tölvuóða tónskáldið

Já þrír er eins á scots og ensku. Þar lærðum við eitthvað.

Hef sofið betur. Þarf að muna að borða ekki stórar máltíðir þar sem desert er borinn fram hálfellefu. Svefninn líður fyrir slíkt sukk! En þrátt fyrir að hafa vakað í einn og hálfan tíma um nóttina og að Jón hnippti í mig klukkan sjö með að við hefðum ekki kveikt á vekjara og ég alveg Jóón! Ekki mæting fyrr en eitt! ég er ekkert að fara að vakna núna! náði ég að sofna aftur, við reyndar bæði og vöknuðum undir níu. Svo fór betur en á horfðist með nætursvefninn.

Var samt varla orðin svöng þarna eftir kvöldið en eitthvað þurfti samt að láta ofan í sig, langur dagur framundan.

Jei matarklám! Samt eiginlega bara til að sanna að ég hafi jú fengið mér haggis, í haggisbixímatnum leyndist ein sneið sem leit út fyrir að vera blóðmör en smakkaðist eins og vel krydduð lifrarpylsa. Bara hreint ekki sem verst.

Það var líka eins gott að ég meikaði morgunmat því eftir það var hreinlega enginn tími til að borða. Mæting eitt eins og áður sagði, reyndar fyrr því áttum að sitja í sætunum og tilbúin að spila klukkan eitt, ekki að vera að skríða í hús upp úr eitt og byrja kortér yfir. En í viðbót við það þá kom sending inn á ferðaspjallið frá henni Ástu í fyrstu fiðlu hvort við ættum ekki að syngja smá fimmundasöng í partíinu sem Skotarnir höfðu planað fyrir okkur um kvöldið, eftir tónleikana. Tekið vel í það og við ákváðum að hittast í lobbíinu og raula í gegn. Við erum líka með þokkalega mannaðan lítinn kór, fólk úr öllum röddum innan hljómsveitarinnar svo mér datt í hug að syngja eitt erindi úr Himnasmið því það er nú þannig að það kunna allir kórsöngvarar meira og minna utan að.

Mættum kortér fyrir tólf, Farsælda Frónið gekk fínt, Himnasmiðurinn síður svo ég bara, neibb, þetta lag syngjum við ekki illa fyrir fólk! ef við hefðum haft betri tíma og öll hefðu getað mætt á eina góða æfingu hefði það bókað virkað. Svo þetta var málið. Skjáskot úr Íslenskum þjóðlögum, a.k.a. Bjarnabók sem ég er með skannaða í tölvunni til að nota í kennslu.

Prófuðum líka Ó mín flaskan fríða en það er talsvert flóknara og þetta var líka bara fínt.

Tókum síðan Ofurbíl á tónleikasvæði, Jón kom með og rölti í grasagarðinn í Edinborg sem er rétt hjá kirkjunni sem tónleikarnir voru í, á meðan á æfingu stóð. Ég bað hann kaupa eitthvað að borða fyrir mig ef hann sæi stað sem seldi slíkt.

Æfingin gekk ágætlega, við spiluðum gegn um verkið hans Olivers, Hrímhvítu móður, og líka alveg gegn um Elgar konsertinn en snertum bara á stöðum í Schumann enda hefði rennsli á honum verið full mikið, rétt fyrir tónleika.

Enginn matur fannst í brottfararbox í úthverfinu en te og kex var í boði fyrir okkur milli æfingar og tónleika svo það slapp til.

Tónleikarnir, aðalatriði ferðarinnar, gengu svo alveg hörkuvel, ég er ekki frá því að við höfum toppað okkur á réttum tíma! Ólöf sólisti var æði!

Eftir tónleika, mikil ánægja með þetta allt saman. Eftirpartí planað góðan spöl frá, nokkurn veginn í beina línu frá tónleikastað yfir hótelið og hinu megin við járnbrautarstöðina svo flest okkar komu við á hótelinu til að skila af okkur hljóðfærunum. Við Jón ásamt Drífu og Unnari

gengum síðan á partístað. Við þrjú sem höfðum ekkert borðað nema kex síðan um morguninn vorum orðin eiginlega svolítið mikið svöng og vissum sem var að það gæti alveg orðið smá bið í mat þó partíið ætti að vera að byrja. Fundum okkur pöbb sem okkur leist á og ætluðum að fá okkur bara smárétt/forrétt til að slá á mesta hungrið. Vorum svo vöruð við að það tæki alveg klukkutíma, greinilega annað hvort vel undirmannað á pöbbnum eða meira að gera en við sáum. Það gekk ekki. Svo af stað bara í partíið. Sáum síðan crépuvagn á leiðinni og splæstum okkur í slíkar.

Hér var partípleisið:

Sem kom sér vel því á staðnum var góð bið í matinn. Nóg að drekka, en pínu oggulítil vínglös svo ferðirnar urðu nokkrar að bæta í!

og þetta var sko ekkert stórt vatnsglas!

Snakk fengum við líka en eins og okkur hafði grunað var bið á því að maturinn yrði til.

Smá ræðuhöld, sungum Farsælda Frónið, boðið upp á hákarl, harðfisk og brennivín (já veit!) og svo var dansað einhver ósköp. Við vorum mjög glöð að hafa fengið okkur smá mat því maturinn kom síðan ekki fyrr en klukkan um hálfátta. Hann reyndist reyndar mjög góður, níðsterkur og ekki alveg fyrir alla en ofboðslega bragðgóður!

Um níuleytið var komin þreyta í okkur og þoka úti, annar ofurbíll pantaður, af stærra taginu og nokkrum hrúgað upp á hótel.

Þetta var auðvitað stemning eins og í meðal skoskum glæpaþætti en þeir reyndar gerast langflestir í Glasgow frekar en Edinborg svo væntanlega hefði okkur verið óhætt að labba heim!

Hér er Andrew hljómsveitarstjóri í þokunni að reyna að passa upp á að við löbbuðum í rétta átt til að komast á hótelið, ekki vitandi af því að við hefðum pantað bíl og værum bara að labba á pikköppstöð:

Einn kokkteill á barnum þegar við vorum komin upp á hótel, okkur tókst að borga drykki fyrir Drífu og Unnar og borga þar smá til baka af öllu sem Drífa var búin að leggja út fyrir með að ég held einum sex Ofurbílferðum þar sem ég er ekki með Ofurappið (ok Uber appið).

Ooog lokamyndin úr ferðinni, nema heimferð verði merkileg og ég splæsi í blogg á morgun. Eiturhressir hljómsveitarfélagar, enginn bilbugur á þeim en við vorum hrunin:

Vinnudagur heilmikill. Löng æfing plönuð, frá tíu til fjögur.

Það var búið að biðja maka um að koma ekki í morgunmat fyrr en spilandi fólkið væri farið á æfingu. Hlustuðum við á það? Ónei. En við vorum líka svo snemma, settum klukkuna á sjö, sex að okkar líkamsklukku og fórum snemma fram. Þokkalegasta morgunmatarborð með haggis og öllu. Ég fékk mér reyndar ekki haggis en Jón fékk sér og ég fékk að smakka og fæ mér bókað á morgun. Ég hef alltaf haldið að haggis sé svipað og okkar slátur, í pylsu og skorið í sneiðar en þetta var meira eins og kássa.

Upp aftur. Humm eða nei, ekki upp, við erum sko á jarðhæð í herbergi sjö! Venst vel að sleppa við stigana. Slakað fram að æfingu. Eitthvað af fólkinu hafði ákveðið að labba þangað, um 40 mínútna gangur. Ekki fræðilegur! Við Drífa púltfélagi og reyndar kórfélagi líka pöntuðum Uber bíl og biðum svo eftir einni enn sem hafði sagst ætla með okkur. Hringdum og sendum skilaboð en gáfumst síðan upp og fórum bara. Svo hafði hún bara gripið annað far og var komin á undan okkur. Gerði svo sem ekkert til.

Mjög flott kirkja sem tónleikarnir verða í. Hljómaði mjög vel, þetta er risa hljómsveit þegar við leggjum saman. Hér þegar við vorum að finna okkur stað og svo stjórnandi vor og sólisti. Stór mynd af mér og púltfélaganum Rebeccu sem deilum leiðarastöðu 2. fiðlu. Ég var svo heppin að hún notar spjaldtölvu og þarf semsagt sitt eigið statíf svo ég þarf ekki að deila statífi með neinum, sem er óneitanlega talsvert þægilegt!

Æfingarnar gengu þrusuvel, nýja verkið hans Olivers mjög flott. Hann kynnti stefin sem það er byggt á, þrjú íslensk þjóðlög og eitt sálmalag og ég fékk að syngja Liljulag fyrir grúppuna þegar það var kynnt. Hann er með það sem fanfarískt en ég söng auðmjúka sálminn. Hvorttveggja virkar!

Ólöf Sigursveins brillaði síðan á sellóið í Elgar konsertinum eins og hennar er von og vísa og við erum mjög montin af að koma með svona flottan sólista út!

Eftir hádegishlé með pálínuhlaðborði í boði Open Orchestra (mjög fínt og grænmetisgengið í hópnum okkar var gríðarsátt við matarframboð við þeirra hæfi) tókum við Schumann fjórðu sinfóníuna með Andrew stjórnanda OO. Það var, tja, hratt! En gekk nú samt og þetta verður bókað flott á tónleikunum!

Stór bíll til baka og ég skulda Drífu nokkra drykki fyrir að borga Uberinn báðar leiðir.

Eitthvað vorum við að hugsa um að hengja okkur á aðra úr hljómsveitinni en svo fórum við samt bara tvö út. Það var mökk gott veður, svona dagur sem manni þætti alveg ágætis sumardagur heima, um 15° og sól en smá gola.

Matur pantaður klukkan átta, klukkan var þarna ríflega fjögur og spurning um að láta eitthvað smá ofan í sig. Á Öllum nema einum (All Bar One) voru flottar ljósakrónur og svo fékkst þar Bumbubani. Nei afsakið Bumbu bali!

Löbbuðum niður á Prince’s Street, ég nennti ekki alveg að labba upp að kastala, um einn og hálfan kílómetra og slatta hækkun. Datt helst í hug að taka svona hop-on-hop-off útsýnisstrætó, þar sem við vorum ekki búin að óríentera okkur sérlega mikið, Jón reyndar tók svæðið aðeins út meðan ég var á æfingunni samt.

Það reyndist samt þrautin þyngri. Við sáum marga svoleiðis útsýnisvagna en fundum hvergi stoppustöð fyrir slíkan. Gúgull hjálpaði takmarkað, við reyndar sáum einn stopppunkt en þegar við komum á punktinn var ekkert merki og enginn vagn keyrði framhjá meðan við vorum þar. Svo við röltum okkur bara smá krókaleiðir til baka á hótelið. Okkur dettur helst í hug að þar sem er mjög mikil umferð þarna og þröngar götur sé hreinlega ekki leyfilegt fyrir útsýnisstrætóana að hafa stopppunkta þarna í miðbænum.

Smá myndir samt:

Hótel, barinn, (döh) smá hvíld og svo stímt af stað með hluta hópsins, hafði verið pantaður matur á fínu ítölsku veitingahúsi, fyrst fyrir átta og svo tíu og svo var boðið að hópurinn gæti fengið herbergi út af fyrir sig sem tæki 16 manns. Svo það var safnað bara þeim sem pantarar hittu fyrst, þar til herbergið væri fullt.

Snilldar matur og félagsskapur, auðvitað hefði verið gaman að hafa allan hópinn en við erum að ég held um fimmtíu svo það hefði aldrei verið viðlit. Besta arancini sem ég hef á ævi minni bragðað var þarna t.d. borið fram í forrétt.

Það þarf síðan enginn að reyna að segja mér annað en að þessi gyðja sé þarna að taka selfí!

Kom í ljós í lokin að við áttum síðan að borga 17 pund á mann fyrir lúxusinn að vera með herbergi út af fyrir okkur. Hefði kallað það rán um hábjartan dag nema það var víst komið myrkur! En ekki látum við það nú samt eyðileggja fyrir okkur kvöldið!

Tíu mínútna rölt til baka á hótelið, klára færslu dagsins sem ég byrjaði á milli æfingar og matar og svo bara sofa. Eða allavega leggjast á meltuna!

Já eða day wan. Það gúglast illa að þýða yfir í scots!

Og já semsagt. Sinfóníuhljómsveit áhugamanna er komin til Edinborgar til að spila tónleika ásamt hljómsveitinni Open Orchestra sem hér starfar. Þau komu til Íslands fyrir nokkru og spiluðu með okkur. Þetta átti allt að gerast fyrir fimm árum en það rakst eitthvað á grímur og ferðabann og hvaðveitég?

En hér erum við allavega núna. Fyrsti dagurinn ekki í miklar frásögur færandi og þó.

Finnur skutlaði út á völl og við kipptum Sverri óbóleikara sem býr á Grettisgötu með. Héldum að þar sem flugvélin fór klukkan tíu (reyndar klukkan tíu tíu þann tíunda tíunda, aldrei verið jafn auðvelt að muna brottfarartíma) myndi mesta traffíkin á vellinum vera búin og við geta gengið beint að öllu.

Uh.

Nei.

Ég hef aldrei vitað jafn mikið kraðak á vellinum, fimmfalt sikksakk í bag drop, svo vildi vélin ekki taka við töskunni okkar svo við þurftum að fara í innritun, sem betur fer engin röð þar, hefðum verið talsvert miklu fljótari að fara beint þangað. Svo laus við tösku, upp stigann og þar var þá röð sem hringaði sig framhjá rúllustiganum og lyftunni og stiganum. Hleypt inn í hollum til að fara í sjöfalda sikksakkið við öryggisleitina.

Vildi til að við vorum í þokkalegum tíma en við fórum samt bara beint út að hliði og rétt náðum að kaupa okkur vatnsflösku, skrælnuð eftir bið í röðunum. Foj.

Flugið var hins vegar fínt. Glaðlegur flugstjóri og fyrsta fluffa, mjög fín vél með óaðfinnanlegu skemmtikerfi (þarna inflight entertainment system) sem ég notaði reyndar ekkert nema vera með flugupplýsingarnar rúllandi. Já við Jón Lárus höfðum ekki fengið sæti saman, sitthvort bókunarnúmerið, hann hafði óvart verið skráður sem Stefánsdóttir í stað Stefánsson svo hann fékk nýjan farmiða (ekki okkar fararstjóra villa NB) og þegar ég loggaði okkur inn var bjánalega lítið af lausum sætum miðað við að ég gerði það rétt upp úr því að það væri hægt og útilokað að öll sætin væru þegar orðin bókuð. Alveg pottþétt til þess gert að fólk splæsti í að borga fyrir sæti. En þetta var nú útúrdúr. Flugupplýsingar mjög flott grafík

Var með bók og kláraði næstum í fluginu.

Lent í Glasgow, smá Kapteinn Kengúra en ekkert svo slæmt. Farangurinn skilaði sér fljótt og vel og okkur var lóðsað upp í rútu sem skyldi flytja okkur á hótelið okkar miðsvæðis í Edinborg.

Rútuferðin tók meiri tíma en flugferðin, þvílík umferð, þurfti að fara gegn um Glasgowborg og það tók nær klukkutíma. Hlömmuðum okkur fremst í rútuna, beint fyrir aftan bílstjórann sem auðvitað sat hægra megin og útsýnið var lengi vel sirka svona:

En komumst á hótelið fyrir rest, alveg ljómandi fínt.

Aðgangskortið er bókstaflega úr timbri! Það er listaverk fyrir ofan rúmið. Nei það er ekki hægt að snúa skífunni á símanum. Já þetta er ekki hornsófi heldur hornstóll og reyndar mjög svo þægilegur.

Smástund inni í herbergi en svo stímdum við Jón Lárus í stóra bókabúð sem við vorum búin að spotta. Hún reyndist gersamlega frábær. Það voru stigar meðfram hillum til að komast í efstu hillurnar og þarna var hreinlega allt til!

Stórhættuleg reyndar, við komum út með sex bækur!

Fínasta veður á leiðinni, smá gola samt.

Open Orchestra hafði planað hittinga á þremur mismunandi pöbbum þar sem það er ekki sérlega einfalt að koma 60 manns fyrir á einhverjum einum pöbb í miðborg. Fyrstu og aðrar fiðlur hittust á Royal Theatre Pub sem ég eiginlega samt skil ekki hvers vegna var ekki frátekin fyrir brassið miðað við hvernig skrautið utan á pöbbnum var:

en þarna enduðu semsagt heil ókjör af fiðluleikurum. Við sátum samt bara nokkur úr annarri fiðlu Íslendinganna saman við borð ásamt mökum svo við prívat og persónulega vorum lítið að mingla við Skotana. Vonandi meira á morgun og hinn.

Kvöldmatur, skoskur pöbbamatur. Og bjór. Miklu betra bjórúrval en á Írlandi, verður að segjast.

Eyrun á okkur fengu síðan feikinóg svo við röltum okkur bara aftur upp á hótel. Enduðum kvöldið með einum – uh reyndar tveimur drykkjum á hótelbarnum með góðu fólki.

Upp í rúm. Blogga og lesa

Síðasti heili dagurinn og mögulega lokabloggfærslan að sinni. Frjáls dagur með pylsuendarúsínu samt.

Sváfum yfir okkur! Vöknuðum ekki fyrr en 6:56 svo náðum ekki niður í morgunmat fyrr en kortér yfir sjö. Maggi morgunmatarfélagi var farinn að hafa áhyggjur af okkur. Djók.

Upp aftur í sturtu og klára bloggið sem ég hafði nánast sofnað yfir kvöldið áður og ekki gekk það. Klippti líka til minn eigin Sálm 116 og birti á samfélagsmiðlum. Fleira mun detta inn en ekki fyrr en eftir ferð þegar ég get unnið þetta almennilega og hlustað í góðum græjum til að velja tökur og svo vill væntanlega Lenka kórstjóri líka hafa eitthvað með að segja hvað geti birst á netinu.

Höfðum ætlað að fara aftur á Howth, eða Höfða sem við fórum lokadaginn í síðustu heimsókn til Dublin árði 2022, höfðum farið að skoða mjög skemmtilegan lítinn grasagarð með ótrúlega miklu úrvali af plöntum en ætluðum ekki þangað núna heldur að skoða kletta sem ættu að vera skemmtilegir. Og fá okkur besta fiskogfranskar í nágrenni Dublin (Howth er þekktur fyrir slíkt). En svo fórum við að skoða myndir frá þessum klettum og það eru til margfalt flottari klettar heima og þar sem það tæki klukkutíma hvora leið að komast á svæðið fannst okkur full vel í lagt að taka tíma í þetta á eina lausa deginum. Fisk og franskar gætum við bara fengið heima á Íslandi.

Mæltum okkur mót við Þorbjörn klukkan hálffjögur til að fara á Leprechaun safnið, nokkuð sem við höfðum sleppt þegar við vorum hér 2022.

Svo við röltum bara aðeins suður á bóginn. Stefndum á Dunnes stórverslunina, þar átti að vera matarbúð og við vorum að vonast til þess að það væri eitthvað delicatessen dæmi, langaði að tékka hvort við fengjum Kusmi te eða annað gott te en svo var þetta bara ósköp venjulegur súpermarkaður, í minna lagi meira að segja og ekkert spennandi te. Svo við bara fórum aftur út. Klukkan var rétt um hálftólf svo við stefndum á hádegismat. Það reyndist síðan ekkert sérlega mikið opið, veitingastaðir þarna í kring voru greinilega að vinna með að opna klukkan tólf eða jafnvel hálfeitt. Langaði í eitthvað austurlenskt, tælenskt, víetnamskt eða japanskt og gúgluðum slíka staði. Fundum nokkra en leist best á þennan:

Það var líka bara ansi hreint vel valið, gæti verið að þetta hafi verið besti matur ferðarinnar. Sérstaklega andapadthaið hans Jóns Lárusar, ég hugsa að það hafi verið besta pad thai sem við höfum smakkað. Öndin mín var samt líka mjög góð.

Unga konan sem var að ganga um beina reytti af sér brandarana við okkur og var í alla staði frábær. Nú þurfum við bara að koma aftur til að geta borðað þarna aftur.

Gersamlega pakksödd, upp á hótel í smá afslöppun fram til hálffjögur.

Fundum Þorbjörn á hótelbarnum að spjalla við kórgaura. Speglar í loftinu:

Leprechaun safnið eða búálfasafnið var í um 11 mínútna göngufjarlægð við hótelið. Við vorum að spá í það á leiðinni hvort væri hægt að endurheimta dótið sem búálfarnir láta alltaf hverfa heima hjá okkur. Sýningin reyndist síðan vera sögusýning ekki hlutasýning, byrjaði á hálfa tímanum svo við þurftum að hinkra í um 20 mínútur eftir að við komum og þar til sýning byrjaði.

Hún reyndist skemmtileg og heilmikil samsvörun með íslenskum sögum, til dæmis var ein slatti hliðstæð við Átján barna föður í álfheimum nema í stað löngu strýtunnar í litlu grýtunni sauð húsmóðirin sem tapaði barninu sínu í umskipting eggjaskurn í matinn handa fjölskyldunni. Það dugði til að búálfurinn sem var í stað barns varð ægilega hissa.

Sýningin varði í 50 mínútur svo okkur veitti ekkert af tímanum að koma okkur upp í The Church, afhelgaða kirkju sem er búið að breyta í veitingastað og bar. Sem betur fer var örstutt á milli en þegar við komum þangað var nánast allur hópurinn mættur á svæðið. Því já, pylsuendarúsínan fólst í því að við ætluðum öll að borða saman þar. Það var gríðarlega mikil stemning, fínn matur og auðvitað félagsskapur en alveg ógurlega heitt! Við JLS sátum alveg innst í salnum sem reyndist hið besta stúkusæti þegar bandið byrjaði að spila, gítarleikari og söngvari og svo að okkur sýndist rafmagnssekkjapípuleikari sem brá sér stundum á mismunandi flautur líka. Og svo komu tvö af þjónunum og dönsuðu riverdance með.

Gersamlega brilljant kvöld þó við hefðum þurft að taka ísmola úr ísfötunni sem rauðvínið var serverað í (nei ekki djók, allt of heitt til að bera fram rauðvín við stofuhita!) og kæla okkur niður með þeim.

Vorum alveg gersamlega búin á því svo við fórum beint upp í herbergi. Náttföt, blogg, sofa. Flug heim morguninn eftir svo ég efast um ferðabloggdag nema eitthvað þeim mun markverðara gerist. En annars, þar til næst! Edinborg í október!

Seinni tónleikadagur runninn upp. Þessir tónleikar voru ekki í Dublin heldur í Kilkenny, smábæ um 120 km í suðvestur frá höfuðstaðnum. Morgunninn svipaður og sá fyrri, sama gengið (við tvö og Maggi) mætt í morgunmat upp úr opnun, lítið nýtt þar. Alveg væri ég til að geta sofið örlítið betur út!

Upp og slaka eftir morgunmat og finna okkur til fyrir daginn. Ætluðum síðan að hittast klukkan 9:50 og rölta á móts við rútuna sem mátti ekki keyra Flotastræti enda strætið mjótt og steinlagt en ekki malbikað og hreint ekki ætlað fyrir þungaflutninga. Sem rúta með 57 Íslendingum óneitanlega er.

Stór blá rúta beið okkar við Crampton Quay. Héldum við. Þá var það bara hreint ekkert okkar rúta! Hún hvarf síðan fljótlega en við túristuðumst og vorum fyrir heimafólki og reyndar öðrum túristum með töskur á gangstéttinni við pikköppstaðinn í góða stund þar til rútan síðan loksins mætti á svæðið og við gátum lagt íann.

Frekar tíðindalítil ferð til Kilkenny og þangað komin áttum við tæpa tvo tíma þar til við kæmumst að æfa í kirkjunni. Hádegismatur var alveg málið. Við Jón og Þorbjörn skoðuðum ítalskan stað en semí hrökkluðumst frá út af 6-7 Michelin plöttum og matseðli með engum verðmerkingum. Næsti staður, afskaplega írskur með dökkum innréttingum og stórum bar með fullt af Guinnesskrönum hét merkilegt nokkuð Vinstri bakkinn (Rive Gauche) en ekki mikið franskt við hann. Fengum strax borð en svo bólaði ekkert á þjónustu, vorum við það að gefast upp en rétt í því kom þjónn og tók pantanirnar okkar og eftir það gekk allt eins og smurt. Ég leyfði mér einn lítinn Kilkenny bjór þrátt fyrir að vera að fara að syngja, svona þar sem við vorum jú í borginni þar sem hann er bruggaður. Held upp á þennan bjór, enda ansi góður. Gleymdi að taka mynd af matnum sem var annars eiginlega bara flottur þó það væru bara borgarar og álíka.

Þessi rakarastofa er í Kilkenny. Við fórum ekki í klippingu.

Kastalinn er flottur og ekki síður garðurinn fyrir neðan.

Ætluðum að finna þar bekk í skugga og eyða smá tíma en allir bekkirnir í garðinum voru kyrfilega í sólinni svo við fundum okkur kaffihús og við Þorbjörn fengum okkur vatn en Jón Lárus mátti bjór.

Þá var kominn tími á að finna tónleikastað. St. Canice’s Cathedral var málið, ansi hreint gömul steinkirkja. Takið eftir blóminu sem vex þarna lárétt út úr vegg.

Heitasti dagur ársins hingað til í Kilkenny, heitari en nokkur dagur árið áður svo fólk var pínu dasað. Æfðum þar af leiðandi ekki mikið til að nota ekki alla orkuna okkar áður en að tónleikum kæmi. Fengum frekar frumstætt rými til að skipta um föt og slaka. Svona var klósettið í kirkjunni:

klósettburstinn og ruslatunnan alveg út úr kú þarna! Reyndar áttum við helst ekki að nota þetta sett, það var aðstaða annars staðar í byggingunni, þetta þyldi til dæmis ekki sérlega vel þau þyngri af okkur.

Þá kom að konsertinum. Það var nærri full kirkja, örugglega allavega 150 manns að hlusta á okkur. Heilmikil stemning og ánægja, bæði okkar megin og ekki síður áheyrenda. Mér fannst ýmislegt ganga betur en daginn áður og hljómurinn var mjög fínn í kirkjunni. Ég hafði beðið Lenku leyfis að fá að stjórna Sálmi 116 eftir sjálfa mig á öðrum hvorum tónleikunum og ákváðum að það yrði á þessum. Ótrúlega gaman og kórinn svaraði hverri bendingu. Lagið eiginlega orðið partítækt!

Kallað eftir aukalagi og við dreifðum okkur um kirkjuna og sungum Smávini fagra eftir Jón Nordal. Einn kirkjugestur kom til mín að þakka fyrir mín lög og ég þurfti að skrifa niður hvar hann fyndi músíkina á streymisveitum.

Kórinn stillti sér upp fyrir myndatöku í kirkjunni:

Og þá vorum við komin í sumarfrí, sveimérþá. Lokakonsert annarinnar yfirstaðinn með glans.

Matur planaður. Kortérs ganga í góðviðrinu. Þessi brú var flott:

og staðurinn fínn, minnti svolítið á gamla fína staði í Reykjavík eins og Ömmu Lú á sínum tíma ef einhver man eftir því. Borðfélagar hin skemmtilegustu, ég snarklikkaði samt á að taka mynd af tveimur þeirra (sorrí Margrét og Haukur!) Hellingur sungið í partíinu, þarna sjást bæði Sissi og Lenka stjórna fjöldasöng. Anna Hafberg var ekki svona upptekin í símanum heldur var hún að syngja eftir nótum, held ég alveg bókað.

Rútan sótti okkur síðan og við héldum áfram að syngja og syngja, reyndar tók ég eitt stutt pöbb (já eða rútu)kviss sem Ása og Solla unnu. Ein spurninganna var svohljóðandi:
Nú spyr ég um orð. Orðið, sem er alíslenskt, var valið orð dagsins á Facebókarsíðu BBC tvö þann 11. apríl 2019. Orðið er talið lýsa alíslensku háttalagi og eins konar tómstund sem Íslendingar stunda, að því að virðist óháð veðri, nokkuð sem mörgum öðrum jarðarbúum þykir stórundarlegt. Athæfið nefnist svo orði, sem kampakátum kommentörum þótti líkjast nafni elsta sonar Elendils í Hringadróttinssögu, en báðir voru þeir konungar Gondors. Hvert er orðið?

Áður en kom að því að fara yfir svörin gerðist þetta:

Og orðið er auðvitað:

ÍSBÍLTÚR

Heim á hótel. Beint upp á herbergi. Sofnaði nánast út frá að reyna að klára blogg dagsins. Frábær dagur!

Dagur tvö af fimm. Ég vaknaði klukkan tæplega hálfsjö, Jón Lárus var þá búinn að vera vakandi frá fyrir klukkan sex og náttúrlega orðinn sársvangur. Ég neitaði samt harðlega að við héngjum á hurðarhúninum á morgunmatarsalnum þegar opnaði klukkan sjö. En niður vorum við komin, tja 07:05 eða svo. Maggi bassi líka mættur snemma en fleiri kórfélagar/viðhengi sýndu sig ekki meðan við vorum á svæðinu.

Ljómandi morgunmatur, fórum í english breakfast plús ég fékk mér sneið af írskri lifrarpylsu. Allt gott nema kartöflurnar. Litu vel út en neibb.

Upp og sturta og orðlur og hinkrað eftir að leggja af stað á tónleikastað. Mæting átti að vera þar klukkan 10:50 svo það var rölt af stað í góðum tíma, klukkan 10:15. Við hoppuðum í Tesco Express hinu megin við götuna frá hótelinu og keyptum okkur eitthvað smá til að borða milli æfingar og tónleika. Mættum svo genginu komnu á ferð. Hinar frábæru fararstýrur okkar, Harpa og Begga fremstar í för:

Auðvitað vorum við síðan ekkert 35 mínútur að ganga á staðinn heldur nær 15 mín og komumst ekkert inn í kirkjuna fyrr en klukkan ellefu svo við dreifðum okkur á nærliggjandi kaffihús og kýldum í okkur espressó eða álíka í smástund.

Svo inn. Þetta reyndist hinn fínasti tónleikastaður, passlega stór, passlega mjúkur hljómur, hvorki of stór né of lítill. Upphitun, Lenka kórstjóri í essinu sínu:

Tók slatta tíma að raða okkur upp fyrir æfinguna, þarna var ekki mikið pláss fyrir svona stóran kór. Heilmikið púsluspil að koma okkur öllum fyrir svo vel færi og við sæjum öll Lenku. Tókst á endanum og við fórum yfir nánast allt prógrammið. Erum farin að kunna þetta ansi hreint vel bara.

Pása til að hvíla þreytta fætur og raddir eftir æfingu, skipta um föt, það er að segja þau sem höfðu ekki leikið mormónatrúboða í svörtum galla og jafnvel með bakpoka í sól og 18° hita. Og borða eitthvað smotterí, við til dæmis Tescogóssið sem við höfðum reddað okkur um morguninn. Reitar ekki mynd. Fékk síðan leyfi til að fara með vídeóstatífið og símann minn upp á svalir í kirkjunni, Jón Lárus var á upptökunni, ekki í fyrsta sinn og bókað ekki það síðasta, getur enda titlað sig upptökustjóra Dómkórsins, eða Recording Engineer of the Reykjavík Cathedral Choir. Þyrfti að skella þessu í vinnustaðalistann sinn á facebook. Mætti halda að hann hafi verið að undirbúa sig þarna:

en hann var nú samt bara að leysa krossgátu meðan við vorum að hita okkur upp um morguninn.

Tónleikar tókust bara vel, slatta fleiri að hlusta á okkur en að syngja sem er alltaf betra. Ekki stappfull kirkja en mikil ánægja meðal tónleikagesta og þurftum að taka aukalag. Besta mál. Eitthvað af þessu mun væntanlega rata á jútjúb en varla fyrr en við komum heim. Síminn minn er enn að puða við að hlaða tónleikunum inn á ækládið á takmörkuðu neti hótelsins.

Eftir tónleika fannst okkur svo sannarlega að við værum búin að vinna okkur inn fyrir kollu af bjór og þó fleiri hefðu verið. Við nokkur nenntum samt ekki að leika mormónatrúboða lengur og fórum á hótelið til að skipta um föt og skila nótum og ég vídeóstatífinu. Slatti af liðinu ætlaði á pöbb sem var búið að spotta en svo var auðvitað allt fullt þar svo fólk dreifðist víðar og lengi dags var verið að senda live location og skiptast á staðsetningum og þvælast á milli plássa í sólinni. Við JLS og Þorbjörn fórum á Porterhouse barinn, settumst þar í skugga og fengum okkur bjór. A.

Veit ekki með bakkafulla læki en hér kemur önnur mynd af upptökustjóra kórsins, nú með uppáhalds bjórinn sinn, belgískan Rochefort 10, ekki rugla saman við fræga blámygluostinn, hann heitir Roquefort.

Svo langaði okkur svolítið til að færa okkur til og fara í sólina, helst á þakbar. Það er ekki jafn auðvelt að finna þakbar í Dublin og t.d. Lissabon. Fórum upp á tveim stöðum en annar var stappfullur, ekkert kósí og merktur sem reyksvæði, hinn aflokaður, lítil sól og heldur ekki kósí. Bættist aðeins í hópinn, Stína kórfélagi og hennar Jón voru með okkur þegar við rákum augun í að fólk virtist vera uppi á þaki, reyndist vera á Marks & Spencerbúðinni í göngugötunni. Við þangað.

Hefði það ekki verið fyrir að við vorum búin að leita svolítið lengi og að við vorum búin að ná með harmkvælum að kaupa okkur kokkteila í dósum hefðum við bakkað út. Útisvæðið var alveg hroðalegt. Mávaskítur á borðum, servéttur á gólfi, skásta borðið var með bollum og diskum, við svippuðum dótinu yfir á næsta borð, ég sótti servéttu og bleytti og við þurrkuðum af borðinu og lokuðum augunum fyrir borðunum í kring. Allavega sól í andlitið og dósakokkteilarnir voru ágætir alveg bara.

Stína og Jónennar:

og þessi gaur sat við – nei á næsta borði:

Ekki nóg með þetta heldur vorum við rétt sest þegar starfsmaður kom út og tilkynnti að það yrði lokað eftir kortér!

Okkur var nú samt ekki sópað út fyrr en tæpum hálftíma síðar. Þá styttist í bókað borð hjá okkur á The Winding Stair, veitingahúsi sem við höfðum borðað á í fyrri ferð okkar hjóna til Dublin árið 2022. Náði samt að kaupa mér mjög írlandsgrænan kjól í Marks&Sparks áður en við rukum til að ná borðinu.

Höfðum ætlað að fara þangað fimm og pantað borð en eitthvað hafði það nú kvisast út og fullt af fleira fólki hafði náð að fá borð líka, bara besta mál. Toppstaður, frábær matur og þjónusta og fínheit.

Sátum þarna í góða stund, höfðum átt að eiga borðið í tvo tíma en var ekkert rekið eftir okkur sem betur fer. Ekki hægt að deila reikningnum svo við tókum þetta bara allt saman og reiknum út við tækifæri og rukkum gengið.

Upp á hótel. Setið smástund í lobbíinu með góðu fólki:

Upp og blogga og svo sofa. Ójá.

Og enn er lagt land undir fót, ekki langt síðan síðast en nú er Dómkórinn elskulegur mættur til Dublin í tónleika- og ekki síður skemmtiferð. Klukkan er innan við hálfníu og við Jón Lárus samt komin upp á ágætis hótelherbergi alveg búin á því eftir bara ansi hreint viðburðaríkan dag.

Jájá vaknað klukkan 3:20, Play flugið til Döbblin fór 6:40 og við vorum með inntékkaða tösku og reyndar er alveg blóðilla við að mæta ekki þessum fyrirskipuðu tveimur tímum fyrir flug, þrátt fyrir að vera búin að logga okkur inn daginn áður. Freyja hafði lofað að skutla okkur og vera svo á Njálsgötunni að passa hús og kött og bíl. Kipptum Þorbirni bróður með, hann var sjanghæjaður í túrinn þar sem tveir af bestu tenórunum okkar komust ekki með svo þá er leitað fanga hjá hjálparsveit kirkjukóra (les fjölskyldunni minni).

Mætt út á völl. Nokkrir ferðafélagar mættir, aðrir staðnir upp og farnir inn að hliði eins og gerist og gengur. Fólk kannski pínu syfjulegt enda óguðlegur tími.

Flugið ósköp tíðindalítið, pínu óróleiki um miðja vegu, hrikti alveg í vélinni og fólk beðið um að festa á sig beltin og halda kyrru fyrir í sætum. Öll samt alveg róleg yfir þessu.

Endalausir rangalar á Dublin flugvelli en öll fengum við síðan töskur og drösluðum þeim og sjálfum okkur upp í tvær rútur sem skyldu flytja hópinn á hótel Morgan sem er staðsett í Temple Bar hverfinu, semsagt djammkjarna Dublin. Héldum að við myndum mögulega keyra fram hjá Bonningtonhótelinu sem við gistum á síðast og er síðan orðið frægt að endemum þar sem þaðan hvarf Íslendingur og hefur ekki tangur né tetur frést af honum síðan. En nei, keyrt hraðbraut og komið að höfninni og þaðan meðfram Liffeyánni, yfir hana og á hótelið.

Ráðstefnuhús við Liffeybakka:

Áttum ekki að eiga inntékk á hótelið fyrr en klukkan þrjú en síðan var fullt af herbergjum samt orðið tilbúið svo við gátum komið töskum og öðru dóti fyrir, við Jón Lárus fengum ekki okkar herbergi alveg strax og fórum upp í herbergi til Þorbjarnar sem deildi því með Sissa snillingi og samtenór en vorum ekki búin að vera þar lengi þar til hringt var í mig, okkar herbergi líka til. Fínt að komast upp á herbergi smástund, pakka upp því sem þyrfti og slíkt.

Ætluðum að hittast klukkan eitt til að fara í skoðunarferð um borgina en smá tími til stefnu svo ekki var vit í nema skella í einn bjór. Samt ekki Guinness (allavega ekki þessi grúppa). Veðrið var dásemd:

Hótel. Safnast saman í anddyri, kattahjörðin sem svona 54 stykki kór-og-makar geta verið. Gekk nú samt alveg þokkalega að koma öllum nema reyndar einum sem fór of langt að St. Stephen’s Green garðinum, um kortérs labb, þar sem okkar biðu skoðunarrútur frá Vintage Tea Trips. Þetta var semsagt skoðunarferð með high tea platta:

Verulega skemmtilegt, gædinn okkar var frábær og fyndin, maturinn góður og við heyrðum helling sem við höfðum ekki vitað af þó við hefðum verið búin að fara í skoðunarferðir í Dublin áður.

Nokkrar myndir:

Á matarmyndir vantar scones með þessu clotted cream sem er þarna á plattanum, þær komu heitar seinna. Mjög fínar, eiginlega það besta af öllu settinu.

Að ferð lokinni splittaðist kattahjörðin í minni grúppur, við Jón Lárus og Halla vinkona mín röltum aðeins lengra og komum í garð sem heitir Iveagh Gardens. Hann liggur við hlið konserthússins í Dublin og við höfðum ætlað að skoða hann í fyrri ferð okkar til borgarinnar en náðist ekki svo ég var alveg ákveðin í að missa ekki af honum í þessari ferð. Reyndist líka vel þess virði, talsvert minni en garður heilags Stebba en nærri engir túristar og bráðfallegur. Rósagarður og foss og mjög fallegt minnismerki um fólk sem hafði látið lífið við að berjast fyrir mannréttindum. Sýnist minnismerkið vera frá 2020.

Heim á hótel, smá slaki en svo höfðum við ákveðið að fara og borða á Zizzi’s, þriðja skiptið mitt, fjórða Jóns, annað Þorbjarnar og svo kom Halla líka með í hennar fyrsta. Þriggja mínútna gangur eða svo. Samt fyrst smá fordrykkur lobbíistanna. Veit ekki alveg hvaða svipur er á bassanum þarna:

Viðurkennist að ég hef fengið betri mat á Zizzi’s, ég held ég haldi mig við pasta og/eða rísottó þegar ég borða þar í framtíðinni, öndin mín var alveg fín og líka hinir réttirnir en ekki alveg up to par af því sem við höfum fengið þar áður. Reitar eiginlega ekki mynd.

Eftir mat fórum við slatta krókaleiðir í átt að hótelinu, allar litlu mjóu hrikalega skemmtilegu djammgöturnar í Temple Bar hverfinu. Hápunkturinn band sem spilaði á götuhorni. Súsafónninn þarna er alveg málið. Hlustuðum á tvö lög:

Niður að Liffey, yfir göngubrú, til baka yfir næstu göngubrú (Ha’penny Bridge) gegn um undirgöng og lentum á Fleet Street rétt hjá hótelinu. Ból og eitt rauðvínsglas og já, blogg. Tónleikar biðu daginn eftir svo ekki var í boði að dýfa sér of djúpt í djammkistilinn.

Jæja, komin heim fyrir fjórum dögum og loksins gefst tímakorn til að klára. Því áttundi dagurinn á alveg skilið færslu, oft eru heimferðardagarnir bara vakna, pakka, flugvöllur og heim en þessi var nú alveg gott betur en það.

Maginn var ekki alveg farinn að haga sér enn (og tók reyndar alveg 2-3 daga í viðbót til að verða alveg eins og hann átti að sér að vera). Var samt betri en daginn áður, sem betur fer. Hundglatað að klára ferðina á pest en Pollýannan í meðvirknikastinu hugsaði nú samt, ef þetta hefði verið helgarferð þá hefði verið enn verra að taka tvo daga af magapest. Þetta voru allavega átta dagar hjá okkur.

Og dagurinn var hreint ekki ónýtur, langt frá því.

Engin morgunmatarmynd því bæði var lystin ekki upp á margar sardínur og svo áttum við smá mat, skinku og ost og flögur svo við ákváðum að hugsa í núll matarsóun og klára þetta frekar en að henda, ásamt því að spara að kaupa morgunmat sem okkur langaði ekkert sérlega í.

Nýttum morguninn á hótelinu eins og við gátum, átti að skila herberginu klukkan tólf og við vissum sem var að það væri talsverð stund sem við ættum engan stað til að koma inn á, flugið var seint um kvöldið. Svo upp úr hálftólf töltum við niður í lobbí, skráðum okkur út, borguðum fyrir míníbarinn, vatnsflöskurnar tvær og litlu kókina sem reddaði mér í pestinni daginn áður. Og tvisvar morgunmat. Var fínt að hafa ekki fest morgunmatinn á hótelinu alla ferðina því hann var alveg frekar dýr, 16 evrur á hvort okkar. Fínn en kannski ekki alveg svo fínn.

Fengum að geyma töskuna (fjúkk) og svo var það bara að flakka um.

Byrjuðum á að rölta á staðinn sem Hallveig systir benti okkur á. Hann var örstutt frá hótelinu, bæði í loftlínu og götu en hressileg hækkun upp brekku. Stigaformið sagði til sín og þetta var ekkert mál. Þar reyndist síðan ekki búið að opna, 10 mín í það svo við fórum upp á torgið fyrir ofan, fundum okkur bekk og tylltum okkur þar til yrði opnað.

Aftur á staðinn. Bent á að þau tækju ekki kort. Ég alveg, æ Jóóón, meikar þú að fara í hraðbanka? sem hann og gerði, þessi elska ❤

Flott ljósakróna á staðnum. Til vinstri glittir í matseðilinn. Nei engir prentaðir, bara komið með stóra krítartöflu fyrir fólk og allt þulið upp af seðli.

Maginn sagði ákveðið nei við sjávarréttum, reyndar mikil synd því ég er viss um að margir þeirra hefðu hljómað ansi hreint vel. Til dæmis nýopnuðu ostrurnar sem voru efst á lista, við höfðum einmitt hugsað okkur að fá okkur ostrur ef slíkar byðust einhvers staðar. Mundi eftir að nefna kóríanderinn í þetta skiptið.

Enduðum bæði í kjötréttum, ég pantaði mér kálfatungur og Jón grísakinnar á steiktu brauði, hvorttveggja kom svo til að deila. Mjög fínt. Brauð og smjör var þarna líka alveg ágætt en hef samt alveg prófað betra, smjörið var æði en brauðið var eiginlega bara normalbrauð með smá anís.

Teygðum tímann eins og við gátum, sem reyndist síðan þema dagsins.

Aftur á torgið. Höfðum hugsað okkur að taka tiktokbíl (ok djók, tuktukbíl) og fara í hverfi sem við höfðum lítið heimsótt fyrir utan kastalaferðina á þriðja degi. Fundum okkur ægilega almennilegan tuktukkara sem bauð hálftíma eða klukkutíma ferð og við tókum auðvitað klukkutímann, teygja tímann munið þið.

Þetta reyndist hin besta skemmtun. Maginn tók reyndar stundum kipp þegar tuktukinn, sem er jú væntanlega ekki með bestu dempara í heimi, lenti á ójöfnu í götunni en það var nú ekki oft.
Hér er innan úr rómverskum rústum með öllu nýrri flísum í bakgrunni:

í þessari kirkju gifti ótætið hann Kristófer Kólumbus sig:

Fyrsta miradoura dagsins:

og þetta var alveg voðalega krúttlegur funiculo (brekkukláfur) Fórum samt ekki í hann enda beið tuktukkarinn okkar eftir okkur.

Áfram, áfram. Sagt frá hinu og þessu sem margt fór framhjá hálfheyrnarlausa tónskáldinu en svo komum við á næstu miradouru. Dásemdar útsýni að kastalanum:

Þessi var við stóra kirkju, fórum inn í hana og skoðuðum ýmislegt. Mjög flott föstusýning í salarkynnum fullum af flísaveggjum:

og hér við með flott útsýni niður eina brekkuna:

Tuktukstjórinn vildi endilega taka myndir af okkur í farartækinu og um að gera að leyfa honum það:

Þessi nýlegi veggur var geggjaður!

Enn ein miradouran og kannski sú allra flottasta. Það var hægt að fara þarna niður tröppur og í garð þar sem væri besta útsýni Lissabon til að njóta sólsetursins. Fullseint fyrir okkur því þetta var jú lokadagurinn.

Alveg magnað að við vorum búin að fara í fjórar miradourur, þar af tvær austan megin, í eða nálægt hverfinu sem við vorum í, í þessum túr en hann fór með okkur í þrjár og við höfðum enga þeirra heimsótt. Svo við náðum sjö útsýnispöllum/stöðum. Sem er eiginlega bara það skemmtilegasta við borgina.

Túrinn að klárast, hafði alveg tekið einn og hálfan tíma, tukstjórinn sagði að eiginlega tæki hann 120 evrur fyrir einn og hálfan en vildi samt alveg leyfa okkur velja því við bókuðum klukkutíma fyrir hundrað. En túrinn var góður og mikil umferð (sem var ekki honum að kenna) og við tímdum alveg að bæta 20 evrunum við. Hann glaður. Ég skannaði hjá honum kontaktupplýsingar og ætlaði að skrifa tripadvisor um þessa fínu ferð en svo finn ég hvergi hvað varð af þessum qr kóða í símanum mínum!

Droppaði okkur hjá torgi með flottum gosbrunnum:

en voðalega fáum (les engum) sólhífum og drykkjum. Það þurfti að bæta úr því. Reyndar fyrst fórum við aftur á bruggpöbbinn til að smakka flight af bjórum staðarins. Maðurinn minn í essinu sínu:

enda hans magi í betra ástandi en minn. Ég fékk mér vatn…

Var samt alveg að skríða saman sko, því þegar við fórum út af bjórfluginu pantaði ég svona:

Eini svona desertlúxusinn í annars mikilli lúxusferð. Skiptum í miðju, þegar ég var búin með hálfan piparmyntuísinn minn með mini oreos og nutellaklösum tók Jón við honum og ég kláraði hans vanillujarðarberjakrókantmeðpínulitlasmartísinu.

Tíminn teygður og togaður eins og áður.

Byrjað að mjaka sér í átt að hótelinu. Niður Árórugötu í átt að Viðskiptatorgi. Samt enn fullsnemmt svo eitt stopp í viðbót undir sólhlíf. Eiginlega var þetta alveg fullkomið því þetta var akkúrat það sem mig hafði dreymt um, tja, síðan Frakklandsferðin sumarið áður datt uppfyrir út af dottlu. Að rölta um í rólegheitunum og setjast svo með rósavínsglas, já eða vinho verde undir sólhlíf í passlega miklum hita til að þurfa ekki að vera í jakkanum en vera samt ekki að bráðna.

Rósavín og rautt var það í þetta skiptið og við lögðum meira að segja í að deila einni paellupönnu með smokkfiskbleki.

Reyndist gersamlega feikinógur matur, bæði í litlu matarlystina og jú, eftir stóran ísrétt þremur kortérum fyrr.

Reikningur, þjónninn tilkynnti okkur að þjónusta væri ekki innifalin, það hafði ekki komið fram á seðlinum og það hreinlega á ekki að láta undan slíku hér í Evrópu. Plís ekki fara að verða eins og í BNA með þessa fáránlegu tips (ó)menningu. Skildum eftir klink úr vösunum samt en ekkert að bæta við einhverjum 15%, hvað þá upp undir 30% eins og er farið að tíðkast vestanhafs. Sem meikar engan sens.

Var nærri búin að gleyma jakkanum mínum á stólbakinu, rétt fattaði þegar við vorum komin 10 metra frá. Hefði orðið fúl.

Þá var kominn tími á hótelið að pikka upp töskuna. Settumst í litla krúttlega lobbíið, fékk að henda símanum mínum í hleðslu í hálftíma, skipti um föt og slökuðum og báðum síðan afgreiðsluna um að kalla á leigubíl fyrir okkur. Höfðum reyndar ætlað okkur að taka metró út á völl og koma við á metróstöð þar sem voru listaverk eftir Hundertwasser, myndlistarmann sem er í miklu uppáhaldi Jóns Lárusar en tilhugsunin um að væflast með tösku í eftirdragi og aðra á bakinu niður á lestarstöð, kaupa miða, bíða eftir lestinni, inn í troðna lest, út á þarnæstu stöð til að skipta um leið, finna hina línuna, aðra troðfulla lest og standa éveitekkihvaðlengi til að komast á Hundraðvatnastöðina, skoða hana, aftur í sömu lest og upp á flugvöll óx mér fullmikið í augum eins og staðan var svo leigari varð úr. Hundertwasserstöðin fer ekki neitt.

Flugstöðin ólíkt fínni á leið út en inn. Spes. En keyptum ekkert nema sitthvorn bjórinn, ég pínulítinn (20 cl) og Jón heldur stærri en gat alls ekki klárað hann. Stutt í hliðið, við þangað, nánast beint út í vél. Steinsofnuðum bæði og sváfum megnið af fluginu. Enda alveg dauð eftir daginn, flugið var 22:25 og var á tíma. 13 tímum síðar var síðan kaos á flugvellinum vegna rafmagnsleysis um allan Íberíuskagann. En við sluppum við það sem betur fer.

Finnur, þessi elska, tók við okkur á flugvellinum. Talandi um lúxus.

Gott að koma heim. Alltaf gott að koma heim. Þarmeð endar þessi ferðasaga. Næst ætti að detta hér inn Dublinferð Dómkórs sem fyrirhuguð er í júní. Þeas. ef Play fer ekki á hausinn í millitíðinni. Þar til þá, takk fyrir lesturinn 🙂

Vorum búin að spotta veitingahús fyrir morgunmat bara aðeins ofar við götuna og stímdum þangað upp úr hálfníu. Var semsagt ekki sofið út í dag, allavega ekki sérlega lengi. Ég náði reyndar að sofa til hálfátta og þótti gott.

En það var ekki búið að opna á staðnum. Við ákváðum að ganga í áttina að Viðskiptatorgi en það reyndist ekki sérlega góð ákvörðun. Það er ekki á það treystandi hér í Lissabon að fara svona í general direction að einhverju. Frekar súr göngutúr um óspennandi götur og alls konar beygjur sem við þurftum að taka, fundum einn morgunmatarstað sem leit opinn út en þar inni var bara starfsfólk að borða sinn eigin morgunmat og neinei við opnum klukkan níu. Kortér í það ennþá.

Komumst samt á endanum á Árórugötu sem liggur frá Viðskiptatorgi og upp í bæ, ein aðal verslunargatan með einhverjum ósköpum af búðum og já, veitingahúsum. Settumst á eitt sem okkur leist vel á, minn morgunmatur var crépe með eggjum og beikoni, leit eiginlega svolítið út eins og Prúðuleikari:

Jón Lárus féll fyrir ristuðu brauði með reyktum laxi. Brauðið reyndist heilhveitibrauð og ekkert smjör með en á borðinu voru bréf með ólífuolíu og sinnepi og allskonar.

Ljómandi appelsínusafi, nýkreistur en tvöfaldi espressóinn var bara uppáhellt. Gæti verið að eins og fyrsta daginn sé tvöfaldur bara kaffi en einfaldur sé espressó, sýndist fólk vera að fá slíkan í litlum bollum. Enda vorum við spurð hvort við vildum mjólk í espressóinn okkar! 😮

Kveiktum á jarðarför páfa á youtube og fylgdumst með í dágóða stund. Falleg tónlist. Ég er alveg skíthrædd um að kardinálarnir velji nú einhvern massífan afturhaldssegg því þeim þótti Frans full framúrstefnulegur og skilningsríkur.

Kardinálar. Eru það ekki annars nálar sem eru notaðar í hjartaskurðaðgerðum?

Vorum búin að hugsa okkur að fara mögulega í siglingu þennan dag og röltum niður að á (lítur út fyrir að vera sjórinn, árósarnir eru gríðarlega breiðir þarna) en svo fór ég að finna fyrir einhverjum ónotum í maganum svo við fórum bara aftur á hótelið og hvíldum okkur fram að hádegi. Ekki nennti ég nú að hanga inni allan daginn þrátt fyrir þessi ónot en var ekki sérlega svöng samt.

Fórum út rétt undir hádegi og slaufuðum bátsferðinni, leist ekki á að fara í siglingu með einhvern mögulegan pestarfjanda. Svo við fórum á hönnunarsafnið í staðinn. Það stendur einmitt við nefnda Árórugötu, sem er 8-9 mínútna gang frá hótelinu okkar.

Keyptum okkur miða á bæði fastasýningarnar og þær tímabundnu. Það var pínu flókið að finna út úr því hvernig maður kæmist í salina þar sem það var líka hægt að kaupa bara annað hvort og þegar við fórum niður tröppurnar frá tímabundnu sýningunum á 3. og 4. hæð var ekki hægt að komast inn á hinar hæðirnar svo við þurftum að fara alveg niður og í aðra lyftu/stigagang. En þarna var margt mjög flott. Ekkert allt portúgalskt. Mikið af stólum:

(eins gott að þessi neðsti sé vel pússaður!)

þessi skápur var fyndinn:

og þessi var flottur:

Man ekki eftir að hafa séð svona víxlun á skúffum/skáp áður.

Tveggja manna regnhlíf:

þetta skilrúm alveg geggjað:

og svo voru einhver ókjör af kjólum:

Að loknu þessu var ég farin að geta hugsað mér að borða eitthvað létt. Jón vissi af bruggpöbb sem var þarna aðeins inni í landi, á flestum veitingahúsunum var bara hægt að velja um tvo mismunandi ljósa bjóra, hvorugan eitthvað sérstaka en ágæta samt. Það opnaði svo auðvitað ekkert fyrr en klukkan tvö og klukkan var bara rétt um eitt. Svo við fórum aðeins áfram og settumst á stað handan við hornið. Jón Lárus hafði ætlað sér að prófa grillaðar sardínur, mikinn þjóðarrétt og þarna var hægt að fá slíkar. Ég pantaði mér hins vegar bara melónu með hráskinku, eina sem ég gat hugsað mér og svo vatn og kók.

Melónan þarf ekki mynd en svona litu sardínurnar út. Fyrir og eftir:

Þvílíka beinahrúgan! Þetta var víst alveg bragðgott (mér leist ekkert á að smakka og fannst lyktin ekki góð, af svona brasaðri fiskifitu) en ótrúlega mikið vesen að borða.

Duttum síðan inn á bruggpöbbinn og Jón fékk þar uppáhaldsbjórinn sinn, Rochefort, belgískan Trappistabjór. Gæti verið að við kíkjum aftur á pöbbinn á morgun og tökum eina smakkröð á bjórana sem þau brugga sjálf. Sjáum til.

Röltum til baka á hótelið, höfðum ekki undan að neita veiðimönnum á Árórugötu og hliðargötum, bæði veitingahúsa og tuktukveiðimönnum.

Rákumst á Guðrúnu í Kokku og hennar mann skammt frá hótelinu okkar og hún þekkti fastakúnnana sína og heilsaði á ylhýra. Þetta var fyrsta íslenskan sem við höfðum heyrt alla ferðina. Þau voru til þess að gera nýkomin, öfugt við okkur sem förum heim á morgun. Óskuðum bara góðrar skemmtunar og þau góðrar heimferðar.

Í anddyrinu á hótelinu voru að vanda portúgölsku litlu kökurnar, pastel de nata og púrtvín fyrir gesti. Mjög næs. Vorum búin að fá okkur áður kökur en þetta var fyrsta skipti sem við þáðum púrtvín.

Svo varð dagurinn endasleppur því ég lagði mig og steinsofnaði og nú er ég alveg hundslöpp svo Jón Lárus fór út og keypti kjúklingalæri í kvöldmatinn (og ég gat borðað þau) en mér er skítkalt og skjálfandi undir sæng. Förum ekki meira út í kvöld víst. Ætla að rífa þetta úr mér fyrir fyrramálið, það er alveg ljóst! Tékkum okkur út klukkan tólf og þurfum að finna eitthvað við okkur að gera fram á kvöld, vélin fer ekki fyrr en upp úr tíu annað kvöld.

Vakti Jón Lárus tuttugu mínútur fyrir níu því við ætluðum að vera frekar snemma á ferðinni. Naumast sem maðurinn getur sofið! 😀 (ok einhvern tímann hefði okkur ekki þótt það að sofa til níu að sofa út!). Splæstum í morgunmat á hótelinu, svo upp og út eftir sturtu og þannig. Höfðum nefnilega virkjað Lissabonkortið okkar sem dugði í söfn og samgöngur klukkan hálfellefu þrem dögum fyrr og það dugði í nákvæmlega þrjá sólarhringa.

Náðum sporvagninum sem gekk upp að kastala. Það reyndist alveg óvart vera Sporvagn númer 28, sá sem fer bröttustu leiðirnar og túristar taka hann í hrönnum. Höfðum ætlað okkur að veiða ferð með honum svo þetta var skemmtileg tilviljun. Reyndar varð ég semí fúl því við fengum ekki sæti og þar sem ég stóð aftast í vagninum var járnstykki sem hafði losnað frá og mér tókst að rífa gat á græna kjólinn minn!

Út úr vagni hjá dómkirkjunni, fórum inn en það kostaði svo við bökkuðum út (kíkti og hef alveg séð flottari svo okkur þótti við ekki þurfa að fara inn). Þá tók við klifur auðvitað, upp að kastala. Svo var alveg mökk löng röð til að fá miða í kastalann og líka í kastalagarðinn og við hreinlega nenntum því ekki. Hefðum ekki farið inn í kastalann, kortið okkar var útrunnið en hefði hleypt okkur inn en hefðum samt þurft að standa í löngu röðinni. Svo við röltum bara aðeins um svæðið, vissum af miradouru (útsýnispalli) og stímdum þangað. Rétt við innganginn í hana var þessi fína búð og ég splæsti mér í nýjan sumarkjól svo ég þyrfti nú ekki að ganga um í rifna hörkjólnum mínum!

Útsýni út að á frá miradourunni:

Þá niður í bæ. Stefndum á að kíkja í grasagarð borgarinnar.

Duttum inn í lunda- nei sardínuflísabúð og keyptum okkur hitaplatta með sardínuflísum. Eitthvað túrista þarf man jú að kaupa og þetta vantaði okkur reyndar, korkplattarnir okkar heima höfðu dugað okkur í heil 35 ár og orðnir ansi lúnir. Svo þetta var ágætt bara! Ein kattaflís slæddist með.

Löbbuðum yfir eitt aðaltorgið. Góð sjónhverfing hvernig hellurnar eru lagðar þarna, lítur út eins og torgið gangi í bylgjum en er í raun slétt. Það er allt úti í rosalega flottri hellulögn í Lissabon, greinilega vel í lagt þar, mikil hefð og kunnátta. Kann vel við þetta.

Flottur gosbrunnur. Það eru nokkrir en margir þeirra eru vatnslausir. Ekki þessi:

Það var alveg góður göngutúr frá kastalasvæðinu að grasagarðinum. Höfðum ákveðið að setjast og fá okkur eitthvað smotterí sirka miðja vegu. Þar sem ég var að hamast að vinna í stigaforminu mínu, á leið upp einhverjar tröppurnar rak ég augun í veitingahús sem hét Útsýni að kastalanum. Snerum okkur við og passar, þarna var þetta fína útsýni að kastalanum, sem við höfðum eiginlega ekki náð að sjá neitt þegar við vorum alveg ofan í honum:

Settumst þar og pöntuðum okkur sitt hvorn tapasréttinn. Fínt bara nema minn var allur útataður í djöflaarfa sem ég þurfti að plokka af. Það er víst notaður mjög mikill kóríander í Portúgal, þetta var samt fyrsta skiptið sem ég fékk slíka sendingu á matinn minn! Líka á rækjunum hans Jóns Lárusar en mest samt á skelinni.

Ég og dressið:

Héldum áfram, upp tröppur, niður tröppur, upp brattar götur, niður brattar götur. Rak augun í matarmarkað, ákváðum að labba þar í gegn frekar en framhjá og hann reyndist þá vera við hliðina á flottustu miradourunni sem við höfðum hingað til séð. Það var gaman að ramba alveg óvart á hana!

Eini kötturinn sem við höfðum séð alla ferðina var þarna að sníkja mat af túristum. Fullt af hundum hins vegar, flestir lausir. Engar myndir af þeim samt. (samt alveg nokkrir flottir)

Þá vorum við alveg að detta í grasagarðinn. Kostaði inn þar líka, ég held ég hafi aldrei vitað aðgangseyri að grasagarði áður. En inn fórum við nú samt. Jón Lárus er með fuglaapp sem hann safnar í fuglum sem við höfum séð og heyrt í og þarna í grasagarðinum bættust við 10-11 fuglar sem við höfðum aldrei séð áður. Meðal annars tvær týpur af páfagaukum.

Og svo tré og jurtir auðvitað:

Undum okkur dágóða stund við fugla og plöntur og stíga og bekki. Rafhlaðan á símanum hans Jóns kveinkaði sér yfir að þurfa bæði að keyra fuglaappið og óríentasjón svo ég tók við að rata.

Vorum svo sem ekki orðin neitt ógurlega svöng en nánast við hliðina á garðinum var indverskt veitingahús sem Þorbjörn bróðir hafði dásamað. Við urðum að prófa og þar af leiðandi borða kvöldmatinn um hálffjögur annan daginn í röð. Við vorum að spá hvort við værum nokkuð að breytast í Norðmenn.

Römbuðum á veitingahúsið, ekki mikil hækkun þangað sem betur fór. Reyndist hinn fínasti indverski matur. Mundi Hildigunnur eftir að biðja um að sleppa kóríandernum? Neeeiiiii…

en maturinn var svo sterkur að ég fann ekki mikið bragð af honum og þurfti minna að plokka, bara stærstu arfablöðin.

Bæði þjónninn okkar og eigandinn voru alveg bit á því að við pöntuðum engin hrísgrjón með matnum, bara sitthvorn réttinn og skammt af naan. Það var líka fínt. Vorum hreinlega ekki nógu svöng fyrir hrúgu af grjónum. Maturinn hans Jóns var betri en minn og samt var minn mjög fínn. Ég dýfði naaninu mínu bara í sósuna hans megin, sem var yfrið næg.

Gott kaffi á eftir, einfaldur espresso borið fram í heitum bolla. Namm.

Ég var svo búin að nefna hvort við ættum jafnvel að taka bara bíl á hótelið, var orðin lúin í fótunum á öllu plampinu en við vissum reyndar sem væri að það væri nánast eingöngu niður í móti. Kíkti á símann minn og hann tilkynnti mér að það væri bara 20 mín gangur. Svo við röltum þetta bara og það passaði, nánast allt niður í móti.

Ógurlega gott að koma til baka á hótelið að vanda. Ætluðum að sjá til með hvort við myndum rölta eitthvað meira út um kvöldið en svo vorum við algerlega sammála um að það væri ofmetið og fórum bara í náttfötin og skriðum undir sæng. Og blogg og bók og smá tölvuleikur. Klukkan að verða hálfníu í skrifandi stundu og ég er alveg að detta út.

Dagur fimm. Sváfum út. Sko Jón Lárus svaf út, ég vaknaði klukkan sjö, hann rumskaði þá en sofnaði aftur, vaknaði aftur um áttaleytið og hélt hann væri alveg vaknaður en datt svo út enn og aftur og klukkan var að verða níu þegar hann rumskaði upp á nýtt. Við misstum næstum af morgunmatnum. Ég öfundaði hann alveg samt, hefði vel viljað sofa til níu!

Neidjók náttúrlega hægt að borða morgunmat fram til hádegis, fórum aftur á sama stað og daginn áður. Engin mynd. Ég held reyndar að ég hlífi ykkur bara alveg við matarmyndum í dag, svei mér þá.

Upp aftur, sturta og föt, verkefni dagsins var ferð til Sintra, lítils bæjar nálægt vesturströndinni þar sem einhver ósköp eru af höllum og köstulum, mjög vinsæll áfangastaður ferðamanna. Svona gullni hringurinn í Portúgal.

Þangað fór lest. Við tókum metró upp í miðbæ, röltum milli stöðva til að komast í lestina til Sintra. Bærinn virðist vera á Stórlissabonsvæðinu því strætómiðinn okkar opnaði fyrir okkur hliðið að lestinni (ok við vissum það reyndar alveg). En kom sér ágætlega. 40 mín lestarferð og stoppað á öllum krummaskuðum á leiðinni, meðal annars Benfica, þekkt fyrir eitt alsterkasta fótboltalið Portúgals. Lestin stappfull og við sátum afturábak í henni sem er alltaf pínu óþægilegra en betra en að þurfa að standa.

Lent í Sintra, út úr stöðinni og litum greinilega út eins og túristarnir sem við vorum. Vorum að óríentera okkur og þá náttúrlega greip okkur veiðimaður, ekki núna fyrir veitingahús heldur fyrir túr um svæðið. Var með alveg ágætis verð, ætlaði reyndar svo sannarlega að selja okkur lengsta túrinn sinn en sagði samt að við gætum auðvitað bara ákveðið þegar við værum búin með grunnferðina hvort við vildum lengja, fara á vestasta punkt Evrópu (Jón gerðist besserwisser og sagði: meinarðu ekki meginlands Evrópu? við erum sko frá Íslandi og ÞAR er vestasti punktur Evrópu), jújú auðvitað sagði gaurinn og hló, Portúgal á meira að segja eyjar sem eru vestar.

Við féllum bara fyrir þessu hjá honum, hann leiddi okkur yfir þar sem annar tók við okkur og var með okkur þennan dag. Sé smá eftir að hafa ekki tekið mynd af honum, hann var alveg frábær, hef reyndar setið í meiri lúxusbíl, þetta var frekar meðtekin Mazda 5. Héldum eiginlega þegar veiðimaðurinn var með öngulinn úti að við værum að fara í svona tuktuk farartæki en það reyndist semsagt ekki. Gerði ekkert til, ég hugsa við hefðum hristst meira í tuktuk bíl.

Allavega. Upp í aðalkastalann, Palácio da Pena. Þetta massífa sumarhús einhvers kóngsins, byggt á rústum klausturs uppi á fjallstoppi. Mig langar eiginlega varla að vita hvernig í ósköpunum var hægt að fara með allt efnið í hann þangað upp, löngu fyrir tíma bíla, hvað þá þyrla. Óendanlega margar ferðir með hestakerrunum. Við héldum að við hefðum tekið út allt fjallaklifrið daginn áður en þetta var enn meira. Skjótum á 250 metra hækkun í dag og 150 metra í gær. Ég hefði aldrei samþykkt að fara í einhverja fjallgönguútlandaferð, kannski eins gott að maður viti ekki betur! (ok við hefðum reyndar getað keypt far með strætó alla leið upp á háhæðina og þurft þá bara að klifra upp sem svarar tveimur til þremur hæðum en gædinn sagði að það væri eiginlega bara fyrir gamalt fólk! Og þá hefðum við misst af garðinum).

Kastalinn er ótrúleg blanda af stílum og efni en einhvern veginn mjög flottur samt.

Við keyptum okkur ekki inngang í sjálfan kastalann, bara garðinn og terrössuna í kring um kastalann. Útsýnið var ekkert slor:

sást út á haf og þarna á vestasta oddann. Ungur maður bað Jón um að taka mynd af honum og konunni hans og við gripum tækifærið og báðum um endurgoldinn greiða, sem var auðvitað sjálfsagt mál.

Niður aftur og þá ætluðum við að taka út garðinn. Gædinn hafði víst nefnt að það væri sniðugra að byrja á garðinum og fara síðan upp í turn en hvorugt okkar náði því svo við byrjuðum á turninum. Í dalverpi voru nokkur vötn sem okkur langaði að skoða. Á leiðinni sáum við þetta skrítna tré:

Vötnin voru síðan óttalegar tjarnir og ekki sérlega hreinar. Þessi var skást:

en þarna var samt heilmikið fuglalíf og plöntur. Í Sintra eru einhver lifandis ósköp af plöntutegundum, yfir 2000 tegundir alls staðar að úr heiminum, ég sá t.d. plöntur sem ég sá síðast (ekki sem stofublóm) í Ástralíu. Gædinn gaf lítið fyrir þegar ég fór að tala um invasive species.

Ástæðan fyrir því að við hefðum átt að byrja á garðinum kom í ljós þegar við ætluðum svo að hitta gædinn aftur hjá aðalinnganginum (þar sem við komum inn). Þangað var nefnilega ekkert alveg auðvelt að komast frá vatnasvæðinu. Það sárvantaði skilti til að vísa veginn, einhverjir staurar voru til að sýna hvar fólk væri og innganga og stíga, við sáum bara Útgang hjá vötnum, ég sendi gædinum sms til að spyrja hvort hann gæti sótt okkur þangað en hann hringdi til baka, uh já ég GET það auðvitað en það tekur mig klukkutíma að komast þangað! Þarna var nefnilega ekkert nema einstefnugötur og brjáluð umferð, þrátt fyrir að þarna mættu bara keyra rútur og leiðsögufólk með leyfi en engir einkabílar. Svo við sögðumst bara labba þetta. Ætti að taka um kortér eða svo. Okkur sýndist af kortinu á staurnum vera hægt að fara að útganginum og taka svo mjórri stíga að aðalinnganginum. En þegar til kom var sá stígur bara lokaður svo við neyddumst til að fara út úr garðinum og labba alla leið uppeftir að bílastæðinu við aðalinnganginn. Það var örugglega um 100 metra hækkun og ekki ætlað fyrir fótgangandi en það var eina sem var ekki skemmtilegt í ferðinni.

Sáum svo annan kastala og fleira á leiðinni aftur niður í miðbæ Sintra en fórum ekkert inn. Stoppuðum á veitingahúsi, vorum semsagt að borða hádegismatinn rétt undir fjögur. Yrði bæði hádegis- og kvöldmatur, ekki tók því að fara að borða einhverja mega máltíð eftir þetta.

Pöntuðum okkur bæði borgara og bjór. Vorum svo sannarlega búin að vinna okkur inn fyrir því.

Lofaði samt að það yrði engin mynd af mat svo stend við það. En fórum inn að borga og þetta fundust mér flottar tarínur:

Þreytan var farin að síga í okkur svo við ákváðum að vera ekkert að lengja ferðina um eitt slot og einn vestastaoddameginlandsevrópu enda hver þarf það þegar er búið að fara á Látrabjarg? Svo okkur var bara skutlað aftur á lestarstöðina, tókum út pening til að borga, fannst bara ekkert sérlega mikið að borga 80 evrur fyrir leiðsögumann og bíl alveg hálfan dag.

Lestin til baka, vorum næstum því búin að leggja af stað aftur í átt að Sintra því okkur fannst endilega vera ein stöð eftir þegar við komum á endastöðina, jú flestir (sýndist okkur, en það var víst allir) fóru út úr lestinni en inn streymdi fólk svo við héldum að það passaði að það væri ein stöð eftir. Kona í vagninum tók eftir að við værum að vandræðast eitthvað og sagði, hei þetta er endastöðin, nú er lestin að fara aftur til Sintra. Við alveg úff takk! náðum auðveldlega út úr vagninum, enda einhver bið eftir að hann færi af stað aftur, sem betur fór.

Komum við í búðinni til að kaupa okkur eitthvað smotterí til að eiga bara uppi á herbergi þar sem við ætluðum ekki út að borða neitt, snarbrjálað að gera í búðinni, röðin minnti helst á Costco rétt eftir opnun heima! en komumst á endanum út og upp á hótel. Met að fara í náttfötin og skríða upp í fyrir klukkan hálfátta. Frábær dagur.

Dagur fjegur, ferðin ríflega hálfnuð. Vöknuðum um sjöleytið og toguðum og teygðum tímann til ríflega hálfníu, fórum þá út að leita að morgunmat. Gengum framhjá stað gærdagsins, þar við hliðina var annar staður sem leit frekar svipað út, vorum ekki aalveg sannfærð, fórum framhjá honum og rákum inn nefið á tveimur öðrum, sá þriðji, sem okkur leist einna best á, opnaði greinilega ekki fyrr en klukkan níu. Til baka á staðinn við hliðina á vonbrigðum dagsins áður.

Þetta var eitthvað annað! Ljómandi samlokur, gott kaffi og nýkreistur appelsínusafi í mjög flottum glösum. Útsýnið sem blasti við mér (sko bak við bóndann, hann er alltaf jafn sætur!) var reyndar ekki spennandi en dugði að snúa mér 30 gráður og þá horfði ég út á sjó.

Aftur upp, Jón eitthvað smá skrítinn í maganum, náði að hvíla sig smá og bráði sem betur fer af honum. En það þýddi að við fórum ekkert út aftur fyrr en upp úr hádegi. Skutumst á lestarstöðina og keyptum okkur hádegismat, borðuðum á herberginu og fórum svo í leiðangur dagsins.

Planið var pallaleikfimi, hoppa á og hoppa af. Já túristarútur sko. Redduðum dagsmiða á netinu. Vissum ekki alveg hvar hún stoppaði en það hlyti að vera einhvers staðar nálægt lestarstöðinni. Sáum eina taka rúnt kring um torgið hjá stöðinni, hlupum sem betur fer ekki eftir henni því það var ekkert stopp þar og hún keyrði rakleitt hringinn og beygði svo í hina áttina. En svo rákum við augun í skiltið, þau eru ekki stór og akkúrat í því sem Jón Lárus hrifsaði kort til að fylgjast með leiðinni renndi hop-on-hop-off tveggjahæðastrætóinn að stöðinni. Við inn og upp á aðra hæð. Vel smurð af sólaráburði auðvitað, UV stuðullinn var hár.

Yfir ána Tejo teygði sig brú sem er eiginlega alveg eins og Gullna hliðið í San Francisco enda gerð af sama fyrirtæki. Hefði reyndar alveg mátt við málningarumferð, greinilega ekki jafn mikil rækt lögð við að mála hana eins og þá vestra.

Stoppuðum ekki að skoða sæferðasafnið:

en fórum hins vegar út til að kíkja á turninn fræga Torre de Belem. Dæmigerður portúgalskur arkítektúr og í honum er geymt siglingatækið sem er á portúgalska fánanum. Því miður var lokað inn í turninn, greinilega verið að byrja að gera hann upp, afgirt svæði fyrir ofan með helling af efni í stillansa og bíll merktur restauração við. Heppilega var samt ekki búið að setja stillansana upp. Verðum bara að koma aftur síðar til að fá að sjá tækið.

Smábátahöfnin með heldur hærri möstrum en er vaninn hér heima:

og landhelgisgæslan á svæðinu. Þrír stórir og verklegir mótorar aftan úr „skotti“

Aftur upp í hopprútuna, reyndar alveg góð bið eftir henni. Álpuðumst inn í rauða rútu frá öðru fyrirtæki sem reyndist Grey Line, skil ekkert hví hún var ekki grá!

Upp í bæ með rútunni og hoppuðum út á stað sem við ætluðum eiginlega að taka grænu línuna frá sama fyrirtæki en eftir eitt bjór- og pissustopp ásamt því að ég heimtaði að fá að kaupa bol sem ég sá í búðarglugga og gefa Jóni, fundum við út að sú græna fór ekki á staðinn sem okkur langaði að fara, sem var útsýnisstaður hátt uppi yfir geilina sem miðborgin stendur í. Jújú línan keyrði þar framhjá en það var ekkert stopp. Svo í staðinn fórum við í metró, útsýnisstaðurinn var síðan 600 metrar frá stöðinni. Google maps sagði okkur að það væri 12 mínútna gangur.

Ég held samt að Google maps hafi ekki tekið hækkunina með í útreikninginn:

En þetta skilaði sér í flottu útsýni:

Algjör dásemd. Svona þegar hjartslátturinn var kominn örlítið niður.

Vildi síðan til að metrólínan þangað uppeftir (ok næstum því þangað uppeftir) endaði einmitt á lestarstöðinni sem er 350-400 metra frá hótelinu. Við þangað. Sturta var í kortunum enda kófsveitt eftir gönguna í hitanum, sérstaklega upphækkunina.

Jón Lárus fór í nýja bolinn sinn:

Út í kvöldmat. Ætluðum í mathöllina rétt hjá, þar var svo mikill erill og há músík og ys og þys að við réðum hvorugt við það eftir daginn. Gamla settið! Svo við kíktum á pizzustað sem er rétt fyrir ofan hótelið. Fín pizza og kálfakjöt/rísottó, óspennandi lambrusco rosado. Kláruðum ekki lambruscoið. Enda færslu dagsins eins og hún byrjaði, á matarmynd. Svo hótel og náttföt.

Annar heili dagurinn. Aðalviðfangsefnið skyldi vera stórt safn með flísum. Hér er allt út í flísum, túristabúðirnar pakkaðar með flísadóti, hér eru semsagt ekki lundabúðir heldur flísabúðir. Já og sardínubúðir.

Ákváðum að borða ekki morgunmat á hótelinu heldur fara út á horn. Pöntuðum okkur bæði eggjakökur. Þær reyndust heil máltíð, bornar fram með frönskum, salati og heilum haug af hrísgrjónum. Vonandi matarlágpunktur ferðarinnar og ekki sérlega ódýr einu sinni. Og svo tók staðurinn ekki kort svo Jón þurfti að hlaupa í hraðbanka. Þið fáið sko enga mynd af þessu.

Röltum aðeins áfram og fundum markað og mathöll og mikið fleiri staði til að prófa morgunmat. Þokkalegasta kjörbúð á lestarstöðinni, tókum hana bara út en keyptum ekkert í þetta skipti. Á markaðnum var þessi líka fallega blómaútstilling:

Rétt aðeins upp á hótel aftur, læsa tölvuna niðri í tösku, ákváðum að geyma passana í töskunni frekar en að vera alltaf með þá á okkur, ef vera skyldi að bíræfnir töskuþjófar skæru af mér handtöskuna eða álíka. Setti í hólf innan á lokinu og fann þá símahleðslutækið sem ég hélt ég hefði gleymt í München í fyrra og þóttist vera búin að leita af mér allan grun í öllum hólfum og töskum. Ágætt bara.

Gengum út á torgið frá deginum áður til að taka strætó á safnið. Framhjá hótelinu okkar sem lítur svona út í sólinni:

Hittum akkúrat á strætó, virkjuðum Lissabonkortið okkar sem gengur í almenningssamgöngur og söfn og allskonar.

Safnið reyndist mjög skemmtilegt, alls konar útgáfur af flísum. Mikil áhrif frá Arabalöndum, þaðan kom þessi flísahefð en svo tóku Portúgalir auðvitað hefðina og gerðu að sinni eigin.

Það mátti ekki spila á píanóið þarna.

Skoðuðum Gúgulkort til að finna veitingastaði í nágrenninu, ekki um auðugan garð að gresja. Römbuðum inn á stað sem við hefðum bókað ekki farið á ef við hefðum verið meira miðsvæðis, mjög almennilegur þjónn/eigandi og alveg þokkalegur matur.

Rétt misstum af strætó til baka en sem betur fer þokkalega þéttar ferðir. Reynum að halda okkur sem mest í skugga, eitt af lyfjunum sem Jón Lárus þarf að taka gerir það að verkum að ef hann er of mikið í sólarljósi getur hann orðið blár á litinn! Við köllum það strumpalyfið. Hann bar reyndar á sig sólarvörn í morgun en betra að sleppa sólinni en að verða gráblár!

Fórum einni stoppustöð lengra en við eiginlega áttum að gera svo við röltum niður brekkuna, gott að vera á hóteli niðri við sjó (eða því sem næst).

Vorum búin að ákveða að við ætluðum að splæsa í eina góða flösku af púrtvíni til að taka með heim svo þegar við rákumst á stóra búð sem sérhæfði sig í slíku var upplagt að kíkja inn. Þar tók á móti okkur ægilega hress ung kona, væntanlega dóttir eiganda búðarinnar (allavega þegar hún var að segja okkur frá þá nefndi hún að pabbi hennar hefði keypt mikið af einhverjum árgangnum svo þau hefðu átt flöskur af honum lengur en flestar hinar búðirnar). Svakaleg sölukona og auðvitað fórum við ekkert út með bara eina flösku heldur þrjár, tvær púrtvín og eina litla líkjörsflösku sem hún sagði að væri alveg eins og týpísku portúgölsku litlu kökurnar nema bara fljótandi og með áfengi. Verður mjög spennandi að smakka.

Pabbinn örugglega þarna bakatil!

Eitthvað höfðum við verið að spá í að kíkja á grasagarðinn en fæturnir sögðu þetta vera bara gott af plampi. Svo upp á hótel, skila góssinu úr púrtvínsbúðinni og smá hvíld.

Jón Lárus steinsofnaði og hafði gott af því, meðan ég potaði bloggi á tölvuskjá.

Út í búð að kaupa eitthvað smotterí til að eiga á herberginu, smá ost, flögur og eina rósavín. Á leiðinni langaði okkur að setjast niður og fá okkur eitt freyðivínglas eða svo. Sáum kokkteilabar og keyptum okkur bæði caipirinha kokkteil. Var pínu kalt þar sem við sátum, ég var bara í þunnum kjól og leggings, Jón betur settur í jakkanum.

Á hótelinu er veitingastaður, japanskur, aðallega en ekki eingöngu sushi. Þangað var stímt. Ekki mikið að gera, ég reikna með að það sé svipað og á Spáni, Portúgalar borði ekki kvöldmat fyrr en í fyrsta lagi klukkan níu. Mjög flottur staður og maturinn var algerlega brill. Fengum amuse-bouche, gulrætur með rauðrófumæó, ég gæti trúað að við ættum eftir að herma eftir því einhvern tímann, sushiplatti sem við deildum, með betra sushi sem við höfum fengið og svo sitthvor desertinn. Ég átti ekki fræðilegan að klára minn, sítrónumousse með pistasíum og kökubrotum en Jón vann sinn eftir hetjulega baráttu, súkkulaðifondant með ískúlu á súkkulaðimylsnubeði.

Ákváðum að borga þetta bara á staðnum frekar en að láta skrifa á herbergið. Uppgötvaði hvað bankakerfið er lúmskt, fólk þarf að velja hvort það vilji uppgjör í evrum eða íslenskum, ég valdi samviskusamlega evrur en svo kom annar gluggi þar sem spurt var hvort ég samþykkti gengisskráninguna, sem ég og gerði en hefði ekki átt að gera því þá kom uppgjörið í krónum og það munaði bara alveg slatta á genginu. Urr. Þetta var líka fyrsta og vonandi síðasta skiptið hérna sem var reynt að sníkja af okkur þjórfé, hún reyndar sagði alveg ef við vildum ekki gefa slíkt þá bara ýta beint á græna takkann (það var default stillt á núll). Sem við gerðum.

En þetta var samt alveg mjög fínt kvöld. Upp og beint í náttfötin líkt og kvöldið áður. Planað að hlusta á svo sem einn hlaðvarpsþátt og svo bara sofa.

Þetta var rigningardagurinn. Sko vona ég! Spáin er betri strax frá morgundeginum en hver veit. 2018 vorum við í París með Dómkórnum og allan tímann lofaði spáin okkur hellirigningu en það var svikið alveg þar til við vorum komin út á völl að fara heim. Vonandi verður þetta ekki akkúrat öfugt í þetta skiptið.

Morgunmatur á hótelinu alveg ljómandi, vorum ekki með hann innifaldan því hann er ekkert ódýr (hótelið ekki heldur reyndar) svo við vildum ekki festa það að verða að borða þar fyrir 16 evrur hvort per dag. Sjáum til, getur vel verið að við notumst við það eitthvað aftur en það er samlokustaður úti á horni, hann verður bókað prófaður í fyrramálið.

Þessar pylsur voru afskaplega góðar reyndar, mjög fínt tómata- og laukjukk með.

Upp aftur, sturta og þorna og svo út. Var ekki rigning til að byrja með. Fundum þessa sardínubúð úti á horni:

Þarna voru til árgangar og allskonar! Sáum dós frá 1964, vorum að hugsa um að kaupa en veiiit ekki!

Vorum að pæla í að kíkja á söfn og fara líka og kaupa Lissabonkort sem dygði fyrir samgöngum og inngöngum í söfn og þannig, netverslunin vildi ekki leyfa Jóni Lárusi að kaupa kortið því hún gúteraði ekki að það gætu verið til símanúmer sem væru bara sjö stafir. Bað hann vinsamlegast fylla út alla átta stafina! (ok kannski er hægt að setja bara núll fyrir aftan og svo kæmi samt staðfestingin þegar kerfið væri búið að slá inn, þá virkuðu bara fyrstu sjö. Við vildum samt ekkert hætta á það). Svo við komum við í information á lestarstöðinni sem er bókstaflega beint fyrir neðan hótelið, alveg við ána. Keyptum þriggja daga kort en konan sem seldi okkur benti á að öll söfn væru lokuð í dag. Veit ekki hvort það er bara mánudagslokun eða hvort Portúgalir haldi upp á annan í páskum eins og við. Skiptir sosum ekki stóra málinu, næsta mánudag verðum við komin heim.

Gengum meðfram sjónum að Praça do Comércio. Á leiðinni var þetta listaverk:

og það er greinilega víðar en heima þar sem eru gerðar vörður úr grjóti. Þetta virtist samt reyndar ekki vera í óþökk staðarins neitt, var meira að segja maður þarna að vinna að viðhaldi litanna:

Svo komum við á torgið. Þar var (haldið ykkur nú fast) stytta af karli á hesti! Hissa?

Mér finnst þessi til vinstri flottari!

Gengum gegn um stóra bogann þarna. Þar tekur við Gústugata, Rua Augusta. Þarna vorum við búin að draga fram regnhlífarnar. Fyrst rigndi. Svo hellirigndi. Það lak í gegn um fínu gulu regnhlífina sem ég keypti mér í París! (ekki mikið samt sem betur fer).

Flúðum inn á veitingahús. Veiðimaðurinn (hlýtur það ekki að vera starfsheitið á þeim sem standa fyrir utan veitingahúsin til að reyna að veiða inn fólk) var orðinn alveg rennblautur greyið. Settumst inn og pöntuðum okkur vatn og vín og kolkrabbaplatta til að deila. Reyndist alveg afskaplega gott, hvort sem það var að þakka piri-piri núllstillingu bragðlaukanna daginn áður eða bara að það hafi verið svona gott. Hallast að hinu síðara.

Sátum þarna úti við glugga í góðu yfirlæti í dágóða stund, að vonast eftir því að það stytti upp. Það gerðist ekki strax. Á endanum nenntum við ekki að bíða lengur og fórum bara. Náttúran kallaði. Ég held ekki að ég hafi tekið myndir inni á klósetti á veitingastað áður en læsingin þarna var spes, maður renndi sjálfur lokunni til að læsa en eitthvað hefur væntanlega borið á því að fólk fattaði ekki að það gæti ekki dregið hana til baka til að opna aftur heldur þyrfti að ýta á takka. Jón sagði að lokan hefði verið öll skökk og skæld karlamegin. Og svo er þetta mjög spes litur á sápu sem ilmar af grænum eplum!

Mjög flott skreyting í loftinu:

Þarna ætla ég að kaupa mér köku einhvern daganna:

Jón var búinn að spotta eitthvað sem var merkt sem supermarket, ekki langt frá hótelinu okkar. Þurfti slatta hækkun upp í það, Lissabon er MJÖG hæðótt. Ég fíla tröppur betur en brekkur svo það var ágætt að það voru tröppur upp fyrsta hluta hækkunar. Þær lágu framhjá þessum turni sem er víst eftir lærling Eiffels:

Súpermarkaðurinn reyndist afskaplega lítil krambúð. Keyptum ekkert. Hótel, ekki búið að þrífa herbergið svo við hengdum bara Ekkitrufla miðann á hurðarhúninn og lögðum okkur. Enn smá þreyta í gangi eftir daginn áður. Steinsváfum í nærri tvo tíma (ég) og tvo og hálfan (Jón Lárus).

Aðeins út að árósum aftur, aðallega til að kaupa smá bjór til að eiga á hótelinu, slíkur fékkst ekki í litlu búðinni en við höfðum séð stand með slíkum. Skildum regnhlífarnar eftir því það virtist þurrt en svo fór auðvitað að rigna aftur. Ekki mikið sem betur fer.

Höfðum rekið augun í ramen stað á leiðinni niður Bröttugötu (ok götuna sem hótelið stóð við en hún hefði allavega vel getað heitið það). Stímdum þangað í kvöldmat. Fór lítið fyrir staðnum utanfrá en þegar inn var komið var hann gríðarlega flottur. Og ramenið var æði. Ekkert alveg útilokað að við förum þangað aftur, bara 150-200 metra frá hótelinu. Ég fékk mér tonkotsu ramen með black garlic, Jón svipað. Borðað með prjónum og ausu, ég held ekki að ég hafi borðað með svona ausu áður!

Búin á því bæði tvö. Við vorum nokkuð viss um að það væri ekki bannað með lögum í Portúgal að fara í náttfötin þó klukkan væri ekki orðin átta. Svo það var bara náttföt og ból og bækur og krossgátur.

Ferðablogg. Orðið svolítið síðan og alls konar skeð en nú má aftur. Venjulega þá er það sem við þurftum allranauðsynlegast að taka með passi-sími-veski, reyndar stytt niður í passi-sími en nú er það passi-sími-pillur. Nóg um það.

Okkar allrabesta fólk, Eyrún og Ástráður skutluðu okkur út á völl, þegar við kíktum í kaffi daginn áður og börmuðum okkur yfir að ekkert krakkanna næði að skutla okkur og við gætum neyðst til að styrkja Engeyinga (hrollur) með að taka rútuna, stökk ríkissáttasemjari til og bauðst til að skutla okkur bara. Og ég sem var aldeilis ekki að sníkja það með þessum kveinstöfum. Þáðum þetta auðvitað, svo eftir morgunútvarpsmessur páskadags í Dómkirkjunni renndu þau til okkar um eittleytið og brunuðu með okkur vestur í flugstöð.

Inntékk, tékk, gekk að óskum. Matur á Elda, frekar bragðlaus borgari og heldur betri kjúklingaborgari (reitaði ekki myndir) og Boli í Carlsbergglasi. Og að hlaða ipadinn svo ég gæti nú spilað í vélinni. Ákvað að splæsa mér í powerup fyrir nokkra dollara í leiknum mínum, þá myndi hann endast mér a) flugferðina eða b) þangað til batteríið í ipadinum kláraðist.

Út í vél. Hlið A5 í glænýja rándýra hlutanum af flugstöðinni. Varð hissa að þar væru ekki ranar, við þurftum að fara í strætó og klifra tröppur í vélina, ein af gömlu Max Boeing, keyrðum framhjá þremur nýjum og fínum Airbusvélum til að fara í jálkinn.

Stappfull vél, við vorum að vonast til að sæti D í röðinni okkar væri laust en þangað kom hin indælasta unga kona. Við náðum bæði að sofna í smástund, hefði mátt vera lengur. Batteríið í ipadinum kláraðist á undan páveröppunum. Annars svo sem ekkert í frásögur færandi.

Soldið fallegt sólarlag út um vélargluggann og yfir væng:

Lent á Vasco da Gama flugvellinum í Lissabon. Frekar óhrjálegur eitthvað og tók einn og hálfan óratíma að fá töskuna, vorum bara með eina. En kom á endanum. Fundum leigubílaröð, ekki fræðilegur að við orkuðum að fara að finna út úr einhverjum lestum eða strætóum og ekki datt okkur eitt andartak í hug að taka bílaleigubíl. Leigubílasístemið er svolítið sniðugt þarna á vellinum, bílarnir hafa ákveðin slot til að keyra inn í til að taka svo næsta í röðinni og hægt að keyra síðan beint út. Bílstjórinn okkar hinn almennilegasti, benti okkur á hin og þessi seværdigheder bæði í og fyrir utan Lissabon. Ekki að við næðum því svo sem öllu saman samt.

Hótelið reyndist mjög flott! Herbergið okkar stórfurðulegt í laginu, með alls konar nooks and crannies (sem býr til skemmtilegan spoonerisma ef því er snúið við). Litaþema blágrængrátt og hvítt.

Klukkan orðin einhver ósköp, við samt smá svöng, veitingahúsið við hótelið var búið að loka eldhúsinu en þjónninn gat bent okkur á að kíkja niður á Pink Street, alveg rétt við hótelið, þar væru margir staðir og bókað hægt að fá eitthvað ætilegt. Við þangað.

Þar var stuð. Hefðum reyndar getað lifað án fjögurra últra hávaðasamra unglinga frá BNA sem sátu á næsta borði. Þau fóru sem betur fór fljótlega en hvað er með að þurfa að garga þegar fólk er að tala saman?

Piri piri kjúklingur sem var reyndar ekki nærri jafngóður og hann leit út, ég fékk nærri bara bringubita og þeir voru þurrir og það var kóríander í sölsunni! sem betur fer var þetta græna á kjúklingnum samt bara steinselja. Frönskurnar fínar samt.

Sáum hótelið í hillingum. Þangað. Bólið. Skrifa blogg og fara svo að sofa.

Lokadagurinn. Byrjuðum (eftir venjulegt upphaf, morgunmatur og sturta, jaddajadda) á því að hittast klukkan níu í anddyrinu og veiða leigubíla til að fara í Titanic safnið, þar sem við áttum pantað klukkan 9:50. Gekk að óskum, komumst í tvo bíla því Sarah víólukennari ákvað að ganga frekar.

Safnið. Alveg brilljant. Þess virði að kíkja til Belfast þó ekki sé nema til að skoða það.

Þau ykkar sem nota Vinnustund eða aðrar tímaskráningar, mögulega stimpilklukkur, hér er forverinn:

Margir verkamannanna sem byggðu skipið komu frá fátækum heimilum þar sem var ekkert rafmagn, þorðu ekki að stíga inn í lyftuna og þá var eina leiðin að klifra upp þetta:

Fólkið vann í þvílíkum hávaða þarna, allan daginn, alla daga, fengu einnar viku sumarfrí og tvo daga um jól og páska. Takk verkalýðsfélög! væri ekki fyrir þau væri vinnutími svona ennþá.

Lúxusinn um borð var auðvitað töluverður, það er að segja fyrir fyrsta og að hluta til annars farrýmis farþega. Tók slatta af myndum en fer nú ekkert að birta mikið af þeim hér, þetta er jú þekkt saga og mikið verið fjallað um hana. Hér er samt matseðill lokakvöldsins á fyrsta farrými.

Sagan átakanleg og margt spilaði inn í að svo fór sem fór. Hér eru lokaskilaboð:

Eftir þetta var hert mjög á öllum alþjóðlegum öryggisreglum til sjós og margar þeirra reglna eru enn í gildi.

Gríðarlega áhrifarík og flott sýning.

Svipað og í gær er eitthvað hálf ankannalegt að skrifa um eitthvað venjulegt, eftir að hafa orðið fyrir svona miklum áhrifum. En ætla nú að gera það samt.

Komum út af safninu, höfðum týnt hinum og fannst við hafa tekið bara mjög góðan tíma og ekkert verið að flýta okkur í gegn. Hinkruðum í dágóða stund að okkur fannst en hugsuðum svo að þau hin hefðu væntanlega bara komið á undan okkur út, haldið að við værum farin því við vorum búin að segjast verða örugglega fljótari út, ég er ekkert sérlega mikil safnamanneskja almennt og er yfirleitt frekar fljót gegn um sýningar. Sendi sms á Mary, hún sá þau ekki, svo við bara veiddum bíl og fórum niður í bæ. Fengum okkur ansi hreint góðan borgara á Five Guys nema Jón Lárus var alveg gapandi á stærðinni á máltíðinni, risastór borgari, (sjálfgefið tvöfaldur en það kom hreint ekki fram á skiltinu þar sem við pöntuðum), við gátum hvorugt klárað okkar og þó við hefðum bara keypt einn skammt af frönskum fór örugglega helmingurinn af þeim í ruslið. Þvuh matarsóun! En góðir voru þeir!

Sms frá Mary þegar við vorum að byrja að borða. Þá voru þau að koma út af sýningunni…

Reyndar var svo allt í lagi að við fórum bara því þau hin settust inn á kaffihúsið á sýningarstað, nokkuð sem við Jón Lárus höfðum verið alveg sammála um að okkur langaði ekkert til að gera. Frekar á bandarísku keðjuna. Þarna vorum við búin að borða tvisvar írskan pöbbamat, einu sinni ítalskt, einu sinni portúgalskt og núna erkiKanamat. Allt fínt. Og einu sinni ógurlega óspennandi alþjóðlegan ekkertsérstaktborgara.

Göngutúr í grasagarð svæðisins þegar við vorum búin að borða. Það var líka gaman. Held að grasagarðurinn hafi verið eini staðurinn og tíminn í ferðinni þar sem við bæði hjónin opnuðum fyrir gagnareiki á símunum okkar í einu – ég til að nota plöntuappið og hann fuglaappið. Nördar, við? naaahhhh.

Stærsti rabarbari sem við höfum séð:

Pant þetta tré (ókei runna) í garðinn minn:

og þessi skjór var ekki feiminn:

Vorum semí rekin út úr hitabeltishúsinu því það voru að byrja tónleikar á svæðinu og garðinum lokað en ég náði að smella nokkrum myndum samt. Þessi uppáhalds:

Háskólabygging á leið heim á hótel

og þetta graff líka

Slökun fram að kvöldmat, kíktum aðeins upp í Observatory, 23. hæðina í einn kokkteil:

Kvöldmatur með genginu. Það hafði verið pantað fyrir okkur á Þyrstu geitinni, meiri írskan pöbbamat. Reyndar þegar við komum á staðinn kannaðist enginn við neina pöntun en þau gátu nú samt holað okkur niður (nokkuð sem við skildum samt ekki almennilega því það var alveg fullt af lausum borðum á pöbbnum og var það allan tímann sem við vorum þarna).

Hafði vit á að panta mér bara forrétt, það er greinilega nánast eins þarna og í BNA, stórir skammtar. Furðulegustu Buffalovængir sem ég hef smakkað, sósan á þeim var eins og pastasósa, alls ekki neitt lík neinum svona vængjum sem ég hef fengið. Buffalobúar fengju örugglega aðsvif! Þetta var ekkert vont, bara skrítið. Jón fékk sér brisket samloku sem átti að vera á rósmarínfocacciabrauði en það leit grunsamlega mikið út eins og hamborgarabrauð með smá lauk ofan á og það var ekkert rósmarínbragð. Ég „hjálpaði“ honum svo smá með frönskurnar, sem voru fínar. Gráðostasósan mín sem passaði engan veginn með vængjunum var alveg pottþétt með frönskunum, mjög góð reyndar.

Jón fór og ætlaði að borga fyrir okkur. En nei. We don’t split the bill. Ókeiiii, hann borgaði þá fyrir okkur öll níu, ég þarf síðan að rukka liðið þegar við komum heim. Fólkið ætlaði að fara að rétta okkur einhverja pundseðla en það var ekkert sniðugt, við áttum feikinóg af slíkum til að nota fram á næsta dag, jafnvel til að kaupa eitthvað í flugstöðinni (sem notar meira að segja evrur, ekki pund). Það kostar síðan að skipta og við vorum ekki til í að taka það á okkur, alveg nóg að þurfa að leggja út fyrir þessu.

Hótelið og við fórum í annað skiptið þennan dag upp í Observatory, nú með öllu genginu til að skála fyrir vel heppnaðri ferð.

Niður, pakkað í tösku, náttföt og blogg og svo ból. Vaknað 6:15 í fyrramálið til að koma okkur í flug. Ferðabloggi lokið að sinni.

Þá var komið að aðal vinnu/námsdeginum. Ferðinni var heitið örlítið í suðvesturátt, heimsókn til Suzukikennara sem var með ungbarnahóptíma. Engar myndir, það má ekki en þetta var gersamlega frábært. Börnin voru frá eins upp í þriggja ára gömul og það sem kennarinn hafði gott vald á tímanum, í heilan klukkutíma í senn datt ekki athygli eða fókus út augnablik hjá börnunum! Ég væri alveg til í að læra meira um þessa nálgun á kennslu og ein okkar sagði að ef hún væri að byrja að kenna núna færi hún alveg pottþétt á námskeið hjá írska kennaranum.

Við ætluðum að taka strætó. Það gekk vægast sagt ekki vel. Leit ágætlega út, stoppustöð stutt frá og ljósaskilti með hvenær næsti strætó, 9a sem við ætluðum að taka, kæmi eftir 9 mínútur. Allt í góðu. Svo leið tíminn á ljósaskiltinu einhvern veginn talsvert hægar en á símunum okkar, merkilegt nokk. Næsti vagn, 9b, var tímasettur 12 mínútum síðar og það minnkaði og minnkaði bilið milli þeirra. Svo kom staðan due á 9a, ókei væri alveg að koma semsagt. En nei. Hann bara kom ekkert og svo hvarf hann alveg og birtist fyrir neðan hinn: 9a 13 mínútur. Umm nei! Leigubílaröð hinu megin við götuna. Við þangað! Svo var ekkert einu sinni dýrt að taka leigara.

Þetta var svolítið frameftir degi. Við Jón Lárus kíktum síðan í eina vínbúð eins og okkar er von og vísa og keyptum smá til að dröslast með heim á fimmtudaginn. Samt ekki þessar risastóru súkkulaðistykkjaflöskur:

Seinnipartinn var farið í Black Taxi túr og fengum fræðslu um The Troubles, meira á dýptina en daginn áður. Það var alveg magnað hvað þetta hefur verið skelfilegur tími. Lýst fyrir okkur hvernig hundrað lögreglumenn, mótmælendamegin í lífinu réðust inn í langa húsalengju kaþólikka, kveiktu í og skutu alla sem voru ekki nógu fljótir að forða sér, til dæmis einn fimmtán ára ungling sem var að hjálpa mömmu sinni því hún var fótbrotin og gat ekki hlaupið í burtu.

Óneitanlega er hægt að líkja þessu saman við skelfinguna í Palestínu. Þegar er búið að koma inn í hausinn á hóp af fólki að annar hópur sé réttdræpur og ekki mennskur.

Tveir bílstjórar/fararstjórar fóru með okkur níu, báðir auðvitað mjög fróðir um málið en okkur þótti merkilegt að annar þeirra á bróður sem er einn helsti veggmálari (ekki graff heldur murals) svæðisins og á mjög mörg verk. Nokkur sem sýna skelfinguna á sínum tíma en svo gerði hann langan vegg af verkum til stuðnings Palestínufólki.

Það sem er eiginlega svakalegast er að það er enn ansi grunnt á því góða milli hópanna. Við héldum að það væri bara allt orðið gott en eins og sést á myndunum hér fyrir ofan eru enn í raun víggirðingar, ógurlega langur og mjöööög hár veggur og upp við hann kaþólskuhverfismegin eru húsin girt af og garðarnir með grindum fyrir ofan því það lenda enn sendingar, steinar, golfkúlur stundum þarna yfir. Þetta er svo óskiljanlegt!

Heimsóttum mjög fallega klausturkirkju sem kaþólikkarnir höfðu alltaf varið eins og þeir mögulega gátu:

og að lokum þekktasta muralmyndin, þingmaður sem lést í hungurverkfalli. Þessa mynd málaði bróðir leiðsögumannsins og hann þarf alltaf að vera að laga hana því alltaf af og til koma mótmælendur og henda á hana sýru eða álíka Gædinn, bróðir málarans stendur fyrir framan.

Ótrúleg upplifun.

Heim á hótel. Höfðum rekið augun í Nando’s stað á leiðinni. Vel þegið að kíkja þangað.

Smá hvíld á hótelherberginu og svo hittust 5 af okkur í hótelanddyrinu til að taka bíl í leikhúsið, Lyric Theater var stefnan. Hin fjögur höfðu ákveðið að ganga. Mary hafði beðið lobbíið panta bíl fyrir okkur fimm klukkan 10 mínútur fyrir sjö, sýningin hálfátta. Það gekk álíka vel og strætóinn fyrr um daginn, enginn bíll! Bað um að yrði hringt aftur og klukkan 19:05 komu tveir bílar sem skutluðu okkur sem leið lá í leikhúsið.

Leikritið heitir The Pillowman og er alveg merkilega magnað. Mætti vel henda upp í leikhúsunum heima. Ég ætla sosum ekkert að fara að lýsa því hér en það á eftir að sitja í mér lengi vel hugsa ég.

Útsýnið út um glugga á leikhúsinu:

og hópurinn. Ewa alveg ægilega hreyfð, því miður tók ég bara eina af henni og Steingrími.

Heim á hótel, engir leigubílar fyrir utan leikhúsið en við veiddum bíl þegar við komum upp á aðeins stærri umferðargötu.

Ból og blogg. Styttist í ferðinni, bara einn dagur eftir fyrir utan heimferðardaginn.

Mánudagur. Bank Holiday í Bretlandi en heilmikið prógramm hjá okkur, allur dagurinn undir.

Vöknuðum klukkan sjö, sturta og morgunmatur, hvorttveggja fínt og ekki til sérstakrar frásagnar. Frétti samt reyndar síðar um daginn að við hefðum átt að fá okkur hafragraut með rjóma og viskíi. Ég er mjööög lítið hrifin af hafragraut svo ég skoðaði það borð ekkert sérstaklega. Kannski tékkum við á þessu í fyrramálið. (samt ekkert alveg handviss).

Klukkan níu stímdum við síðan aftur niður í lobbí og upp í litlu rútuna með skemmtilega bílstjóranum sem sótti okkur á völlinn daginn áður, hann var með okkur þennan dag líka. Skoðunarferð til merkilegra staða á nyrsta hluta Norður-Írlands var málið.

Jón Lárus var hissa á því hvað við ættum að taka langan tíma í að koma okkur þarna norður eftir en svo kom í ljós að það var keyrt meðfram ströndinni, útsýnisleiðina og reyndar fór Brian bílstjóri með okkur fyrst um Vesenhverfi Belfast og sagði okkur svolítið frá The Troubles eins og þau kalla allan þennan skelfilega tíma þar sem tveir kristnir söfnuðir bárust á banaspjótum (já ég veit þetta er ansi mikil einföldun en það var nú samt bara þannig, því miður). Ég tala örugglega aðeins meira um það í næsta dags bloggi því við förum í annan og dýpri túr um það.

Hér er samt mynd af gamla dómshúsinu, þar sem fólk var dæmt og svo þótti ekki óhætt að fara út með það til að flytja í fangelsið hinu megin við götuna þannig að það voru grafin göng milli húsanna í staðinn.
Takið eftir runnunum sem vaxa upp úr þakinu. Þetta dómshús var víst selt fyrir eitt pund fyrir nokkrum árum og átti að breyta í hótel en það gerðist síðan ekki, væntanlega of dýrt að gera húsið upp:

En semsagt scenic route upp með austurströndinni. Ógurlega fallegt og reyndar minnti um margt á Ísland bara ef við værum örlítið grænni. Fengum fræðslu um eina helstu hetju Íra í seinni heimsstyrjöldinni, Paddy að nafni. Draugar fortíðar hafa fjallað um hann ef ég man rétt enda var Paddy bréfdúfa.

Mjög krúttleg höfn:

Þá var farið til staðar sem heitir Giant’s Causeway. Þar bjó samkvæmt þjóðsögum risi, Fionn mac Cumhail sem átti í erjum við annan slíkan Skotlandsmegin, Benandonner. Þeir vildu gera út um sín mál og byrjuðu báðir að leggja landbrú yfir sundið hvor sínu megin. Sagan sem Brian sagði okkur var þannig að Fionn (Finnur) ætlaði yfir að vaða í Benandonner en sá hann síðan álengdar og sá að hann var mjög stór. Fionn leist ekkert á blikuna, flúði til baka og sagði konunni sinni henni Sadhbh að hann hefði ekkert roð í þann skoska. Sadhbh, fljót að hugsa, sagði bónda sínum að troða sér ofan í vöggu, skellti á hann nátthúfu og dúsu og þegar Benandonner óð inn að leita að Fionni sagði Sadhbh að því miður væri bóndi sinn ekki heima en Ben skyldi endilega tylla sér og hinkra, bara passa að vekja ekki ungbarnið. Ben leit á vögguna og rak í rogastans, leist lítið á hvernig pabbinn væri ef barnið væri af þessari stærð. Rauk út og yfir aftur og skemmdi landbrúna eftir sér.

Það er víst sambærileg svona steinamyndun Skotlandsmegin hjá Fingalshelli, nokkuð sem spilar alveg áreiðanlega inn í þjóðsöguna. Væntanlega sama sprungusvæði.

Hér er byrjunin á landbrúnni:

Þarna er gríðarlega flott stuðlabergsmyndun:

Þarna er húsið Fionns og Sadhbh, takið eftir strompinum:

Finnur var svo víst líka músíkant og spilaði á orgel:

Frábært svæði. Mæli með heimsókn þangað ef fólk á leið til Norður-Írlands.

Hádegismatur. Höfðum um 40 mín til að finna stað, panta og gleypa í okkur eitthvað fyrir næsta áfangastað. Fórum á svona núllstilla-bragðlauka stað og fengum okkur borgara, ekki vondir og við urðum södd en ekki beinlínis góðir heldur, frekar þurrir og óspennandi. En það sem gerir að ég minnist á annað borð á þetta er að mér finnst þetta bara krúttlegasta sem ég hef lengi séð:

Seinni heimsókn dagsins var síðan í Bushmill Distillery, stórt viskíbrugghús. Fræddumst þar um viskíframleiðslu, fengum að giska á eftir ilmi hvort tunnur hefðu verið í notkun undir púrtvín, sérrí eða bourbon (öll náðu búrboninu en fólk, til dæmis ég, ruglaði svolítið saman púrtvíni og sérríi). Bushmill seldi (og selur reyndar enn) gríðarmikið til Bandaríkjanna. Á bannárunum hætti ekki framleiðslan til að selja þangað, þau reiknuðu með, eins og kom síðan á daginn, að þetta yrði bara tímabundið. Þegar það var svo aftur leyft að selja, sendu þau stórt skip fullt af viskíi til New York. Kaninn auðvitað hafði sett reglur um að hvert skip mætti bara flytja ákveðið magn vestur en flöskuðu (múhaha) á því að telja magnið í flöskum í stað vökvamagns. Svo Bushmill lét gera gallonsflöskur og sendi auðvitað fulla lest. Hér er ein slík flaska með upprunalega viskíinu í:

Ath að flöskurnar með skömmturunum sem eru þarna á hvolfi eru venjuleg stærð.

Það mátti ekki taka myndir inni í túrnum, ekki fyrr en á barnum í lokin svo engin myndasería um viskíbrugg. En þessi ljósakróna fannst mér flott:

og hér eru örfáar tunnur á leiðinni út:

Styttri leiðin heim á hótel, rúmur klukkutími. Inn og slaka smástund og svo út að finna okkur eitthvað að borða. Hópurinn var að spá í að borða á hótelveitingahúsinu en við ætluðum á Zizzi’s stað, ég held þetta sé bresk keðja með ítalskan mat en mjög góður matur. Höfum borðað á þannig stað tvisvar áður. Kíktum samt á hótelveitingahússmatseðilinn og supum smá hveljur yfir verðinu, ánægð með að vera búin að ákveða annan stað.

Zizzi’s klikkaði ekki. Jón fékk sér andalæri confit en ég pantaði mér svepparísottó með kjúklingaspjóti, ég hef ekki séð svona framborið áður!

Jón fékk sér önd og svo var alveg ljómandi rósavín með. Og einn Peroni Gran Reserva sem er ein af ástæðunum fyrir að við förum á annað borð á þessa staði. Höfum ekki fundið þann bjór annars staðar. Hann var reyndar ekki alveg nógu kaldur í þetta skiptið en það er annars það eina sem við höfðum út á heimsóknina að setja.

Rölt heim á hótel, ekki langt, ég var nokkuð viss um leiðina en svo á einum stað beygðum við í ranga átt, eiginlega alveg óskiljanlegt því ef okkur hefði dottið í hug að líta til vinstri hefðum við séð ráðhúsið sem er jú rétt hjá hótelinu. Ekki var þetta nú alvarleg villska, ein auka beygja og reyndar komin inn í mjög skemmtilegt hverfi með lifandi tónlist og skemmtilegum útisvæðum á pöbbum en vorum bæði orðin allt of þreytt til að njóta svo við fórum að skoða kortið í símanum til að rata heim á hótel. Þá kom indæll Íri sem sá að við vorum eitthvað að vandræðast, við spurðum vegar að ráðhúsinu, hann, sko bara hér til baka og til hægri. Þaðan sem við vorum að koma og höfðum ekki litið til vinstri.

Þriggja mínútna gangur inn á hótel. Ný blómaskreyting í lobbíinu:

Náttföt og ból og blogg.

Land undir fæti enn og aftur, nú fimm daga náms- og skemmtiferð til Belfast. Hingað höfum við aldrei komið áður. Níu manns í ferðinni, Jón Lárus eini makinn sem kom með að þessu sinni.

Finnur skutlaði gömlu út á völl og við kipptum Kristínu Parísardömu með, syni hennar til mikillar gleði, þar sem hann slapp þá við að vakna klukkan fjögur og skutla.

Raðir engar á vellinum aldrei þessu vant, við gengum beint að innskráningarkassa, affalli með töskuna, (hlýtur það ekki að vera þýðing á drop-off?) og meira að segja beint gegnum öryggistékkið.

Matur á Hjá Höllu, avocadorist, kaffi og mímósa, bara hreint ekki sem verst. Óendanlega miklu betra og meira kósí en síðast. Sakna samt ennþá Nord.

Sögðum skilið við Kristínu, förum reyndar að heimsækja hana til Parísar í sumar, meira um það seinna.

Heldur engin biðröð við Schengen hliðið en auðvitað var síðan röð inn í vél, það er erfitt að komast hjá því. Rúta út í vél og svo tröppur.

Við Jón Lárus göptum þegar við tékkuðum okkur inn kvöldið áður, hann var settur í sæti 1A en ég í 38F. Vélin reyndist ekki stór og það var bókstaflega þannig að við vorum eins langt hvort frá öðru og mögulegt er í vélinni, ég var semsagt í öftustu röð lengst til hægri en hann fremst lengst til vinstri.

Ég var nú ekkert að sækja hann samt þó það væri reyndar pláss við hliðina á mér, það var ansi hreint þröngt en hann með gott fótapláss þarna fremst. Ætli við þyldum þetta nú ekki eina flugferð eða svo?

Kom síðan reyndar stelpa, giska á um 16 ára eða svo og spurði hvort hún mætti sitja í gangsætinu hjá mér, sat í miðjusæti milli tveggja manspreadara. Ekkert sjálfsagðara auðvitað, ekki var ég að nota sætið. Reyndist ræðin og mjög skemmtileg, var í hópi boxiðkenda sem voru að fara í æfingabúðir.

Lent fyrir áætlun í Dublin, beint út og þar beið okkar rúta og bráðskemmtilegur rútubílstjóri. Keyrðum sem leið lá til Belfast, eitt frekar óspennandi pissu- og drykkjastopp á leiðinni, reitar ekki mynd.

Komum af okkur farangrinum á hótelið, hann myndi vera kominn upp á herbergi þegar við svo gætum skráð okkur inn (um tveir tímar í það).

Á hótelinu var brúður ásamt fylgdarliði væntanlega á leið í brúðkaup, brúðarmeyjar og svaramaður og allt. Þorði ekki fyrir mitt litla líf að taka mynd, hefði verið fullmikil innrás í einkalíf þeirra. Tók bara mynd af þessu hótelskrauti í staðinn:

Kíktum síðan á markað á torginu fyrir framan City Hall. Fengum okkur sinnhvorn skammtinn af mexíkóskum mat, hef fengið betri en saddi allavega sultinn. Þokkalegasti bjór með á barsvæði (var vörður fyrir utan svæðið sem sagði að við mættum alveg fara inn með matinn en þetta væri jú bar og við þyrftum að kaupa okkur eitthvað að drekka. Við alveg: uh það var meiningin með að koma hér inn!).

Fórum aðeins inn í City Hall bygginguna. Hún er svakalega flott. Fullt af steindum gluggum, ekki endilega gömlum og svona var að horfa upp á aðra hæð:

Út aftur, kíkja aðeins á verslunarhverfið. Hitt og þetta skemmtilegt, tékkum bókað á því síðar, þó reyndar sé dagskráin frekar þétt.

Upp á hótel, sáum smá í hillingum að geta aðeins slakað. Mjög flott hótelherbergi enda ekki við öðru að búast af fimm stjörnu hóteli en svei mér þá, ég held að Írar trúi ekki á ísskápa á hótelherbergjum! Sama gilti um annars ljómandi hótel sem við dvöldum á í Dublin 2022. Við höfðum ekki getað klárað matinn á markaðnum, hann á bara eftir að fara í ruslið því miður

Mig hafði langað til að fara á Choral Evensong í dómkirkjunni en þegar við vorum búin að koma okkur fyrir og ég fór að skoða hvar það var þá hefði það tekið kortér að ganga þangað en við höfðum bara 9 mínútur svo það varð bara að hafa sig. Pínu fegin reyndar, bæði frekar þreytt. Lögðum okkur, settum sem betur fer vekjara í gang því annars hefðum við bókað orðið allt of sein í kvöldmatarpöbb/mat sem var búið að panta fyrir okkur.

The Crown, pöbb og veitingahús var mjög skemmtilegt, sérstaklega pöbbinn. Hvílíkur byggingarstíll. Myndin sýnir bara örlítið brot og ekki endilega það flottasta, það var of troðið þarna til að ná almennilegum myndum.

Mary skólastjóri bauð okkur öllum upp á drykk, hún ólst upp í Belfast en hefur ekki komið hingað í 40 ár. Kominn tími á það!

Upp á efri hæðina þar sem veitingahúsið er, við Jón Lárus vorum búin að skoða matseðilinn og vorum búin að ákveða að fá okkur ostrur, vorum ógurlega svekkt þegar þær reyndust ekki til. Þá var það bara sausage and champs, champs er sérstök tegund kartöflustöppu með blaðlauk og/eða vorlauk saman við og mjög algeng á Írlandi. Ljómandi bara, heiðarlegur pöbbamatur. Sátum með Mary og vinkonu hennar, bókasafnsfræðingi sem kom að hitta okkur og svo Steingrími gítarkennara sem fræddi okkur um viðartegundir og lökk í hljóðfærasmíði og sagði okkur frá væntanlega dýrasta parketi Íslands, sérsmíðuðu lerkiparketi úr rekaviði. Ef ég ætti ekki þessi fínu furuborð í húsinu mínu yrði ég vandræðalega spennt fyrir svona!

Ætluðum síðan að kíkja á útsýnisbarinn á efstu hæð hótelsins (þeirri 23.) en hann reyndist lokaður svo við duttum bara inn á herbergi, dauðfegin. Langur dagur búinn, langur dagur daginn eftir.

Jæja styttist í þessari löngu helgi sem ekki var helgi. Síðasti heili dagurinn. Ekkert víst ég nenni að skrifa heimferðardaginn, kemur í ljós hvort eitthvað markvert og/eða skemmtilegt gerist í fyrramálið.

Þessi var allavega eitthvað. Ekki alveg jafn glanslegt veður og daginn áður, eða það er að segja fyrripart dagsins áður, pínu kaldara og líka nokkrir dropar úr lofti. Gerði lítið til.

Fórum ekki á stjá fyrr en um hálftíu, Jón Lárus náði að sofa talsvert betur út en ég, mig vantaði þyngingarsængina mína til að geta sofnað aftur þegar ég vaknaði um sjöleytið.

Morgunmaturinn:

og svo reyndar tvöfaldur espressó og deildum einu apfelstrudel með okkur á kaffihúsinu á horninu.

Plan fyrir daginn var að redda okkur þessum afgönsku kryddum sem við vorum búin að finna heitin á. Fórum í þrjár austurlenskar búðir, það er ekki þverfótað fyrir þeim hér í kring eins og ég held reyndar ég hafi verið búin að nefna. Þarna var hellingur:

fékkst samt ekki alveg allt, fundum ekki karrílauf eða fenugreek lauf. Náði í þau í miklu minni búð beint á móti hótelinu. Tékk.

Aðeins aftur upp á herbergi til að skila innkaupunum og óríentera okkur örlítið. Svo niður í miðborg. Okkur hafði verið bent á nokkra pöbba að skoða og tókst að redda tveimur af þeim, bæði Tegernsee og Andechser am Dom. Hjá dómkirkjunni í München heitir allt eitthvað am Dom. Ég skil ómögulega hvers vegna þetta er ekki tekið upp heima? Hví heitir veitingahúsið við Austurvöll Hjá Jóni, ekki Hjá Dóm? Ha?

Áður en við tókum út þessa pöbba kíktum við samt í nokkrar búðir, meðal annars eina sem heitir safnbúð og er með fáránlega flottu dóti. Mjög hættuleg búð fyrir veskið. Sluppum naumlega. Gekk verr í matarbúðinni í Galeria við Marienplatz, þar fuku nokkrar evrur í ost og te og súkkulaði. Féllum samt ekki fyrir þessari:

Veit ekki með ykkur en ég gæti hugsað mér eitthvað annað að gera við 375 þúsund kall en að sötra hann eina kvöldstund.

Vorum akkúrat að labba inn á ráðhústorgið klukkan tólf. Þar var múgur og margmenni og svo byrjaði músík og klukkuspilið í ráðhústurninum fór að snúast. Var heilmikið sjónarspil og skemmtilegt að ramba akkúrat á þetta.

Á Tegernsee voru smakkaðir bjórar og svo borðuðum við líka þar. Svona þegar okkur tókst að ná upp einhverri svengd eftir kalt snitsel í morgunmat (ha við, á móti matarsóun?) Ég harðneitaði hins vegar fyrirfram í þetta skiptið að taka afganga með heim á hótel, mögulega myndum við borða bara venjulegan morgunmat á heimferðardegi. Það var svo sem ekki heldur mikill afgangur þó maturinn væri vel útilátinn. Jón fékk sér svínaskanka með súrkáli og knödel en ég fékk mér leberkäse sem ég hef aldrei smakkað áður. Var bara ljómandi bragðgott, með ótrúlega góðu kartöflu- og súrgúrkusalati, þunnum radísusneiðum, sinnepi og spældu eggi.

Eins og gerist og gengur þurfti að skila bjórnum. Þar sem ég sat á afvikna staðnum hljómaði týrólaband af krafti og mynd af þessum huggulega gaur í lederhosen var í fullri stærð beint fyrir framan mig inni á básnum:

Ég veiiiiit ekki alveg! 😀

Kíktum í ostabúð en keyptum ekki neitt þó þetta væri freistandi, örugglega ekki eins gott samt og Bel paese osturinn sem við splæstum í í Galeria búðinni, reyndar smá fyndið þar, við spurðum konuna í ostaborðinu hvort hún ætti Bel paese og jújú, tók stórt stykki og ég sagði, já kannski helminginn af þessu. Leit á Jón og hann, nei aðeins meira kannski, svo ég sagði eitthvað óskýrt um þriðjung og hún færði hnífinn. Ætlaði svo að fara að pakka inn minna stykkinu og við bæði í einu: Neinei, hitt stykkið sko! En já, enginn þessara freistaði nógu mikið þó þetta sé flott:

Langaði samt smá í pínulítinn ostaskera af norsku sortinni en tja, eigum svo sem alveg nóg af svona smádóti og svo sker maður líka ost með hníf nema hann sé að fara ofan á ristað brauð!

Datt aðeins inn í gúrmeibúðina í Galeria aftur til að kaupa smotterí fyrir páskadagsmorgun í Dómkirkjunni, messur þar bæði klukkan 8 og 11 og kaffihlaðborð í boði kórfélaga milli messa. Efast um að ég nái einhverjum stórvirkjum í bakstri eða álíka á laugardaginn svo í þetta skiptið legg ég fram litskrúðuga skál af páskasúkkulaði. Og hananú. Keypti samt ekki páskahéra á línuna:

Andechser am Dom. Örmjó gata frá hliðargötu út frá Ráðhústorginu. Allt önnur stemning en á Tegernsee en líka mjög flott og Andechs stendur alltaf fyrir sínu, tala nú ekki um af krana. Ég meikaði samt ekki annan bjór þarna.

Heim á hótel. Rákumst á þennan svakalega flotta aspassölubás á leiðinni:

Við skimuðum eftir stað til að fá okkur ferskan aspas, Spargelzeit greinilega að detta inn en við sáum hvergi, því miður.

Slökun á hótelinu og fyrripartur bloggskrifa dagsins þar til kominn var tími á kvöldmat (díses skrifa varla um annað en mat, já og drykk!) Höfðum pantað á ítölskum stað þetta lokakvöld, góðan spöl fyrir norðan hótelið. Skoðuðum S-bahn og U-bahn og regional og tram og strætó en alltaf snúið og tómt ves svo við splæstum bara í bíl. Vorum fegin því, þar sem meira að segja leigubílstjórinn ruglaðist og þurfti að slökkva á mælinum og snúa við. Keyrði inn í dimma hliðargötu og við alveg hmmm?! en jújú þarna var staðurinn, ekki fræðilegur að fólk rambi á hann neitt, verður að vita af honum og fara sér ferð. Lítill og mjög næs staður. Féllum bæði fyrir ribeye steik með kóngssveppum af krítartöflumatseðlinum.

Sko. Sveppirnir voru púra unaður, ég er ekki viss um að ég hafi nokkurn tímann fengið svona góða kóngssveppi áður (og þá varla bara svona góða sveppi). Kartöflurnar líka mjög góðar. Steikin fín en ég hef fengið betri, oggulítið seig og rauðvínið var of heitt. Sé samt alls ekki eftir því miðað við að fá alveg örugglega fjóra eða fimm gígantíska kóngssveppi. Hljóta að vera ræktaðir, ég hélt ekki að það væri hægt en það er alls ekki kóngssveppatími núna, allavega ekki í Evrópu.

Annar leigari til baka og skrifandi stund er uppi í ljómandi fína hótelrúmi, náttfötin gera sig og svo bara heim í fyrramálið. Snilldar ferð!