Evy's Blog

Ja, er ontspoorde hier een trein. En ja, er was een brandje en er moest een beetje geblust worden. En toen ging er nog het een en het ander mis in de riolen enzo. U weet wel. Dampen. Giftige dampen. U heeft er waarschijnlijk wel van gehoord.

Maar weet je wat ik zie? Weet je wat ik ervaar? Weet je wat ik onthoud?

Ik zie mensen uit de straat die elkaar helpen. Die elkaars telefoonnummer opslaan en die elkaar op de hoogte houden. Ik zie facebookvriendjes, mensen die ik niet irl ken en die een zinnetje posten waar ik het warm van krijg. Ik zie plots van overal kleren komen en opvang voor mijn kinders. Ik voel armen om me heen en hoor bemoedigende woorden. Zomaar. Ik ontdek een probleem en onmiddellijk wordt er samen naar een oplossing gezocht. De oplossing dient zich soms al aan nog voor het probleem er is. Er zijn zelfs vriendinnen die ruzie maken omdat de ene de andere niet verwittigd heeft van het probleem en de andere zeker kon helpen. Da’s nu niet direct de bedoeling, maar toch…

Ik hoor mensen aan de telefoon. Leuke mensen. Verassende mensen. Gewoon omdat ze met ons meeleven.  Ik krijg smsen uit onverwachte hoek. En zelfs die uit de verwachte hoek doen deugd. Ik sta versteld van reacties. Want ze zijn warm. Ik krijg bezoek. En als ik geen bezoek krijg, dan krijgt moeke het bezoek. Gewoon weten dat ze er zijn, die vrienden en vriendinnen van ons. We krijgen taart. En een “tuurlijk” als we schoorvoetend om hulp vragen. We lenen gsm-laders, zonder dat daar een probleem van gemaakt wordt. De ” hoe gaat het?” is meer dan gemeend en de “ik wil uwen was wel doen” is niet indiscreet maar oprecht.

Ik ben kwaad. Op mezelf. Omdat ik waarschijnlijk de helft van de helpende handen al vergeten ben. Dat gebeurt als je een beetje last hebt van stress. Maar de warmte zit in mijn hart. En we voelen ons rijk. Rijk omdat we van dicht en van ver omringd zijn met schatten van mensen.

Kom hier, dat ik u een knuffel geef.

Dinsdagavond.

We hebben kleren gekocht en verzameld om op weekend te kunnen vertrekken. Dat was niet vanzelfsprekend en deze ochtend had ik niet durven hopen dat we ook maar zouden overwegen om mee te gaan. Maar wat zit er anders op?

We zitten nog steeds bij moeke en kregen deze namiddag rond een uur of 5 al de melding via de site dat we niet meer naar huis konden. En eigenlijk vond ik dat niet erg. Dan weet ge het tenminste en moet ge niet meer bij iedere kik van uwen gsm peizen dat ge naar huis kunt. Want hij geeft nogal kikken, onze gsm. Ongelofelijk hoeveel steun ge krijgt als ge zo ne keer geëvacueerd wordt. Ge zou er begot een trein… Nee, nee, niet overdrijven.
Maar het doet ongelofelijk deugd, de telefoontjes, de berichtjes, de postjes op fb, de reacties. De samenhorigheid is enorm. Er werden bijna benefietacties opgezet om ervoor te zorgen dat we kleren hadden om op weekend te gaan. Had ik ze allemaal laten doen, ik kon ne winkel beginnen 😉
Ik wil maar zeggen dat ge allemaal bedankt zijt. Echt.

De oficiële meldingen vanuit Wetteren waren niet positief, vandaag. En hetgeen diene toxicoloog allemaal vertelt, ik krijg er kippevel van. Ik wil er niet aan denken. Ik durf er niet aan te denken. Ik mag er niet aan denken. Mijn kindjes…

Maar eerst naar huis. De vraag is wanneer. En hoe. En vooral: en dan?
Ik heb me genoeg druk gemaakt. Het gaat precies niet meer om de adrenaline door mijn lijf te jagen. Misschien dat ik nog eens een poging onderneem als we bericht gekregen hebben dat we in ons huis verwacht worden. En dat bericht mag u letterlijk nemen. Na 4 dagen op het internet rondgezworven te hebben, zullen wij voortaan per sms op de hoogte gehouden worden. Ben eens benieuwd.

Voor de vierde nacht op rij slaap ik “in mijn ouderlijk huis”. Het voelt bijna alsof ik hier helemaal geen tien jaar weg ben. Mijn bed was in diene tijd wel ietske beter. En ietske kleiner ook. En er was ook minder volk. Maar kijk, het lukt. Met alle gemak.

Danku mama en papa voor de open deur, de bedden en de zorgen. We zijn hier bijna weg. Als het niet naar Wetteren is, dan toch naar Voeren.

De avond is hoopvol begonnen. Een beetje plots kregen we viavia te horen dat we verwacht werden op een parking zodat we, samen met de meetploeg, in ons huis konden. De site bevestigde dat.

Vier uur later staan we nog steeds op die parking, een beetje boos omwille van de tegenstrijdige berichten. Ge wordt een beetje zot als ge met twee naar het infonummer staat te bellen op hetzelfde moment en ge dan te horen krijgt dat ge niet hier moet zijn, maar daar. En tegen mij zeiden ze natuurlijk dat we daar moesten zijn en niet hier. En ge moogt wel binnen. En ge moogt niet binnen. En er wordt weer geëvacueerd. Want er zijn waarden gemeten die niet zo gezond zijn bij de mensen thuis. En dan krijgt ge telefoon van uw gebuur die in het opvangcentrum zit te wachten (terwijl de media beweert dat al deze mensen om 14u reeds teruggekeerd zijn naar hun huis), dat zij absoluut niet naar huis mogen gaan.

En zo is de hele avond een beetje verlopen. Wel. Niet. Wel. Niet.

Als klap op de vuurpijl wist de agent ons nog te vertellen dat er nooit sprake is geweest van het feit dat onze straat zou vrijgegeven worden. En morgen waarschijnlijk ook niet…

Ik ben moe. En moedeloos. En boos. En ambetant. Vooral ambetant.

U merkt het wellicht. Een beetje kort van stof, ikke.

Ik ben graag bij moeke, begrijp me niet verkeerd. Maar ik wil hier niet zijn. Ik wil werken en mijn kindjes willen naar school en donderdag willen we op weekend, samen met onze vriendjes en vriendinnetjes.

Stommen trein.

We hebben de zondagnacht ook doorgebracht bij moeke. We volgen de berichtgeving in de media. Dat is ook de raad die we krijgen als we bellen naar het infonummer. We lezen nieuwssites, volgen facebook, kijken naar het nieuws, luisteren naar de radio. Misschien vandaag naar huis. Misschien ook niet.

Maandag, 13u37

We hebben bij moeke geslapen. Van naar huis gaan was geen sprake. Opnieuw zoeken we info via de bekende kanalen.
De school van de kindjes is (in tegenstelling tot de andere lagerescholen) open, onze kindjes zijn er niet, om de eenvoudige reden dat we niet thuis zijn. Ik volg de discussie van de andere ouders of hun kindjes naar school gaan. Ik begrijp hen wel. Ik moet die keuze niet maken. We zijn niet in Wetteren.

Het middagnieuws vertelt ons dat er zou gestart worden met de begeleide terugkeer. Hoe, wanneer? Er blijven veel vragen.

Het moet veilig zijn voor we daar gaan slapen. Ik moet er zeker van zijn dat er ons niets kan overkomen. Gas is iets vies. Maar ik wil ook terug. Ik kan niet werken, de kindjes kunnen niet naar school, Tom kan niet werken. We zijn niet op verlof he…

Ik bel met een buurvrouw die in het opvangcentrum verbijft. De terugkeer zo begonnen zijn. Maar nog niet in onze straat. Het blijft wachten…

Vrijdagnacht, iets na 2 uur.
Ik hoor sirenes. Veel sirenes. Luide sirenes. Dichtbij. Een beetje te dichtbij. Tom hoort niets en slaapt verder. Ik ook.

Vrijdagnacht, iets voor 3uur.
“De bewonders van **** -onze straat dus- worden verzocht …
De auto is weg en ik hoor het laatste deel van het bericht niet. Ik maak Tom wakker en we besluiten om toch even te kijken wat er aan de hand is. Ik vermoed dat het einde van het omgeroepen bericht ons vertelt dat we ramen en deuren gesloten moeten houden. Misschien staat er ergens iets in brand. Weten wij veel…
We openen het badkamerraam (perfect idee, ons vermoeden indachtig…) en zien alleen zwaailichten. Veel zwaailichten. In onze straat. Toch maar even gaan zien.
Buiten stap ik, in pyjama, op een agent af en vraag wat er aan de hand is. Er staat een trein in brand op het einde van onze straat en we worden verzocht onze woning te verlaten.

Pardon?

Ge kunt daar niet aan doen, maar ge voelt een beetje paniek. Niet om mezelf of om Tom. We’ll be fine. Maar er liggen daar ook nog twee kleine mensjes te slapen. En het laatste wat ge wilt is die twee kleintjes uit hun bed halen en paniek veroorzaken.
En wat neemt ge in hemelsnaam mee? Hoelang moeten we weg? Ik smijt wa pampers in de verzorgingstas en denk op het laatste nippertje aan een tuut en een knuffel. Ik grits hun schoenen  bijeen, peis aan kousen en pak hun jassen mee. En onze GSM.

We bellen de buren wakker en vertrekken met de auto.

Vrijdagnacht, rond half 4.
Uiteraard kunnen we niet meer aan de feestzaal parkeren. Nochtans hebben we heel wat mensen te voet zien vertrekken. We parkeren op de Zeshoek en moeten nog een heel eind te voet. Ik met Cato op mijn arm en Tom met Milan. Halverwege stopt er een ziekenwagen en die brengt ons, taxigewijs, naar de gemeentelijke feestzaal. Van de ambulancier krijgen we de meeste info. Een goederentrein ontspoord, drie van de 13 wagons in lichterlaaie, chemische troep, ontploffingen,… Het klinkt niet al te positief.
In de zaal is alles relatief kalm en is er eigenlijk ook nog weinig volk. Ik zie veel bekenden. Nochtans had ik ’s avonds nog met de kindjes in de straat gefietst en vroeg Milan iedere keer “wie woont hier?”. Ik realisserde me dat ik heel veel ‘dat weet ik niet’ geantwoord had. Hier, in de “opvangzaal” zagen we toch veel mensen die we kenden. Goed voor het sociaal contact, zo’n evacuatie.
Er worden bedjes voorzien, drank en eten, onze namen worden geregistreerd en iets later schiet er een hele coördinerende machine in gang. Het wordt ook wat drukker in de zaal.

Zaterdagochtend, rond 5 uur.
Het wordt te druk en de kindjes worden lastig. Niet moeilijk ook, midden in de nacht uit uw bed gehaald worden, niet goed weten hoe of wat, stress, adrenaline, misschien zelfs een beetje paniek. Zouden we niet beter naar moeke rijden? Maar dan weten we officeel van niets meer. Sinds een tijdje worden we hier om het halfuur gebrieft. Er gaat ons in Evergem niemand opbellen met officiële informatie, dat begrijpen we ook wel. Ik verzamel een paar nummers van buren en we beloven elkaar op de hoogte te houden.

Zaterdagochtend, iets voor 6uur.
Ik bel moeke. Dat we onderweg zijn. Dat we geëvacueerd zijn. Ze is al wakker. Samen luisteren we naar het nieuws op de radio. Het is vies om deel uit te maken van het onderwerp in de zin “250 mensen werden geëvacueerd”.

Zaterdagvoormiddag.
Facebook en internet doen hun werk. Mijn telefoon staat niet stil. Het doet deugd. Cato slaapt nog een beetje, Milan is zeer rustig.
Ik ga naar de apotheek. Zowel de kinderen als ik hebben medicatie nodig. En dat is iets waar ik een paar uur geleden niet aan gedacht heb. We krijgen alles zonder probleem mee. De administratieve rompslomp (voorschriften) regelen we later wel.
Er wordt ook met de buren gebeld. Ons buurmeisje heeft in het ziekenhuis gelegen. In de feestzaal weten ze niets meer dan de info die ik van de nieuwssites haal.

Ondertussen moet iedereen in Wetteren binnenblijven en wordt de evacuatiezone uitgebreid.
Wij gaan naar de winkel. Kleren kopen. Pampers. Lenzenvloeistof. Een mens is duidelijk niet voorbereid op een evacuatie…

Zondag.
We hebben bij moeke geslapen. We weten op dit moment niet waar we vanavond gaan slapen. We gaan iets eten. Uiteten. Wij, in tegenstelling tot de helft van Wetteren, zitten niet gevangen in ons huis. Zij mogen er niet uit. Wij mogen er niet in.

Hopelijk brengt de namiddag goed nieuws.

Maar toch…

Cato is nog niet droog. Ze is nog niet zindelijk. Ze doet het nog in haar luier. Pipi. En kaka. Zeker kaka. Ze doet het ook in de zetel. Pipi dan. Kaka gelukkig niet. Ze doet pipi op haar potje. Onder dwang. Als het echt moet. Niet als ze het vraagt. Maar dat weten we eigenlijk niet, want ze vraagt het nooit.

Op school maken ze er geen probleem van. Zolang ze luierbroekjes draagt en zo mee kan met de andere kindjes naar de toiletjes, geeft het niet. Ik vloek al eens, als ze thuiskomt met een volle, natte pamper. En de wasmachine maakt ook overuren want de luierbroekjes zijn niet opgewassen tegen de grote hoeveelheid kaka. Met alle gevolgen van dien.

“Ze is er nog niet klaar voor”. “De klik zal wel komen.” Ja, ik mag het hopen. Hoe vlugger, hoe liever. Zij heeft er ook geen last van, van die volle pampers. Ze zou gerust een hele dag met een volle luier kunnen blijven lopen. Jammer dat de absorptiecapaciteit op een gegeven punt toch bereikt is. Milan is al een volleerd snuffelaar. En controleur. Hij trekt haar broek open, net vergenoeg om de schade op te meten en stuurt de juffrouw, indien nodig, dan door naar de beschikbare luierwisselaar.

Milan was droog op een goeie maand. Veertien dagen voor hij naar school ging realiseerde ik me dat we nog een klein detailleke vergeten waren. Het is niet gelukt om hem volledig droog te krijgen tegen 1 september. Maar hij heeft geen twee maand meer een luier gedragen op school.

Toen ik dinsdag mijn papieren aan het classeren was (wat doet ge anders als ge zo goed als ingesneeuwd zit?) vond ik Milans K&G-boekje. Ik kon het niet laten. Met een recente meting in het UZ achter de rug, was er materiaal genoeg voor handen.
Cato is vandaag, op het moment dat ze drie maand ouder is dan de laatste meting van Milan, 6 cm kleiner en 2 kg lichter. Een kleine interpretatie van de curves leren me dat een kind met een gemiddelde lengte (pc50) de lengte van Cato haalt op het moment dat ze 2 jaar zijn. Cato zit dus een 9 maand achter op lengte.

Moraal van het verhaal: hoeveel kinderen zijn er op 2 jaar spontaan drooog? Niet veel, zeker, hé. Dus misschien is ze er lichamelijk inderdaad nog niet klaar voor.

Maar ik wel.