Evy's Blog

Het hing al een tijdje in de lucht: gedurende de laatste weken van de uiterst perfect verlopen zwangerschap, begint ons kleintje aan zijn laatste tocht. Een beetje te vroeg, een beetje te snel, maar hé, de feestdagen komen er aan, iedereen is thuis, dus waarom niet? Bij nader inzien vind ik het niet zo tof dat ons kleintje zijn verjaardag steeds zal samenvallen met Oud en Nieuw en ik hou me stil. Ik hou me zo stil dat alles echt stilvalt tijdens de feestdagen.Op donderdag 4 januari 2007 moeten we nog eens op controle. Ik laat uit mijn mond gaan dat het nu genoeg is met dat stilhouden, want het mag wel weer in gang schieten… Al weken verheugen we ons op dit moment en nu het zover is, heeft ons kleintje geen zin meer… We zijn nieuwsgierig, hoor! De gynaecoloog vraagt ons wat we er van zouden denken als we het verder lieten inleiden. Ik weet het eventjes niet goed…

Al weken bereid ik me voor op de bevalling. Al weken is ons kleintje aan het indalen en zorgt hij voor spanning (en opening). Al weken heb ik ook schrik voor het moment dat het allemaal echt begint. Het zou typisch voor mij zijn dat mijn water breekt in de GB ofzo, als er net 750 bejaarde menskes het nodig vinden om hun boodschapkes te betalen met centjes waardoor “de wachttijd langer oploopt dan normaal”… Of in de auto zodat Tom niet weet waar hij eerst voor moet zorgen (al negen maanden pest ik hem met de vraag of mijn water mag breken in de auto, bij voorkeur in de file, hihi). Niets hihi, pure realiteit. Pure horror. Slapen gaat al een tijdje moeilijk door mijn buik, maar zeker ook door de vele rampscenario’s die zich ’s nachts in mijn dromen nestelen…

Hoe langer ik er over nadenk, hoe aantrekkelijker dat inleiden wordt. Niets gene stress, alles gecontroleerd, net zoals ik het graag heb. Ik vraag hoe dat dan precies in zijn werk gaat. Maar de beslissing is eigenlijk al genomen, ons kleintje is er klaar voor, het zit er toch al aan te komen. Ik ben er klaar voor… Let’s rock’n roll!!

We mogen eerst nog eens goed gaan eten, bij moeke thuis (kip curry), valieske gaan halen en om 20 uur worden we in het ziekenhuis verwacht. We installeren ons, alles op tgemakske. Ik vind het nu al nog leuk. Het enige wat ik mis, is een TV, want ik vraag me af wat ik hier heel de avond/nacht ga doen.  De vroedvrouw raadt me aan om nog een beetje te slapen. Pardon?

Om 22uur krijg ik een tabletje om de baarmoeder te verweken. Niet dat er nog veel verweekt moet worden, maar goed, we volgen de standaardprocedure, niewaar. Tom trekt met tegenzin huiswaarts, ik laat hem met tegenzin gaan. Maar morgenochtend heb ik een frisse vent nodig. Hup, naar uw bed!!

En ik? Slapen? Met momenten. Maar om de zoveel uur komen ze de monitor checken. Of mij checken. Of de vorderingen… Om 4uur krijg ik nog een tabletje. Hallokes? Ik loop al vier weken met mijn benen toe en nu blijven ze hier maar tabletjes opsteken. Moet hij er soms uitvallen??

Om 7 uur worden mijn vliezen gebroken. Ah, zo voelt dat dus… En niet in de GB. Allee, laat het nu maar opschieten. De vroedvrouw is reading my mind en ik krijg een baxter om de weeën op te wekken. Na een draai aan dat wieletje schiet ik tegen het plafond. How zeg! En ik maakte me zorgen dat ik niet zou merken hoe weeën voelen! Zo dus!

De gynaecoloog komt op blitsbezoek en weet me te vertellen dat ik er voor de middag zal vanaf zijn. Letterlijk en figuurlijk. Ik grap nog door te vragen of hij dan 12 of 1 uur bedoelt. We zullen wel zien…

Ik had op voorhand voor mezelf uitgemaakt dat ik een epidurale verdoving zou vragen als het niet meer lukte. Voorlopig lukt het nog en 12 uur komt in zicht, misschien hou ik het wel. Het is al 10 uur en voorlopig is alles nog onder controle.

Maar plots… Van tweede naar achttiende versnelling! Ik heb nauwelijks tijd om te recuperen, de weeën volgen elkaar nu zo snel op, ik weet niet waar kruipen… Misschien wordt het nu wel tijd om een epidurale te vragen… Tom gaat op zoek naar de vroedvrouw. Want ondertussen liggen we hier een beetje alleen af te zien. Nouja,  op zoek terwijl ik vraag/beveel/eis om bij me te blijven. Wie moet er hier anders die kleinen opvangen??

Het is nu de beurt aan de vroedvrouw voor een blitsbezoek. “Of ik nog even wil/kan wachten? Ze moet hiernaast juist een infuusje steken en dan komt ze terug om me te onderzoeken en de anesthesist te bellen.” ” Even wachten?” Geen probleem, ik heb anders toch niets te doen!

Ze zal maar liefst 45 minuten wegblijven! Tot op de dag van vandaag weet ik niet wat het probleem was met dat “infuusje”. Zo lang moet dat toch niet duren? In de tussentijd begint ook Tom zenuwachtig te worden, krijgen we bezoek van een papa (in spé) die op zoek is naar zijn vrouw, begin ik lichtjes te panikeren, lig ik te krullen van de pijn, begint alles in mijn lijf te tintelen/slapen en duw ik als een gek op dat belletje.

G*dv*rd*mme, ik kan dit niet alleen! Als hier snel niet iemand binnenkomt, moet Tom maar…

Maar zover komt het gelukkig niet. De vroedvrouw is er, onderzoekt me, glimlacht en weet me te vertellen dat het nu echt niet lang  meer is, maar wel te laat voor een epidurale… Achja, als dat kind hier maar uitgeraakt!

Mijn gynaecoloog komt op zijn duizendste gemak binnen, instaleert zich zeer strategisch en werpt een blik op de klok: “Voor de middag had ik tochg gezegd, hé!” Jaja, je hebt gelijk, alle, mag ik nu persen?

Het moet gezegd, weeën doen pijn, persweeën niet. Het is een soort oerdrang, instinct. Iedereen weet wat de bedoeling is en je hoeft er niet bij na te denken. Het lijkt alsof je lichaam autonoom beslist: hier en nu!

Maar ons kleintje beslist nog even te wachten. Zijn hartslag daalt en plots kijkt de gyneacoloog bezorgd. Hij vraagt assistentie van nog een vroedvrouw. Zij zal meeduwen. Ik moet eventjes wachten. Geen probleem, het is toch nog geen middag…

Als de gynaecoloog meldt dat het er nu uit moet want dat het anders in de problemen komt, pers ik de ziel uit mijn lijf. Ja, het doet pijn, op plaatsen waar het geen pijn moet doen. Scheuren en knippen? Pfff, ik hoor vanalles, voel vanalles, maar het doet er niet toe. Onze kleine schat moet er blijkbaar uit en ik zal daar efkes voor zorgen…

Wat volgt, is pure ontlading. Letterlijk en figuurlijk. Een fluitje van een cent. En het is waar. Als je dat kleintje ziet, ben je alles vergeten…

Voor de middag, zoals voorspeld.

10 vingertjes, 10 teentjes, gewikt en gewogen en goed bevonden!

Oef…

Omdat er geen epidurale aan te pas gekomen is, mag ik, als ik er klaar voor ben en zin in heb, douchen. Ook dat voelt zalig. Dit is puur genieten… Maar nu is het tijd om naar mijn kamer geëscorteerd te worden, want ik weet dat daar een paar mensen op hete kolen zitten. Bijna onderneem ik een ongeziene ontsnappingspoging (die vroedvrouw is weer een infuusje gaan steken zeker? Hoort iemand ons, wij willen hier weg!! Hallooooooo!), maar daar is onze rolstoel al, met vroedvrouw die ons eventjes zal begeleiden en instaleren op onze kamer.

Ik kan enkele dag genieten van mijn ventje in het ziekenhuis en daarna begint het echte leven. Maar ook dat blijkt een fluitje van een cent!!