Unfolding M-E-L-A-I

Please sign on the petition "A reminder to President Obama Petition".

My last update was on my 21st birthday. That was a year ago (I'm already 22 years old). I chose to post my entries on my multiply blog. I'll try cross-posting my multiply entries here. If you want to add me to your multiply contacts, just tell me.

Today marks my 21st birthday. When other women deem it necessary to hide their age, I am proud to say that I am 21. I believe in the saying: "a year older is a year wiser."

My 20th year on earth has been a very memorable year. Many things happened, things that I never expected. I met new faces, and they became my close friends. I learned valuable lessons, and embodied these in my everyday life. I grew emotionally and ideologically stronger. I opened my eyes to things that the status quo deems wrong (because of the neoliberal and feudal ideology the powerful states in this country) . I found the relevance of serving the masses, and learning from their experience.

My 20th year was also a test. In our College, my ideologies were challenged by the status quo prevailing within the student body. It challenged the truth of our actions and of our words. And in the end, that prevailing belief was crushed by what we have been saying. In the student politics, it challenged my strength, emotionally and ideologically. People (especially my closest friends) know me as one of the most sensitive persons, but this year I was able to stand tantamount of backbiting and debates. I was able to show them that I am strong and I will not let them crush my principles and my beliefs. I was able to show people that the beliefs I am holding to are correct. I was able to show them its basis--the experience of the masses.

Now that I am 21, challenges still exist. But now I am more prepared to face them. And with the guidance of my comrades, and the principles and lessons I have learned, I will continue fighting for the masses.

***

As of press time, several groups is holding a multi-sectoral mobilization against the implementation of the Human Security Act (HSA) at Plaza Miranda in Manila.

"Where did I go wrong? I lost a friend somewhere along in the bitterness..."
-How to Save A LIfe
by The Fray

This line has been on my mind since Tuesday. It keeps on popping on my mind, and reminding me of a friend that I think I lost last month. Although I do not really know what he is thinking, and what is the status of our friendship (we have not talked since last month), I feel a wall is between us. I could not help but think it would have been the best if we did not underwent that process. Yet, I know it is so important to simply put aside. It meant a change in the way we see things, the way we understand relationships. Not going through that would hinder our development.

I hope my friend sees its importance, and that it meant good. I hope when we see each other, we will be able to talk and joke around like before. I hope the bond (which you said we have) is still there, and will be there as years pass.

Hunyo. Ito dapat ang panahon ng pagbabago para sa mga kabataan. Ito dapat ang panahon ng pagkilala sa karapatan nilang makapag-aral. Ngunit, sa ilang taong nagdaan, ang buwan ng Hunyo ang nagiging saksi sa pag-apak sa karapatang ito ng mga kabataang Pilipino.

Tuwing pasukan ay sinasabi ng pamahalaan na naihanda na nila ang lahat para sa bagong academic year. Handa na ang DepEd at CHED; handa na ang kapulisan; handa na ang MMDA. Ngunit handa na ba talaga sila sa pasukan?

Nagtapos ako sa isang pampublikong haiskul at sa isang state university. Sa walong taong iyon, nasaksihan ko ang gulo ng pasukan sa mga pampublikong paaralan. Ang pagdagsa ng mga napakaraming kabataan na nagnanais na makapag-aral; ang kawalan ng kakayahan na pagbigyan ang lahat; ang kakulangan ng kagamitan, silid-aralan, at guro. Ang ugat ng lahat ng ito ay ang papaliiit na budyet ng edukasyon sa bansa.

Hindi nakikita ng kasulukuyang pamahalaan ang tunay na kahalagahan ng edukasyon sa pag-unlad ng isang bansa. Para sa mga makapangyarihan, ang pagbabayad ng utang-panlabas at ang pagpapaunlad ng sandatahang lakas ang siyang magpapaunlad sa ating ekonomiya.

Walang masama sa pagbabayad ng utang lalo na kung ito ay ginamit para sa ikakaunlad ng bayan. Ngunit ang utang na sinasalo ng mga mamamayan ay hindi naman ginamit sa ikakaunlad nila kungdi ng iilan lamang.

Wala din namang masama sa pagpapaunlad ng sandatahang-lakas. Ayon sa batas, sila ang magbigigay ng proteksyon sa bayan. Ngunit, sa mga nagaganap sa ating lipunan, ang mga naatasang protektahan ang masa ay ang siyang nananakit sa mga ito.

Sa mga nagdaang Hunyo ay lalong tumitindi ang paniniil sa karapatan sa libreng edukasyon sa bayan. Ilang mga SUCs na ang nagsara. Ang dating mahigit sa walong daang SUCs, isang daan mahigit na lamang ang naiwang nakabukas. Tuluyan na kasi inabanduna ng pamahalaan ang mga state-run schools na ito. Unti-unting binabawasan ang kanilang budyet, lalo na ang MOOE.

Isa ito sa mga kondisyon ng IMF-WB sa pagpapautang sa atin. Isa itong indikasyon ng pagpapasapribado at pagkokomersalisa sa edukasyon sa bansa. Mismong ang Malacanang ang nagpapakita ng pagnanais na maging pribado at "independente" ang mga SUCs mula sa tulong ng pamahalaan.

Noong nakaraang Disyembre ay inaprubahan ang 300 porsiyentong pagtaas ng matrikula sa sinasabing premier state university ng bansa, ang Unibersidad ng Pilipinas. Kahit sa mahigpit na pagtutol ng mga mag-aaral at guro ay ipinasa pa din ng Malacanang-led Board of Regents ang pagtataas na ito. Para daw sa ikakaunlad ng academic community ng UP, pero sa katotohanan ay ito ay para lamang sa pagbabayad ng mga expense ng unibersidad sa kuryente, tubig, etc. Kaunlaran bang matatawag ito?

Ngayong pasukan, nasaksihan ang matinding pagbaba ng bilang ng mga freshman sa UP. Hindi kasi nila kaya na saluhin ang ganoongkalaking matrikula. Kahit na may STFAP na sinasabi ay hindi iyon nagbibigay ng seguridad sa mga freshman. Isang faulty na proseso lamang na nagpapanggap na tulong ang STFAP.

May mga magulang rin kaming nakausap na kinakailangan pang mangutang para lamang mapag-aral ang mga anak sa isang tinatawag na STATE U. Sinasabi nila na malaki pa din naman daw ang sinasagot ng estado sa matrikula ng mga bagong iskolar ng bayan. Hindi ba nila naisip na dapat nga ay libre ito, at isang sakripisyo na ang pagbabayad ng 300 pesos per unit noon. Ito ay dapat sagutin ng pamahalaan, hindi dapat pasanin ng mag-aaral.

Nitong nakaraang buwan lang ay narinig rin natin na pinanigan ng Malacanang ang pagtataas ng matrikula ng ilang pribadong eskwela. Ito daw ay para pagtaas ng akademikong pamantayan ng mga paaralan. Itinutumbas na naman nila ang halaga ng pera sa ganda ng pagtuturo. Hindi pa din ba sila natatauhan na isang maling pananaw ito. Napakadaming paaralan na naggagandahan ang mga pasilidad ngunit bulok naman ang paraan ng pagtuturo. At napakadaming paaralan na kulang sa pasilidad ngunit napakaganda ng kurikulum.

May ilang mga estudyante naman ay nagkikibit-balikat sa mga pagtaatas na ito, lalo na sa UP. SInasabi nila na ito daw ay isang sakripisyo na lamang nila para makapag-aral ang mga mas mahirap sa kanila. Gumising nga kayo sa katotohanan!Hindi ba ninyo nakikita na sa pagpayag ninyo ay lumilikha kayo ng atmospera na ayos lang na abandunahin ng pamahalaan ang karapatan na dapat ay pantay-pantay natatanggap ng mga kabataan. Huwag kayong magpakabulag sa mga pangarap ninyong maging superhero.

Mga kabataan, ipaglaban ninyo ang karapatang makapag-aral. Hindi dapat kayo magpadala sa maling panannaw na ikinakalat ng mga makapangyarihan sa lipunan. Huwag hayaang sila ang magdikta kung ano ang tama. Lumaban. Manindigan.

Ipaglaban ang karapatan sa edukasyon! Itaas ng subsidy sa edukasyon! Itigil ang komersalisasyon ng edukasyon!

Unang araw ng Hunyo ngayon. Mahigit sa dalawang linggo na akong nagtatrabaho sa Center for Media Freedom and Responsibility. Tulad ng mga nakaraang araw, pagkarating sa opisina ay binuksan ko ang desktop p.c. na nakatakda sa akin. Matapos, naglog-in ako sa Yahoo! messenger.

Ilang saglit ay may nag-iwan sa akin ng mensahe: "Nasa CMFR ka na daw?" Si Lawrence, upper classman at orgmate ko sa UP CMC. Sabi ko, "Oo, bakit po?" Sabi niya,"wala lang. Bagay ka diyan." Isa lamang ito sa mga reaksyong mala-I-told-you-so na natanggap ko mula sa mga kaeskwela ko nang malaman nila na nasa CMFR na ako. Siguro, dahil parang halos dalawang taon na akong nagtatrabaho sa CMFR. Scanner kasi ako sa JVO noong 2005 at 2006, at dito din ko din isinagawa ang internship. Alam ko naman na walang masamang ibig pakahulugan ang mga kaibigan ko. Natutuwa nga sila at natupad ang kagustuhan ko na magtrabaho sa isang NGO na tunay na tumutulong sa lipunan.

Bago pa kasi kami magtapos ay binabanggit ko na sa aking mag kaibigan na baka hindi ko magustuhan ang buhay sa isang multinational company o kaya sa isang PR firm. Hindi sa hindi ako palakaibigan at matiisin. Hindi ko langkayang sikmurain na pumasok sa isang trabaho na hindi ko maaaring maipagpatuloy ang laban na sinimulan ko noong ako ay nasa UP pa. Hindi ko din kayang talikuran ang mga aral mula sa pakikipaglaban namin sa mga mapang-aping grupo sa lipunan. Hindi ko din kayang kalimutan ang mgaturo ng mga propesor ko sa CMC tungkol sa etika at prinsipyo.

Maliban dito ay gusto ko ring maisagawa ang mga natutunan ko sa aking kurso, ang Pamamahayag. Hindi man sa dyaryo ito o sa telebisyon ito, sa tingin ko ay mas higit na maisasabuhay ko ang pagiging tunay na "watchdog" ng lipunan rito.

Sa mga susunod na post ko na lang ikukwento ang buhay dito. Mabuhay, mga kasama! Serve the People!

"There is a need for a scientific, nationalist and mass-oriented education in this country."

My fellow graduates, we finished 16 years of formal education. And during this span of time, we saw how the present administration disregarded the rights of the people to education. We saw how certain persons manipulate the need for education for their own growth. We saw how the right to education was turned into a privilege for the sake of profit. We saw how important it is that a person finish formal education for his/her survival in this country. Most importantly, we saw the importance of creating an education system that is scientific, mass-oriented, and nationalist in order to bring this country progress. Equipped with this knowledge and the skills needed, we should continue the fight -- the fight to bring real progress in our education system and in our nation.

Let us now take this fight forward! FIGHT FOR GREATER STATE SUBSIDY FOR EDUCATION. FIGHT FOR OUR RIGHT TO EDUCATION!