A couple of weekends ago, nagkaroon ng huge sale ang Sony. Dahil wala pa nga kami kahit anong major appliance, sumugod kami ni Boo sa sale to buy a TV set for our little house. A 32 inch W series Bravia would be nice…or whatever was available sa budget namin.

Maaga kami ng Saturday, second day of the 3-day sale. Big mistake. Halos wala na kaming inabutan. Up to 50% ang discount on all items. People gobbled them up. Ang daming nagkaskas ng credit cards hehe. Kasama na kami doon, of course.

Dahil ‘yon na lang ang last sa mga TVs (ubos na ang W series), napilitan na kaming kunin ang 40 inch V series ng Bravia.

Nag-stop over pa ako dito ng matagal. Hinila ako ni Boo, 'Focus, baby, focus'. Hehe

We wanted a 32'' Bravia pero konti lang ang diperensiya sa presyo sa 40 in. TV

Shoot, we had to decide fast. Dalawa na lang 'yung natira sa 40'', nabili pa nung mama 'yung isa. Pinabuksan ni Boo 'yung last box. No turning back now.

If you remember, I bought a 40” Bravia for Tatay a couple of years ago. It was the latest series then. Nalungkot ako ng konti. Kalahati na lang kasi ang presyo niya even with all the goodies thrown in. Marami na kasing kasunod na model.

Eniweys, nagtatalo kami ni Boo kung saan siya ilalagay because I was pretty sure a 40 inch TV is too big for any of the rooms. Pero syempre, masaya pa rin dahil we have our own TV na, di ba? So, ayun, bumili na rin kami ng TV rack, pilit na isiniksik sa kotse lahat, inuwi sa munting bahay and Boo set it up sa sala.

We settled on the sofa. Binuksan ang TV. WHOA!! Amfotah, feeling ina-attack kami ng TV! Waaaah!

See? Nakadikit na ang dulo ng sofa sa TV. Pucha, in-your-face Bravia! Literally.

Jeez, para kang nakaupo sa first row ng sinehan. Huwag kayong magtaka kung ang next pic na ipo-post ko dito eh duling na Ella Lol

Next Issue: Ang sofa set sa sala

Oops it’s been months  since my last post. Sorry po. You think I should grow another set of hands? Twenty fingers for 6 blogs should be enough, I guess hehe  And a second keyboard, of course.

Anyhoo, here’s an update on our new little house. These past 2 months, naging busy kami ni Boo sa kaka-butas ng mga dinding. Butas dito, butas doon. For the aircons, the curtain rods and some useless stuff. Drill dito, drill doon. And we’re available to oversee the job on weekends only.

You can imagine the dust all those drillings left all over the place. As in everywhere you look, ang  dumi!  Hanggang sa butas  ng ilong namin (gross!).  Hindi ko alam kung paano nakapasok sa loob ng mga cabinets ang alikabok , but there they were, sobrang kapal. Grabe, kailangan talagang butasin na ang lahat ng dapat butasin bago  magpasok ng furniture.

Pagkatapos,  major cleaning naman. Nag-hire na ako ng dalawang taga-linis. Mawiwindang ang byuti ko sa kaka-kuskos ng mop at kaka-floor wax  sa sahig noh! After 2 days of cleaning, ready na ang munting bahay namin sa mga kasangkapan.

Ang kusina

O di vah? Walang fridge, walang cooking range, wala kahit ano hehe Teka, may gripo naman kami

Uy, meron naman palang apat na plato, anim na bowls, apat na tasa at mga kutsara't tinidor. Ibig sabihin dalawa lang dapat ang bisita nyahaha

Oist, teka, may secret stash nga pala ako ng serving dishes, anim na piraso. Hey, color coding 'yan

Next issue: ANG LIVING ROOM

Not everyone knows the story of Ella Rose. Ate Ella of the net. She started writing the chronicles of her life’s journey in August of 2005. She was twenty-one. Magli-limang taon na ang nakakaraan.

Nagkaroon siya ng maraming kaibigan sa blog na tinawag niyang blogkada.  Meron ding sumulpot na mga kaaway. Nang gawing libro ang mga kuwento sa blog niya, napilitan siyang isara ang original blog kung saan siya nakilala bilang  Ella. Mahigit isang taon din siya sa blogspot.

Na-miss ni Ella ang pagkukuwento sa  mambabasa niya. Nagtayo siya ulit ng blog sa wordpress.com na may pamagat na Ella Rose.  Doon nila itinuloy ang blogkadahan. Isang taon din siya sa wp.com bago niya naisipang subukan ang dot.com. Nagbayad siya ng host/server at nabuo ang Blog ni Ella.  Tatlong taon na last January ang Blog ni Ella. She has published more than 600 posts in that blog.

Nadagdagan ang sumubaybay sa buhay ni Ella. Ilan na lang ang natira sa original blogkada niya. Marami na ang tuluyan nang nawala.Dumami nang dumami ang sumulpot na bagong blogs sa Pinoy blogosphere. Nasa milyon na sila.

Patuloy pa rin sa pagkukuwento si Ella sa mga kaibigan at kapirasong faithful audience niya. Naghatid-balita tungkol sa mga nakikita niya sa paligid, sa mga lakwatsa niya sa Pilipinas at sa ibang bansa, nag-komentaryo sa mga social issues. Natutong magmahal, nabigo, nagmahal ulit.

Sa loob ng limang taong pagsusulat, marami na ring  naligaw, nadapa at sumilip sa mga blog ni Ella.  Marami siyang naging bagong kaibigan. They came and went. A few stayed.

Matagal nang balak iwan ni Ella ang blogosphere. Hindi lang isang beses siyang nagpaalam. Her  readers, her cyber friends of five long years are the only reason she stayed. Ella continued to write…for the friends of Blog ni Ella.

Then, DSWD and Dr. Cabral happened. Ella never apologized for that post. Given the same situation, without batting an eyelash, she will do it again.

Everyone who followed this unusual case took sides, bloggers, readers and Ella’s friends.

And Ella learned a lot about “friendship”.  Marami din palang nagkunwaring kaibigan ni Ella all those blogging years. During the “siege” of blog ni Ella ng mga attack dogs of war  last October,  ang mga “kaibigang” ito ay mabilis pa sa alas-kuwatrong tumalikod at tuluyan nang naglaho. Maybe, never to set foot on her blog again.

She took it with a grain of salt. Maybe these guys never really liked her. There’s worse stuff she learned from this.  May mga “great pretenders” pala sa blog niya. Hindi lang naglaho ang mga “kaibigan” niyang ito. Sa ibang blog sumusulpot sabay doon nagbunganga laban sa kanya. Bakit kaya sila nagpanggap kung hindi naman pala nila type si Ella dati pa? Masakit siya.

But alas, God is good. He gave Ella new friends, bloggers and readers she never knew before. They fought for what Ella stood for.

And as sure as the sun will rise each day, these new found friends will keep fighting, not only for the Ellas of this world, but  for what they believe is just and right.

Marami pong salamat, God, sa mga bagong kaibigan.

Our house, is a very very very fine house, with two cats in the yard.
Life used to be so hard, now everything is easy cause of you.”

– Our House by Crosby Stills Nash and Young

Today is one of the happiest days of my life. The house that my fiance and I wanted will be finally ours.

Although napaisip ako nang konti.  Sa December pa kami pwedeng magpakasal. In the meantime, sino ang titira sa bahay na ‘yon? Na-postpone ang wedding dahil yumao ang father ng aking groom-to-be. Or the most recent reason, dahil nawindang kami sa demanda ni Sec. Cabral

Akala ko nga itatakwil na ako ni Boo. Nung mabasa niya ang mga balita tungkol sa libel suit, nagdilim ang mukha niya. Feeling maga-amok yata hehe. Kayo man ang lumagay sa lugar niya, eh kung makulong ang bride-to-be niya,  di postpone na naman ang kasal. Amfotah, hindi na hinog ang prutas, BULOK na!

Pamagat na may potential – “Hindi natuloy ang kasal dahil natakot kay Cabral”. O di ba? It rhymes.

Isa pang kawirduhan ko, dalagang Pilipina kuno ang ate Ella ‘nyo. Mahinhin, mayumi, di mahawakan ang dulo ng daliri nyahaha! Uy nag-rhyme na naman.

Hehe sa totoo lang,  hindi po namin type  ang live in. Hindi ko sinasabing masama ‘yon ha. Gusto lang namin ni Boo, may basbas ng simbahan ang aming pagsasama. Aksuli, si Boo ang may gusto. Babaeng kaladkarin ang ate Ella ‘nyo, di ba LOL

Nagsimula na kaming mag-window shopping ng furniture. Masaya ako kasi department ko ‘yon. And I love black and white. Naga-amok na naman ang fiance ko sa choice of colors ko. Whaaat? Maganda naman ‘yon ah hmf!

(image from nockassociates.com)

May your hearts be filled with

lots of little reasons to

fondly remember the past year

and celebrate every day of the new  year!

With all my love,

Ella Rose

Marami tayong kasabihan o superstitious beliefs pagdating sa kasalan. Halos lahat na nga yata  ng mga desisyon tungkol sa kasal eh base sa mga kasabihang ito.  At ang pinakamatindi o “nakakatakot” na hindi sundin ay ang tinatawag na SUKOB.

Sabi ng matatanda, kapag “sukob” daw ang magkapatid na ikakasal, aabutin sila ng walang katapusang kamalasan. Sukob here means the siblings marry in the same year.

May isa pang klaseng sukob. Ito ay sukob sa patay (death in the family). This belief warns that if a member of the immediate family of either the bride or the groom-to-be dies, they should wait for another year before tying the knot. Hihintayin munang magbabang-luksa, which coincides with the first death anniversary of the deceased.

Naikwento ko sa Blog ni Ella na nagpunta ako  sa Tarlac kasama si Tatay at Ana noong last weekend of November. Namatay po ang Papang ni Boo. We stayed with him during the first few days of the wake. Bumalik ako  sa Tarlac the next weekend to attend the funeral.

Bunso si Boo kaya you can imagine his  grief over his father’s passing. Mas naawa  ako sa mother niya.  After more than 50 years of being together, naiwan na siyang mag-isa.

Pinag-usapan ng buong pamilya ang kasal namin pagkatapos ng libing. Lahat ng members ng family ni Boo expected that the June wedding next year will be moved. Of course it will.

Hindi na ako kailangang takutin ng kasabihan sa sukob. Out of respect for their loss,  hihintayin kong magbabang-luksa si Mamang, si Boo at ang mga kapatid niya.

Ika nga ni ama, makakapaghintay naman ang pag-aasawa.

Bebe: “bakit wala nang update ng wedding?”
Harcy: “yup ate, what na nangyari kay pixelheart mo?”

Pagkahaba-haba man daw ng prusisyon, sa simbahan din ang tuloy.

Warning: Wala pong romantic kilig sa post na ito. This is the real deal about church weddings in the Philippines.

Like what I said in my previous post ( na reposted). Halata bang panay ang repost? hehe

Every bride-to-be has nurtured that dream wedding in her heart mula pa nang magka-isip siya. Na feeling prinsesa siya at extra lang si Prince Charming sa wedding niya kahit pa it’s all about changing her name to Mrs. Charming. Totoo pa rin ito.

Wedding plans

We planned the wedding for June 2010. Pero dito sa Pilipinas, kailangang magpa-book ka isandaang taon before the date of the wedding or else wala ka nang slot anywhere, sa simbahan man o sa venue ng reception.

Sa umpisa pa lang, naba-bad trip na ako sa kalokohang ito. Meron akong pinsan, sa 2011 pa ang kasal nila, pero naka-book na sila sa simbahan at venue ng reception. As in may wedding planner pa sila nang lagay na ‘yon ha. And booking is synonymous to a huge downpayment, of course.

Three years in advance? Medyo abuso, di ba? But it’s the name of the game called wedding planning dito sa atin.

Hindi ko alam kung bakit biglang nauso sa Pinas ang wedding planners. Never heard sa atin ‘yan before JLo’s movie but whatever, hindi ako nabentahan eh. Of course I want my wedding to be perfect, but not to the point of hiring people I don’t even know to take over THE MOST AWAITED EVENT of my life.

It’s a bit too much for me. Feeling ko magiging “palabas” ‘yung kasal ko eh. You know, parang program na may audience.

Kasalan sa simbahan

Do-it-yourself kami ni Boo kaya napuntahan na yata namin ang lahat ng simbahan. Kapag may krus sa tuktok ng building, tatanungin namin kung MAGKANO ang singil nila sa kasal. Na-discover ko, ‘yan palang malalaking simbahan, eh parang mga 5-star hotels in disguise.

For a wedding ceremony, the use of the aisle, the red carpet, the altar, and the pews, 15-25 thousand pesos ang singil nila. Para sa isang MISA lang ‘yon ha. Now, if I do my twisted math, P300,000 ang babayaran ko kung gusto ko ng 12-hour wedding mass!

Kapag na-late ka pa ng dating sa sarili mong wedding, for whatever reason, forfeited ang binayad mo. Malupit ba?

May bonus naman, kasama  sa presyo ang walang kamatayang picture taking ng mga kamag-anak sa harap ng altar. Wait, limited din pala ang poto op. No more than one hour ang picture-taking.

Parang “rush ID photo” siguro ang shoots ng bride and groom, the couple with the parents of the bride, parents of the groom, immediate family of the bride, immediate family of the groom, secondary sponsors, bridesmaids and groomsmen. Ni walang time to pose or powder the bride’s nose. Isang oras lang ang piktyuran, remember? Eh kung isang barangay ang kamag-anak mo?

San Agustin church charges P25,000. Santuario de San Antonio in Forbes Park, P25,000 din pero may pagka-discriminating sila. If you’re a member of the parish , meaning sa Forbes Park, Dasmarinas Village o sa Urdaneta Village ka nakatira, open ang slots nila for weddings on Saturdays or Sundays. Kung sa Barangay Pembo ka galing, pang-weekdays ka lang, asa ka pa.

Dati, you can get a Catholic priest na magkakasal sa iyo kahit saan mo gustong ikasal. As in kahit sa ibabaw ng bulkan mo gustong gawin ang seremonyas, may makukuha kang pari for the wedding rites. Ngayon hindi na puwede ‘yon. Dapat sa simbahan ka ikasal.

Oh well, business is business. Getting with the times na rin ang ang mga mansion ni Lord. But they also have mass weddings daw. For the “less privileged”, I suppose. Good PR pa rin.

Kung medyo kapos tayo sa budget, huwag nang umasang mabasbasan ng pari ang kasal natin sa malalaking simbahan. Doon na lang tayo sa mga maliliit na kapilya, mga sampung tao lang ang kasya. Baka puwede pang libre, papa-kapehin lang si Father na may kasamang ensaymada.

The sacrament of marriage

Syempre pa, habang nagka-canvass kami ng simbahan, unti-unti na akong nadidismaya sa mga singil nila. Nakakakilabot ang term na “canvassing” kapag ginamit mo sa simbahan, pero ‘yun ‘yon eh. You really COMPARE PRICES.

Somebody warned me before posting this that I shouldn’t mess with our  “simbahan” or the Catholic Church pero nakakawindang ang na-diskubre ko. This is the truth about church weddings nowadays. That it will cost us an arm and a leg for a priest to perform a SACRAMENT of the church IN A CHURCH.

From About.com:

“The seven sacraments—Baptism, Confirmation, Holy Communion, Confession, Marriage, Holy Orders, and the Anointing of the Sick—are the life of the Catholic Church. Each sacrament is an outward sign of an inward grace.When we participate in them worthily, each provides us with graces—with the life of God in our soul. In worship, we give to God that which we owe Him; in the sacraments, He gives us the graces necessary to live a truly human life.”

Uhuh, graces are good, but with the high cost of the sacrament of marriage? Hmmm…isn’t it better to live “out of grace” na lang? And worry about burning in hell later?

Note: Last weekend, we checked out the church inside the village where we bought our house. It was big and beautiful, with walls made of stained glass. The ambiance was serene and peaceful. The parish priest was very accommodating and offered a lot more for a measly P5,000.

Ah, thank God, may pag-asa pa pala ang sacraments Niya. ‘Yun nga lang hindi masyadong “SIKAT” ang lalakaran mong aisle patungo sa altar hehe   Ok lang lang sa akin ‘yon.

Note 2: I can go with a civil wedding only but not my Boo. Know why? Seminarista dati ang fiancee ko.  Dapat may basbas ng simbahan ang kasal namin o ‘wag na lang! O di vah? Cool

Part 2 – The Caterers

Ei gurlfriend, dito ko na lang ni-repost. Parang mas bagay siya dito, eh. And a big fat gratz to your cuz. Weddings are the real feel good stories, sa totoo lang po.

This repost from Blog ni Ella on 10/18/2009 was requested by Maria.

Show me a girl who didn’t have fantasies about her wedding day and I’ll show you a  dull, corny, ho-hum blah.

Lahat ng babae, dear boys, lahat kami ay may perfect dream wedding tucked away somewhere in our private dreamland since we were daddy’s little girls.

Hindi mahalaga kung sino man ang ilalagay namin bilang prince charming -slash- knight in shining armor -slash- my hero -slash – labopmaylayp sa slot ng lalaking naghihintay sa altar.

Nope, it never really mattered. Because, sa totoo lang, dear ones, this single perfect moment in time is our fucking birthright!! hmp

“it’s all about the bride. It’s her day. You (the groom) are only a guest at her wedding.”

Aaaww words of truth and wisdom from the mouth of our very wise and avant garde officiating priest/marriage counselor. Ito ang una niyang sinabi sa aking groom to be. Dahil dito, na-convert akong bigla. Gusto ko na tuloy magsimba tuwing Linggo

At ang nakakatuwa pa, ako lang ang hinarap ni father. As in he threw all the wedding questions at me and me alone. Is it really what I want? Do I want a simple or a grand wedding? Is it going to be a small chapel or a humongous echo-ish cathedral? Singular “you”, not plural hehe Good times, good times.

Nagmukhang bodyguard ko si Boo na nagmamasid-masid na lang sa paligid. Walang magawa kasi hindi siya kasali. Nagbasa na lang tuloy ng bibliya si lab LOLz

Our priest had me at that first sentence. We’ll have many more sessions with him before the wedding. He definitely knows what he’s talking (marrying) about.

A girl’s wedding day is the only day in her life when she’s the major celebrity. Siya ang starring, siya ang bida, siya ang drama queen. And all she has to do is look awesome and blush prettilly.

Yup, it’s all about bridezilla at wala na pong iba hehe

P.S.

Cute video (ingat,  ‘wag masyadong mag-enjoy  )

Sabi ni Lolo Hugo, ang pera ay palamuti lang sa buhay ng tao. Dahil masunurin akong bata at nakikinig sa matatanda, sinusunod ko ang payo niya. Nauubos ang pera ko sa kakabili ng mga palamuti sa buhay, sa bahay, sa sarili ko at kung saan-saan pa LOL

Pera – salapi, kuwarta, moolah, dinero, cash, shit, bucks

Palamuti – dekorasyon, borloloy, bling, dagdag-drama, hindi mahalaga, panlabas-anyo, pampaganda.

Hmmm…if we focus on the meaning of palamuti, tama ang matanda.

Meron pang isang worth looking at:

“For the love of money is the root of all evil: which while some coveted after, they have erred from the faith, and pierced themselves through with many sorrows.” Timothy 6:10.

Sa paglipas ng panahon, umikli na ang original bible quote sa: Money is the root of all evil.

Money is power. Power corrupts. Absolute power corrupts absolutely.

And my favorite:

For what shall it profit a man, if he shall gain the whole world, and lose his own soul? Mark 8:36.

The bottom line, therefore, Harcy, my dear, is what role money plays in your life.

Sa tanong mong “Bakit Ang Bilis Bitawan ng Pera?, simple lang ang sagot ko. Kasi galit ka sa pera nyahaha Oy, hindi ito joke.

Ang isyu mo kasi eh bakit mabilis mo siyang bitawan, not, “why is there always not ENOUGH to throw around” ? Meaning, ke konti, ke sandamukal ang pera, mabilis mo siyang bitawan. “Bitawan” is the operative word here. Sa Inglis, “let go of something”.

Ergo, hindi ka slave ng pera, siya ang slave mo. Hindi ka niya alipin dahil binibitawan mo siya agad…kung kailangan, kung may gusto ka o dahil wala lang.

As long as we do not use money para manlait ng kapwa, para gumawa ng masama na ikapapahamak ng iba, gamitin sa mga bisyong nakakasakit ng sarili at ng iba, I don’t see anything wrong sa “madaling magbitaw” ng pera. You are just enjoying the fruits of your hard work.

Ika nga sweetie, hindi mo madadala ang pera mo sa hukay. Hindi mo rin pwedeng ipang-lagay ‘yan kay San Pedro para makapasok ka sa pearly gates hehe Enjoy it while you can.

Kung ipapamana mo naman ‘yan sa mga anak mo, sus, baka pag-awayan pa. Hayaan mo silang tumindig sa sarili nilang paa. The greater the challenge, the stronger we become.

And this I also totally believe in my heart, Harcy, my friend. God provides. He knows what we need, when we need it and how much of it we need. All we have to do is ask Him in all humility pero puwede siyang tumanggi. Because He is the only one who knows what’s good for us.

Matthew 7:11
If you then, being evil, know how to give good gifts to your children, how much more will your Father who is in heaven give what is good to those who ask Him!

Teka lang, bakit napunta ako sa bible? Kanina pa eh. Hehe halata ba, religious pala ang ate Ella ‘nyo? Sikret nga lang hehe