Και απόψε τρύπωσε σαν τον κλέφτη στο μικρό του διαμέρισμα. Αθόρυβα έβγαλε τα ρούχα της και ξάπλωσε δίπλα του. Ακούμπησε το κεφάλι της στην πλάτη του και άκουγε τους χτύπους της καρδιάς του.
Την ένιωσε. Μύρισε το άρωμά της –αχ πόσο λάτρευε αυτό το άρωμα. Δεν κουνήθηκε. Δεν ήθελε εκείνη να καταλάβει πως ήξερε πως κάθε βράδυ πήγαινε κοντά του. Δεν άντεχε να τη χάσει, πάλι.
«Πόσο μου λείπεις, ψιθύρισε, πόσο σε αγαπώ..» 
Ένιωσε τα δάκρυά της να του μουσκεύουν την πλάτη. Ήταν έτοιμος να την πάρει στην αγκαλιά του..
Όμως το ξανασκέφτηκε. Ήξερε πως αν έκανε οποιαδήποτε κίνηση εκείνη πάλι θα έφευγε.
Όταν είδε το πρώτο φως της καινούριας μέρας, σηκώθηκε, ντύθηκε και έτσι αθόρυβα όπως είχε έρθει, έφυγε. Έκατσε στα σκαλοπάτια του σπιτιού του και άναψε τσιγάρο.
Μετά από λίγα λεπτά εκείνος βγήκε στο μπαλκόνι του και την κοίταζε να απομακρύνεται. Όμως ήξερε πως και το επόμενο βράδυ πάλι μαζί θα ήταν..
Έστω και με αυτό τον τρόπο.