Κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια. Ο λόγος γι’αυτή την ανίατη ασθένεια από την οποία πάσχουμε οι άνθρωποι, και συγκεκριμένα – γιατί όχι; – οι έλληνες. Συχνά όμως παρατηρώ πώς η λεγόμενη « αυτοκριτική¨ ολισθαίνει επικίνδυνα πρώς το αυτομαστίγωμα. Από το « μαζί τα φάγαμε » μέχρι το « εμείς τους ψηφίσαμε » ή « οι έλληνες είμαστε τεμπέληδες » ή ακόμα το « ο κόσμος της Αριστεράς δεν μπορεί να συμφωνήσει σε βασικά ζητήμα, με αποτέλεσμα να διασπάται το κίνημα ». 

Να σημειωθεί πώς η τελευταία παρατήρηση είναι ποιό μακροσκελής διότι οι αριστεροί έχουν την τάση, εκτός από το να αυτομαστιγώνονται, ενίοτε να αυτοικανοποιούνται και πάντως να μακρυγορούν…πολύ. Τέλος πάντων, πάμε παρακάτω. 

Είναι εξαιρετικά κουραστικό να τσουβαλιάζονται ολόκληρες κοινωνικό-πολιτικές ομάδες που ουδεμία σχέση έχουν μεταξύ τους εάν εξεταστούν προσεκτικά και μεμονωμένα, χάρην απόδοσης ευθυνών. Δυστηχώς, αυτή η « συνολική » απόδοση ευθυνών παίρνει παραμάζωμα και αυτούς οι οποίοι ουδέποτε εκφράστηκαν, ουδέποτε ακούστηκαν κοκ. Παράδειγμα ; O νέος που είναι σήμερα 18 χρόνων και ενώ αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της ανεργίας, δεν έχει ακόμα ψηφίσει.

Η μαζικοποίηση των ευθυνών προσφέρειτο περιθώριο στους ιθύνοντες να κρυφτούν πίσω από το πλήθος, ακόμα και να βρούν « νομιμοποίηση » των πράξεων τους δια του μεγάλου αριθμού συνένοχων. 

Ας βρούμε λοιπόν το κουράγιο όλοι μας να πούμε πώς, όχι, δεν φταίμε όλοι αφενός και αφετέρου, όσοι φταίνε δεν φταίνε το ίδιο. Δεν είναι δύο τα μέτρα και δύο τα σταθμά. Είναι πολλά και δεν πειράζει, το αντίθετο : εκφράζει μια κοινωνία, σε εξέλιξη και ικανή να έχει πολυσύνθετες θέσεις και προσεγγίσεις της πραγματικότητας. Ούτως ή άλλως ξέρουμε καλά που οδηγεί η αντίληψη της βάση δίπολων…