Fonderia Giorgio Sommer Calabritto to całkiem porządna firma odlewnicza, figurka ma szanse więc być dziewiętnastowieczna i mieć dość sensowną wartość

Dzień dobry, przede wszystkim przepraszam za roczne opóźnienie – blog trochę zdechł, a ja na dodatek zagubiłam dane logowania i podczas pobytu za granicą nie mogłam się tu dostać… Fiale to nie jest filiżanka, ale raczej miseczka, na schematach jest jako phiale pod nr 76. Charakteryzuje ją tzw. omfalos, czyli okrągłe wybrzuszenie w środku. W sumie nie do końca wiadomo, jaka jest geneza tego naczynia, jest spotykane np. w sztuce achemenidzkiej (perskiej), trackiej, macedońskiej, no i oczywiście greckiej i rzymskiej. W ikonografii występuje najczęściej w kontekstach ofiarnych, uważa się więc, że pełniło głównie funkcje kultowe (ale archeologia tak tłumaczy wiele rzeczy, których nie rozumie), na pewno służyło do spełniania libacji.

Byłoby łatwiej, gdyby dało się zobaczyć skany albo zdjęcia tych monet.

W porównaniu z grecką i rzymską sztuka Egiptu i Bliskiego Wschodu była konserwatywna. Posągi Ptolemeuszy bywają nierozróżnialne (chyba że po inskrypcjach, jeśli takie są) od Nowego Państwa czy okresu późnego. Oczywiście, sztuka Starego, Średniego i Nowego Państwa się różni, okres amarneński jest w ogóle inny, za Średniego Państwa też jest chwilowe odejście od kanonu (w inny kanon). Ale jednak przez trzy tysiące lat pewne rzeczy są niezmienne albo też tylko trochę się modyfikują stylistycznie. Oczywiście datować możemy np. na podstawie nowych elementów ikonograficznych, które się pojawiają, tego, że do panteonu dołączają nowe bóstwa (importowane) albo też zmienia się hierarchia ważności bogów (np. wzrost znaczenia Izydy, a spadek Hathor w późnym Nowym Państwie).

Grecka sztuka archaiczna jest zadłużona u egipskiej, zdawali sobie z tego sprawę już Grecy – jest anegdota o dwóch rzeźbiarzach okresu nazywanego przez nas archaicznym (wczesnego), którzy pojechali uczyć się rzemiosła w Egipcie, a po powrocie wykonali wg kanonu dwie połówki rzeźby, które idealnie do siebie pasowały. Anegdota ta jednak pokazuje również, że Grecy zdawali sobie sprawę z charakteru i ograniczeń sztuki egipskiej. Sami poszukiwali realizmu w przedstawianiu zwłaszcza ciała ludzkiego. I ewolucja rzeźby greckiej doskonale to pokazuje. Warto też pamiętać, że przejście od hieratycznych, egiptyzujących kurosów do pełnej dynamiki i idealnie realistycznej rzeźby hellenistycznej to zaledwie czterysta lat, a w samym V w. między jego początkiem a końcem zachodzi kolosalna zmiana.

To jest tzw. drobna plastyka, w tym przypadku płaskorzeźbiona kość słoniowa, która stanowiła część dekoracji łoża pogrzebowego. To ma niewielkie rozmiary, zdjęcie jest mniej więcej naturalnej wielkości. Jest to zabytek z 2 połowy IV w. p.n.e., wykonany zapewne lokalnie w Macedonii.