Μπήκαμε ήδη στο 2016. Έχω χρησιμοποιήσει όλα τα γούρια για να μου πάει καλά η χρονιά! Τυχερά πέταλα, ματζούνια, υφασμάτινα κουκλάκια, ξόρκια, θυμιατά αλλά και...ωραίες γυναίκες! Χα...χα...χα...!...Καλή χρονιά γαμώτο μου!...
Ξύπνησα λίγο μετά τις 6. Έξω πίσσα σκοτάδι. Ντύθηκα βιαστικά, έφτιαξα τσάι και βγήκα από το σπίτι πίνοντας το. Ο νοτιάς αγκάλιασε όλο μου το είναι. Πήρα το αυτοκίνητο και τράβηξα για τα θερμοκήπια του κουμπάρου μου. Ο ουρανός σχεδόν ακουμπούσε τη γη. Η καταχνιά και η υγρασία του καιρού έκανε το τοπίο επιβλητικό. Όταν έφτασα, οι εργάτες ήσαν ήδη ξύπνιοι μαζεμένοι γύρω από την ξυλόσομπα και έπιναν καφέ. Έκατσα και εγώ μαζί τους και είπαμε διάφορα. Ήταν Κυριακή και η μέρα όπως για μένα έτσι και για αυτούς ήταν χαλαρή. Όταν έφυγα είχε φωτίσει για τα καλά. Πήρα τον δρόμο για το κανάλι του χωριού που γίνεται ένα με την παραλία. Όλα ήσαν ήσυχα. Ρούφηξα τον παγωμένο αέρα του πρωινού για να φυλακίσω μέσα μου μια ακόμη ομορφιά της ζωής. Μετά από λίγο, ξεκίνησα για το σπίτι χαμογελώντας σε όλη την μικρή διαδρομή από την χαρά που είμαι για άλλη μια χρονιά υγιής. Όταν έφτασα σπίτι, το τζάκι έκαιγε. Ένας ένας ξύπναγε σιγά σιγά. Τα αγαπημένα μου πρόσωπα ήσαν εκεί και με περίμεναν. Καλημέρισα με ενθουσιασμό. Και του χρόνου με υγεία! Καλή χρονιά να έχουμε!...
Σήμερα το πρωί με ξύπνησε το έντονο φως και το πλούσιο κελάηδισμα των πουλιών. Ένοιωσα παράξενα. Σηκώθηκα, έριξα νερό κρύο στο πρόσωπο μου αλλά άφησα και το σώμα μου ολόκληρο να δοκιμαστεί κάτω από τον "καταρράκτη" της ντουζιέρας μου, για να ξυπνήσει και το μυαλό μου μαζί. Έφτιαξα καφέ και στρώθηκα βολικά στον καναπέ της βεράντας μου. Πήρα γρήγορα χαρτί και μολύβι κι άρχισα να "καταγράφω όνειρα". Ανασύρονταν φρέσκα μέσα από την σκοτεινή θάλασσα του υποσυνείδητου μου. Ένοιωσα να γίνονται κλειδιά και να ξεκλειδώνουν αμπαρωμένες πόρτες παραμυθιών. Να ανοίγουν σκονισμένα κουτιά ποιημάτων. Αισθάνθηκα να σκαλίζω τον κήπο των σκέψεων μου. Να κλαδεύω και να ποτίζω κάθε νευρώνα του εγκεφάλου μου. Ξαφνικά ήμουν ελεύθερος και έφευγα επιτέλους για το ταξίδι της ζωής. Λες και ένα μαχαίρι κοφτερό έκοψε το σχοινί που με έδενε σε λιμάνι με λιμνάζοντα νερά.
Συνέχισα να γράφω μέχρι που ο ήλιος ζέστανε πολύ την ατμόσφαιρα. Η θάλασσα στο βάθος φαινόταν ακίνητη. Διάβασα προσεκτικά τα γραφόμενα μου. Με ικανοποίησε το αποτέλεσμα.
Τελικά σήμερα είχα έμπνευση. Η κάψα του ελληνικού καλοκαιριού έκανε το θαύμα της!...
Μετά από τόσα χρόνια οι δανειστές κατάλαβαν εμείς οι Έλληνες, τί ψευτόμαγκας λαός είμαστε.
Κατάλαβαν πως εδώ που φτάσαμε, οι περισσότεροι από εμάς περιμένουμε "συμφωνία να 'ναι κι ότι να 'ναι".
Κατάλαβαν ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να υλοποιήσει ούτε μισή λέξη από αυτά που έταζε προεκλογικά.
Κατάλαβαν ότι πολλά από αυτά που ζητούν οι ξένοι δεν φαίνονται παράλογα στην ελληνική κοινή γνώμη.
Κατάλαβαν ότι αυτά που συμφωνούν οι πολιτικοί μας "έξω", δεν τα τηρούν "μέσα".
Κατάλαβαν ότι χωρίς κόψιμο του υπερτροφικού "δημόσιου τομέα" η χώρα δεν σώζεται.
Κατάλαβαν ότι κανείς άλλος πλην της μισητής "τρόικας" δεν μας δανείζει.
Κατάλαβαν ότι οι πιο πολλοί δεν θέλουμε να μείνουμε μόνοι μας με την δραχμή αλλά να είμαστε μέσα στην Ευρώπη με το ευρώ.
Κατάλαβαν ότι οι πολίτες αυτού του κράτους είναι κατά βάση ανώριμοι και της τελευταίας στιγμής, γι αυτό πρέπει να τους "τιμωρήσουν".
Κατάλαβαν ότι τώρα είναι η κατάλληλη ώρα να μας περάσουν "πριονοκορδέλα" με επαχθή μέτρα, και να ξεφτιλίσουν την "αριστερή" κυβέρνηση που εκλέξαμε.
Κατάλαβαν πως όσο δεν δουλεύουμε σοβαρά χωρίς γκρίνια, μιζέρια και λαϊκισμούς θα μπορούν να μας έχουν δεμένους "μπρούμητα" και με τον κώλο έξω!...
Να ξεδιψάσει τους αξεδίψαστους της ελευθερίας!...
Μέσα από της πηγές,
