Σαν παιδί μου άρεσε πολύ να βλέπω τις ταινίες της Disney – που πλέον πολλές από αυτές θεωρούνται κλασικές. Σας ενήλικη με δυο μικρά παιδιά ξαναβλέπω κάποιες από αυτές και τώρα τις κοιτάω με άλλο μάτι. Με μια πρώτη ανάγνωση είναι εύκολο να ξεχωρίσει κανείς μερικά μοτίβα που διέπουν τις ταινίες αυτές. Σήμερα θα γράψω για το πρώτο μοτίβο που πολύ εμπνευσμένα ονόμασα «Τα Ορφανά» και το οποίο ακολουθεί τα εξής βήματα:

1) Μικρό ζώο ή ανθρωπάκι (αρσενικό) χάνει έναν ή και τους δυο γονείς του από τραγικό συμβάν ή εξαιτίας κάποιου κακού ζώου ή άλλου ανθρώπου.
2) Το μικρό ζωάκι ή ανθρωπάκι γνωρίζει και κάνει φίλους.
3) Το μικρό ζωάκι ή ανθρωπάκι μεγαλώνει και συνήθως γίνεται γενναίο ή/και δυνατό και εν συνεχεία γνωρίζει ένα θηλυκό ζωάκι ή ανθρωπάκι (που το κύριο χαρακτηριστικό του γνώρισμα είναι η ομορφιά).
4) Μετά από κάποια περιπέτεια καταλήγουν μαζί (άλλες φορές κάνοντας παιδιά και άλλες όχι).

Πάμε να δούμε μερικά τέτοια παραδείγματα (spoiler alert):

– Μπάμπι ( Bambi – 1942)

Υπόθεση: Ο μικρός Bambi χάνει την μαμά του, την οποία σκοτώνουν κυνηγοί στο δάσος. Μένει με τον πατέρα του που είναι ο Μεγάλος Πρίγκιπας του Δάσους κι έχει φίλους έναν ασβό (Flower) κι έναν λαγό (Thumper). Ο Bambi μεγαλώνει κι ερωτεύεται την παιδική του φίλη (Faline). Μετά από αντιζηλία με άλλο αρσενικό ελάφι, πυροβολισμό και τραυματισμό από ανθρώπους και μια πυρκαγιά, τα δυο ελάφια καταλήγουν μαζί. Κάνουν δυο παιδάκια και ο Bambi γίνεται ο νέος Πρίγκιπας του Δάσους.

– Το βιβλίο της ζούγκλας (The Jungle Book – 1967)

Υπόθεση: Ο μαύρος πάνθηρας Bagheera βρίσκει στην ζούγκλα ένα μωρό σε ένα καλάθι (Mowgli) και τον πηγαίνει σε μια οικογένεια λύκων για να το υιοθετήσουν. Το ορφανό μεγαλώνει παρέα με τους λύκους κι έχει για φίλους τον πάνθηρα κι έναν αρκούδο (Baloo). Μετά από περιπέτειες με τις μαϊμούδες της ζούγκλας που θέλουν να μάθουν τα μυστικά της φωτιάς, το κυνήγι από τον τίγρη που θέλει να σκοτώσει τον Μόγλη, το φίδι Kaa και μια πυρκαγιά (άλλο ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο που κάνει τα φινάλε πιο δραματικά) ο Μόγλης γνωρίζει ένα κορίτσι που ζει στο «χωριό των ανθρώπων», το ερωτεύεται και πηγαίνει να ζήσει εκεί (στην ταινία δεν αναφέρεται πως το μωρό κατέληξε μόνο του και φυσικά δεν μας δείχνει τον Μόγλη να γίνεται πατέρας καθώς είναι ακόμα μικρό αγόρι όταν πάει στο χωριό).

–  Ο βασιλιάς των λιονταριών (The Lion King – 1994)

Υπόθεση: Ο μικρός πρίγκιπας Simba χάνει τον πατέρα του (βασιλιά Mufasa), ο οποίος δολοφονείται από τον ίδιο του τον αδελφό (Scar) που εποφθαλμιά τον θρόνο, χαρίζοντας στους millennials την πιο δραματική σκηνή ever σε παιδική ταινία, που μας κάνει να κλαίμε κάθε φορά που την βλέπουμε έως και σήμερα. Μετά τις μηχανορραφίες του θείου του ο μικρός Simba αυτοεξορίζεται, γίνεται φίλος με μια σουρικάτα (Timon) κι έναν φακόχοιρο (Pumba) και ζει ζωή χαρισάμενη (aka hakuna matata) έως τη στιγμή που ξανασυναντά την παιδική του φίλη (Nala). Τα παιδιά ερωτεύονται και μετά από έναν τσακωμό ο Simba αποφασίζει να διεκδικήσει τον θρόνο που νόμιμα του ανήκει. Ύστερα από μερικά γρυλίσματα με τις ύαινες, σώμα με σώμα μάχη με τον θείο του και (ναι, καλά το μαντέψατε) μια πυρκαγιά ο Simba Γίνεται ο ίδιος ο βασιλιάς των λιονταριών. Η ταινία τελειώνει δείχνοντας μας τη γέννηση του δικού τους γιου. 

– Ηρακλής πέρα από τον μύθο – (Hercules – 1997)

Plot twist: Επειδή ο Ηρακλής είναι θεός και είναι και οι γονείς του θεοί, δεν μένει ορφανός για πολύ.

Υπόθεση: Ο Άδης κλέβει το νεογέννητο θεό Ηρακλή (γιο του Δία και της Ήρας) με σκοπό να τον σκοτώσει. Όμως δεν τα καταφέρνει κι ο Ηρακλής απλά γίνεται θνητός και μεγαλώνει με θνητούς γονείς που τον υιοθετούν. Όταν μεγαλώνει μαθαίνει την αλήθεια για την καταγωγή του και προσπαθεί να ξαναγίνει θεός για να γυρίσει στον Όλυμπο. Σε αυτό το εγχείρημα τον βοηθάει ο φίλος του ο Φιλοκτήτης (ένας σάτυρος) και όλα πάνε καλά μέχρι τη στιγμή που γνωρίζει κι ερωτεύεται την Μεγάρα. Μετά από πολλούς άθλους και αφού είναι πρόθυμος να θυσιάσει την ίδια του τη ζωή για να σώσει την Μεγάρα από τον Άδη, ο Ηρακλής ξαναγίνεται θεός αλλά αντί να γυρίσει στον Όλυμπο αποφασίζει να ζήσει μαζί της στη γη.

– Ταρζάν (Tarzan – 1999)

Υπόθεση: Μια κακιασμένη λεοπάρδαλη (Sabor) σκοτώνει τους γονείς του Ταρζάν όταν εκείνος ήταν μωρό και μεγαλώνει με μια οικογένεια γοριλών. Γίνεται φίλος με ένα θηλυκό γοριλάκι (Terk) κι έναν ελέφαντα (Tantor) και μεγαλώνει στη ζούγκλα. Όλα πάνε καλά μέχρι που μια ομάδα Άγγλων εξερευνητών φτάνει στη ζούγκλα για να μελετήσει τους γορίλες και μαζί τους και η Jane, την οποία ο Ταρζάν ερωτεύεται. Ο οδηγός όμως της ομάδας είχε κρυφό σκοπό να αιχμαλωτίσει τους γορίλες και να τους πάει πίσω στην Αγγλία. Ο Ταρζάν, οι φίλοι του και η Jane καταφέρνουν να τον εμποδίσουν και τελικά η Jane με τον πατέρα της μένουν στην ζούγκλα με τον Ταρζάν και τους γορίλες.

– Δεινόσαυρος (Dinosaur – 2000)

Υπόθεση: Όταν ένας κακιασμένος Καρνόταυρος σκοτώνει μια μαμά Ιγουανόδοντα και καταστρέφει τη φωλιά της μόνο ένα αυγό σώζεται. Το μικρό Ιγουανοδοντάκι εκκολάπτεται (Aladar) και καταλήγει να μεγαλώνει με μια οικογένεια λεμούριων. Με τους φίλους του Pilo και Zini περνάνε μια ξέγνοιαστη ζωή μέχρι που μια βροχή μετεωριτών φέρνει την καταστροφή και αναγκάζονται να εγκαταλείψουν το νησί που ζούσαν και να πάνε στην ενδοχώρα. Εκεί ο Aladar θα συναντήσει για πρώτη φορά άλλους δεινόσαυρους (που το είχε καημό) και θα ερωτευτεί την Neera, η οποία είναι αδελφή του Kron, που ηγείται των δεινοσαύρων (και είναι και οι δυο Ιγουανόδοντες επίσης). Μετά από μάχες με Βελοσιράπτορες, Καρνόταυρους, απώλειες και εσωτερικές διαμάχες, η ομάδα των εναπομείναντων δεινόσαυρων φτάνει σε μια ήσυχη περιοχή και ο Aladar και η Neera κάνουν δικά τους δεινοσαυράκια.

– Η εποχή των Παγετώνων 2 (Ice Age – The Meltdown 2006)

Plot twist: O Manny δεν είναι μωρό αλλά ενήλικο μαμούθ κι αντί για γονείς έχει χάσει την γυναίκα και το παιδί του, παρ´ όλ´ αυτά (νομίζει ότι) είναι μόνος στον κόσμο.
Υπόθεση: Ένα μοναχικό μαμούθ (Manfred ή Manny), που οι άνθρωποι έχουν σκοτώσει την οικογένειά του, και οι φίλοι του -ένας κολλητσίδας βραδύποδας (Sid) και ένας σμιλόδοντας (Diego)- προσπαθούν να γλιτώσουν από μια επερχόμενη πλημμύρα που απειλεί το μέρος που ζουν. Στην πορεία τους θα συναντήσουν ένα θηλυκό μαμούθ (Ellie – επίσης ορφανή) και τα «αδέλφια» της, δυο πόσουμ, καθώς την είχε μεγαλώσει η μαμά τους. Ο Manny θα την ερωτευτεί και θα χαρεί που δεν είναι ο τελευταίος του είδους του. Ταυτόχρονα προσπαθούν να γλιτώσουν από δυο τέρατα που ξεπάγωσαν από το λιώσιμο των πάγων, τσακώνονται, τα ξαναβρίσκουν, ο Manny σώζει την Ellie και τα πόσουμ από μια σπηλιά που έχουν παγιδευτεί και τελικά όλοι σώζονται από την «θεϊκή» παρέμβαση του σκίουρου Scrat που κυνηγάει αενάως το βελανίδι του! Στο τέλος ο Manny και η Ellie μένουν μαζί και συνεχίζουν το ταξίδι τους μαζί με την παρέα τους και (μερικές ταινίες αργότερα) αποκτούν και μια κορούλα.

Frida Kahlo is one of my favourite painters and I really admire her art. Recently I read a book about her life and work and -being a young mother- I noticed that some of her paintings depicted nursing scenes. This gave me the idea to make this post and I have located three paintings so far including such scenes: El Camion (The bus) – 1929, Mi Nana y Yo (My Nurse and I) – 1937 and El abrazo de amor de el universo, la tierra (México), yo, Diego, y el Señor Xólotl (The Love Embrace of the Universe, the Earth (Mexico), Myself, Diego and Señor Xólotl) – 1949.

Despite the fact that nowadays, women can still be judged upon, bullied or made feel uncomfortable for nursing in public, in “The Bus” the breastfeeding scene takes place inside a public means of transportation, it’s considered to be something completely natural and no one is taring at the nursing mother either with disgust, annoyance or bewilderment. Also, the woman is the bigger figure, painted with the most vivid colors and placed in the centre of the picture, catching the viewer’s eye, given an honorable position, probably because of the importance of her act (or maybe that’s just my interpretation).

In My Nurse and I, the importance of breastfeeding is emphasised by the fact that even though Frida’s mother couldn’t breastfeed her, another woman, a “wet nurse”, was hired for the task and the baby wasn’t given formula and wasn’t bottle fed (however this may also be because formula was a new invention and may not have been available in Mexico when by Frida was a baby, in 1907, or it just wasn’t a popular feeding method back then). A wet nurse was a woman who breast feeded and cared for another’s child and was employed if the mother died, was unable or unwilling to feed her baby herself. Wet-nursed children may be known as “milk-siblings”, and in some cultures the families are linked by a special relationship of milk kinship. Mothers who nurse each other’s babies are engaging in a reciprocal act known as cross-nursing or co-nursing. Before the development of infant formula in the 20th century, wet-nursing could save the baby’s life and existed in several cultures around the world. There are many reasons why a mother is unable to produce sufficient breast milk, or in some cases to lactate at all. Reasons include the serious or chronic illness of the mother and her treatment which creates a temporary difficulty to nursing. Additionally, a mother taking drugs (prescription or recreational) may necessitate a wet nurse if a drug in any way changes the content of the mother’s milk. There was a greater need for wet nurses when the rates of infant abandonment, and maternal death during and shortly after childbirth, were high. There was a concurrent availability of lactating women whose own babies had died, also not uncommon. Some women choose not to breastfeed for social reasons. Many of these women were found to be of the upper class. For them, breastfeeding was considered unfashionable, in the sense that it not only prevented these women from being able to wear the fashionable clothing of their time but it was also thought to ruin their figures. Mothers also lacked the support of their husbands to breastfeed their children, since hiring a wet nurse was less expensive than having to hire someone else to help run the family business and/or take care of the family household duties in their place. Some women chose to hire wet nurses purely to escape from the confining and time-consuming chore of breastfeeding. Wet nurses have also been used when a mother cannot produce sufficient breast milk, i.e., the mother feels incapable of adequately nursing her child, especially following multiple births. A woman can only act as a wet-nurse if she is lactating (producing milk). It was once believed that a wet-nurse must have recently undergone childbirth. This is not necessarily the case, as regular breast suckling can elicit lactation via a neural reflex of prolactin production and secretion. Some adoptive mothers have been able to establish lactation using a breast pump so that they could feed an adopted infant. 

In The Love Embrace of the Universe, the Earth (Mexico), Myself, Diego and Señor Xólotl, the Earth is depicted as a lactating mother who nourishes everything else and encloses all in her embrace.

I also noticed that the word “nurse” translates in three different words in greek: τροφός (wet nurse), νοσοκόμος (medical nurse) και θηλάζω (breastfeed). I wonder if this is this just because greek is a much richer language than english or it may has to do with the fact that all three words enclose a meaning of taking care for someone else, nurture, nourish and benefit their health…

Below you will find a picture of each painting and a short description and explanation of the symbols contained in each one.

P.S.: This post is uploaded in english due to lack of time for translating, but hopefully it will probably be translated in greek as well in the future (if I have the time)!

I. El Camion

When Kahlo was 18, she was hideously injured in a near-fatal street accident in which a bus collided with a tram. Frida never dared to depict the accident directly in a work, though she did make some drawings and this painting entitled The Bus. She painted her recollection of the last moments aboard the bus before the terrible accident that robbed her of her health and transformed her body and life forever.

On 17 September 1925 Frida was on a bus to Coyoacán (Frida’s home town), accompanied by her boyfriend Alejandro Gómez Arias. They were returning home from school.

This painting is quite colourful and one can see a group of passengers  traveling in the same means of transport, sitting down next to each other on a bench. The group is consisted by a woman holding a shopping basket, a man who seems to be in his blue work overalls, a barefoot indigenous mother breastfeeding her baby, a child looking out the window on a landscape full of tranquility and a middle-class gentleman. The last person is a young lady, which is believed to be Frida herself, as there is some semblance with the painter in reality.

Also a shop named La Risa (The Laugh) can be seen in the background. This detail is characteristic of Frida Kahlo’s black humour, who represented the moment just before the accident in this way.

II. Mi Nana y Yo

Kahlo turned her life – including a devastating love, a near-fatal accident, betrayal, miscarriage, abortion and childlessness – inside out, making exterior this interior female life. Her work is a form of x-ray. A character as individual, an artistry as intimate and a life story as turbulent and passionate as hers touches people in deeply personal ways. My Nurse and I is part of a series of paintings that Frida documented to show the major events that happened in her life.

Women have an inner biological life whose stories (exquisite or grief struck) are invisible and often untold: the hidden intensity of menstruation, pregnancy or breastfeeding, the grief of infertility. Frida reverses the normal scale of female experience, so breastfeeding – too often a secretive and furtive action – is painted as a huge, cosmic activity. She tells a grateful truth: that breastfeeding women may experience themselves as enormous with life, world-mothering and miraculous.

When Frida was eleven months old her mother gave birth to Cristina, Frida’s younger sister and she could not breastfeed Frida because she was nursing Cristina. The infant Frida was entrusted to an indigenous wet nurse who took care of her. The nurse was hired to breastfeed Frida but she was only contracted for a short period because she used to drink while on duty (alcohol is forbidden for breastfeeding women). The painting also shows how Frida feels the distance from her mother. She had a strange relationship with her caregivers; she never bonded with her mom, and she also never developed a relationship with her nurse. All the fear and abandonment that Frida must have felt when her younger sister replaced her in her mother’s arms and later by loosing her nurse as well, comes out in the painting. The painting also displays Frida as a sacrificial offering on the arms of her nurse.The overall message of the painting is disturbing, while it also plays a role to showcase how baby Frida grew up. In this painting Frida transformed the stereotypical mother and child image into an expression of loss and separation.

In My Nurse and I, Frida is portrayed undergoing a breastfeeding exercise, held by by her Indian wet nurse, whose face is concealed by a huge pre-Columbian funerary mask, making it impossible to determine whether she enjoys or dislikes caring for little Frida. The act of nursing seems to be an efficient process that does not involve any affection like embracing or cuddling that a baby needs and there is a cold and distant relationship that is evident between Frida and her nurse. The nurse’s embrace is symbolic, not physical, as the nurse is stares straight ahead rather than looking tenderly down on the baby. Likewise, Frida is also not looking in the eyes of her nurse and her arms just lay on her sides rather than touching her breast as a baby would do. She also portrays herself with the body of an infant and the face of an adult. One of the reasons for this expression might be because Frida could not remember how they both looked like when she was young.

Raindrops of milk signify the work the nurse is doing to get more money to fund her lifestyle. Breastmilk is depicted like sap, so intensely realised that you can almost hear the milk drawing down within the breast. Visible within the plantlike left breast of the wet nurse are the ducts of the mammary gland which carry milk to the mouth of the baby Frida, while two drops of milk issue from her right breast, about to drip onto the dress of the infant, as if it were made out of the same substance.

The milky rain in the background recalls the explanation of the rain given to Frida by her wet nurse: “The raindrops are the milk of the Virgin Mary.”

Frida also enlarged one leaf in the wall of jungle foliage that forms the painting’s background and gave it engorged, milk-white veins like those of the lactating nurse.

III. El abrazo de amor de el universo, la tierra (México), yo, Diego, y el Señor Xólotl

This work is rich in symbolism, with multiple layers of meaning. Many art critics have contended that The Love Embrace portrays several of Frida’s life struggles, including but not limited to: womanhood, motherhood and her husband, Diego Rivera. This painting is a self-portrait that celebrates the final resolution of the Riveras’ marriage and it holds many layers of entwining embraces.

The twofold face of the Universe, the light and dark background of planets and ethereal fog, is holding a murkier Earth (Mexico), whose breasts are lactating. The Earth (Mexico), with all her vegetation, is subsequently holding Frida Kahlo. Continuing further, Frida is then holding a nude Diego Rivera, whose forehead contains a third eye. Here Frida is the earth mother/Madonna nurturing the baby she could never have – her “Dieguito’’. Even her Xoloitzcuintli dog (Mexican hairless breed), Xólotl, is encompassed by this vast interlocking pyramid of love.

Kahlo’s inability to bear a child, after the injuries she suffered in the tram crash, was painfully close to her. She had had one abortion when it was clear that her health would not allow her to go through with the pregnancy. When she became pregnant again a couple of years later, she miscarried. Others say that rather than being infertile, Kahlo underwent multiple abortions. Her reasons included concern for passing on her father’s epilepsy, her own ill health, and importantly, and her husband Diego Rivera’s not wanting children, as evidenced by the abandonment of several women who had his children. Indeed, in a discussion with two mother’s of Diego’s children, they and Kahlo come to the conclusion that he himself is like a child, a conclusion clearly depicted in this work. However, that does not mean she was uninterested in fertility, and the roles of women in being fertile, and nurturing.

As the years went on, Frida took a more and more motherly role in relation to her husband. He loved to be pampered, and she discovered that playing mother made it easier to indulge his mischief. She confided her maternal feelings to her journal: “At every moment he is my child, my child born every moment, diary, from myself.” In her “Portrait of Diego,” written for the catalogue of Rivera’s 1949 retrospective at Mexico City’s Palace of Fine Arts, Frida said, “Women – among them I – always would want to hold him in their arms like a new-born baby.”

Sources:

– Frida Kahlo The Paintings by Hayden Herrera

– https://en.wikipedia.org/wiki/Wet_nurse

– https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2684040/

– https://totallyhistory.com/the-bus/

– https://www.kahlo.org/my-nurse-and-i/

– https://artsandculture.google.com/asset/my-nurse-and-i-frida-kahlo/ZwHIxII9gC30Uw?hl=en

– https://useum.org/artwork/The-Love-Embrace-of-the-Universe-the-Earth-Mexico-Myself-Diego-and-Senor-Xolotl-Frida-Kahlo-1949

– https://www.google.gr/amp/s/amp.theguardian.com/world/2007/aug/12/artnews.art

Καθώς φεύγει το 2019, που ήταν για μένα μια μοναδική χρονιά στη ζωή μου, καθώς έφερα στον κόσμο την κορούλα μας, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί μας μερικά δεδομένα για το μητρικό θηλασμό. Ως νέα μητέρα ήθελα να θηλάσω κι εγώ το μωράκι μου κι έτσι παρακολούθησα 2 σεμινάρια σχετικά με τον θηλασμό (και τα 2 οργανώνονται αφιλοκερδώς στο Ρέθυμνο. Το ένα από το Νοσοκομείο με πρωτοβουλία των μαιών και το άλλο από το Ιατρείο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Ρεθύμνου σε συνεργασία με παιδιάτρους). Αυτά που έμαθα με εντυπωσίασαν και μπορώ να πω ότι έχω γίνει πλέον “φανατική” υποστηρίκτρια του αποκλειστικού θηλασμού (όχι σαν τους vegan βέβαια, δεν θα σας ζαλίσω αν δεν το κάνετε)!

Ο θηλασμός για τους πρώτους μήνες της ζωής του μωρού θα πρέπει να είναι αποκλειστικός κι αυτό σημαίνει ότι το βρέφος τρέφεται αποκλειστικά και μόνο με μητρικό γάλα, χωρίς να παίρνει καμιά άλλη στερεή ή υγρή τροφή.

Ο θηλασμός πρέπει επίσης να είναι ελεύθερος και απεριόριστος. Δηλαδή, το μωρό θηλάζει μέρα, νύχτα, όποτε θέλει και όσο θέλει, χωρίς να το διακόπτουμε. Το νεογέννητο έχει την ικανότητα να ρυθμίζει μόνο του την ποσότητα που του χρειάζεται και αν είναι τελειόμηνο, δεν χρειάζεται να το ξυπνάτε για να φάει. Το κάθε μωρό είναι διαφορετικό από το άλλο και την ίδια ποσότητα γάλακτος την παίρνει σε διαφορετικό χρόνο, επομένως δε μπορούμε να ορίσουμε τον ίδιο χρόνο θηλασμού για όλα τα μωρά. Επιπλέον, Μη σας ανησυχεί αν άλλες φορές θηλάζει για περισσότερο χρόνο κι άλλες λιγότερο. Τα γεύματα δεν είναι ποτέ ισόχρονα. Με τη σωστή θέση θηλασμού και τον απεριόριστο και ελεύθερο θηλασμό, θα πετύχετε την επαρκή γαλακτοφορία.

Στην Eλλάδα, σύμφωνα με έρευνα του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού του 2009, την πρώτη ημέρα της ζωής του βρέφους θήλασε αποκλειστικά το 41% των γυναικών, στο τέλος του πρώτου μήνα θήλαζε μόλις το 21%, στο τέλος του τρίτου μήνα το 11%. Τον έκτο μήνα το ποσοστό αυτό σχεδόν μηδενίστηκε (0,8%). Εκτιμάται ότι λιγότερο από 5% των μητέρων θηλάζουν τα μωρά τους αποκλειστικά με δικό τους γάλα για ένα εξάμηνο, ένα ποσοστό που είναι πολύ χαμηλό για μεσογειακή χώρα και περίεργο καθώς μόνο ένα 1-5% όλων των γυναικών δεν έχουν την ικανότητα να παραγάγουν αρκετό γάλα για το μωρό τους. Ακόμα λιγότερες, περίπου 2% των γυναικών δεν μπορούν να θηλάσουν φυσιολογικά ή έχουν προβλήματα που οδηγούν στην ανικανότητα να θηλάσουν (το παιδί έχει υπερωιοσχιστία, η μητέρα έχει πρόβλημα στον αδενώδη ιστό κλπ). 

Τα πλεονεκτήματα του θηλασμού είναι πάρα πολλά και ωφελούν τόσο το μωρό, όσο και τη μητέρα, οπότε αξίζει η προσπάθεια. Συνιστώ σε όλες τις νέες μητέρες να συμβουλευτούν έναν Πιστοποιημένο Σύμβουλο Γαλουχίας IBCLC για να ξεκινήσουν σωστά αυτό το όμορφο ταξίδι στη μητρότητα και να μην ακούν συμβουλές από τον οποιδήποτε που έχει άποψη για το θέμα, χωρίς να έχει καμία γνώση. Παρακάτω αναφέρονται μερικά μόνο από τα πλεονεκτήματα του θηλασμού:

Πλεονέκτηματα για το μωρό

Μετά τη γέννηση

Το σώμα της μητέρας είναι η καλύτερη πηγή θερμότητας για τα υγιή τελειόμηνα νεογέννητα. Η θερμοκρασία του στήθους της μητέρας αυξάνεται κατά 0,5ºC, δύο λεπτά αφού ακουμπήσει επάνω του το νεογέννητο. Τα μωρά που θηλάζουν αμέσως μετά τον τοκετό λαμβάνουν το πρωτόγαλα, το πρώτο τους φυσικό εμβόλιο. Η πρώιμη λήψη τροφής από το νεογνό διεγείρει την περισταλτικότητα του εντέρου, ευνοώντας τη γρήγορη αποβολή του μυκωνίου άρα και την πρόληψη του νεογνικού ίκτερου. Η έγκαιρη έναρξη του θηλασμού αμέσως μετά τον τοκετό συμβάλλει στη ταχεία εδραίωση της γαλουχίας. Όσο πιο νωρίς ξεκινάει να θηλάζει ένα νεογνό, τόσο ταχύτερα θα μάθει να θηλάζει σωστά και αποτελεσματικά. Έτσι επιτυγχάνεται και μείωση της αναμενόμενης απώλειας βάρους του.

Η αγκαλιά της μητέρας αποτελεί το καλύτερο μέρος για τη προσαρμογή του νεογέννητου από την ενδομήτρια στην εξωμήτρια ζωή. Οι επιστήμονες καταλήγουν πως η γενετικά κωδικοποιημένη αντίδραση στον αποχωρισμό από τη μητέρα είναι το κλάμα και πως η κατάλληλη θέση για ένα υγιές τελειόμηνο νεογνό μετά τον τοκετό είναι η αγκαλιά της μητέρας και η επαφή δέρμα με δέρμα. Οι καρδιακές σφύξεις, το σάκχαρο και η αναπνοή ενός νεογνού βρίσκονται σε φυσιολογικά επίπεδα όταν βρίσκεται στην αγκαλιά της μητέρας του. Παράλληλα η επαφή δέρμα με δέρμα προάγει τον αποικισμό του νεογνικού δέρματος από ασφαλή μικρόβια της βακτηριακής χλωρίδας του μητρικού δέρματος, βοηθώντας το νεογνό να προστατευθεί από τα παθογόνα βακτήρια που θα συναντήσει αργότερα στο περιβάλλον. Τέλος η επαφή δέρμα με δέρμα και η έγκαιρη έναρξη του θηλασμού σχετίζονται με υψηλά ποσοστά αποκλειστικού μητρικού θηλασμού για τους πρώτους 6 μήνες της ζωής του βρέφους αλλά και μεγαλύτερης διάρκειας θηλασμού για τους επόμενους μήνες. Αυτό οδηγεί στη βελτίωση της υγείας του βρέφους αλλά και της μητέρας.

Στο μωρό προσφέρει την «ζεστασιά», την ασφάλεια, την επαφή με το σώμα της μητέρας. Μην ξεχνάτε ότι το μωρό για εννέα μήνες ζούσε μέσα στο σώμα της μητέρας και βίωνε κάθε δευτερόλεπτο τους κτύπους της καρδιάς της μητέρας, τις κινήσεις της, τις εναλλαγές των συναισθημάτων της. Το σώμα λοιπόν της μητέρας είναι το γνώριμο ασφαλές «σπίτι» για κάθε νεογέννητο, γι’ αυτό και η επαφή με αυτό είναι απαραίτητη.

Γενικά Οφέλη

1. Συναισθηματικό δέσιμο μητέρας-παιδιού. Το μωρό αισθάνεται ασφάλεια, θαλπωρή, αγάπη μυρίζοντας την μαμά του. Ο θηλασμός είναι για το μωρό πηγή στοργής και ασφάλειας. Η δερματική επαφή το διεγείρει και αυξάνει το δεσμό του με τη μητέρα.

2. Ανοσοποίηση. Το μητρικό γάλα είναι κάτι περισσότερο από μία τροφή. Είναι ένας ζωντανός ιστός, ελεύθερος μικροβίων, με πολλούς αμυντικούς παράγοντες και δίνει στο μωρό συνεχή ενεργό προστασία για τις λοιμώξεις, όταν το σώμα του μωρού δεν μπορεί ακόμα να προστατευτεί από μόνο του, με τα αντισώματα που περνούν από το μητρικό γάλα στο βρέφος. Ιδιαίτερα ο αποκλειστικός θηλασμός, έχει μια εντυπωσιακή λίστα με οφέλη για την υγεία του μωρού. Σύμφωνα με στατιστικές και μελέτες μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο εμφάνισης πολλών ασθενειών, μεταξύ των οποίων:

• Σύνδρομο αιφνίδιου βρεφικού θανάτου (SIDS): Ο θηλασμός συνδέεται με μειωμένο κίνδυνο κατά 50% μετά από 1 μήνα και με 36% μειωμένο κίνδυνο κατά το πρώτο έτος
• Λοιμώξεις του μέσου ωτός και λοιμώξεις των αυτιών (ωτίτιδα)
• Λοιμώξεις του αναπνευστικού
• Κρυολογήματα και λοιμώξεις του λαιμού
• Λοιμώξεις του γαστρεντερικού, γαστρεντερικές διαταραχές, κολικούς και διάρροια
• Βλάβη του εντερικού βλεννογόνου και φλεγμονώδη νόσο του εντέρου
• Αλλεργικές ασθένειες, άσθμα, ατοπική δερματίτιδα και έκζεμα
• Κοιλιοκάκη
• Διαβήτης
• Λευχαιμία
• Πνευμονία
• Μηνιγγίτιδα
• Καρκίνος. Ελάττωση συχνότητάς του στα παιδιά που έχουν θηλάσει. Η λακταλβουμίνη που περιέχεται στο μητρικό γάλα μπορεί να εμποδίσει την ανάπτυξη καρκινικών κυττάρων
• Προάγει την υγιή αύξηση του σωματικού βάρους και βοηθά στην πρόληψη της παιδικής παχυσαρκίας
• Επειδή η θηλή της μητέρας είναι και η αυθεντική ορθοδοντική θηλή, τα μωρά που θηλάζουν έχουν καλύτερη ανάπτυξη των σιαγόνων

3. Σημαντική αύξηση του δείκτη νοημοσύνης του παιδιού.

4. Ευκολότερος ύπνος. Ο θηλασμός είναι σχεδιασμένος για να διευκολύνει τον ύπνο του μωρού καθώς βοηθά το μωρό να ηρεμήσει και να κοιμηθεί πιο εύκολα. Το πιπίλισμα του στήθους απελευθερώνει ορμόνες, αμινοξέα και νουκλεοτίδια τόσο στην μητέρα όσο και στο μωρό, με αποτέλεσμα να χαλαρώνει και τους δύο.

5. Λιγότερο κλάμα. Τα περισσότερα μωρά που θηλάζουν κλαίνε και λιγότερο, γιατί βρίσκονται για περισσότερη ώρα στην αγκαλιά της μητέρας τους.

6. Ευκολότερη πέψη. Το μητρικό γάλα είναι ιδιαίτερα εύπεπτο και χωνεύεται από το μωρό σε 2-3 ώρες. Τα ένζυμα που περιέχει κάνουν ευκολότερη την απορρόφηση των θρεπτικών ουσιών.

7. Πλήρης τροφή. Ο θηλασμός ικανοποιεί πλήρως τις ανάγκες του βρέφους σε τροφή και υγρά και προσφέρει όλα τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζεται το μωρό, ακριβώς στη σωστή αναλογία. Δεν χρειάζεται  να δίνετε στο μωρό σας βρεφικό τσάι, νερό ή άλλα υγρά.

Πλεονεκτήματα για τη μητέρα

1. Οφέλη για την υγεία. Ο θηλασμός προσφέρει παράλληλα πολλά οφέλη και στην υγεία της μητέρας, μεταξύ των οποίων:

• Μειωμένη πιθανότητα καρκίνου του μαστού, των ωοθηκών  και του ενδομητρίου
• Προστασία από την οστεοπόρωση
• Οι μητέρες που θηλάζουν έχουν χαμηλότερο κίνδυνο επιλόχειας κατάθλιψης. Με την έγκαιρη έναρξη του θηλασμού τονώνεται η αυτοπεποίθηση της μητέρας και καθησυχάζονται πολλοί από τους φόβους της για το αν θα ανταπεξέλθει στο νέο της ρόλο και μειώνεται το άγχος
• Οι μητέρες που θηλάζουν συνήθως αδυνατίζουν πιο εύκολα από αυτές που ταΐζουν τα μωρά τους με τυποποιημένο γάλα
• Οι θηλαστικές κινήσεις του μωρού στο στήθος προκαλούν συστολές στη μήτρα και έτσι μειώνεται η αιμορραγία μετά τη γέννα, επαναφέροντας πιο γρήγορα τη μήτρα στην κατάσταση που ήταν πριν την εγκυμοσύνη

2. Συναισθηματικό δέσιμο μητέρας-παιδιού.Για την μητέρα δεν υπάρχει ωραιότερη στιγμή από αυτή του θηλασμού. Το αίσθημα ότι το μωρό τρέφεται από το ίδιο το σώμα της, η ηρεμία και η ασφάλεια που αισθάνεται το μωρό στην αγκαλιά της είναι ότι καλύτερο μπορεί να αισθανθεί. Ο θηλασμός είναι μια μοναδική και ανεπανάληπτη στιγμή για κάθε μητέρα.

3. Εξοικονομείτε χρήματα. Το μητρικό γάλα είναι δωρεάν, δεν επιβαρύνει οικονομικά την οικογένεια, δεν χρειάζεται να αγοράσετε τυποποιημένο γάλα, μπιμπερό και άλλο εξοπλισμό. Επίσης, τα μωρά που θηλάζουν είναι πιο υγιή, που σημαίνει ότι ξοδεύετε λιγότερα χρήματα στους γιατρούς.

4. Κερδίζετε χρόνο. Δεν χρειάζεται να υπολογίζετε πόσο θα πρέπει το μωρό να φάει καθημερινά. Δεν χάνετε χρόνο καθαρίζοντας και αποστειρώνοντας μπουκάλια. και ανακατεύοντας και  να ζεσταίνοντας μπουκάλια στη μέση της νύχτας (ή της ημέρας). Έχει πάντα σωστή και σταθερή θερμοκρασία  και δε χρειάζεται χρόνος για να το ετοιμάσεις.

5. Ευκολία στις μετακινήσεις. Η μητέρα που θηλάζει μπορεί να πάει οπουδήποτε με το μωρό της, χωρίς να χρειάζεται να ετοιμάσει και να πάρει μαζί της ειδικό εξοπλισμό για σίτιση.

6. Μυρωδιά. Οι πάνες του μωρού που θηλάζει δε μυρίζουν άσχημα!

Περιβάλλον

Ο θηλασμός είναι η πιο οικολογική μορφή ταΐσματος. Μειώνει την μόλυνση του αέρα, του νερού και του εδάφους από την παραγωγή και τις συσκευασίες του τυποποιημένου γάλακτος. Δεν καταναλώνει πηγές ενέργειας, όπως η προετοιμασία του ξένου γάλακτος και η αποστείρωση του μπιμπερό.

Κοινωνία

Όταν οι περισσότερες μητέρες θηλάζουν, η οικονομία της χώρας εξοικονομεί τεράστια ποσά που διαφορετικά θα ξοδεύονταν για την εισαγωγή πρώτων υλών και έτοιμων προϊόντων τυποποιημένου γάλακτος.

Κλείνοντας, θέλω να αναφέρω κι αυτόν τον πολύ ωραίο μύθο. Δεν είναι μάλλον τυχαίο ότι ο ολόκληρος ο Γαλαξίας μας, πήρε το όνομά του, σύμφωνα με τους αρχαίους πρόγονους μας, επειδή δημιουργήθηκε από μερικές σταγόνες γάλα από το στήθος της Ήρας. Ο μύθος θέλει τον Ηρακλή να γεννιέται μετά από μια συνεύρεση του Δία με την Αλκμήνη. Ο Δίας, ξεγέλασε την όμορφη γυναίκα και πήγε μαζί της αφού μεταμορφώθηκε στον άνδρα της. Όταν ο Ηρακλής ήταν βρέφος, ο πατέρας του και βασιλιάς όλων των Θεών θεώρησε απαραίτητο για τον γιό του να θηλάσει θεϊκό γάλα. Πήρε λοιπόν το μωρό Ηρακλή και τον τοποθέτησε πάνω στο στήθος της Ήρας ενώ εκείνη κοιμόταν. Το μωρό άρπαξε το στήθος και άρχισε να θηλάζει με μανία, με την θεά να πετάγεται τρομαγμένη από την ένταση και τη δύναμη του ημίθεου. Ο Γαλαξίας μας δημιουργήθηκε από τον πίδακα θεϊκού γάλατος που κατάβρεξε το σύμπαν καθώς η Ήρα τραβήχτηκε αντανακλαστικά. Για αυτό αν κοιτάξετε τον νυχτερινό ουρανό, διακρίνετε μια λευκή γραμμή σαν από γάλα που πιτσίλισε τον καμβά των αστεριών.

Καλή χρονιά να έχουμε!

Πηγές:

https://nikopediatre.blogspot.com/2016/08/blog-post.html

https://www.homeopathy.gr/homeopathy/breastfeeding_benefits.html

O θηλασμός ωφελεί το παιδί προστατεύει τη μητέρα

https://www.paidiatros.com/neogennito-vrefos/thilasmos/breastfeeding

(Update 2025)

Μετά από μια μικρή παύση 6 ετών, το Γκουδάκι επιστρέφει και πάλι στη μπλογκόσφαιρα!

Πολλά έχουν αλλάξει από τις 19/09/2013 όταν ανέβηκε το τελευταίο μου πόστ κι ένα από αυτά είναι ότι στις 19/09/2019 (τυχαία η ημερομηνία άραγε;) έφερα στον κόσμο ένα μικρό,  υπέροχο, πανέμορφο πλασματάκι!

Σαν νέα μητέρα λοιπόν, πήρα κι εγώ την άδεια που δικαιούμαι από το ελληνικό κράτος και ήρθα αντιμέτωπη με σκηνές όπως αυτή:

Εντάξει όχι σε τόσο υπερβολικό βαθμό, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι πληροφορίες που βρίσκεις στην ιστοσελίδα κάθε φορέα για τα δικαιολογητικά που απαιτούνται για μια αίτηση σχεδόν πάντα είναι ελλιπείς. Πάντως οφείλω να παραδεχτώ ότι οι υπάλληλοι σε ΙΚΑ και ΟΑΕΔ εδώ στο μικρό μας Ρεθυμνάκι (μια ακόμα αλλαγή στη ζωή μου είναι η εγκατάσταση στο Ρέθυμνο τα τελευταία 5 χρόνια) ήταν ιδιαίτερως ευγενικοί, εξυπηρετικοί και κατατοπιστικοί. Αποφάσισα λοιπόν να μοιραστώ την εμπειρία μου με όλες τις μέλλουσες μητέρες, για να ξέρετε τι να περιμένετε μπλέκοντας με το ελληνικό δημόσιο για να ταλαιπωρηθείτε όσο το δυνατόν λιγότερο (προσφέρω κοινωνικό έργο κοινώς!). Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, επισημαίνω ότι οι παρακάτω πληροφορίες αφορούν στο σωτήριο έτος 2019, για άμεσα ασφαλισμένες στο ΙΚΑ (για τις ελεύθερες επαγγελματίες η κοινωνική πρόνοια doesn’t give a damn δυστυχώς…).

Βρείτε λοιπόν παρακάτω τις άδειες και τα επιδόματα που δικαιούται μια νέα μητέρα και από ποιους φορείς μπορεί να τα λάβει, καθώς και τα απαραίτητα δικαιολογητικά που χρειάζονται κάθε φορά. Επίσης, στο τέλος του πόστ αναφέρεται το τι πρέπει να κάνετε για να δηλώσετε τη γέννηση του παιδιού σας. Ελπίζω να σας φανεί χρήσιμο αυτό το κείμενο και αφού ξεμπερδέψετε με τα γραφειοκρατικά να απολαύσετε όλες τις όμορφες στιγμές στα σπίτια σας μαζί με τα μωράκια σας! Εις το επανιδείν!

Ι. ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ – ΑΔΕΙΕΣ ΕΦΚΑ 

Ο e-ΕΦΚΑ χορηγεί τα επιδόματα μητρότητας (κυοφορίας και λοχείας) για συνολικά 119 ημέρες (4 μηνών – περιλαμβάνονται και οι αργίες), εκ των οποίων:

1. 56 ημέρες αντιστοιχούν σε επίδομα κυοφορίας (πριν τον τοκετό) και

2. 63 ημέρες αντιστοιχούν σε επίδομα λοχείας (μετά τον τοκετό)

 Σε περίπτωση πρόωρου τοκετού, το υπόλοιπο του επιδόματος κυοφορίας μεταφέρεται μετά τον τοκετό, ώστε να εξασφαλίζεται επιδότηση για συνολικά 119 ημέρες. 

Για κάθε ένα τμήμα του επιδόματος μητρότητας γίνεται ξεχωριστή ηλεκτρονική αίτηση. Για πληροφορίες, προϋποθέσεις και δικαιολογητικά, δείτε εδώ:

https://www.e-efka.gov.gr/el/sychnes-eroteseis/paroches-kai-ygeia/paroches-se-chrema/epidoma-metrotetas/epidoma-metrotetas-misthoton

ΙΙ. ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ – ΑΔΕΙΕΣ ΔΥΠΑ

1. Συμπληρωματική Παροχή Μητρότητας

Η παροχή καταβάλλεται ύστερα από τον τοκετό και αφού έχουν ληφθεί πρώτα τα παραπάνω επιδόματα του ΕΦΚΑ. Το ποσό είναι ίσο με τη διαφορά που προκύπτει εάν από τις αποδοχές που καταβάλλει ο εργοδότης κατά τον χρόνο έναρξης της άδειας κυοφορίας και λοχείας αφαιρεθεί το επίδομα που κατέβαλε ο e-ΕΦΚΑ για το ίδιο χρονικό διάστημα.

2. Ειδική Παροχή Προστασίας της Μητρότητας

Η Ειδική Παροχή Προστασίας της Μητρότητας διάρκειας έως εννέα (9) μηνών καταβάλλεται στις μητέρες οι οποίες ασφαλίζονται στον e-ΕΦΚΑ και εργάζονται με σχέση εξαρτημένης εργασίας ορισμένου ή αορίστου χρόνου, με πλήρη ή μερική απασχόληση. Η ειδική άδεια και παροχή εκκινεί από την επομένη της λήξης:

• της άδειας μητρότητας (κυοφορίας – λοχείας) ή και
• της ισόχρονης προς το μειωμένο ωράριο άδειας φροντίδας τέκνου (του συνόλου ή τμήματος αυτής), εφόσον γίνει χρήση της, ως ισχύει κάθε φορά ή και
• του συνόλου ή τμήματος της ετήσιας κανονικής άδειας

Για τις δυο παραπάνω παροχές μπορείτε να βρείτε πληροφορίες, προϋποθέσεις και δικαιολογητικά, εδώ:

https://www.dypa.gov.gr/prostasia-tis-erghazomenis-miteras

3. Επίδομα Γονικής Άδειας

Η γονική άδεια διάρκειας 4 μηνών χορηγείται συνεχόμενα ή τμηματικά και για τους δύο γονείς με επίδομα από τη ΔΥΠΑ για τους δύο πρώτους μήνες, ίσο με τον κατώτατο μισθό (οι επόμενοι δύο μήνες είναι άνευ αποδοχών). Μπορείτε να αιτηθείτε επίδομα γονικής άδειας οποιαδήποτε στιγμή θέλετε αρκεί να:

• απασχολείστε στον ιδιωτικό τομέα επί ένα έτος στον ίδιο εργοδότη με οποιαδήποτε σχέση εργασίας
• είστε κηδεμόνας ενός ή περισσότερων παιδιών έως 8 ετών. Για κάθε παιδί δικαιούστε ξεχωριστό τετράμηνο.

* Οι αιτήσεις και για τις 3 παραπάνω παροχές γίνονται ηλεκτρονικά στην σελίδα:

https://parentalbenefits.dypa.gov.gr/app/pbnf/r/opsm/esrv/login

ΙΙΙ. ΑΛΛΕΣ ΠΑΡΟΧΕΣ ΣΕ ΧΡΗΜΑ

1. Επίδομα γέννησης

Μπορείτε να αιτηθείτε το επίδομα γέννησης του παιδιού σας εάν δεν το έχετε ήδη κάνει κατά τη δήλωση της γέννησης του στο μαιευτήριο ή αν ο τοκετός έγινε στο σπίτι. Συνήθως την κάνουν απευθείας από το μαιευτήριο.

το ποσό καταβάλλεται ως εξής:

• 2.400 ευρώ για το πρώτο κατά σειρά γέννησης εξαρτώμενο τέκνο
• 2.700 ευρώ για το δεύτερο κατά σειρά γέννησης εξαρτώμενο τέκνο
• 3.000 ευρώ για το τρίτο κατά σειρά γέννησης εξαρτώμενο τέκνο και
• 3.500 ευρώ για το τέταρτο και κάθε επόμενο, κατά σειρά γέννησης, εξαρτώμενο τέκνο. 

Το επίδομα γέννησης, μετά την έγκριση της αίτησης, καταβάλλεται σε δύο (2) ισόποσες δόσεις, η 1η στο τέλος του επόμενου μήνα της γέννησης του παιδιού και η 2η στο τέλος του 5ου μήνα από την γέννηση. Για περισσότερες πληροφορίες δείτε εδώ:

https://www.gov.gr/ipiresies/oikogeneia/gennese/epidoma-genneses

2. Επίδομα Παιδιού από τον ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ ΠΡΟΝΟΙΑΚΩΝ ΕΠΙΔΟΜΑΤΩΝ & ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ (ΟΠΕΚΑ)

Η Αίτηση συμπληρώνεται online με εξουσιοδότηση από το TaxisNet. Το ποσό είναι μικρό και υπολογίζεται βάσει των εισοδημάτων της δικαιούχου, τον αριθμό των παιδιών κλπ. Οδηγίες εδώ:

https://www.idika.gr/epidomapaidiou/

3. Αποζημίωση εξόδων τοκετού στο σπίτι

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε εδώ: 

https://www.gov.gr/ipiresies/ugeia-kai-pronoia/iatropharmakeutike-perithalpse/apozemiose-exodon-toketou-sto-spiti

IV. ΜΕΙΩΜΕΝΟ ΩΡΑΡΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Μετά το πέρας και της εξάμηνης άδειας του ΟΑΕΔ, οι εργαζόμενες μητέρες δικαιούνται : 

α) Είτε να προσέρχονται στην εργασία τους αργότερα, είτε να αποχωρούν νωρίτερα κατά μία ώρα κάθε ημέρα για χρονικό διάστημα 30 μηνών από τη λήξη της άδειας λοχείας (Ε.Γ.Σ.Σ.Ε. 2004 άρθρο 8),

β) Είτε (με συμφωνία του εργοδότη) να εργάζονται με ημερήσιο ωράριο μειωμένο κατά δύο (2) ώρες ημερησίως για τους πρώτους δώδεκα (12) μήνες και σε μία (1) ώρα ημερησίως για έξη (6) επιπλέον μήνες (Ε.Γ.Σ.Σ.Ε. 2002 –2003 άρθρο 6),

γ) Είτε με αίτησή τους να το ζητήσουν εναλλακτικά ως συνεχόμενη ισόχρονη άδεια, εντός της χρονικής περιόδου κατά την οποία δικαιούται μειωμένου ωραρίου για την φροντίδα του παιδιού (συνολικά 3,5 μήνες επιπλέον περίπου). 

Για ό,τι από τα παραπάνω κι αν επιλέξει η εργαζόμενη μητέρα, δικαιούται να λαμβάνει κανονικά το σύνολο των μηνιαίων αποδοχών της.

Αυτά όσον αφορά στα Επιδόματα και τις Άδειες.

V. ΑΛΛΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ

Για να δηλώσετε τη γέννηση του μωρού σας θα πρέπει να κάνετε τα ακόλουθα:

1. Δήλωση της γέννησης στο Ληξιαρχείο του Δήμου σας

Πλέον γίνεται αυτόματα από το νοσοκομείο.

Αποτέλεσμα: Θα πάρετε την Ληξιαρχική Πράξη Γέννησης ηλεκτρονικά μέσα από τη σελίδα του gov.gr και θα λάβετε με SMS το ΑΜΚΑ του παιδιού σας.

2. Δήλωση της γέννησης & Ασφάλιση του παιδιού στο Μητρώο του ΕΦΚΑ

Δικαιολογητικά:

1. Βιβλιάριο ΙΚΑ μητέρας ή πατέρα (ανάλογα ποιος θα το ασφαλίσει)
2. ΑΜΚΑ παιδιού
3. Ληξιαρχική πράξη γέννησης
4. Υπεύθυνη Δήλωση του πατέρα ή της μητέρας (ανάλογα ποιος θα το ασφαλίσει). Χορηγείται από το ΙΚΑ.
5. Βεβαίωση από Ταμείο του άλλου γονέα -εάν είναι ασφαλισμένος σε διαφορετικό φορέα- ότι δεν ασφαλίστηκε εκεί το παιδί.
6. Αν πάει μόνο ο ένας γονέας χρειάζεται εξουσιοδότηση από τον άλλο και η Υπεύθυνη Δήλωση θα πρέπει να έχει το γνήσιο της υπογραφής.

Αποτέλεσμα: Με το χαρτί που θα πάρετε ότι ασφαλίστηκε το παιδί, θα πάτε στις Παροχές του ΕΦΚΑ για να καταθέσετε την Αίτηση για την άδεια λοχείας (βλ. παραπάνω).

3. Ονοματοδοσία

Εάν έχετε αποφασίσει το μικρό όνομα του παιδιού σας, μπορείτε να το δηλώσετε εξ αρχής σε όλες τις υπηρεσίες, δεν χρειάζεται να έχει προηγηθεί βάπτιση. Η ονοματοδοσία μπορεί πλέον να γίνει ηλεκτρονικά εδώ: 

https://www.gov.gr/ipiresies/oikogeneia/gennese/onomatodosia-anelikou

Ζόμπι ή νεκροζώντανοι ή απέθαντοι… με αυτά θα ασχοληθούμε σήμερα!

Τα θέματα είναι πολλά, αλλά ας αρχίσουμε από τα βασικά…

Ορισμός & Ιστορία των Zombies

Η λέξη «ζόμπι» προήλθε από λαϊκούς μύθους της Αφρικής και της Αΐτής. Μια εκδοχή αφορά σε «γιατρούς» voodoo, οι οποίοι μπορούσαν να ανασταίνουν προσωρινά τους νεκρούς και να τους μεταρέπουν σε άβουλους σκλάβους, προκειμένου να τους πουλήσουν. Μια άλλη αναφέρει ότι αυτοί οι μάγοι-γιατροί σκότωναν ανθρώπους και ύστερα τους ανέστηναν για να τους κάνουν προσωπικούς τους δούλους.

Στις μέρες μας πιστεύεται ότι η ψευδαίσθηση του «νεκροζώντανου ζόμπι» οφειλόταν σε έναν συνδυασμό υπνωτισμού και κάποιας ναρκωτικής φαρμακευτικής ουσίας, που προξενούσε μια κωματώδη κατάσταση, πολύ κοντά στο θάνατο κι έκανε τους ανθρώπους να μοιάζουν νεκροί. Ο «νεκρός» θαβόταν και μετά οι voodoo doctors τον ξέθαβαν, για να εκπληρώσουν τα δικά τους σχέδια. Σε μέρη όπου το voodoo καλά κρατεί, τα ζόμπι αποτελούν ακόμη και σήμερα μέρος της κουλτούρας και της παράδοσης. Στην Αΐτή, οι άνθρωποι πιστεύουν ότι ένας μάγος, που λέγεται bokor, μπορεί να αιχμαλωτίσει την ψυχή ενός προσφάτως πεθαμένου, να αναστήσει το σώμα του και να το υποτάξει στη θέλησή του. Αυτό που έχει ενδιαφέρον, δεδομένου ότι η Αΐτή υπήρξε κομβικό σημείο δουλεμπορίου και απέκτησε την ελευθερία της μετά την εξέγερση των σκλάβων το 1804,  είναι ότι για τους κατοίκους της, αυτός που είναι πραγματικά κακός είναι ο αφέντης των δούλων-ζόμπι, ο bokor που τα δημιούργησε και όχι τα ίδια τα ζόμπι. Οι Γάλλοι Καθολικοί δουλέμποροι, που εκδιώχθηκαν κατά τη διάρκεια της επανάστασης, προσπάθησαν να επιβάλουν τη θρησκεία τους, στους Αφρικανικούς αιχμαλώτους τους. Αν και ο Καθολικισμός έχει γίνει από τότε η επίσημη θρησκεία της Αϊτής, η εχθρότητα μεταξύ του πληθυσμού της, πρώην σκλάβων, και της Εκκλησίας ήταν προφανής στον απόηχο της επανάστασης. Σαν νεκροί που ανασταίνονται, τα ζόμπι αποτελούν διαστροφή της Καθολικής ανάστασης. Απόηχοι της χριστιανικής προπαγάνδας, που απεικονίζει την αϊτινή θρησκεία του vodoο ως δαιμονισμό, ακούστηκαν, όταν ειπώθηκε ότι ο πρόσφατος καταστροφικός σεισμός στην Αϊτή, προήλθε από τη συμφωνία που έκανε ο λαός της με τον Σατανά με αντάλλαγμα την ελευθερία τους.

Η μορφή των «μοντέρνων» ζόμπι, όπως έχει επικρατήσει, εξελήχθηκε και διαμορφώθηκε σταδιακά. Τα ζόμπι, ως ένα από τα πιο θεμελιακά «πλάσματα της φαντασίας και του τρόμου», τυποποιήθηκαν και διαδόθηκαν στην αμερικανική λαϊκή κουλτούρα, μέσω κυρίως του κινηματογράφου και με την «αμερικανοποίηση» της κουλτούρας, εξαπλώθηκαν σε όλον τον κόσμο. Όμως ένα από τα πρώτα είδη ζόμπι, που εμφανίσθηκαν στη λογοτεχνία, ήταν το τέρας της Αγγλίδας Mary Shelley, ο γνωστός σε όλους μας Frankenstein.

Όλα τα ζόμπι είναι περπατώντα πτώματα, αλλά κανείς δεν θα μπέρδευε ένα βαμπίρ, μια μούμια ή τον Frankenstein με ένα ζόμπι. Οπότε τι ακριβώς είναι ένα ζόμπι και τι το ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα (φανταστικά ή όχι, φρικιαστικά) πλάσματα; Το ζόμπι είναι «ο νεκρός που περπατάει», το έμψυχο ή «επανεμψυχωμένο» (reanimated) πτώμα, που -παρά τη σήψη και την απουσία των βασικών φυσιολογικών προϋποθέσεων της ζωής- εμφανίζει αισθητηριοκινητικές λειτουργίες και στοιχειώδη «στοχοκατευθυνόμενη» συμπεριφορά.

Χαρακτηριστικά
Χαρακτηριστικά γνωρίσματα των ζόμπι όταν πια έχουν περάσει πια στη δράση, είναι τα εξής :

–  το ασταθές, κούτσαυλο περπάτημα με τα χέρια προτεταμένα, ενίοτε πάνε και καμπουριασμένα

–  πλέον δε μιλάνε, αλλά μουγκανίζουν, γρυλίζουν και αγκομαχάνε

–  συνήθως έχουν μια βρωμερή και απαίσια μυρωδιά (πεθαμένοι γαρ)

–  η βασική τους ασχολία είναι η εύρεση ζωντανών (ανθρώπων ή/και ζώων) με κύρια επιδίωξη να τα σκοτώσουν για να τραφούν (αγαπημένα τους μεζεδάκια αποτελούν κυρίως οι σάρκες και τα μυαλά).

– Είναι σκληρά, ανελέητα, εντελώς εγωκεντρικά και γενικά παλιοχαρακτήρες. Κάποτε ήταν άνθρωποι σαν εμάς και είχαν αισθήματα, τώρα όμως είναι αναίσθητα και χαζά.

– Όταν έχουν αφεντικό ή αρχηγό τον ακολουθούν πιστά και δεν ρωτάνε πολλά πολλά.

Μουσικό διάλειμμα :

https://www.youtube.com/watch?v=Jcwsfns7KPQ

Από τη μουσική (The Cranberries – Zombie), από τα comics στις τηλεοπτικές σειρές (The Walking Dead), τις ταινίες (Warm Bodies), έως τη λογοτεχνία και τα video games (Plants Vs. Zombies), τα zombies δεν έχουν αφήσει κανέναν ασυγκίνητο! Στην αρχή των 00’s τα ζόμπι βρίσκονταν στο απώγειο της δόξας τους…και παραμένουν ακόμα στην κορυφή, 13 χρόνια μετά! Είμαστε περικυκλωμένοι από αυτά τα απέθαντα, σε αποσύνθεση πλάσματα.

Γιατί όμως τα ζόμπι έχουν τόοοοοση πέραση πια; Γιατί η δημοτικότητά τους συνεχώς αυξάνεται; Σίγουρα δεν είναι για τα καυτά κορμιά τους και τα μαγευτικά τους μάτια! Δεν υπάρχει τίποτα το αξιαγάπητο στα ζόμπι! Δεν είναι ο γλυκούλης Robert Pattinson, βαμπίρ στο Twilight! Τα ζόμπι είναι άνθρωποι που κανονικά θα έπρεπε ή να είναι θαμμένα στο νεκροταφείο, μέσα στα ωραία τους φέρετρα ή να βρίσκονται τ’ ανάσκελα σε κάποιο νεκροτομείο! Γιατί λοιπόν μας αρέσουν τα ζόμπι; Διαφόροι επιστήμονες (κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι κ.ά.) έχουν αναπτύξει διάφορες θεωρίες. Ας δούμε κάποιες απ’ αυτές και διαλέγετε και παίρνετε…

1. Οι άνθρωποι τρελένονται για Αποκαλύψεις! Είναι γνωστό ότι στην ιστορία κάθε πολιτισμού, πάντα υπάρχει ένα σενάριο Αποκάλυψης, του τέλους του κόσμου. Δεν έχει σημασία αν αυτό θα συμβεί λόγω πυρηνικών, είτε λόγω δραματικών κλιματικών αλλαγών, λόγω εξωγήινων, λόγω της δευτέρας παρουσίας, είτε λόγω κάποιου βιβλικού Αρμαγεδδώνα…το σίγουρο είναι ένα, το τέλος θα έρθει. Και γιατί είναι σίγουρο; Γιατί αυτή η σκέψη μας παρηγορεί. Σας άνθρωποι που είμαστε, είμαστε εγωιστές και δεν μπορούμε να συμβιβαστούμε με την ιδέα ότι με τον θάνατο απλά θα πάψουμε να υπάρχουμε και η ανθρωπότητα θα συνεχίσει ανενόχλητη το δρόμο της χωρίς εμάς. Αν η Αποκάλυψη συμβεί κατά τη διάρκεια τη δικής μας ζωής, αυτό σημαίνει ότι είμαστε οι πιο σημαντικοί άνθρωποι που έζησαν ποτέ είτε επειδή είμαστε οι τελευταίοι που θα υπάρξουν ποτέ είτε γιατί έχουμε μια πιθανότητα να σταματήσουμε την καταστροφή και να γίνουμε οι ήρωες όλων των επόμενων γεννεών. Αλλά ας μη γελιόμαστε, αυτά δεν πρόκειται να συμβούν κι εμείς απλά θα πεθάνουμε! Χα!

2. Δυνατότητες – Ελευθερία. Αλλά ενώ σε όλες αυτές τις αποκαλύψεις ο άνθρωπος ουσιαστικά δεν μπορεί να κάνει κάτι, σε μια αποκάλυψη ζόμπι, αν δεν είναι από τους πρώτους που θα πιάσει ο ιός, έχουν τη δυνατότητα να κάνουν ό,τι θέλουν προκειμένου να επιζήσουν και αυτή είναι και η γοητεία της. Το να επιζήσεις, το να παίζεις με τις πιθανότητες, να φτιάχνεις τους δικούς σου κανόνες. Ο κόσμος εξαφανίζεται από τα ζόμπι κι όλα γύρω καταρρέουν…έτσι δεν θα πρέπει να πηγαίνεις κάθε μέρα στη δουλειά και να στα πρήζει το αφεντικό (μάλιστα αν το αφεντικό σου γίνει ζόμπι, μπορείς και να το σκοτώσεις για το καλό της ανθρωπότητας), φαγητό, ποτά, τσιγάρα, όπλα, αμάξια, όλα είναι διαθέσιμα αν μπορείς να τα βρεις και να τα πάρεις, ανεξαρτήτως ηλικίας, κοινωνικής θέσης και άλλων διαχωριστικών των ανθρώπων κριτηρίων, το κλέψιμο επιτρέπεται, τα λεφτά δεν χρειάζονται πλέον, κανείς δεν ξέρει ποιος είσαι και κανείς δεν σε ελέγχει. Τώρα έχεις μια πιθανότητα να κερδίσεις το κορίτσι ή το αγόρι των ονείρων σου (όλοι οι άλλοι έχουν ήδη γίνει ζόμπι, οπότε εσύ είσαι κούκλα/ος!) και αν σώσεις και το αντικείμενο του πόθου σου από πεινασμένα ζόμπι, τότε σίγουρα έχεις κερδίσει και φιλί κι έχεις γίνει ήρωας! Όσο πιο πολλά ζόμπια σκοτώνεις, τόσο περισσότερο θα σε θαυμάζουν ενώ τα κονέ και η προσωπικότητά σου δεν θα παίζουν και τόσο μεγάλο ρόλο. Η αποκάλυψη των ζόμπι θα αλλάξει τους κανόνες για όσους επιζήσουν.

3.  Licence to kill. Ο κόσμος έχει γεμίσει ζόμπια και για να επιζήσεις, τι να κάνεις, πρέπει ν’ αρχίσεις να τα σκοτώνεις! Αν δεν φρικάρεις (όπως η Barbara στο Night of the Living Dead) έχεις πιθανότητες να επιβιώσεις. Αυτό που βασικά θα χρειαστείς είναι ένα όπλο. Όχι απαραίτητα κανονικό όπλο, όλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν όπλα πλέον… μαχαίρια, φτυάρια, αξίνες, σίδερα και άλλα καθημερινά αντικείμενα! Τώρα αν είσαι ο Ρικ απ’ το Walking Dead κι έχεις ένα οπλοστάσιο στην κατοχή σου, ακόμα καλύτερα βέβαια (οικονομία στις σφαίρες, είναι δυσέυρετες)! Έτσι αποφεύγεις τον κίνδυνο, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι αφήνεις άλλους πίσω σου, να γίνουν γεύμα. Κι αν δεν μπορείς απλά να ξεφύγεις, τότε, θες δεν θες, πρέπει να σκοτώσεις. Οι φόνοι σε μια τέτοια περίπτωση θεωρούνται δικαιολογημένοι γιατί αντιμετωπίζεις μια κατάσταση «kill or be killed». Κανείς δεν θα σε σταματήσει και μπορείς να γίνεις όσο δημιουργικός και βάναυσος θέλεις, τα ζόμπι δεν νιώθουν πόνο, ούτε θ’ αφήσουν πίσω θλιμμένους συγγενείς. Κανείς δεν θα σε κατηγορήσει, οπότε δεν χρειάζεται να έχεις τύψεις ή ηθικούς ενδοιασμούς. Και ενώ το ίδιο θα μπορούσες να κάνεις και με τους εξωγήινους ή με άλλα διαβολικά πλάσματα, τα ζόμπι προκαλούν περισσότερο thrill γιατί μπορούμε να τα καταλάβουμε πιο εύκολα.

4. Απογοήτευση – μίσος για την κοινωνία. Οι άνθρωποι ταυτίζουν (συνηδειτά ή υποσυνήδειτα) τα ζόμπι με άλλους ανθρώπους. Με το αφεντικό που σε εκμεταλλεύεται, με τον αγενή υπάλληλο, με τον ασεβή γείτονα, τους δολοφόνους, τους βιαστές. Νιώθεις ότι είσαι ο μόνος νορμάλ άνθρωπος που έχει απομείνει στον πλανήτη Γη, δεν μπορείς να ενταχθείς σε καμιά ομάδα, όλοι οι άλλοι είναι ζόμπι. Ταυτόχρονα νιώθεις απογοήτευση από την κοινωνία, που δεν κάνει τίποτα για να γίνουν τα πράγματα καλύτερα. Οι νόμοι δεν εφαρμόζονται, υπάρχει διαφθορά, αδιαφορία, αδιαφάνεια. Δεν βλέπεις φως στο τούνελ. Φοβάσαι. Τα ζόμπι μοιάζουν με τους άνθρωπους, ήταν άνθρωποι αλλά τώρα είναι μη-άνθρωποι, οπότε μπορείς να τους σκοτώνεις χωρίς δεύτερες σκέψεις, μιας και αποτελούν απειλή και δεν θα υποστείς συνέπειες. Το να σκοτώνεις ζόμπι δεν είναι τόσο κακό όσο το να σκοτώνεις ανθρώπους, εκεί έγκειται και η ικανοποίηση του φόνου, μπορείς να σκοτώνεις ανθρώπους, εφ’ όσον τους αποκαλείς ζόμπι. Επίσης, το να σκοτώσεις έναν άνθρωπο, κάτι που μοιάζει με σένα, είναι σίγουρα πιο συναρπαστικό από το να σκοτώσεις μια τίγρη (εκτός αν είσαι η Lara Croft) ή έναν εξωγήινο. Γιατί καταλαβαίνεις τους ανθρώπους και καταλαβαίνεις ότι σε κάποιους ανθρώπους αξίζει να πεθάνουν. Την τελευταία φορά που τα ζόμπι ήταν δημοφιλή, ήταν στα τέλη των 60’s – αρχές 70’s, όταν ο κόσμος ένιωθε αβεβαιότητα και φόβο για το μέλλον (πόλεμος στο Βιετνάμ, τρομοκρατία, εμφύλιοι πόλεμοι). Όπως και τα τελευταία χρόνια, που υπάρχει και πάλι μεγάλη αύξηση των zombies. Η δημοτικότητα και η δημοφιλία των ζόμπι κορυφώνεται όταν η κοινωνία είναι δυστυχισμένη.

5. Μετά θάνατον ζωή. Σε όλες τις θρησκείες γίνεται λόγος για τη ζωή μετά το θάνατο, αν και κάτι τέτοιο δεν μπορεί να εγγυηθεί, ούτε βέβαια να αποδειχθεί. Ο άνθρωπος πρέπει να διάγει βίον ηθικόν και να ελπίζει ότι θα πάει στον Παράδεισο σαν καλό παιδάκι που ήταν. Αλλά στην πραγματικότητα κανείς δεν ξέρει τι συμβαίνει μετά τον θάνατο. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι η ιδέα του θανάτου και η σκέψη του τι γίνεται μετά έχει απασχολήσει σοβαρά τον άνθρωπο. Τα ζόμπι όμως, ήταν άνθρωποι που πέθαναν και μετά ξαναγύρισαν από τον άλλο κόσμο ή άνθρωποι που έγιναν ζόμπι από κάποια άλλη αιτία (βλπ. ιοί), όμως χωρίς αισθήματα, μνήμη, σκέψη, μνήμη ή κάποια άλλη ιδιότητα που είχαν προηγουμένως ως ζωντανοί. Όσον αφορά τη μνήμη βέβαια, αν και δεν αναγνωρίζουν τα άλλοτε κοντινά τους πρόσωπα, ίσως και να έχουν μια μικρή ανάμνηση του τι έκαναν όταν ζούσαν, γι’ αυτό και τριγυρνούν κοντά στα σπίτια τους ή στα shopping malls. Η ύπαρξη έστω κι ενός μικρού ανθρώπινου ίχνους στο τωρινό τέρας, είναι πιο γοητευτική από το να ήταν απλά ένα άδειο, άχρηστο πλάσμα. Στρεφόμαστε στη θρησκεία για να μας υποσχεθούν αθανασία, αιώνια ζωή, ανάσταση της ψυχής. Θάβουμε τους νεκρούς για να μη βλέπουμει τι μας περιμένει μετά τον θάνατο…θα σαπίσουμε μέσα στο χώμα και η αμαρτωλή και φθαρτή σάρκα μας θα γίνει λίπασμα. Ποιος θέλει να το βλέπει αυτό; Ας κοιτάζουμε τον ουρανό, ονειρευόμενοι τον Παράδεισο και τους αγγέλους, παρά να κοιτάμε κάτω. Τα ζόμπι διαψεύδουν αυτές μας τις ελπίδες, με τη γκροτέσκα τους απομίμηση της ζωής, μας κοροΐδεύουν. Με την φρικτή «ανάστασή» τους μας τρίβουν στη μούρη την αναπόφευκτη αποσύνθεση που μας περιμένει, όσες ώρες κι αν περάσουμε στο γυμναστήριο και ταυτόχρονα μας δείχνουν πόσο μάταιο είναι να πασχίζουμε στη ζωή μας για την υγεία μας ή τα πλούτη.

6. Τρόμος. Απλούστατο. Στους ανθρώπους αρέσει να φοβούνται και να τρομάζουν, γι’ αυτό άλλωστε έχουν επιτυχία και οι horror movies. Είναι από τα πιο πρωτόγονα ένστικτα και σπάνια το νιώθουμε πλέον μέσα στο αστικό περιβάλλον και στα σπίτια μας. Λίγο η υποβλητική μουσική, λίγο η αγωνία από που θα σκάσουν μύτη τα ζόμπια και σε ποιον θα την πέσουν, τι αηδιαστικά πράγματα θα κάνουν, λίγο η σκέψη να δαγκώσουν κι εσένα και να γίνεις κι εσύ έτσι, όλα αυτά είναι αρκετά για να τρομάξεις!

Εδώ τα καλά ζόμπι! Πάρε κόζμε! Προτεινόμενα …

Ταινίες

Από την πληθώρα των ταινιών για ζόμπι, έχει αναπτυχθεί μια εκτεταμένη φαινομενολογία των ζόμπι, σ’ ό,τι αφορά τη συμπεριφορά και τις ιδιότητές τους, το πώς γίνεται κανείς ζόμπι, το πώς μπορείς να σκοτώσεις ζόμπι, το τι θέλουν τελικά τα ζόμπι από μας (αν και συνήθως μπορείς να είσαι σίγουρος ότι ένα ζόμπι σε ποθεί για το μυαλό σου και μόνο) κ.τ.λ.. Κάθε ταινία με ζόμπι γίνεται μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία από την προηγούμενη. Η λέξη ζόμπι ισοδυναμεί με πολύ χρήμα, άσχετα με το αν η ταινία είναι έστω και ελάχιστα καλή.  Άτσαλα ζόμπι στο κέντρο να περπατάνε πέρα δώθε, μυαλά, άντερα, αίματα παραπέρα, σασπένς, θύματα, επιζήσαντες, ήρωες πιο πάνω, λίγο ρομάντζο στην γωνία…κι έτοιμος ο Φώντας! Από τις πιο γνωστές και πετυχημένες ζομποταινίες σας δίνω ένα Top 10 :

1) White Zombie (1932)

2) Night of the living Dead (1968)

3) Dawn of the Dead (1978)

4) Dead Alive (1992)

5) 28 Days Later (2002)

6) Resident Evil (2002)

7) Shaun of the Dead (2004)

8) Planet Terror (2007)

9) 28 Weeks Later (2007)

10) Zombieland (2009)

Παιχνίδια

Εκτός από τις ταινίες, τα ζόμπι φυσικά, δεν θα μπορούσαν να αφήσουν ασυγκίνητους και τους ανά τον κόσμο gamers. Τα παιχνίδια με ζόμπι επίσης πολλά, και αν και όλα έχουν πάνω – κάτω το ίδιο στόρι και σκοπό (σκοτώστε τα όλα!), όλα κάνουν μεγάλες πωλήσεις. Τα video games μετέφεραν στην οθόνη του υπολογιστή μας, όσα βλέπαμε στην οθόνη της τηλεόρασης ή του κινηματογράφου, σε μια πιο διαδραστική μορφή. Ακολουθεί ένα Top 10 ζομπο-παιχνιδιών :

1) State of Decay

2) Call of Duty

3) Dead Island: Riptide

4) DayZ Mod/Standalone

5) Infestation: Survivor Stories

6) 7 Days to Die

7) ZombiU

8) Red Dead Redemption: Undead Nightmare

9) The Walking Dead: 400 Days

10) Dead State

Βιβλία

Αλλά και στη λογοτεχνία, τα ζόμπι έχουν κάνει την εμφάνισή τους. Ακολουθεί άλλο ένα Top 10, με βιβλία αυτή τη φορά!

1) Pride and Prejudice and Zombies – Seth Grahame -Smith (2009)

Στο βιβλίο αυτό, ο  συγγραφέας συμπεριέλαβε στο αυθεντικό κείμενο του Περηφάνεια και Προκατάληψη της Jane Austen και μια επιδημία ζόμπι! Πιο σουρεάλ πεθαίνεις!

2) The Rising – Brian Keene (2003) και το sequel του

3) City of the Dead – του ιδίου (2005)

4) The Zombie Survival Guide : Complete Protection from the Living Dead – Max Brooks (2003)

5) World War Z : An Oral History of the Zombie War – του ιδίου (2006)

6) Monster Island – David Wellington (2004)

7) The Last Bastion of the Living – Rhiannon Frater (2012)

8) The Loving Dead – Amelia Beamer (2010)

9) Night of the Living Trekkies – Kevin David Anderson and Sam Stall (2010)

10) Can You Survive the Zombie Apocalypse? – Max Brallier (2011)

Οδηγός επιβίωσης! Μην πανικοβάλεστε! Σε περίπτωση ζόμπι ακολουθήστε πιστά τις παρακάτω οδηγίες και θα επιζήσετε… μάλλον!

–  Μείνετε κοντά στην πηγή του φαγητού σας

–  Διαλέξτε προσεκτικά και με σοφία τα όπλα σας

–  Μην σπαταλάτε τις προμήθειές σας αν δεν υπάρχει απόλυτη ανάγκη

–  Αν κάποιος φίλος σας δαγκωθεί από ζόμπι μην προσπαθήσετε να τον συνεφέρετε και να του πιάσετε την κουβέντα, πιστεύοντας ότι θα τον λογικέψετε (μάταιος κόπος), μην ελπίζετε ότι θα γίνει καλά με κάποιο τρόπο (φρούδες ελπίδες), μην τον βάλετε σε κάποιο «ασφαλές» μέρος μέσα στο καταφύγιό σας (αν το σκάσει, μάλλον θα προσπαθήσει να σας φάει).

–  Το να σκοτώνετε άλλους ανθρώπους για να τους πάρετε το αμάξι, τα όπλα, τα σπίτια δεν έχει νόημα. Απλά δημιουργείτε περισσότερα ζόμπι και ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα ξεμείνετε από βενζίνη ή φαίρες!

–  Μην μένετε ποτέ μόνοι σας σε σκοτεινά, απομακρυσμένα μέρη, μην ανοίγετε πόρτες πίσω από τις οποίες ακούτε ακατανόητους ήχους και γενικά μην κάνετε τις βλακείες που κάνουν στις ταινίες!

–  Μην περιμένετε να νυχτώσει για να προσπαθήσετε να μετακινηθείτε, να τρέξετε, να ξεφύγετε. Καλό θα είναι να έχετε και κάποιον να θυσιάσετε ως δόλωμα…φύγετε όσο τα ζόμπι είναι απασχολημένα!

–  Αφού ξεφύγετε, σιγουρευτείτε ότι είστε ασφαλείς, πριν αρχίσετε να φιλιέστε ή να κάνετε φιλοσοφικές συζητήσεις!

– ΚΑΝΤΕ ΗΣΥΧΙΑ!!!

Ελπίζω όλες σας οι απορίες περί ζομπιών να λύθηκαν επιτέλους…

Και για το τέλος σας βάζω και μερικές εικόνες από ζομπιασμένα cartoons που βρήκα τυχαία! Enjoy!

Πηγές

https://www.slang.gr/lemma/show/zompi_7264/

https://www.danbirlew.com/why-are-zombies-so-popular/
https://www.washingtonpost.com/blogs/guest-voices/post/why-do-we-love-zombies/2011/10/31/gIQACwBmZM_blog.html

https://www.escapistmagazine.com/articles/view/columns/extra-punctuation/8387-Why-We-Love-Zombies.2
https://uk.ign.com/articles/2011/09/15/why-do-we-love-zombies
https://hubpages.com/hub/Why-We-Love-Zombies

Ένα παιδικό παραμύθι…για μικρούς και μεγάλους, που αφορά στην πραγματικότητα. Το διάβασα πρόσφατα και μου άρεσε πολύ.

Μιλά για τις απαιτήσεις μας από τους άλλους, στα θέλω μας, στον εγωισμό, στα λάθη, στην κατανόηση και παραδοχή αυτών –έστω και αργά-, στη συγχώρεση, στην εξωτερική ομορφιά, στην αληθινή αγάπη που δεν θα έπρεπε να εξαρτάται από αυτήν και σε ό,τι άλλο μπορεί ο καθένας να προσλάβει και να νιώσει.

Καλή ανάγνωση!

Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα δάσος, ήταν μια λίμνη γεμάτη νούφαρα. Εκεί που το κλαρί μιας ιτιάς ακουμπούσε το νερό της λίμνης, πάνω σ’ ένα νούφαρο καθόταν ένας γυρίνος. Εκεί ήταν που μια μέρα στο φύλλο ενός δέντρου είδε μια κάμπια. Την αγάπησε αμέσως. Δεν θα ήταν πια μόνος. Τα βλέμματά τους διασταυρώθηκαν κι αμέσως έρωτας δυνατός χτύπησε και τους δυο. Γι’ αυτόν εκείνη ήταν όμορφη όσο το ουράνιο τόξο και για ‘κείνη αυτός ήταν κάτι σαν ένα λαμπερό, μαύρο μαργαριτάρι.

– «Θα μ’ αγαπάς ό,τι κι αν γίνει;», ρωτούσε ο γυρίνος κάθε μέρα την κάμπια του.

– «Θα σ’ αγαπώ, μα με έναν όρο, να μην αλλάξει τίποτε επάνω σου», είπε η κάμπια.

– «Αγαπώ το καθετί πάνω σου», είπε ο γυρίνος.
– «Σε αγαπώ έτσι όπως είσαι», είπε η κάμπια.
«Υποσχέσου μου ότι ποτέ δεν θα αλλάξεις».
– «Στο υπόσχομαι», είπε αυτός.

Αλλά έτσι όπως είναι σίγουρο ότι κάποια στιγμή ο καιρός θα περάσει και οι εποχές θα αλλάξουν, έτσι κι ο γυρίνος δεν γινόταν να κρατήσει την υπόσχεση του. Μια μέρα είδε τρομαγμένος δυο πόδια να φυτρώνουν στο σώμα του.

– «Θα μ’ αγαπάς ό,τι κι αν γίνει;», ρώτησε λοιπόν και πάλι την αγαπημένη του.

– «Θα σ’ αγαπώ, μα δεν κράτησες τη υπόσχεση σου».

– «Δώσε μου άλλη μια ευκαιρία και σου υπόσχομαι ότι δεν θα αλλάξει τίποτε επάνω μου αυτή τη φορά». Είπε κλαίγοντας ο γυρίνος.

Η κάμπια τον λυπήθηκε.

– «Θα σου δώσω», είπε, «μα αν κι αυτή τη φορά δεν τηρήσεις την υπόσχεσή σου θα φύγω».

Ο καιρός όμως περνάει, οι εποχές αλλάζουν έτσι κι ο γυρίνος δεν μπόρεσε και πάλι να κρατήσει την υπόσχεσή του. Μια μέρα είδε τρομαγμένος δυο χέρια να φυτρώνουν στο σώμα του.

– «Θα μ’ αγαπάς ό,τι κι αν γίνει;», ρώτησε την αγαπημένη του.

– «Σου είπα να μην αλλάξεις τίποτε επάνω σου, εσύ όμως δεν τήρησες την υπόσχεση σου. Γι’ αυτό κι εγώ θα φύγω», είπε η κάμπια και χάθηκε.

Ο καιρός όμως περνάει, οι εποχές αλλάζουν έτσι ο γυρίνος μεταμορφώθηκε σε έναν στρουμπουλό καταπράσινο βάτραχο. Ήταν και πάλι μόνος. Μέρα με τη μέρα ο καημός του μεγάλωνε. Ρωτούσε παντού για την αγαπημένη του, μα κανείς δεν την είχε δει. Περίμενε πάνω στο νούφαρο του ότι κάποια μέρα θα τον συγχωρήσει και θα γυρίσει.

Έτσι κι έγινε. Η κάμπια ξύπνησε ένα πρωί, καθρεφτίστε στα νερά της λίμνης και τι να δει. Δεν ήτανε πια κάμπια. Είχε μεταμορφωθεί σε μια πολύχρωμη πεταλούδα. Τότε κατάλαβε πόσο είχε αδικήσει τον γυρίνο της. Τίναξε τα φτερά της και έτρεξε λοιπόν αμέσως να τον βρει και να του ζητήσει συγνώμη. Ρώτησε παντού, μα κανείς δεν τον είχε δει.

Ξαφνικά, εκεί που το κλαρί μιας ιτιάς ακουμπά το νερό της λίμνης, βλέπει έναν βάτραχο, ο οποίος καθόταν πάνω στο φύλλο ενός νούφαρου. Τον πλησιάζει και πριν προλάβει να τον ρωτήσει …Χραααπ…την αρπάζει με την μακριά του γλώσσα και την κάνει μια χαψιά. Από τότε ο βάτραχος ζει μόνος πάνω στο νούφαρό του και περιμένει την αγαπημένη του κάμπια να γυρίσει.

Tadpole’s Promise by Jeanne Willis and Tony Ross.

Στα ελληνικά : Η υπόσχεση, μετάφραση Μάνος Κοντολέων, εκδόσεις Άγκυρα.

https://www.youtube.com/watch?v=0bmP10keyhc

Girl ya gotta love your man
Take him by the hand
Make him understand
The world on you depends
Our life will never end
Gotta love your man
Yeah!

A friend is, as it were, a second self (Cicero)...

A life without love is like a year without summer…

Love me when I least deserve it, because that’s when I really need it...

In both cases…

Καλοκαιράκι έρχεται και σε λίγο όλοι θα αρχίσει η καθιερωμένη ετήσια αναζήτηση του ωραιότερου μέρος στην Ελλάδα για να περάσουμε τις διακοπές μας (όσοι βέβαια έχουμε δουλειά και ενδεχομένως κάποια λεφτά, άδεια κ.τ.λ. – τυχεροί όσοι έχουν σπίτια σε χωριό). Για θάλασσα ή βουνό, οι επιλογές είναι αμέτρητες, όλες τις εποχές του χρόνου, μιας και ζούμε -ομολογουμένως- σε μια απ’ τις ομορφότερες χώρες του κόσμου.

Και μετά από αυτή την διαπίστωση, έρχεται το φλέγον ερώτημα… και τι κάνουμε ως λαός μ’ αυτήν την υπέροχη χώρα; Οεο;

Κατ’ αρχήν κάνουμε ό,τι μπορούμε και ό,τι περνάει από το χέρι μας για να της στερήσουμε την  ομορφιά της… αφήνουμε σκουπίδια στις παραλίες και σε όποιο άλλο μέρος τύχει να σταθούμε, χτίζουμε αυθαίρετα σε αιγιαλούς και δάση, μπαζώνουμε ρέματα για τον ίδιο λόγο, καίμε τα δάση μας για πολιτικές και προσωπικές σκοπιμότητες, δεν πάμε πουθενά χωρίς το αμάξι μας και μολύνουμε τον αέρα που αναπνέουμε, και άλλα πολλά που μου διαφεύγουν αυτή τη στιγμή. Κι όλα αυτά μόνον όσον αφορά το περιβάλλον.

Ας συνεχίσουμε λίγο στη λειτουργία (χαχα, πως τα λέω έτσι) και τη διοίκηση (ωχ ωχ ωχ… κλαίω από τα γέλια). Κατ’ αρχήν είμαστε ένας λαός που δεν κοιτάει ποτέ το γενικό, ευρύτερο, κοινό (όπως θέλετε πείτε το) συμφέρον. Κοιτάμε ο καθένας την πάρτη του, πως θα βρούμε μια θεσούλα στο Δημόσιο, πως θα πλησιάσουμε κανέναν βουλευτάκο της κακιάς ώρας να μας κάνει ένα ρουσφετάκι (ακόμα και τώρα συμβαίνει αυτό, δεν υπάρχει κοινή λογική), πώς να βγάλουμε λεφτά με την λιγότερη δυνατή δουλειά (ή και με καθόλου ακόμα καλύτερα) και γενικά εμείς να βολευτούμε (άντε και τα παιδιά μας) και οι υπόλοιποι να πάνε να πνιγούνε. Τι μας νοιάζει εμάς; Ωχ, αδερφέ… Για το ότι δεν λειτουργεί σχεδόν τίποτα σωστά σε αυτή τη χώρα (Υγεία, Παιδεία, βιομηχανία κ.τ.λ.) δεν θα σχολιάσω κάτι σήμερα γιατί θα ξεφύγει το κείμενο…

Αλλά το πιο τραγικό που μας χαρακτηρίζει ως λαό είναι αυτή η ανεξήγητη (και ηλίθια έως τρόμου) εμμονή που έχουμε με το δικομματισμό. Προσωπικά, δεν ασχολούμαι ιδιαίτερα με την πολιτική, για λόγους που ίσως δεν μοιάζουν σοβαροί, αλλά πραγματικά το «δημοκρατικό» πολίτευμα στην Ελλάδα, μόνο τέτοιο δεν είναι και μόνο ως τέτοιο δεν λειτουργεί, το Σύνταγμα καταπατείται συνεχώς από αυτούς που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να φροντίζουν για τη σωστή εφαρμογή του και για την προστασία των πολιτών (εμάς, των κορόιδων), οι πολιτικοί φαίνονται (οι περισσότεροι) απ’ τη φάτσα (και απ’ την κοιλιά) τι κουμάσια είναι και τι σκοπούς έχουν (πάντως όχι την ευημερία του λαουτζίκου και την ευνομία, μιας και για τους ίδιους δεν ισχύει κανένας απολύτως νόμος όπως πάμπολλες φορές έχουμε διαπιστώσει) και τι συμφέροντα εξυπηρετούν κτλ κτλ, μην σας κουράζω άλλο. Όλα αυτά μου έχουν προκαλέσει μια «αποστροφή» για την πολιτική και τους πολιτικούς. Anyway… Εκλογές έχουμε μεθαύριο και είμαι πάρα πολύ περίεργη για το αποτέλεσμα  που θα βγάλουμε ως χώρα πάλι. Αν μετά από όλα όσα έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια και στην κατάσταση που ζει πλέον σήμερα ο κόσμος, θα ψηφίσει πάλι μια από τα ίδια. Πολλοί είναι αυτοί που λένε ότι έχουν απογοητευτεί από το πολιτικό σύστημα και δεν θα πάνε καν να ψηφίσουν. Αλλά αυτό, όσο απογοητεύμενοι και να είμαστε, πιστεύω ότι δεν είναι λύση. Έτσι απλά αφήνεσαι (όχι ότι αλλιώς συμμετέχεις ενεργά) στην επιλογή των υπολοίπων για το ποιοι θα μας κυβερνήσουν (ή έστω θα προσπαθήσουν, αν δεν κάνουν ακριβώς ότι θέλει η Ευρώπη γενικότερα) αύριο.

Θα μου πείτε τι σας λεω τωρα; Σίγουρα όχι κάτι που δεν ξέρατε.

Θα σκεφτείτε εγώ δεν ειμαι ετσι… μακάρι. Κι εγώ ελπίζω ότι δεν είναι όλοι έτσι κι ότι κάπου υπάρχει μια ελπίδα να φτιάξουν τα πράγματα (αρχικά από άποψη παιδείας και νοοτροπίας των ανθρώπων).

Κι έρχομαι να θέσω κι ένα δευτερο ερώτημα … να φύγει κανείς από την Ελλάδα έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση και αφού το μέλλον εδώ φαντάζει μάλλον δυσοίωνο ή να μείνει εδώ και να κάνει…κάτι. Να προσπαθήσει για κάτι. Προσωπικά δεν ξέρω αν θα μπορούσα να φλυγω από την Ελλάδα για πάντα. Αλλά κι εδώ να μείνω σκέφτομαι ότι δεν υπάρχουν λαμπρές προοπτικές για οτιδήποτε πλέον. Μεγάλο το δίλημμα. Και για να σας αφήσω θα σας θυμίσω δυο τραγουδάκια….διαλέγετε και ακούτε…

Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Βάσω Αλαγιάννη
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου

Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ
και βαθιά σ’ ευχαριστώ
γιατί μ’ έμαθες και ξέρω
ν’ ανασαίνω όπου βρεθώ
να πεθαίνω όπου πατώ
και να μην σε υποφέρω

Στίχοι: Νίκος Πορτοκάλογλου
Μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Πορτοκάλογλου

Σταυρωμένη πατρίδα
μες στα μάτια σου είδα -αχ είδα
της ανάστασης φως.

Κι ας μη μου ΄χεις χαρίσει ποτέ
ένα χάδι ως τώρα
πάντα εδώ θα γυρνώ.

Από πείσμα και τρέλα θα ζω
σε τούτη τη χώρα
ώσπου να ΄βρω νερό
γιατί ανήκω εδώ.

…θα σας βάλω μια φωτογραφία «πολιτικού περιεχομένου» που βρήκα στο διαδίκτυο…

…και θα σας αφήσω να ζηλεύετε γιατί αύριο θα πάω για το πρώτο μου μπάνιο…

Καληνύχτα και καλή ψήφο!