wag mo nang itanong… obvious naman diba?

“namiss kita! hug mo naman ako… lage na lang bang yang bata, ako naman ang i-hug mo.” ang naglalambing na sinabi sa akin ni Julia nang pumunta ako sa reception ng binyag ng anak ng ex-bestfriend kong si Arnold at ng ex-girlfriend/friend kong si Jasmine na inaanak ko at pamangkin naman ni Julia at maaaring inaanak niya din. “para kang sira, andaming tao o!” ang nahihiyang sabi ko dahil nga naroroon ang mga magulang ni Arnold. inaanak ko rin ang panganay nilang si Ashanti, pero dahil sa pinagsamahan kaya pati yung pangalawang anak nila eh inanak ko na rin sa binyag (sugapa ba?) bahagya akong nagitla sa napakalaking pagbabago sa ayos ni Julia. napakalayo sa dating siya.

“yung tungkol sa panliligaw mo sakin, siguro mas maganda kung magiging friends muna tayo, kasi mas masaya yung ganun, kasi hanggang ngayon boyish pa rin ako.” ang nakasaad sa dati niyang sulat sa akin nang minsang tangkain ko siyang ligawan mga apat na taon na ang nakakaraan. sa simula pa lang tomboyin na talaga siya, maikli ang buhok, at nagsusuot ng supporter para hindi mahalata ang dibdib, at hindi mo makikitang nagsusuot ng palda o bestida pwera na lang kapag pumapasok sa eskuwela. puro maluluwang na t-shirt na panlalake, hip-hop na pantalon at shorts, minsan pa nga eh me nakataling panyo sa ulo. nakababata siyang kapatid nina Jasmine at Julia, although para sakin kasi noon eh babae pa rin siya, dahil lumalabas na talaga ang mga soft sides niya, matampuhin, malambing, mabait.

parang kailan lang, higit apat na taon na pala ang nakakaraan.

“galit ako sa’yo, puro ka na lang Jordan – Jordan – Jordan. samantalang nandito naman kami para sa iyo, hindi mo kami binibigyan ng pansin… ako! hindi mo ako itinuturing na nagmamahal sayo!” ang galit at lumuluhang wika niya noon sa akin, lasing na siya noon, inilalabas niya ang sama ng loob niya sa akin. niyakap ko siya, sapat para tumahan siya sa pagpupuyos ng damdamin niya.

dumaan ang mga araw, linggo, buwan…. taon. nagkaroon na rin siya ng mga nobyo at nasanay sa pakikiharap sa pang-araw-araw na buhay, naging matatag at matapang. at eto nga siya, isang malaking pagbabago, na kahit kailan hindi ko naisip na makikita ko siyang ganun… kahit kailan. pero huli na ang lahat… HULI NA!

nakakabanas, nakagawa na ako ng template para sa “diary” at “kapraningan” na posts ko pero hindi pala kasya ang 500 pixels, tama lang pala yung 400 pixels, pumangit tuloy dahil tinamad na akong ulitin. haiz. but eniweiz, tuwang-tuwa ako kanina sa dashboard ko kasi andaming comments (hehehe!) hindi dahil adik ako sa comments pero dahil yun sa idea na may mga bumabasa pala talaga sa blog na ito kahit la naman ka kwenta-kwenta. salamat mga readers and bloghoppers ha!

parang napapansin ko na bumababaw na ang kaligayahan ko ah! ni hindi na nga ako lumalabas ng bahay dahil nakukuntento na ako na magpasikut-sikot sa loob ng bahay at magakyat-panaog sa hagdanan – siguro ganito talaga pag nagmamature.

BATANG X

bago ako pumasok sa office kanina eh nanood muna ako ng BATANG X! naaalala niyo pa ba ang mga batang nagligtas ng mundo noong 1995? bigla tuloy bumalik ako sa pagkabata, twelve years na ang nakakaraan nang mapanood ko yun sa movie na talaga namang kinabaliwan ko – siyempre naman eh bata pa lang ako noon eh biruin mong 10 years old pa lang ako nun. feeling ko nga noon eh ako si A-Gel. at wag ka! pinangarap ko ring maisuot ang costume ni A-Gel, natatandaan ko pa na sa sobrang kapraningan ko sa Batang X noon at hindi ako mabilhan ng costume – eh bumili ako ng mga cartolina na iba’t-ibang kulay, kakulay nung suot ni A-Gel at bumuo ako ng sarili kong costume. siyempre bata ako kaya napakapangit nung ginawa kong yun at sa ngayon nga eh natatawa na lang ako sa sarili ko sa mga katarantaduhang pinaggagagawa ko nun. SYET!

sa sobrang kapraningan ko sa Batang X eh pinanood ko yun ng mga apat na beses sa sine at naghanap pa ako noon ng VHS Tape ng Batang X pero la naman ako makita – at siyempre mahal pa yun noon at malamang naman na hindi ako makabili nun. sinubaybayan ko rin yung Series nila sa TV at siyempre sa Komiks – o di ba ADIK talaga! ilang beses nga akong nanaginip noon na lumilipad kagaya ng pilay na si A-Gel, minsan pa nga nagdadasal ako na kahit mapilay na lang ako basta makalipad lang ako kagaya ni A-Gel. Sobrang saya ko talaga kanina na napanood ko na naman ang Batang X, sa ngayon si Kidlat (John Pratts) na lang ang nakikita ko sa TV at Movies, ala na yung iba pa niyang kasama – paminsan-minsan lumalabas-labas pa rin sina 3-Na (Anna Larrucea) at Control (janus del Prado) pero bihirang-bihira na nga talaga. nawala na yung idol ko na si A-Gel (John Ace Zabarte) at yung palagi niyang kabugbugan na si (G-Boy) JC Tizon. nakakalungkot tuloy.

kagaya nga ng narinig ko sa sinabi ni Kwago (Michael de Mesa) kanina sa Batang X – “may mga taong takot bumalik sa nakaraan!” – Oo tama yun, ako oo paminsan-minsan, natatakot ako kasi nakakalungkot nga namang isipin na lumilipas na ako – hindi na ako kagaya ng dati na bata at puro laro lang ang inaatupag. hindi ko na magawa yung mga pinaggagagawa ko noon na paglalaro ng mataya-taya, langit-lupa, sili-sili, ten-twenty, tumbang preso, follow the leader, tom sawyer at five-ten. kung bibigyan talaga ako ng kaisa-isang kahilingan gusto kong bumalik sa panahon ng pagkabata ko – aayusin ko lahat ng mga nasira ko at ieenjoy ko ang lahat ng bagay sa pagkabata. ikaw ano ang wish mo?

noong bata pa ako… i mean mga 12 years old pataas pa lang ako, eh napakarami kong mga kabarkada, iba-ibang klase ng tao at siyempre may matatanda na at may mga bata pa din. mahilig kasi akong mag-explore at napaka-riendly kong tao.

napakinabangan ko sila kasi yung mga nakasabit na frames sa bahay namin eh lahat eh galing sa kanila. ten years na pala ang nakakaraan.

————————————-

madalas nakong nakikipagharutan sa mga Juderey Boys na sina Andrean (na asawa na ngayon ni Jeanette), sina Rodney, Richard, Antonio, Phillip, Aris, Alfred, Jun, Raffy at Robin.

naglayas ako at sa kuwarto nila ako tumira ng tatlong araw. pinakakain, pinapasaya para hindi ako ma-boring. nakick-out kasi ako noon sa Pasay City Academy dahil sa isang napakababaw na rason. so yun na nga… ang pinakamabait sakin eh si Kuya Richard, grabe… alagang-alaga niya ako. siya ang katabi ko matulog at kakuwentuhan ko palagi at kasabay ko rin naman kumain. hindi siya nagsasawang nakikinig sa mga sinasabi at ikinukuwento ko sa kanya.

masaya ako na nakasama ko sa kanila. naaalala ko pa noon nang mag-away sina Jessa at Len-Len – hindi namin talaga alam ang rason ng pag-aaway nila, pero marami ang nagsabi na dahil daw sa pinag-aagawan nilang dalawa si Rodney, bunso ang tawag sa kanya at babyface talaga. napakakulit at napakabait na tao rin.

madalas ko rin kasama noon si Aris, hindi kasi siya regular employee kaya pa-extra extra lang siya. marami rin siyang kuwento, kaso madalas naman silang mag-tsongke, yun ang hindi maganda, para ngang nagsha-shabu pa ata sila. kaya nga ang tawag naman nila kay Andrean eh bangkay – sa sobrang kapayatan nito. maraming masasayang pangyayari noon, like doon kami tatambay kasama ang mga kabarkada kong mga kaedad ko, nagkukuwentuhan, naghaharutan, kumakain – hindi pa kasi kami umiinom talaga noon. kuwentuhan ng nakakatakot at kung anu-ano pa. yung iba ngang ginagawa namin eh medyo may kabastusan na kung ipopost ko dito, bahala na si Cleo na magkuwento ng tungkol doon.

makalipas ang maraming taon, nagkaasawa na ang karamihan… nakikita ko pa rin si Andrean dahil kapitbahay lang namin sila. si Rodney dumadalaw-dalaw at may pasalubong na Hopia kasama si Aris, si Kuya Richard… isang beses na lang bumalik at napakatagal na nun. Napakalaking pagbabago. bata pa ako noon at iba ang pakiramdam ko sa lahat ng bagay, nasisiyahan ako sa mga walang kuwentang bagay at kung anu-ano pa.

sa ngayon nasa alaala na lang ang lahat… isang napakagandang alaala.

lately lang eh nagtatawagan at nagtetexan kami ng childhood friend ko na itago na lang natin sa pangalang Sheena. Anyways… normal na usapan, kuwentuhan, kamustahan at sa huli sasabihin niya sakin na “Basta Dee, kahit ano pa ang mangyari nandito lang ako… wag mong kakalimutan yan”. bawat usapan namin eh ina-ask niya ako kung okay ba ako, ayos ba ang pakiramdam ko, masaya ba ako… at kung anu-ano pa. NORMAL na usapan ng dalawang magkaibigan.

 -Pagbabalik sa Nakaraan –

bata pa kami noon, mas matanda ako sa kanya ng isang taon. madalas siya ang kalaro ko ng bahay-bahayan, teacher-teacheran at kung anu-ano pa. mataray siya… at mataray talaga siya, SOBRA! wala ngang nakakalapit na ibang lalaki dati sa kanya, knowing na bata pa talaga kami noon, kahit makipaglaro… natatakot ang mga boys sa kanya…. pero ako hindi. katapat lang namin sila ng bahay… mejo bestfren-besfrenan pa nga kami noon dahil talaga namang nagkakasundo kami sa lahat.

lumipas pa ang mga araw, linggo, buwan at taon… dalagita at binatilyo na kami, hindi ko maintindihan pero the very first time na uminom ako ng BEER… siyempre bangenge ako, pinuntahan ko siya sa kanila at nagtapat… PUCHA! oo nagtapat ako ng pag-ibig ko sa kanya. Lakas ng loob ko at ang kapal ng mukha ko noh! SYET! yung pagtatapat ko na iyon malamang ang BUMAGO SA BUONG BUHAY KO… Hanggang sa ngayon. Oo nga at nakalimutan na ang nararamdam… pero ang alaala ng mga oras na iyon, na lumipas na eh nananatiling sariwa pa rin sa akin. SIYET TALAGA. kaharap ng mama niya at mga kapatid na babae (la silang kapatid na lalaki) nagtapat ako.

lumabas siya… tinitigan ako ng masama at pinagsisisigawan, nilait, ipinahiya… malay ko ba namang ang pagiging man-hater niya eh ako ang masosoplak. although para na rin akong sinapak ng napakalakas sa dibdib, ipinakita kong ala akong pakialam sa nangyayari. tutal halata namang nakainom ako kaya naglasing-lasingan ako ng TODO! MASAKIT! Sobra. pero mahal ko pa rin siya.

lumipas ang mga araw, hindi kami nagpapansinan, hanggang sa lumampas na ng isang taon, dinededma namin ang isa’t-isa. balak kong kausapin at magsorry sa kanya, pero natatakot akong masoplak na naman ulit. sinusulatan ko siya, mahahabang sulat, nagsosorry at kung anu-ano pa… pero duwag ako at ang bawat sulat na ginagawa ko ay itinatago ko lang. LECHE namang buhay to. minsan ka na nga lang magmahal… ganun pa! natuto akong uminom, nagbago ako.

sa di malamang kadahilanan, nagkabati kami. ewan di ko na matandaan. hindi na kasi big deal sakin yun that time. kasi nakalimutan ko na siya… nakalimutan ko na rin ang nararamdaman ko sa kanya. dumaan ang mga araw… hanggang sa lumipat sila ng bahay… pinupuntahan niya ako, minsan hinahatid ko siya sa kanila kahit malayo at bumabagyo, hindi dahil may nararamdaman ako… kundi dahil sa WALA LANG! TRIP KO LANG! marami nang nangyari sa mga buhay namin, pero magkaibigan kami. although mas sweet siya. nawala na rin ang pagka-man-hater niya. minsan nanonood kami ng sine. bakit kaya ganun? ni wala na akong nararamdaman sa kanya… kahit close friend hindi ko siya maituring. basta para sakin… kaibigan ko siya, ala nang special effects pa. ganun ba talaga ako?

siya ang UNANG babae na minahal ko. may boyfriend na siya ngayon. alam ko na masaya sila, gaya ng pagkakaalam niya na hindi man ako masaya, maayos naman ako. napapraning ako. sana dumating yung moment na ituring ko siyang CLOSE FRIEND, SPECIAL FRIEND o BESTFRIEND. siguro nga manhid na ako. nagi-guilty rin naman ako minsan at nagtataka sa sarili ko kung bakit hindi ko masuklian ang ginagawa niya sakin. ayoko kasing mamlastik, kaya alam ko minsan napapansin niya na malayo na kami sa isa’t-isa. kapag nanjan siya minsan hindi ko siya pinapansin or binabati, siya na ang gumagawa ng way para magkaroon kami kahit kaunting conversation. saka ako matutulog.

GANUN PALA kapag ang tao nakakamove-on.

noong bata pa ako, ibang klase ako… dalawa ang uri ng bata, ang takot sa mascot at ang hindi takot sa mascot at isa ako sa mga batang takot na takot sa mascot. ewan ko nga ba kung bakit napaka-duwag ko noon sa anumang klase ng mascot, kahit na ang clown na si Ronald Mcdonald… ganun ba talaga ako kaduwag na pati ang mga inosenteng mascot feeling ko mga aliens… naku ha.

Jollibee

– hindi ko na matandaan kung ilang taon ako nito. pero ang tanging natatandaan ko nito ay ang tanging kasama ko ay sina Kuya Dennis (dating boyfriend ng pinsan ko pero hindi sila nagkatuluyan) at ang pinsan kong si Ate Bheng. madalas kasi nila akong isama sa mga lakad nila dahil nga cute ako nung bata ako (he he he!) at talagang hindi ako makulit, madaldal nga lang. so one time, meron kaming isang birthday party na pinuntahan at sa Jollibee gaganapin ang party. una masaya ako pero nang lumabas na ang mascot ni Jollibee, masayang-masaya na ang dalawa kong kasama pero nang hanapin nila ako… naku nawala na ako sa eksena (he he he!) hinahanap nila ako ng mga paningin nila dahil nga gusto nilang makita ang reaksiyon ko kung gaano ako kasaya na nakikita ko ang Jollibee na yun, hindi nila ako makita hanggang sa nag-aalala na sila… bigla namang hinatak-hatak ko ang palda ng pinsan ko, nasa ilalim pala ako ng mesa at mangiyak-ngiyak na sa presensiya ng putakteng si Jollibee. hanggang ngayon kapag ikinukuwento ng pinsan ko sa akin ang pangyayaring iyon hiyang-hiya ako.

McDonalds

– dahil mahilig talaga ang pinsan kong iyon ay ipina-member niya rin kaming magkakapatid kasama ang ilan kong pamangkin at pinsan sa McDonalds Kiddie Club kung saan linggu-linggo ay may workshop sa Mcdonalds Morayta. may mga palaro, sayawan, libreng meals at marami talagang nakikilalang mga bata… pero pag dumarating na ang featured mascot like Hamburglar at lalung-lalo na ang Grimace na yun NAKU! asahan mong mawawala na ako na kung wala sa ilalim ng mesa (gaya ng nakagawian) ay nagtatatakbo na sa labas at maghihintay na ng uwian.

Carl’s Jr.

– at dahil nga sa super-hilig talaga ng pinsan ko na iyon, lahat ng birthday ng mga pamangkin ko at ilang pinsan ay ginaganap sa mga Fastfood Chain na may mascot at isa na nga rito ang Carl’s Jr. sa Makati… BADTRIP talaga dahil takot pa rin ako noon lalo na kay Carls’ Jr na isang madumi at napakalaking dilaw na star na may malaking mata, bibig at walang katawan pero may kamay at paa. PUCHA! mga halimaw silang lahat sakin. basta ayos lang ako wag lang lumabas ang mascot masaya na ako.

hindi ko talaga maintindihan ang sarili ko kung bakit takot na takot ako noon sa mga mascot, PUCHA subukan nila akong lapitan ngayon gugulpihin ko sila….

– maraming mga bagay na nangyari sa akin sa nakaraan… may mga masasaya at talaga namang masaya… meron ding mga kalungkutan na nakakabanas kapag naaalala ko pa. nabigla na nga lang ako isang araw na WOW! nalagpasan ko lahat yun… napaka-strong ko naman, gaya nga ng sinabi ni Big Bremen (Mr. Choi) na ang ibig sabihin daw ng name ko sa Korean Language is STRONG! ewan ko para sakin hindi naman ako strong talaga, kinakaya ko lang talaga.

– kailangan ko nang tigilan ang pagiging immature, siyempre 22 na ako tapos hindi pa rin matured ang pag-iisip ko PUCHA para nako autistic na isip-bata nun diba! so im planning to change some things in my personality, hindi ko masasabi all the way eh magbabago ako… malamang hindi na ako yon, so konti lang, yun bang kaya kong baguhin eh babaguhin ko.

– Wish ko lang kasi and actually di pala wish… GOAL ko kasi sa future is to be professional and successful at syempre good-looking ha ha ha! basta yung sa tingin ko ay kaya ko at kinakailangan kong baguhin sa sarili ko eh babaguhin ko. tama na ang DRAMA diba! at saka gusto ko na ring lumigaya, gusto kong ma-enjoy ko ang life ko. Im not gettin any younger kaya totodohan ko na ito! ha ha ha! wala nang keme-keme basta GO kung GO! basta promise something will change talaga sakin.

– sa mga magkakaibigan, ako ang pinakamahilig sa sama-samang kuwentuhan, harutan at asaran. ako ang pinakamalupit kung value ng pagkakaibigan ang pag-uusapan. hindi ko na matandaan pero siguro mga 15 – 16 years old ako nang maisipan namin ng bestfriend kong si Arnold (dati yun!) na gumawa kami ng “lihim na tagpuan” he he he! Yun bang kami lang ang nakakaalam na magkakaibigan. ang una naming venue ay ang “KISAME NG BAHAY NAMIN” malawak kasi ang kisame sa bahay kaya naisipan naming ano kaya kung gawa kami ng kuwarto-kuwartuhan, una inilagay namin sa gitna, nilagyan namin ng mga takip na plywood at saka flooring na plywood tapos kapag gabi, doon kami nagkukuwentuhan dalawa.

– nalipat yun sa kabilang side ng kisame dahil feeling namin eh bibigay at masyadong maliit yung space na kinaroroonan namin. minsan nga naglayas pa siya tapos dun siya nagtago, walang labas-labas basta dadalhan ko lang siya ng pagkain at inumin doon tapos lagi lang kaming nandun, puro kwentuhan, harutan tapos matutulog, naaalala ko pa nang wala siyang maihian tapos umihi sya sa baso naming tupperware (sayang). nakita rin naman siya doon nang hanapin siya ng Kuya niya tapos tinuro ng tatay ko na nasa kisame nga raw. pagkatapos nga nun iniuwi na siya sa Bulacan at doon na pinag-aral Pucha naiwanan ako mag-isa.

– saka ko naisipang gumawa ng mas malawak na room kung saan pwede ang mga 10 tao. nagpupupukpok pa kami nun ni Jordan tapos ang meryenda namin is Ube Bread at Coke. hindi pa kami masyadong close ni Jordan noon. nang matapos ito tinawag naming Meijai, kasi adik ako noon sa Neon Genesis Evangelion eh Meijai (ang totoong spelling ay MAGI) kaya pinangalan ko dun Meijai. Pucha nakumpleto ko yon, isang napakahabang Flourescent Lamp, maliit na electric fan, mga libro, kutson para pwedeng tambayan at tulugan, me kusina pa nga eh. basta ayos na ayos yun noon. pag ala magawa pwede tumambay doon. nakasama ko na doon halos lahat ng mga kaibigan ko start from Arnold, Jordan, Michael, Argel, Anthony, Julius, Junior (tegibums nato), Joshua, Julia, Herson, Wennie, Shiela, Joy, Bea, ang girlfriend ko noon na si Jasmine (na asawa na ni Arnold ngayon) at marami pang iba. May KILIG-Factor pa noon pag kami lang ni Jasmine ang nadun at nagwawargames bwa ha ha ha (noon po yun)! Naaalala ko pa noon na pinipili ko mga pinapapanik ko, pinalalayas ko sina Herson at Jordan noon pero sa huli pala mababaligtad ang lahat dahil ngayon e close friend ko na si Herson at super-close-and-very-special-friend ko naman si Jordan, at ang paborito kong kasama noon na sina Arnold at Joshua eh hate na hate ko na ngayon bwa hahaha! ewan ko nga ba totoo pala talaga ang gulong ng buhay. maraming x-rated na pangyayari sa Meijai… yun bang mga FIRSTS!!! ha ha ha! basta yun na yun… tapos ang tatak pa namin noon ay yung isang mata tapos ang tagline eh “WITNESS THE MEIJAI” o kaya eh “The Secrets of Meijai” na talaga namang pumatok at marami rin naman ang na-curios kung ano ba talaga ang nangyayari sa loob nito. Basta ako tikom ang bibig ko… alam ng mga nakapasok doon kung ano ang mga lihim nito.