Garsonlekiastika’s Weblog

Ανήκουμε σε έναν από τους χειρότερους εργασιακούς κλάδους. Οι περισσότεροι/ες από εμάς είμαστε «μαύροι», χωρίς ένσημα και υγειονομική περίθαλψη. Ανύπαρκτα δώρα και επιδόματα, απλήρωτες υπερωρίες, μη καταβεβλημένα νυχτερινά, διαρκές standby ανάλογα με το πότε θα σε χρειαστεί το αφεντικό… Μέσα σ΄αυτή την αβέβαιη και συνάμα ανταγωνιστική συνθήκη καλούμαστε να χρησιμοποιήσουμε όλα τα στοιχεία της προσωπικότητας μας. Πρέπει να δείχνουμε ότι διασκεδάζουμε, να είμαστε ευγενικές, κοινωνικοί, επιθυμητές/οί από το άλλο φύλο.

Για την εργασιακή αυτή πραγματικότητα μερίδιο ευθύνης έχουν όλοι όσοι εμπλέκονται σ’ αυτήν. Το κράτος με τους θεσμικούς του φορείς (ΙΚΑ, επιθεώρηση εργασίας) και τους σπάνιους ελέγχους στα μαγαζιά παγιώνει το καθεστώς πλήρους εργοδοτικής αυθαιρεσίας, ενώ οι μακροχρόνιες γραφειοκρατικές διαδικασίες αποθαρρύνουν τους εργαζόμενους να διεκδικήσουν τα δεδουλευμένα. Τα αφεντικά, με την συναίνεση του κράτους, επωφελούμενοι της μεγάλης προσφοράς εργατικού δυναμικού, κυρίως τις δύο τελευταίες δεκαετίες, μείωσαν κατά πολύ τα μεροκάματα. Οι σερβιτόροι/ες με μισθό, ένσημα και ηλικίες πέρα των τριάντα αντικαταστάθηκαν από νέους, εμφανίσιμες και προσωρινές/ούς εργαζόμενες/ους. Σήμερα δύο εργατοώρες μας, μπορούν να μας τις ξοφλήσουν πουλώντας ένα ποτό ή ένα πιάτο φαγητό. Σίγουρα και εμείς οι ίδιοι έχουμε συμβάλλει στην διαμόρφωση αυτής της κατάστασης. Φοιτητές ή μη, όταν δουλεύουμε είτε για συμπλήρωμα στο μηνιάτικο, είτε για κοινωνικοποίηση, χωρίς όρους και λογική συλλογικών διεκδικήσεων, υποτιμούμε εμείς οι ίδιοι την εργασία την οποία κάνουμε, ενώ την ίδια στιγμή γινόμαστε αναλώσιμοι για τα αφεντικά. Σ’ αυτό το τοπίο τα παραδοσιακά σωματεία, με συντεχνιακή λογική, εξαρτημένα από πελατειακές και κομματικές σχέσεις μόνο προδοτικό ρόλο απέναντι στα δικά μας συμφέροντα μπορούν να έχουν.

Αμφισβητώντας τον καθεστωτικό συνδικαλισμό και την κομματικοποίηση των σωματείων,  επιλέγουμε την αυτοοργάνωση ως τρόπο λειτουργίας. Θέλουμε να δημιουργήσουμε δομές οργάνωσης μέσα από τις οποίες ο κόσμος που θα συμμετέχει θα είναι και αυτός που θα καθορίζει τις μορφές και τα περιεχόμενα του αγώνα. Στοχεύουμε στη δημιουργία ενός σωματείου βάσης στο οποίο οι αποφάσεις θα παίρνονται μόνο μέσα από την γενική συνέλευση, ενάντια στην εκπροσώπηση και διαμεσολάβηση του παραδοσιακού συνδικαλισμού, και ενάντια στις λογικές ανάθεσης. Η δημιουργία του σωματείου πιστεύουμε ότι μπορεί να αποτελέσει την αρχή για διεκδικήσεις στον κλάδο του επισιτισμού, καθώς επίσης και να προετοιμάσει το έδαφος ώστε να ανοιχτούν συνολικότερα ζητήματα στην κοινωνία. Επιθυμία μας να δημιουργηθούν δίκτυα αλληλεγγύης με άλλα σωματεία και εργατικές ομάδες.

Αναγνωρίζουμε ότι η εποχή μας χαρακτηρίζεται από έντονη εργασιακή κινητικότητα, ανασφάλεια, συνεχή εναλλαγή εργοδοτών, τόπων εργασίας και κλάδων απασχόλησης. Η κινητικότητα αυτή εάν δεν αποτελεί ενεργή έκφραση των ίδιων των υποκειμένων, αλλά  συνθήκη επιβεβλημένη από τα «πάνω», εγκυμονεί πολλούς κινδύνους. Η προσωρινή εργασία, η ατομική διαπραγμάτευση,  εμποδίζουν τη δημιουργία συλλογικών αγώνων καθώς ενισχύουν την ιδιώτευση και τις ατομικές λύσεις. Ωστόσο ο κάθε χώρος εργασίας μπορεί να αποτελέσει για εμάς και έναν εν δυνάμει χώρο αντίστασης και οποιαδήποτε διεκδίκηση αποτελεί παρακαταθήκη για τους επόμενους και εμπειρία για μας τους ίδιους.

Σ’ αυτή την συνθήκη γενικευμένης ανασφάλειας βλέπουμε τη δημιουργία σωματείου ως μέσο συλλογικής διεκδίκησης και παρέμβασης στη βελτίωση των συνθηκών εργασίας (συλλογικές συμβάσεις, ένσημα, δώρα, άδειες). Η νομική υπόσταση του σωματείου κατοχυρώνει ως ένα σημείο την εγκυρότητα του λόγου μας σε δικαστικές διαδικασίες, στην επιθεώρηση εργασίας και σε άλλους θεσμικούς  φορείς. Ως σωματείο διευκολύνεται η παρέμβασή μας σε χώρους εργασίας και η επικοινωνία με τους συναδέλφους μας μέσα στους χώρους δουλειάς.

Τελικά, ο δρόμος, οι δυναμικές παρεμβάσεις, οι αποκλεισμοί σε μαγαζιά μέχρι την ικανοποίηση των αιτημάτων μας και οι κοινές δράσεις με άλλους εργάτες/ συλλογικότητες είναι αυτές που θα διαμορφώσουν εργατική συνείδηση, θα αναπτύξουν την συντροφικότητα και την αλληλεγγύη μεταξύ μας.

Ανοιχτή συνέλευση κάθε Παρασκευή στις 14.30 πολυτεχνείο

ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΣΕΡΒΙΤΟΡΩΝ ΚΑΙ ΛΟΙΠΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΝ ΕΠΙΣΙΤΙΣΜΟ 18/ΜΑΙΟΥ 19.00 ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

garsonlekiastika.wordpress.com

garsonlekiastika@gmail.com

Οι εργασιακές σχέσεις αλλάζουν συνεχώς προς το χειρότερο τα τελευταία χρόνια. Δικαιώματα που είχαν κατακτηθεί με αγώνες καταργούνται και οι εργαζόμενοι επιστρέφουν στις συνθήκες που επικρατούσαν πριν αρκετά χρόνια, ίσως επειδή πολλές από αυτές τις κατακτήσεις μείνανε μόνο σε συγκεκριμένους κλάδους και δεν επεκτάθηκαν στο σύνολο των εργαζόμενων. Οι νέες συνθήκες ανασφάλειας για κάποιους εργαζόμενους είναι πρωτόγνωρες αλλά στον κλάδο των σερβιτόρων είναι γνωστές εδώ και αρκετές δεκαετίες. Είμαστε ανασφάλιστοι στην πλειοψηφία μας και πολλές φορές νιώθουμε ξεκρέμαστοι σε κάθε εργοδοτική αυθαιρεσία. Τα όποια επιδόματα είναι τόσο σπάνια για μας, που όταν δίνονται παρουσιάζονται από τα αφεντικά ως δωράκια. Η αντιμετώπιση μας από τα αφεντικά και πολλές φορές από τους πελάτες είναι απαξιωτική θεωρώντας μας κατώτερο είδος εργαζόμενων (ανίκανων να παράγουν και ταγμένων να υπηρετούν).

Και όμως εργαζόμαστε σε συνθήκες ιδιαίτερα απαιτητικές για κάθε εργαζόμενο. Το είδος της δουλειάς μας απαιτεί στο ίδιο βαθμό, τόσο σωματική, όσο πνευματική και ψυχική προσπάθεια. Ο σερβιτόρος, άνδρας ή γυναίκα, πρέπει συνήθως να εκτελεί μια μεγάλη λίστα διαφορετικών εργασιών πέρα από το σερβίρισμα που βλέπει κάποιος ως πελάτης. Οι εργασίες αυτές ποικίλουν στη διάρκεια της κάθε βάρδιας μας. Εναλλάσσονται από το συνεχές κουβάλημα μέχρι την διαρκώς τεταμένη προσοχή και την ευθύνη που πρέπει να έχει. Σε αυτή τη κατάσταση προστίθεται πάντα και άμεση επαφή με τους πελάτες που σημαίνει και επιπλέον ψυχική κούραση.

Αυτοοργάνωση, αντίσταση, αγώνας.

Αποτελούμε ένα κλάδο με ελάχιστα δικαιώματα και λίγους ασφαλισμένους. Μια σημαντική αιτία για αυτό το πρόβλημα είναι ο μεγάλος αριθμός σερβιτόρων που ανέχονται τέτοιες καταστάσεις πιστεύοντας πως βρίσκονται προσωρινά στο επάγγελμα δημιουργώντας όμως έτσι ένα καλό πεδίο για τα αφεντικά ώστε να επιβάλουν το καθεστώς της εργασιακής ανασφάλειας. Κάποιοι σερβιτόροι όμως έχουμε επιλέξει να αντισταθούμε, να μην μείνουμε μόνοι μας αλλά να οργανωθούμε για να αλλάξουμε τις συνθήκες στις δουλειές και στις ζωές μας. Δεν πιστεύουμε στον καθεστωτικό συνδικαλισμό και στην κομματικοποίηση των σωματείων για αυτό και επιλέγουμε την αυτοοργάνωση ως τρόπο λειτουργίας. Γιατί ξέρουμε πως μόνο οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μπορούν να λύσουν τα προβλήματα τους και πως η ενότητα τους, πέρα από οτιδήποτε ψεύτικο τους διαχωρίζει, είναι που τους δίνει δύναμη απέναντι στους εκμεταλλευτές τους.

Καλησπέρα!!!(παρατεταμένο χειροκρότημα)

Καλώς ήρθατε στο μαγικό κόσμο της ΦΡΑΠΕΔΟΥΠΟΛΗΣ, που εμείς (σερβιτόροι-σερβιτόρες,barmen–barwomen,μάγειρες-μαγείρισσες,προσωρινοί ή μόνιμοι ή αλλιώς τα παιδιά για όλες τις δουλειές) κινούμε γη, ουρανό, θάλασσα, άστρα, κάστρα, φραπεδιέρες, εσπρεσιέρες, σέικερς, δίσκους, παραμάνες,σφουγγάρια, σακούλες, χαρτιά, κι ένας Θεός ( ποιός …. ? )ξέρει τι άλλο, για να μην λείψει τίποτα σε κανέναν . ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ !!! Για να σας προσφέρουμε :

• Όταν ( ή για να ) ξυπνήσετε το καφεδάκι σας

• Όταν πεινάσετε, το φαγάκι σας

• Όταν θέλετε να χαλαρώσετε, το ποτάκι σας

• Και σε περίπτωση που νιώθετε μόνος – μόνη, ακούμε και το προβληματάκι σας ( το «τέλος του κόσμου» σας )

Θα μας βρείτε από 24 ώρες το εικοσιτετράωρο έως 7 μέρες την εβδομάδα .

Και ζούμε εμείς καλά και εσείς καλύτερα, και έτσι κυλάει η καθημερινότητα στη μαγική Φραπεδούπολη ( που δεν είναι του Τριβιζά )

Στην πραγματικότητα, δουλεύουμε σε έναν από τους χειρότερους εργασιακούς κλάδους. Είμαστε οι αόρατοι εργαζόμενοι. Οι περισσότεροι από εμάς δουλεύουμε ανασφάλιστοι (« μαύροι») . Το όνομα μας δεν έχει μπει ποτέ σε χαρτί πρόσληψης. Δουλεύουμε τυπικά 4, 6, 8, αλλά στην πράξη περισσότερες ώρες , σπαστά ( το οποίο είναι παράνομο ) ή συνεχές ανάλογα με τις απαιτήσεις του αφεντικού μας και τις ορέξεις των πελατών. Η εργατοώρα μας, κατά μέσο όρο, κοστολογείται 3 – 4 ευρώ, δηλαδή τα μεροκάματά μας κυμαίνονται 20 – 30 ευρώ.

Είναι αστείο, τραγικό, εξωφρενικό, βγαλμένο από ταινία επιστημονικής φαντασίας το γεγονός ότι ένα ποτό ή ένα πιάτο φαγητό κοστίζει 6 -7 ευρώ, δηλαδή 2 ώρες δικής μας εργασίας.

Είναι δεδομένο ότι τα μεροκάματά μας, σε σχέση με το κόστος ζωής αλλά και βάση των συλλογικών συμβάσεων του κλάδου μας είναι πολύ χαμηλά. Ζούμε σε έναν πραγματικό εργασιακό μεσαίωνα καθώς τα προβλεπόμενα σύμφωνα με το εργατικό δίκαιο ( μισθοδοσία, ασφάλιση ) ή αλλιώς τα «νόμιμα» είναι πολλά περισσότερα από αυτά που πέρνουμε ενώ τα υπόλοιπα μπαίνουν στις τσέπες των αφεντικών. Για του λόγου του αληθές (βλ. πίνακα στο τέλος). Ενώ οι περισσότεροι εργαζόμενοι διεκδικούν βελτίωση των κλαδικών τους συμβάσεων, εμείς κουκιά σπέρνουμε…

Θεωρείται, για όσους από εμάς δουλεύουμε σε καφετέριες, bar, ταβέρνες και καφενεία, ότι η δουλειά μας είναι πολύ απλή και σχεδόν ευχάριστη, με άλλα λόγια συνδυάζουμε δουλειά και διασκέδαση «εργασία και χαρά».

Πόση χαρά βρίσκει κανείς κάνοντας : άνοιγμα, σκούπισμα, σφουγγάρισμα (μιας κι ελάχιστα μαγαζιά απασχολούν καθαριστές), στήσιμο, καθάρισμα τουαλέτας, τζαμιών, τραπεζιών, bar και καταλόγων, προετοιμασία υλικών (μπουφές, καφέδες, ζάχαρη, γάλατα, μπισκότα, λουκούμια, πατατάκια, χωριάτικη με πολύ λάδι για μακροβούτια), γέμισμα ψυγείων, παραγγελία, κουβάλημα και στήσιμο κάβας, πλύσιμο και σκούπισμα ποτηριών.

Και μετά από όλα αυτά, κυρίως δουλειά: καφεδάκια μικρά, μεγάλα (ή χωρίς γάλα), ζεστά, παγωμένα, χλιαρά (!), με ή χωρίς αφρόγαλα, με 1, 2, 3, 4 ή καθόλου παγάκια, χυμούς φυσικούς, πλαστικούς, ανάμεικτους, σαρδέλες παντρεμένες, «ανύπαντρες», «ελεύθερες», μπύρες μεγάλες, μικρές, πράσινες, κόκκινες, μαύρες, άσπρες, ξανθιές, ουίσκυ με ενάμιση πάγο, ουίσκυ με στυμμένο(…!), τζιν σκέτο, με πάγο, με τόνικ, με λεμονάδα, με της παναγιάς τα μάτια, κοκτέιλ με (τε) τριμμένο πάγο, σφηνάκια, σέικερς και όλα αυτά μέσα σε σύννεφα κάπνας, όρθιος-όρθια από την αρχή της βάρδιας, ακροβατώντας με γεμάτο δίσκο ανάμεσα σε μεθυσμένους και μη συν τα ατυχήματα από σπασμένα γυαλιά, κοψίματα από μαχαίρια, επαφή με σκουπίδια, πρησμένα πόδια, σπασμένη μέση και για τους βραδινούς ατέλειωτο ξενύχτι χωρίς διάλειμμα. Εννοείται βέβαια ότι όλα τα παραπάνω θα πρέπει να τα υπομένουμε με το χαμόγελο στα χείλη, ορίστε, τα ρέστα σας, ευχαριστώ πολύ. Και τώρα το μάζεμα γιατί η δουλειά δεν τελειώνει όταν φύγει ο κόσμος.

Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο ανθυγιεινή αν σκεφτεί κάνεις ότι είμαστε κομπάρσοι (τι κομπάρσοι, κασκαντέρ…) στη διασκέδαση του καθημερινού τυχαίου οποιουδήποτε, ότι είμαστε αναγκασμένοι να ακούμε την κάθε βλακεία του και να γινόμαστε μάρτυρες της ανθρώπινης μιζέριας.

Όπως στην κοινωνία και σε κάθε εργασιακό χώρο, έτσι και στους δικούς μας η υποκρισία, εκμετάλλευση και η ρουφιανιά βασιλεύουν. Τα αφεντικά από τη μία προσπαθούν να μας πείσουν για τις φιλικές μας σχέσεις πετώντας ατάκες του στυλ «μην με βλέπεις σαν αφεντικό», «σε καταλαβαίνω κι εγώ έτσι ξεκίνησα», «την ξέρω τη δουλειά κι εγώ την έχω κάνει». Σκοπός αυτής της τακτικής, να τρέχεις για ένα μαγαζί που δεν είναι δικό σου, να μην διεκδικείς τα δικαιώματά σου, να μην οργανώνεσαι με τους συναδέλφους σου, να μην καταγγέλεις και να βολεύεσαι με αυτά που σου δίνουν. Από την άλλη προωθούν ανταγωνιστικές σχέσεις μεταξύ των εργαζομένων με σκοπό τον κατακερματισμό τους και την μετάλλαξή τους σε δωσίλογους – ρουφιάνους.

Πέρα από φίλοι και καλοί ρουφιάνοι πρέπει να πληρούμε και άλλες προδιαγραφές : εμφανίσιμοι, διαθέσιμοι και ανεκτικοί. Κι ενώ για τους άνδρες απαιτείται εμπειρία ή προϋπηρεσία, για τις γυναίκες τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά : «ζητείται μοντέλο για σερβιτόρα κι ελαφρώς ντυμένη. Και τακούνια! Για να κάνει πασαρέλα με τον δίσκο». Απαραίτητο προσόν η υπομονή σε σχόλια που sexφενδονίζονται και σε πεσίματα από πελάτες και αφεντικά.

Και τώρα δύο κουβέντες για εμάς: Η ομάδα garsonlekiastika είναι μια αυτοοργανωμένη απόπειρα ατόμων που εργάζονται στον κλάδο του επισιτισμού και λειτουργεί αντιεραρχικά, αμεσοδημοκρατικά με σκοπό την ανάδειξη των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε καθημερινά ξεκινώντας από την διεκδίκηση των αυτονόητων, με απώτερο σκοπό την δημιουργία ενός σωματείου οριζόντιας οργάνωσης.

Προς το παρόν συγκεντρωνόμαστε κάθε Δεύτερα στις 17.00 στο στέκι στη Μόδη 1 (ανεβαίνοντας την Ιασωνίδου 2^η κάθετος στα αριστερά). Mail επικοινωνίας garsonlekiastika@gmail.com