| CARVIEW |
επειδή αυτή η ανταλλαγή απόψεων-θέσεων δεν έχει τελειωμό αλλά ούτε βλέπω να μετακινούμαι από τις ιδέες μου, πιστεύω ότι είναι θεμιτό να σταματήσω εδώ κάθε άλλο σχόλιο.
Να ‘στε καλά κι ελπίζω να δούμε καλύτερες μέρες. ]]>
ελπίζω να προσέξατε τον πληθυντικό στο «μόμολο» και επιπλέον ξαναδιαβάστε το κείμενο του Θεοδωρίδη γιατί σταματάτε την ανάγνωση στο σημείο που δεν σας «βολεύει». Οσο για την καταληκτική ερώτησή σας, η απάντησή μου είναι, όπου και με όποιο τρόπο μπορεί ο καθείς, δεν έχω επαναστασιόμετρο, εσείς καλά κάνετε και προσπαθείτε κάτι παραπάνω.
Σας διαβεβαιώ πάντως ότι το τομάρι μου το αργάζονται πολλά χρόνια στα Γουναράδικα, πολύ πριν τα ανακαλύψετε εσείς και χωρίς ποτέ να σας έχω ζητήσει τα ρέστα όπως «εσείς». ]]>
προσθέτω κι εγώ με τη σειρά μου μερικές αράδες από το πάρα πολύ εύστοχο σχόλιο του Πάνου Θεοδωρίδη πάνω στα τελευταία γεγονότα της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα από το τάγμα εφόδου της ΧΑ:
«…γιατί, από τα κράσπεδα της ΧΑ έως τους φιλελέ διαλλακτικούς και τους δεξιούς αναρχικούς, όλοι ,μα όλοι θα ενωθούν υπό τον Σαμαρά, ενώ στην άλλη πλευρά, ο καθένας μας, η κάθε τσούτσα με απόψεις ανίκανοι να εξηγήσουμε ακόμη και στον περιπτερά μας τι συμβαίνει, θα χάσκουμε συζητώντας το “ναιμεναλλα»…»
Λοιπόν, αγαπητέ/ή elger δεν ξέρω αν στα 44 μου χρόνια είμαι ακόμα ορμητικός νέος… πάντως, ελπίζω, να έχω ξεφύγει από την κατάσταση του «μόμολου». Αν και σύμφωνα με τον Τριανταφυλλίδη αφορά και τους γηραιότερους [μόμολο το: (μειωτ.) βρισιά για μικρό παιδί, για γέρο ή γενικά για ανίκανο άνθρωπο. [ιταλ. mommolo `μαλακό τηγανητό γλυκό από ρύζι΄].
Αναφορικά για τους συναδέλφους που δεν κατεβαίνουν μπορώ να σας παραθέσω έναν μακρύ κατάλογο από σοβαρά επιχειρήματα με πιο σημαντικά δύο:
1. λόγοι βιοπορισμού και
2. «καταγγελίας» των πουλημένων κυβερνητικών συνδικαλιστών που κατευθύνουν το ποίμνιό τους.
Για το πρώτο, δεν έχω πολλά να πω… οι ερμηνείες είναι πολλές…
Όσο για το δεύτερο, πάλι υπάρχουν ζητήματα προσωπικής ευθύνης. Ποιος τους αφήνει (τους συνδικαλιστές) να αλωνίζουν; ποιος τους ψηφίζει (την αποχή τη θεωρώ σιωπηρή ανοχή); γιατί δεν κάνουμε κάτι να το αλλάξουμε εμείς που διαφωνούμε; Κι όλα αυτά τα ερωτήματα δεν έχουν να κάνουν με την νεότητα ή την ορμή. Έχει σχέση με το πώς αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας ως πολίτες ή ως εργαζόμενους. Αν καταγγέλουμε την κατάσταση αλλά δεν κάνουμε τίποτα γι’ αυτό, νομίζω ότι το λιγότερο είμαστε αναποτελεσματικοί…
Ευτυχώς, δεν αρκούμαι στα λογάκια σε χαμηλής επισκεψιμότητας blogs αλλά προσπαθώ σε κάτι παραπάνω. Εσείς;
]]>από την απάντησή σας αντιλαμβάνομαι ότι είστε μικρός, σε ηλικία, για αυτό δικαιολογώ και την ορμή σας.
Εντούτοις, για να μην σαλέψουμε απο την πίκρα και να συμπεριφερόμαστε ως μόμολα, «ανίκανοι ν εξηγήσουμε ακόμη και στον περιπτερά μας τι συμβαίνει, θα χάσκουμε συζητώντας το «ναιμεναλλα» μας σφαγμένοι μεταξύ μας επειδή ο ένας είναι σπαρτακιστής και άλλος οπορτούνας του κερατά; μας αρέσει τόσο πολυ η εξευτελιστικη διαδικασία της δημόσιας εξομολογησης και των πιστοποιητικων κοινωνικων φρονημάτων που μας ζητουσαν, και τα ζητάμε ο ένας απο τον άλλον; (ΑΤΑΚΤΟΣ ΛΗΡΟΣ ή ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΠΙΟ ΣΟΒΑΡΟ» του Π. Θεοδωρίδη)
Δεν είμαι στη Υπηρεσία και ως εκ τούτου μάλλον δεν θεωρούμαι συνάδελφος, το μόνο που μπορώ να σας προτείνω είναι να σκεφτείτε για ποιό λόγο δεν κατεβαίνουν στην απεργία οι συνάδελφοι (και δεν νομίζω ότι είναι μόνο ο φόβος, έχουν βαρεθεί το ποιμνιοστάσιο) και όχι να λέμε ωραία λογάκια σε blog με χαμηλά ποσοστά επίσκεψης. ]]>
έχεις απόλυτο δίκιο ότι αυτή η ανάρτηση αποτελεί μορφή διαμαρτυρίας. Σε όλους μας είναι απόλυτα κατανοητό.
Ωστόσο, πιστεύω ότι απέχουμε πια από αυτή τη μορφή διαμαρτυρίας όταν υπάρχει καταιγισμός πράξεων νομοθετικού περιεχομένου. Έχουμε προχωρήσει στην επόμενη φάση εδώ και καιρό, από τη «διαβούλευση» στην πράξη. Έτσι, γραπτές ήπιες διαμαρτυρίες από έναν blogger με χαμηλά ποσοστά επίσκεψης (βλ. πλαϊνή στήλη) δυστυχώς δεν έχουν κάποιο αποτέλεσμα.
Καταλήγω λοιπόν, φυσικά και πιστεύω στις γραπτές διαμαρτυρίες ως πρώτα βήματα μιας προσπάθειας επικοινωνίας με άλλες κοινωνικές-παραγωγικές ομάδες. Και μετά τι; σου απευθύνω αυτό το ερώτημα για να μην κατηγορηθώ ότι προτείνω ακραίους τρόπους ή ο,τιδήποτε άλλο. Περιμένω από σένα αγαπητέ συνάδελφε elger να μου προτείνεις τρόπους διαμαρτυρίας και πάλης των δίκαιων αιτημάτων μας.
Σε αναμονή, λοιπόν, των προτάσεών σου… ]]>
Το «καλή αντάμωση στα γουναράδικα» ούτε απειλή εμπεριέχει ούτε υπεκφυγή είναι. Δηλώνει επίγνωση πως η ζωή μας είναι υπό αίρεση… Και καλά να μην γνωρίζει κανείς μια παροιμιακή φράση ή να μην θέλει ή να μην αισθάνεται πως θέλει να ανταμώσουμε «στα γουναράδικα», αλλά να μην ανταμώνουμε ούτε σε μια συνέλευση ή σε μια δράση διαμαρτυρίας για όσα μας συμβαίνουν; ]]>
Ό,τι έγραψες σχετικά με το υπάρχον καθεστώς με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο. Δυστυχώς, μέσα από αυτή την γλαφυρή περιγραφή δεν βρίσκω πουθενά τον εαυτό μου… μάλλον περιγράφεις άλλους συναδέλφους…
Ό,τι είμαι αυτή τη στιγμή στην Υπηρεσία μου δεν το χρωστώ σε κανέναν. Το κατάφερα από την προσωπική έντιμη εργασία, εγγύηση της επαγγελματικής μου υπόστασης, καθώς και στην συνεργασία μου με αξιόλογους συναδέλφους που μοιραστήκαμε το ίδιο όραμα.
Συνδικαλιστικά… εκεί κι αν δεν χρωστάω τίποτα σε κανέναν κυβερνητικό συνδικαλιστή των διαδρόμων του 4ου-5ου ορόφου, σε κανέναν Προϊστάμενο… ό,τι κατάφερα το κατάφερα με τους συναγωνιστές μου, δεν λέω συντρόφους γιατί κι αυτό μπορεί να σε παραξενέψει (βλ. Γουναράδικα, αν και γράφεται με μικρό «γ»). Γιατί με αυτούς φωνάζαμε μαζί, γιατί με αυτούς τρέχαμε μαζί γιατί μ’ αυτούς χτυπηθήκαμε μαζί. Γιατί αυτοί είναι οι πραγματικοί συνάδελφοι και οι πραγματικοί άνθρωποι που θέλουν να αλλάξουν κάτι προς το καλύτερο. Όχι οι τιμητές, όπως εσύ, που κρίνουν αφ’ υψηλού την κατάσταση της κοινωνίας και τα προβλήματα του σεπτού μας Υπουργείου.
Επομένως, τα σχόλια στα επιστρέφω καθώς θα πρέπει να παραδεχτείς ότι εσύ προσωπικά ΑΠΕΧΕΙΣ από οποιαδήποτε συλλογική, συναδελφική, συνδικαλιστική δράση.
Τελικά, τείνω να πιστέψω ότι περισσότερο λυπάσαι που λείπει ο Κώστας γιατί δεν θα μπορείς να βρεις εύκολα το βιβλίο που μελετάς κι όχι γιατί ο Κώστας (και ο κάθε Κώστας) έχει δικαίωμα στην εργασία.
]]>Αγαπητή Γκέλη το ομολογώ. Δεν γνωρίζω, όπως και οι περισσότεροι Έλληνες φαντάζομαι, ούτε που πέφτουν τα Γουναράδικα, ούτε τι ακριβώς σημαίνουν, ποιά είναι τέλος πάντων η ερμηνεία του δισσού λόγου του βουλευτού Σύριζα Καστοριάς.
Αυτό που ξέρω καλά είναι ότι η ελληνική κοινωνία βολεύτηκε μία χαρά με τους μύθους που την τάισαν επί τριάντα χρόνια, όλα μα όλα σχεδόν τα πολιτικά κόμματα, και κυρίως αυτά κυβέρνησαν. Και τώρα που το αρχαϊκό πολιτικό σύστημα, κατεστημένο (όπως θέλετε πείτε το) κατέρρευσε υπό υπό το βάρος των ανομιών του, τώρα είναι που ο βολεμένος Ελληνάρας διαμαρτύρεται. Και εφευρίσκει Γουναράδικα, μαρμαρένια αλώνια, κλπ, για την τιμήν των όπλων φυσικά. Και βεβαίως ρίχνει την ευθύνη σε άλλους πλην του βασικού υπαιτίου, που δεν είναι ασφαλώς άλλος από την αφεντομουτσουνάρα του. Τόσα χρόνια μία διαμαρτυρία σοβαρή για το ρουσφέτι, για το πολιτικάντικο μπαλαμούτι, τις αυθαιρεσίες,τα αυθαίρετα, την οικτρή ποιότητα ζωής, τα καμμένα δάση, τις χτισμένες παραλίες, την, την, την… δεν κάναμε. Είδαμε όμως μικροπολιτικά συμφέροντα, συνδιαλλαγή, διαφθορά, φακελλάκια, τυφλούς ταξιτζήδες, κλπ. Τόσα χρόνια κάναμε ότι δεν ξέραμε γιατί έτσι βόλευε την ελληνική κοινωνία (βλ. πολιτικό σύστημα) και τώρα ανακαλύψαμε τα Γουναράδικα (ό,τι και αν σημαίνει ο όρος); Τόσα χρόνια ουσιαστικά σιωπήσαμε μπροστά στο καθρέφτη μας, ώσπου μία μέρα ανακαλύψαμε ότι το είδωλό μας, ο άλλος μας εαυτός, ο αποκρουστικός εαυτός, είναι η Χρυσή Αυγή και χρυσαυγίτικη σχιζοφρένεια. Και για να μην παρεξηγηθώ από ορισμένους καλοθελητές. Η Χ.Α. δεν είναι κάτι έξω από το σημερινό ελληνικό πολιτικό κατεστημένο. Δεν είναι κάτι έξω από το «δημοκρατικό τόξο». Είναι ο απόπατός του, ό,τι πιό βρωμερό έχει ξεράσει εδώ και τριάντα χρόνια αυτή η κοινωνία, που δεν αντέχει να αντικρίσει τη φάτσα της στον καθρέφτη.
Και μετά από όλα αυτά, μου λέτε να συναντηθούμε στα Γουναράδικα, ό,τι και αν εννοεί ο εκστομίσας την φράση;
Κανεις δεν είπε ότι απεργωντας θα σωθούμε. Δεν ειναι ομως παράλογο να μας καρπαζωνουν κ να μας διαλύουν κ να μην αντιδρούμε έστω κ στοιχειωδώς; ]]>
Α! Για να σπεύσω στο ραντεβού, μήπως μπορείτε κ. συνάδελφε να μου πείτε κατά πού πέφτουν τα Γουναράδικα ώστε να πάω αμέσως προς τα εκεί;
]]>θα μου επιτρέψεις να διατυπώσω ένα σχόλιο. Η σημερινή κατάσταση, όπου ο καλός μου συνάδελφος από το ΒΧΜ Κώστας, είναι στα πρόθυρα της απόλυσης είναι κάτι που το γνωρίζαμε ότι θα’ ρθει από καιρό… Το λέγαμε από καιρό… το φωνάζαμε από καιρό… και προτείναμε να κάνουμε κάτι ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ… έστω το πιο απλό: ΑΠΕΡΓΙΑ.
Συνάδελφε Γιώργο,
προχθές βγήκαν οι ειδικότητες επίσημα, προχθές και τις διαβάζαμε εκεί στην οδό Σταδίου, πλάι στο πανό του ΣΕΑ… ήμασταν λίγοι αρχαιολόγοι… οι υπόλοιποι της Αθήνας;… από το ΕΑΜ;… ή μήπως μελετούσατε στη μεγάλη βιβλιοθήκη;… Εννοείται ότι υπάρχουν εξαιρέσεις (που ήταν εύκολο να εντοπιστούν στο πλήθος).
Συνάδελφε Γιώργο,
όλοι είμαστε σε καθεστώς διαθεσιμότητας και κινητικότητας… Μην έχετε την αυταπάτη ότι επειδή κάποιοι είναι μόνιμοι, θα σωθούν, κάποιοι επειδή είναι του διαγωνισμού θα σωθούν, κάποιοι επειδή γνωρίζουν προσωπικά την ΓΓ θα σωθούν…
Σου ζητώ, σας ζητώ να -έστω και την ύστατη ώρα- να αναλογιστείτε τις ευθύνες σας απέναντι στους στους συναδέλφους: το «σπάσιμο» της απεργίας είναι η υπογραφή σας για την απόλυσή μας.
Και για να κλείσω, θα πω κάτι που είναι ξανά πολύ της μόδας:
«Ραντεβού στα γουναράδικα…»
Ας καταθέσω το σχολιό μου. Η βιβλιοθήκη της Ρόδου έμεινε πριν κάποιο καιρο χωρίς τον διοικητικο της υπάλληλο που εκτελούσε με συνέπεια έργο βιβλιοθηκονομου. Με 40.000 τίτλους κ με σπανιοτατα βιβλία κ κώδικες, ιδρυμενη και φροντισμενη απο την εποχή της ιταλοκρατιας. Εξυπηρετούσε κ τους φοιτητές του πανεπιστημίου του Αιγαίου. Κανενός το αυτι δεν ίδρωσε. Όσο για το σεβαστό υπουργείο, μας πέρασε για γραφικούς.
Γκελη Κατσιωτη ]]>