam niyo na kung ano ang tinutukoy ko: Ang Les Miserables.

—–

Original portrait ni Cosette, isa sa mga characters sa libro.

Isinulat ni Victor Hugo at nailathala nung 1862, ang nobelyang ito ay patungkol sa buhay ng ilang mga tao nung mga panahon ng French Revolution. Naaalala ko na ang huli kong naisulat dito sa blog ko eh tungkol din sa isang rebolusyonaryo na si pareng Andres Bonifacio. Ang totoo niyan ay nagkaroon daw ng inspirasyon si Andres sa French Revolution. Maaring nabasa niya kaya ang librong ito? Hindi na natin malalaman.

Unang dumampi ito sa buhay ko nung ako’y bata pa. Wala akong pakialam nuon kasi ako’y bata pa. Nababasa ko lang to sa mga tinype ng kapatid ko na book report. Malamang ginawa din niya yun isang araw bago ang deadline kasi ganun naman ang lahat ng estudyante.

Pero akala ko ba drama ang usapan? Oo, kelangan muna siyempre nating magbigay ng paunang mga salita bago natin ipasok ang theatrical play sa eksena.

—–

Ginamit yung original na imahe ni Cosette para sa cover ng play.

Ang musical ng Les Mis ay base din sa nobelya. Imbes na basahin mo daw yung limang malalaking yugto ng libro, napaikli ito sa dalawang oras na musical. Ang music para sa play na ito ay ginawa ni Claude-Michel Schonberg at ang orihinal na pranses na lyrics ay isinulat ni Alain Boubil. Itrinanslate ito sa ingles ni Herbert Kretzmer at prinoproduce ni Cameron Mackintosh. Ahhh, alam na alam. Fan kasi.

Unang sumayad ito sa aking kamalayan nung nainterview si Lea Salonga tungkol sa role niya bilang Eponine, isa sa mga characters din nung play, nung ika-10 anibersaryo ng play na ito.

Di lang siguro available si Aga Mulach para sa pictorial sa picture na to.

Pero di ko pa rin napapanuod yung play dahil ako’y musmos pa lamang. Tsaka di pa uso piratang DVD noon kaya hindi pa kami nagkakatagpo ng play na ito.

—–

Kumipas na ang ilang taon, at marami na din akong idinagdag na edad sa loob ng aking mga bulsa. Isang beses, may nakita akong video sa youtube matapos kong manuod ng porno. Maraming views noon, naibalita pa nga sa philippine tv yung nangyaring ito.

Ito yung natatanging audition na nagpanganga kay Simon Cowell sa isang talent search show sa Britanya. Yep, si Susan Boyle ang tinutukoy ko.

Di ba? Tignan niyo yung video maigi. Tignan niyo. Ipause niyo somewhere at makikita niyo ang mukhang ito:

Di ba? Isang matandang dalaga lang pala na di naman magaling pumorma ang makakapagpakumbaba sa isa sa mga napakataas na tao sa industriya ng showbusiness. Pero ewan ko ha, di kasi tayo kasing talino nila, ewan ko kung tatalab dito yan. EHERM.

Ayun na nga, mabalik sa usapan, nabanggit naman nya bago siya kumanta kung saan galing yung kinanta niyang “I Dreamed a Dream”, sa play na tinatawag na “Les Miserable”.

—–

Namatay si Michael Jackson, kasagsagan ng pagdadalamhati sa kanya ng mga fans niya. Yung nanay ko, turns out, eh fan din ng namayapang King of Pop. Nung minsang napadaan kami sa Quiapo, may nakita siyang mga piratang DVD. Siyempre puro concerts din ni MJ yung mga binebenta. Nagsimula na siyang mamili para magdagdag sa kanyang koleksyon.

Ako naman, tumingin tingin na din para di mabore at para makapagpabili na din habang nasa MJ heaven yung nanay ko. Nakita ko sa kasuluksulukan ng mga tinitinda ni kuya ang DVD ng 10th anniversary ng Les Miserables.

Pinabili ko na sa nanay ko siyempre, di ba, isa yun sa mga perks pagka kasabay mo magulang mo na namimili para sa isang bagay lang? Pwede kang magpabili ng isa. Style diyan, isa isahin mo lang yung pabili mo. Literal. Eventually dadami din yun.

Ito na ang simula sa pagkahumaling ko sa palabas na ito. Nung napanuod ko na mula umpisa hanggang wakas, nung nalaman ko ang nilalaman ng kwento, dun ako napaibig ng palabas na ito. At minahal ko na.

Matapos ang ilang taon, nabigyan ako ng isa sa aking mga kaibigan ng 25th anniversary naman. Orihinal naman ito dahil nakita niya akong nag-eemote sa loob ng isang tindahan sa may megamall at sinasabi sa sariling “GUSTO KO NITO”. Siguro naawa sa akin at binigyan ako ng limos.

Kung binabasa man niya to, salamat ulit. Walang humpay. Till the end of taym.

—–

Biased man pakinggan, at di ko naman dinedeny ang pagkabiased ko sa pagsasabing “NAPAKAGANDA NG STORYANG ITO!”, pero napakaganda talaga ng storya na ito. Di lang dahil sa galing ng mga kanta na naisulat at sa pagkanta ng mga aktor, kung hindi dahil na rin sa pagkakasulat sa mga eksena. Hindi siya simpleng palabas lang na magugustuhan mo tapos magagandahan ka at idadagdag mo sa listahan ng mga paborito mong palabas, isa siya sa mga kakaibang palabas na isasapuso mo talaga yung nais ituro ng kwento dahil halos kapareha lang ng mga karakter ng kwentong ito ang sarili mo. Makakarelate ka ika nga.

Gusto mo humingi ng kapatawaran? Gusto mong magbagong buhay? Gusto mo ikaw ang pinakamagaling na tao sa buong mundo? Gusto mo bang mahalin? Gusto mo bang mapalitan ang kalagayan mo sa buhay? Yan at higit pa riyan.

—–

Napakagaling ng pagkakasulat ni Victor Hugo sa  kwentong ito kaya nga sinisimulan ko na yung nakulimbat kong ebook. Mahaba habang basahan ito, pero kakayanin.

At para sa musical…

—–

Kung saan man gaganapin ang ika-30th, gusto ko andun ako. Yan, tutal unang post ko naman to sa taong 2013. Yan ang isa sa mga papangarapin ko, ang makaipon para mapanuod ang 30th anniversary nito. Gusto ko andun ako para pag pinapanuod ko sa DVD mas masaya sa pakiramdam. Yung masabi mo lang ba na “I was there”, naks, napakalaking kasiyahan na yun para sa akin. Sana matupad ko ang mumunting pangarap na ito. Sabi nga eh, I dreamed a dream. Sana magkatotoo ang dream na ito. Paulit ulit hanggang magkatotoo. SANA MATUPAD!

—–

Bukas, ipapalabas ang hollywood version ng palabas na ito. After 25 years, ipapalabas din yung musical sa sinehan. Though pinalabas na to nung 1998, iba pa rin kung musical.

Siguro hiwalay na blog post na lang ang ibibigay ko para magkaroon naman ng laman tong blog na to. Kita kits na lang tayo matapos ang isa o dalawang araw kasi papanuorin namin to bukas na mismo. Hanggang sa susunod, paalam!

Umuugong kasalukuyan ang R.A. 10175, o ang tinagurian nilang Cybercrime law. Mas mabigat pa to kesa sa umugong nung nakaraan na SOPA at PIPA. Ano ba ang mangyayari nito sa karamihan ng mga tao? Para sa isang pangkaraniwan na Juan Dela Cruz, walang epekto ito. Pero para sa mga sumilip, sumisilip, at sisilip pa lang sa mundo ng internet ay napakalaki ang epekto nito. Yun eh kung dito kayo nakatira sa pilipinas ha?

—–

Ano ba ang sakop nito?

Una sa lahat eh ang copyright law. Maaring kasuhan ang isang indibiduwal na gumaya sa isang copyrighted na pangalan. Pakunyari eh ginamit mo ang pangalang “jammehsterism.org” para sa iyong website, maaari kitang kasuhan dahil di hamak na mas sikat ako kesa sayo.

Yung pangalawa eh yung pagkalat ng spam. Kung mayroon kang isang blog sa wordpress na nagngangalang “jammehsterism.wordpress.com” na punong puno lang ng kung ano anong spam, maaari kang kasuhan dahil naglalaganap ka ng stupid pointless annoying message.

“Mark as Spam” Yes, pun intended.

Ngayon ang pagpopost ng salitang “Hehehe”, “LOL”, “TL;DR”, at “natatae ako, makatae nga muna” eh maaaring ng kasuhan.

At pangatlo eh ang cybersex. Kasi di ka naman mabubuntis pag nakipag-sex ka sa internet, nilalabag mo din ang RH bill nun.

Yung ibang mga probisyon tulad ng child pornography, hacking, at identity theft eh ibang usapan na dahil kelangan talaga natin ng batas diyan. Di ako makakapagsalita tungkol sa piracy na kasama din sa probisyon ng batas na ito dahil malalim na masyado ang saklaw nito.

Pero ang pang apat at pang huling probisyon eh mapipiga ang braincells mo sa sobrang kagalingan: Ang E-Libel.

—–

“T*ngina mo”

Yan. Di ako makakasuhan kasi di ko naman sinabi kung sino yung puta yung nanay. Pero pag nilagyan ko ng pangalan yan kunyari Jam o Vincent o kung sino ka mang pontio pilato ang nagbabasa nito, maari na akong kasuhan kasi pasok na sa libel case yung sabihin yung totoong trabaho ng nanay ng kung sino mang pangalan ang inilagay ko susunod diyan.

And mind you, hindi lang mura ang pwedeng kasuhan ng libel. Basta ba yung nilalaman ng tinype mo eh paninirang puri eh maari kang kasuhan. Kaya nababanggit din yung cyber-bullying.

Lahat ng ito ay punishable by 12 years. Wow, ambigat.

—–

Irereact ko muna ang punto ng gumawa ng batas na yan bago ko ipasok yung akin.

Kasi nga naman, ang internet eh isang medium sa pagkakalat ng impormasyon. Parang diyaryo, radyo, at telebisyon. Kapag nanirang puri ka sa mga nabanggit, pwede kang makasuhan ng libel dahil nanirang puri ka at kinalat mo ito sa madla. Kailangan lang na masaklawan ito ng libel dahil pag nasiraan ka ng puri, mababasa ito ng karamihan. Kailangan kang maproteksyunan.

Eto naman ang reaksyon ko.

Welcome to the internet.

Hindi kasi pinoy ang gumawa nito mga ate at mga kuya. Sharing of minds dito sa lugar na ito. Sa pagbabahagi ng isipan ng mga tao eh hindi na mawawala ang kritisismo o kung ano ano mang kasamaan. Oo, mas maraming saklaw ang internet dahil umaabot sa ibang bansa, pero hindi ito umaabot sa buong pilipinas.

Uulitin ko, umaabot ito sa ibang bansa pero hindi ito umaabot sa buong pilipinas.

Oo. Malabo kung babasahin mo. Pero kung iisipin mo, hindi ito tulad ng dyaryo, radyo, o tv na nakikita talaga ng karamihan. Una sa lahat, mahal ang mag internet. Trenta pesos pag rerenta ka. Kelangan mo pang tiisin yung mga batang nagmumurahan sa DOTA para lang makasilip. At kung nakasilip ka na sa internet, ilang porsyento ba ng pilipino ang makakabasa ng pinost mo? Sa totoo lang, karamihan ng pinoy ay technophobe. Di kasi sila marunong gumamit ng computer. Di pa nila sinusubukan, takot na agad sila. Eh ano ba ang importante sa atin? Yung iniisip ng ibang tao sa kabilang dulo ng mundo na hindi mo naman nakikita o nakakasalamuha, o yung andito mismo sa pilipinas?

Pag sinabi ko bang gago si mang igme, mababasa ba agad ito ni aling ising sa facebook o sa twitter? Hindi. Yung apo pa ni aling ising na si tonyong tukmol ang magsasabi sa kanya na nakita niya sa tweet ko na gago si mang igme na kapitbahay ni aling ising.

Sa madaling salita: Wag niyo ikumpara ang bansang ito sa ibang bansa na halos lahat ng tao eh nakakapaglogin na sa internet. Wag niyo ng gawing katawa-tawa ang bansa natin.

—–

Tignan mo thread title. Balik tayo sa Sibika, Hekasi, o kung ano man ang tawag diyan. KKK, kataastaasang kagalanggalangang katipunan. Hindi ku klux klan, pero pag inalala ninyo yung mga sinusuot nila eh kapareha din halos nung mga suot nung grupo ng mga white supremacist. Tapos yung Z.LI.B. ibig sabihin eh Anak ng Bayan. Isama mo ang pangalang Andres Bonifacio at isa lang ang salitang papasok sa kukote mo: Rebolusyon.

Sa panahong ito kasi, marami ang nagtatawag ng rebolusyon. Sus, tatanggalan lang ng internet eh rebolusyon na agad eh no?

Pero tingin niyo ba eh magtatagumpay ang magiging rebolusyon na ito?

Ako eh tutol din sa Cybercrime law. Sabi ko nga sa description ko sa blog na ito eh ako ay isang “residente ng internet”. Pero eto eh kunya-kunyarian lang. Role-play kumbaga.

Sabihin natin nagkaroon ng rebolusyon dahil sa Cybercrime law. Nag-alsa ang mga tao dahil sa inis sa batas na yun. Sa tingin niyo ba, magtatagumpay?

Masdan niyo ang nakaraang mga rebolusyon na nagtagumpay. Ano ang formula?

Kailangan ng simpatya ng militar, ng relihiyon, at ng sambayanang pilipino.

Kung sambayanang pilipino lang, tumataob ang rebolusyon. At gaya ng sinabi ko, di lahat ng pilipino eh nakakapasok sa internet.

Nagpapalakas ng formula na yan ay ang simpatya ng mga mambabatas sa matataas na kagawaran ng gobyerno at businessmen.

Eh kung yung batas na ipaglalaban eh pabor sa kanila, sa tingin niyo eh sasama sila?

Isip isip lang naman ito, sabi ko nga, roleplay kumbaga.

—–

Pero makalusot man ang batas na yan o hindi, tama pa rin yung magpaka-Andres Bonifacio tayo. Inilaban niya ang kung sa ano ang tingin niyang tama hanggang sa huli.

—–

Mukhang marami akong kelangang i-edit dito sa blog na to ah, mahirap na, baka makasuhan.

LOL HEHEHEHHE TL;DR NATATAE AKO, TATAE MUNA AKO.

Kamakailan lang, ako ay tumapak na sa mundo ng bente-otso. At siyempre, kahit muntikan ng di matuloy dahil sa bipolar na panahon dito sa pinas, nagkaroon ng maliit na salu-salo at kwentuhan din sa buhay.

Siyempre di mawawala ang presensya ni kaibigang anton at ang kanyang makukulay na mga kaibigan.

Dala ng kaboringan kinabukasan, nahilata lang kami sa salas at nagkwentuhan ng kung ano anong kagaguhan. Sa di malamang dahilan, napunta ang usapan dun sa kaklase ko dati na sadyang kakaiba.

Ipasok natin ang titulo ng blog entry na ito.

—–

Babala: 

Ang susunod ay naglalaman ng medyo sensitibong bagay na maaaring mamis-interpret na panglalait sa kapwa. Oo, alam ko mapanglait ako at may halong lait itong susunod, kaya nga kung ayaw mong maging mas mapanlait at lait-laitin ako dahil ako’y mapanglait, tumingin ka na lang sa ibang website.

try niyo https://www.googlehammer.com dahil walang manlalait sa site na yun.

—–

Mayroon kasi akong schoolmate noon, di ko alam kung ano name niya o kung sino man siya. Itago na lang natin siya sa pangalang “Baklang Ngongong Pilay” dahil sa ito ang pinaka magandang bansag na magtatago sa kanyang katauhan. Mayroon siyang speech defect, ngongo kung tawagin sa tagalog. Naka-saklay din siya pumasok, hindi yung tipikal na saklay na parang sinasampayan ng kilikili, kung hindi yung nakabrace sa braso.

Sige, ayan na. Ngongong pilay na kamo. Magtatanong na kayo.

“Paano mo naman nasabing bakla?”

Tuwing makikita ko siyang papasok, sasalubungin siya ng kanyang mga dabarkads sa eskwelahan, Babati siya ng ganito:

“Oy manga makla, ngangampeyds ma ngayiz?” translation: “Oy mga bakla, rarampage ba tayiz?” translation ulit “Mga tol, tatambay ba tayo mamaya?“.

Kita niyo na, bukod sa gago, translator pa ako. Pwede ko sigurong pagkakitaan ang pagkakaintindi ko sa lenggwahe ng mga ngongong bading pagdating ng panahon.

Masama man ang dating pero aaminin ko na natatawa ako tuwing naririnig ko siya lalo na’t nakikita ko yung paglakad niya na parang kelangang dumampi ng pwet niya sa hangin tuwing tatapak siya. Sa mga panahong yun, aalis na lang ako at pupunta sa kung saan man para wag lang matawa.

Pero yun naman talaga ang mundo di ba? Mapanghusga?

Kikilos ka pa lang, may sampu ng lait ang tumatapat sa iyo. Kaya siguro sensitibo ang mga tao sa ganitong mga bagay kasi napaka-rampant nito sa mundong ibabaw. Marami kasing mahihina ang susuko na lang at mapipikon pagka natatapatan ng ganyang mga bagay kaya nabuo ang salitang sensitivity.

Pero kung babasahin mo maigi yung sitwasyong sinabi ko kanina, makikita mo na di naman siya naiiba sa atin.

“Oy manga makla, ngangampeyds ma ngayiz?”

Kitams. Rarampa pa ang gaga. Iwawagayway niya ang pwet niya sa kung saan mang mall, bar, o sa kung saan man nagrarampahan ang mga rarampa.

Sorry naman kung di ko mapigilang isipin na sa ganito siya rumarampa. Rampa kamo eh, pasensya na.

Sa pagkakaalala ko din, marami siyang kaibigan sa eskwelahan. Kaya siguro nag stand out siya sa paningin ko kasi hindi ko siya kadalasang nakikita ng mag-isa. Nasa gitna siya ng mga tao kadalasan. Siya ang star, siya ang bida, siya ang Reyna Elena, siya na.

Naisip ko lang kasi na tatagal kaya siya kung kaibigan namin siya?

Eto ha, mapanlait kaming tao. Oo, given na yan. Kami mismo may lait sa isa’t isa at may lait para sa sarili namin. Pero paano kung ipapasok mo pa ang isang tao na inagaw ata ang lahat ng lait sa mundo? Bakla na, ngongo’t pilay pa.

Magiging siya ang subject ng asaran bawat araw na ginawa ng poong maykapal. Sabi ko nga kanina: siya ang star, siya ang bida, siya ang Reyna Elena, siya na.

Lahat na isinaklob sa kanya ng lumikha. Ginawa siyang pilay, mahihirapan siya umakyat sa tatlong palapag ng building sa eskwelahan namin pero dun pa rin siya nag-aral. Ginawa pa siyang ngongo, pero ang daldal-daldal pa rin niya pag kasama ang friends niya.

Ang nagpapraning sa mix na yan eh yung pagiging bakla niya. Imaginin mo, baklang ngongong pilay.

Di ka naman makakahipo sa mga lalaki kasi pilay ka nga, pag sinubukan mong manghipo baka tumumba ka pa. At pag tumba mo, sisigaw ka ng “Ngulunggan nyongo! Ngulunggan nyongo!” kasi nga ngongo ka. Paano pag may dumaan na kotse o kung ano man? Baka gulungan ka nga talaga kasi akala nila yun ang hinahanap mo.

Pero tasteless humor aside, nakakabilib sa totoo lang. Hindi siya sumuko sa eskwelahang yun. Ewan ko kung graduate na siya o hindi pa pero malamang nag-graduate yun. At di niya kinikiber yung tatlong palapag na hagdanan, ambilis pa nga niya umakyat. Di niya din malamang kinikiber yung mga sinasabi sa kanyang “lait”. Ewan ko, siguro kasi pag nanlait siya di maiintindihan ng iba? I really don’t know. Kinakaya niya ang mundo.

At para dun, saludo ako sa kanya. Saludo ako sayo Baklang Ngongong Pilay, ipagpatuloy mo ang laban. Wag kang susuko, wag kang manghihina, at lalong lalo na wag kang tutumba.

“Ngulungan nyongo!”