| CARVIEW |
Vanavond kon ik niet naar de loopclub gaan voor de training, en dus had ik besloten om in mijn eentje te gaan lopen. In ’t park achter ons deur.
’t weer was zalig. Een mooi zonneke, zonder dat het daarom al te drukkend warm was. Schitterend weer om een half uurke te joggen. Na een groot kwartier (’t was tegen dan al goe lastig voor me aan het worden), kwam ik een man tegemoet die ik nu en dan in het park tegenkom. Een buitenlander van een jaar of zestig schat ik hem. Toen ik hem naderde, stak hij zijn hand in de lucht om ne goeiendag te zeggen, en zei me dan in heel gebroken nederlands: “Minder broodje eet!”
Tegen de tijd dat ik echt doorhad wat hij verteld had, was ik hem al voorbij. “Wuk!”, dacht ik, “wat zegt die gast nu!” Ik werd boos. Die kerel durft nogal… Allez, ik moet zeggen, ik voelde mij op dat moment en tikkelke persoonlijk aangesproken door zijn uitspraak. Verdomd confronterend.
Ik weet natuurlijk ook wel dat ik veel te dik ben, vandaar dat ik er nu (eindelijk) echt iets wil gaan aan doen, maar dat “dienen vuilen marok***” mij zo moest beledigen… “Wacht maar”, dacht ik, “zodra ik hem weer tegenkom, ga ik roepen: Beter manieren leer”. Godverdomme toch…
Ik liep zowaar ne kilometer per uur rapper van ongeduld om het hem es goe te zeggen… (waarna ik dus na 200 meter al tennen asem was waardoor ik dus noodgedwongen weer wat vaart moest minderen (nog meer confrontatie!) )
Naarmate ik verder liep, zwakte mijn colère echter af, en kwam het besef. Die mens had gewoon gelijk. Hij keek naar mij, en zag een veel te dikke vrouw lopen die te veel broodjes eet. En laat brood en broodjes nu net mijn grootste zwakte zijn… Hoe verder ik liep, hoe meer ik er van overtuigd raakte, dat wat die mens daar tegen mij riep, in zijn gebroken Vlaams, doch met een oprechte blik en zonder sarcasme, echt een boodschap was, speciaal voor mij bedoeld. Ik moest onbewust aan mijn overleden oma denken… Ach, ’t zal wel niet…
Tien minuten later was ik bijna klaar met mijn training(ske), en toen was hij daar weer. Hij zag me, zag dat ik nog steeds aan het lopen was, en klapte in zijn handen en moedigde me aan, in een taal die ik niet begreep, maar in een lichaamstaal die ik helemaal begreep. Oprecht. Ik kan het maar zo aanvoelen…
Die mens had gelijk. De volgende keer dat ik weer neiging heb om een koek of broodje of boterham binnen te werken, zal ik eerst denken aan die man. En dan zal ik mezelf zeggen: “minder broodje eet!” En dan zal ik voelen wat ik vanavond allemaal heb gevoeld. En dan hoop ik dat ik sterk zal zijn, om het te laten liggen. En iets gezonds te nemen.
Ik leef weer op hoop, en dat allemaal dankzij een vreemdeling die het misschien beter bedoelde dan het er in zijn gebroken nederlands uit kwam. (en beweer nu asjeblieft niet het tegendeel, of ik ga weer boos worden in de plaats, en ik wil positief denken…)
ed x
]]>Maar ik kan het niet ontkennen.
Ik zag het met mijn eigen ogen.
Hoorde het met mijn eigen oren.
In ons eigen huis werd incest gepleegd.
’t ergste van al is dat het recht onder mijn ogen is gebeurd, zonder enige gêne, in de zetel, op anderhalve meter van waar ik zat.
Onze Karel heeft zich aan zijn zuster Gerda vergrepen! En ze vond het nog niet eens erg! Hij draaide er al heel de avond rond. Zij liet een beetje begaan. Ik dacht dat het een spelletje was. Maar toen beet hij haar in haar nek, draaide zijn rank slank lichaam helemaal over haar en besteeg haar gewoon! En zij deed mee!! Echt!
Ik was er helemaal gebouleverseerd van. Ik ben er nog steeds niet goed van… Dat had ik nu nooit verwacht sie.
Insect in eigen huis.
Ge moet het maar meemaken…
ed x
]]>Naar het schijnt ben ik toen hard aan mijn madam haar arm beginnen trekken en ben ik luid haar naam beginnen roepen, alleen dat weet ik zelf niet zo goed meer.
“ZEG WAT DOE JIJ NU, WAAROM TREK JIJ NU AAN MIJN ARM!”, hoorde ik haar tot mijn grote opluchting roepen.
“Ik dacht dat je dood was, je hand voelde zo ijskoud aan en je hele arm was ook ijskoud!”, repliceerde ik.
“Jah, ’t zal wel zijn, ik lig al een heel eind met mijn arm boven het deken, en de kamer is niet verwarmd, vaneigens is mijn arm koud”, kreeg ik als nuchter antwoord.
“En slaap nu maar weer verder!”, gebood ze.
Ik heb waarschijnlijk nog een kwartier liggen shaken in mijn bed, zo geschrokken was ik! Echt, ik was er eigenlijk helemaal niet goed van. Ik dacht echt waar dat ik met een dood lijk in mijn bed lag, en ’t was niet Whitney Houston (god rest her poor poor soul).
Man man man, een mens kan toch verschieten bij nachte zulle…
Zijn jullie ook al eens heel erg hard geschrokken van iets bij nachte? Zoja, bevredig mijn en de andere lezers hun curieuzeneus en deel het met ons 
scar-ed shitless x
]]>Ik besloot dan ook dat het hoognodig was dat ik ne pitstop deed aan de carwash in de buurt zodat ik het meeste met de hogedrukspuit zou kunnen wegwassen.
Daar aangekomen stapte ik uit, wisselde 10 euro in de ottomaat zodat ik een paar jetons kreeg, en liep naar de “spuitpost”. Ik stopte drie jetonnekes in de gleuf (ervaringsdeskundig als ik ben weet ik dat ik er 3 zal nodig hebben om mijnen toer te kunnen doen…), en nam de zwarte slang beet die de shampoo op mijn vuil beestje ging spuiten.
Nu moest ik eigenlijk al geweten hebben op voorhand, maar ‘k had er niet meer aan gedacht. Ik liep langs de zijkant van de otto, spoot ‘m helemaal onder de shampoo (Elsève?? Hoofd & Schouders??? ‘k weet het niet maar het rook wel frisjes), liep dan – al spuitende (I know it sounds weird) – naar de voorkant van den otto, goed naar boven kijkend of ik nergens een plekje oversloeg, en dan sloeg het noodlot bijkans toe!
Ik kom aan de voorkant van mijn otto, verzet ne stap naar links en begin daar plots wel weg te glijden langs alle kanten zeker! Echt, Bambi on ice had er geen ene lap aan! En nog een geluk dat ik die slang in mijn handen had, ik heb me echt aan die darm recht gehouden… Even vreesde ik al dat ik met mijn slang en al de grond ging pieperen, maar die schaamte is me gelukkig bespaard gebleven.
Ik had het eigenlijk toch wel moeten weten…
Men neme volgende gegevens:
1 carwash
1 vuile otto
1 carwashplaatske dat al de hele dag in gebruik is
1 zeer bevroren ondergrond
1 zeer bevroren bovengrond
1111 liter water
= gevaar
Maar ja, de deze hier zit liever met haar hoofd in de lucht te koekeloeren é…
ed x
]]>
Door deze bijvoorbeeld.
Ik bedoel, dat is toch om je ogen uit te janken zo mooi, zo pijnlijk mooi. Niets kan dat gevoel dan tegenhouden. Ik word gewoon helemaal overspoeld door sommige van die muziekstukken. Ondergedompeld. Geraakt door de samenzang en de harmonie, zo puur en alleszeggend.
Wie kan dat nu nog, zo’n mooie gevoelige muziek maken? Goch… Pfff, ik ben er weer even echt niet goed van.
Vandaag was er ook nog dit pareltje dat me bij de keel greep en me deed snakken naar adem. Hoe zeggen ze dat? Adembenemend. En dat kun je soms vrij letterlijk gaan opvatten. Je vergeet gewoon te ademen.
ed x
]]>Vandaag tikte iemand in google “stofzuiger op tepel” in en kwam daardoor zowaar op mijn blog terecht. Ik was daar eerlijk gezegd een beetje van geschrokken, dat mensen bij mij terechtkomen door dergelijke zaken in te tikken in google. Allez, geef toe, ’t is toch niet om preus over te zijn é, te weten dat je zulke blogs schrijft… Over stofzuigers en tepels… Ik vrees ook een beetje dat de persoon die dat zoektermpje had ingegeven, ook niet direct naar mijn blogje op zoek was, maar eerder naar iets wat toch een tikkeltje pikanter was. Of wat denk jij?
Om toch enigszins tegemoet te komen aan de wensen van mijn lezers, wil ik nu een warme oproep doen aan alle dames die zich aangesproken voelen door volgende zoekterm: “ik zoek een vrau met dikke tiete“.
Bent u een vrau, heeft u toevallig twee enorme grote, dikke tiete, en voelt u zich gecharmeerd door deze romantische, warme oproep, aarzel dan niet en post een antwoordje op dit blogje.
Ik probeer je dan in contact te brengen met de auteur van de zoekterm, ongetwijfeld een intelligente, warme, creatieve man die gewoon heel graag een leuke vrau wil leren kennen, met dikke tiete weliswaar…
ed x
]]>Courageus ook. Echt.
Ik zou het alleszins niet kunnen.
En ze houden het echt wel vol ook.
Elke dag opnieuw.
Ik durf nu niet met 100% zekerheid zeggen dat ze het ook in ’t weekend doen, maar ‘k ben wel al zeker dat ze het dan toch op zijn minste 5 op 7 doen.
En dan ook nog zo laat op den dag.
En zo lang aan een stuk.
Goh goh.
Elke nacht opnieuw.
Neem nu vannacht. Ze starten zo ergens rond 1u. En ze blijven doorgaan tot morgenochtend, ik kan zelfs niet zien tot wanneer precies.
En dan lopen en lopen en lopen ze maar. Tot morgenochtend. En in zo’n weer zeg!
Chapeau aan de mannen van de VTM.
Voor hun onvermoeibaar nachtelijk lopen!
Chapeau!
ed x
]]>Maar…
Onze wijnkast, die net naast de verwarmingsketel staat, stond lelijk in de weg van de kraantjes die ik moest bedienen. Ik bekeek de situatie eventjes, deed een snelle interne analyse, en besloot om de kast te verschuiven, ver genoeg zodat ik bij de kraantjes kon. Ik deed de kastdeuren netjes dicht, sloot de kast, en begon de kast in mijn richting te trekken.
De “tricky part” was het gedeelte waarbij ik de kast een achttal centimeter moest laten zakken, omdat de kast, net als de verwarmingsketel trouwens, op een klein verhoogje stond. No problemo, dacht ik, ik zorg gewoon dat ik tegelijk eerst de twee voorste kastpoten van het verhoogje laat zakken, en daarna schuif ik het gewoon weer verder in mijn richting. I’m so smart…
Zo gezegd, zo gedaan. Ik trek aan het kastje tot de kastpoten net op het randje staan, en schuif het dan net iets verder, zodat de poten stillekes naar beneden zakken tot op de vloer. Dan hoor ik plots alle flessen – die ik, uit pure gemakzucht niet uit de kast had gehaald op voorhand – binnen in de kast schuiven, en schuiven, zie ik de kastdeuren – die ik echt wel goed had dichtgemaakt – zonder de minste moeite opengaan, en hoor én zie ik tot mijn ontsteltenis ongeveer dertig flessen lekkere champagne en rode wijn pardoes de grond ingaan.
KLINGEL KLANGEL GODVERKLENGEL!
NEEEEEEEEEN!
Plots bevind ik mij midden in de Rode Zee! Mijn broek is tot bijna aan mijn knieën kliedernat en plakt tegen mijn schenen aan. De indringende geur van champers en rode wijn walmt omhoog en penetreert mijn neus. En ik? Ik sta verstomd naar beneden te kijken en overschouw de schade. GODVERDOEME TOCH E GIJ KIEKEN, GIJ DOM KONIJN, GIJ… GIJ.. GIJ GRRRRRRRRRRRR.
Think, Edje, Think
Kalm, Edje, Kalm
Hier en daar ontwaar ik nog een fles die niet in duizend brokskes is gevallen. Ik raap ze op en bedenk snel een rampenplan, onderwijl nog steeds onverwijld vloekend om mijn eigen luiheid. Ik haal een emmer, vuilblik en stoffer, en begin eerst het glas op te vegen. Daarna komt mijn Vileda Ultramax Mop op de proppen om de wijn weg te werken.
Wat een werk! Maar ja, volledig mijn eigen schuld, dus ik probeer niet te veel te zeuren… Ik mop en mop en mopper nog wat meer, tot ik stilaan weer de vloer zie na de zondvloed. Het einde is in zicht… Mijn lesje is geleerd… Zeker twintig minuten heb ik staan moppen.
En dan besloot de Überwereld om mijn neus nog eens goed in mijn luiheid te wrijven.
Ed: MEET KARMA!
Ik duw mijn fancy Vileda mop in mijn fancy Vileda emmer, met uitwringstuk (of course, ik ben een beetje lui, remember?) en duw blijkbaar danig hard dat mijn hele emmer wijn radicaal kantelt en ik in no time opnieuw in de Rode Zee lijk te staan… Ik kon gewoon helemaal herbeginnen!
Gejankt heb ik. Gejankt. Ik geef het eerlijk toe. Ik heb er naar staan kijken en ben beginnen janken. Om kort daarna te beginnen gieren. Van klare miserie wel te verstaan.
Karma. Pfoeh…
(R)ed x
]]>
Daar aangekomen begonnen de Mrs en ikzelf in het bosje rond te zoeken naar hout dat op de grond lag. Fidel was vanaf minuut één niet meer bij Mrs Ed weg te slaan. Hij vond haar blijkbaar superleuk en volgde haar dan ook op de voet. Op een gegeven moment hurkt Mrs Ed voorover om een blok hout op te rapen, en dan gebeurde het… Fidel (niet castro dat zal snel duidelijk worden) sprong bovenop mijn Mrs, die op dat ogenblik helemaal voorover gehurkt zat! Nu moet je wel goed begrijpen dat mijn Mrs misschien 52 kilo weegt met haar haar nat, en dat den Fidel er minstens 80 weegt, zonder zijn kort haar nat… Ik zie mijn Mrs voorover vallen, op haar knieën, en den duidelijk niet gecastreerde Fidel boven op haar!
Mrs Ed was blijkbaar den Fidel zijn type vrouwtje, want hij begon mijn madam echt gewoon te bestijgen. Mijn Mrs begon te roepen, maar was geen match voor de 80 kilo zware spierbundel, die haar in een stevige houdgreep vast had en intussen duidelijk een beetje bronstig aan het worden was.
“EEEEEELLLLLPPPP”, riep mijn Mrs. Ik lag inmiddels plat van het lachen, het beeld was hilarisch, de mijne daar aan het panikeren en skruwelen met dat zware beest bovenop haar… Niettemin haastte ik me naar haar toe, en probeerde uit alle macht om Fidel van haar rug af te krijgen.
Tevergeefs. Dat beest hing op haar alsof zijn leven er vanaf hing, en ging er duidelijk een zware strijd van maken om zijn “werk” te kunnen afmaken op de rug mijn vrouwke, die dus werkelijk geen kant op kon. Het feit dat ik serieus de slappe lach had, hielp natuurlijk voor geen meter. Ik kreeg dat beest er met geen stokken vanaf!
Inmiddels was het vrouwke van Fidel ook op al de commotie afgekomen, maar ook zij kon de koe niet van mijn madam haar rug krijgen… Snel riep zij er haar man bij, die binnen in huis bezig was. Hij kwam te lope aangesneld, en samen met mij werd Fidel, il non-castrato, van mijn madam haar rug geplukt.
Arme Mrs Ed, zowaar gevioleerd door een great danish…
Ze kon er precies toch minder mee lachen dan ikzelf
ed x
]]>Maar ’t is wel waar hé, je wordt toch echt niet vrolijk als je de gazet leest. Ge kunt het zo ziek en fucked up niet bedenken, of er is ergens wel een verdwaalde gek die het heeft gedaan. Zo negatief en triest niet verbeelden, of het is wel echt gebeurd, hier, of ergens anders in de wereld…
Vandaar dat ik de gazetten nu regelmatig uitpluis op zoek naar wat positieve berichten, tekstjes met iet of wat een aaibaarheidsfactor hoger dan die van Piet Huysentruyt of toch tenminste naar berichten met een heel hoge intellectuele waarde. Ik ben wel maar eergisteren begonnen, dus ge moet nog niet te zot veel verwachten é daarvan… (It will get better…)
Kato lanceert nieuwe single ‘Break Out’
Woohoow! Dat is nu es het beste nieuws dat ik in weken heb mogen vernemen! Nu ga ik op het werk niet langer om de 3 uur aan mijn oren geteisterd worden door die onnozele flamingo die ze op die stomme radiozender van op mijn werk spelen – MNM, need I say more… 
Denen vieren 40ste troonjubileum van koningin Margrethe II
Ik ken die Margrethe van haar noch pluimen en ze interesseert mij ook geen ene reet, maar ’t was tenminste geen negatief bericht, dus ’t is welgekomen…
Vlaamse ‘Oh Oh Cherso’ vanaf 27 februari op 2BE
neeneen, delete da maar rap weer… ’t Was een misse…
Hazel (27) heeft twee vagina’s: “Ik ben ook twee keer ontmaagd”
In de categorie “intellectueel interessant” vond ik dat deze niet mocht ontbreken. Hazelnoot, een meisje van 27, blijkt namelijk niet 1 maar 2 poesiekatten te hebben! Lijkt me leuk, hoor ik jullie al denken (vooral het mannenvolk), maar neen! Niets is minder waar. Da kind heeft dus ook 2x pre-menstrueel gedoe per maand en dus echt ook effectief 2x per maand de regels é.
Sorry hoor, maar dat is er dus over é. Als lesbienne moet je al 2 maandstonden per maand doorworstelen, maar 3 da’s toch van het goeie teveel voor bibi. ’t Kind verklaart trouwens zelf dat als ze ooit zwanger zou worden langs het ene gat, dat ze zal moeten opletten dat ze dan ook niet bezwangerd wordt in haar ander gat. Allez, dat laat toch niets meer aan de verbeelding over é…
Neeneen, maximaal 1 vajayjay dus voor ondergetekende…
ed x
]]>