| CARVIEW |
Combineer bovenstaande twee en de conclusie is snel getrokken: aan dit blog zullen voorlopig geen verse pennenvruchten meer worden toegevoegd.
Misschien komt de zin om er ooit opnieuw in te vliegen terug. Misschien ook nooit meer.
In september 2006 ben ik beginnen te bloggen. En ik heb dat tal van jaren met veel plezier gedaan. Maar de laatste maanden, het laatste halfjaar zelfs, was en is de goesting niet langer mijn gezel. Aan inspiratie nochtans geen gebrek.
Ik wil eenieder die hier kwam lezen, reageren en/of lurken van harte bedanken voor de interesse. Jullie waren een fijn publiek.
Warme groet,
Chelone
Dit piepkleine bubbelbad doet tevens dienst als drinkplaats voor de dorstige vogels. Ik sta steeds weer versteld van hun intelligente zoekvermogen.
(foto aanklikbaar)
]]>Hm. Benieuwd hoelang hij dit volhoudt. Deze duif gelooft er alvast in.
( Foto: Chelone. Aanklikbaar voor groter.)
]]>
]]>Mijn zwarte hennetje, Lolita, doet de laatste weken erg raar. De buren hebben het ook al opgemerkt.
”Zeg Chelone, heb je ook al gehoord dat hier sinds enige weken een haan huist? Het moet een jong beest zijn want hij doet verwoede pogingen om te kraaien.”
“Sorry buurvrouw, maar ik denk dat je het gedrag van mijn Lolita bedoelt, ik ben er ook al van wakker van geworden.”
Mensen geloven mij dan nooit terwijl ik de harde bewijzen met gemak op tafel kan leggen.
Ik heb namelijk slechts drie kippen die elke dag trouw een eitje leggen. Het legsel van Lolita is gemakkelijk te herkennen: een klein witteke. Oké, zij/hij legt dat pas in de namiddag om eigenwijs te doen, maar dat stiekeme gedoe vergeef ik haar.
Misschien heeft ze, na het recente bezoek van de marter, een trauma opgelopen en heeft ze daartegen een of andere verdedigende attitude opgebouwd.
Of misschien moet ze gewoon haar ei kwijt terwijl ze dat diep vanbinnen helemaal niet wil en eerder de stoere bink wil uithangen.
Ik heb met haar als eens een ernstig gesprek gevoerd omtrent de overlast die ze berokkent bij de buren, dat ze zichzelf kan zijn en zo en dat ze nog steeds welkom is indien ze van geslacht zou willen veranderen. Maar mijn wijze raad gaat resoluut het ene kippenoor in en het andere weer uit. Ze probeert nog steeds efficiënt te kraaien.
Het is waarschijnlijk nog wat te vroeg om haar met deze problemen te confronteren, denk ik dan.
Intussen kraait hij/zij verder tot ze eraan toe is om eindelijk haar ei aan mij kwijt te geraken.
Het moet allemaal niet zo gemakkelijk zijn voor haar.
Ambrosia, een uitheemse plant uit Noord-Amerika, de hooikoortsplant genoemd, rukt op naar onze contreien.
De plant is intussen al in Nederland gespot volgens het artikel dat ik las in DS. Er is dus volgens de experten geen enkele reden om aan te nemen dat de plant aan de grens zou stoppen. Duh!
Uittrekken, met wortel en al, mét handschoenen aan, is de boodschap.
Ik ben in ieder geval op mijn hoede.
In de lente waren de koppeltjes twee jaar oud. Ik hoorde hen plots eigenaardige geluiden produceren en toen ik ging kijken, zaten ze bovenop elkaar, zonder schroom. En maar genieten!
Puur voor het amusement dacht ik, een valkparkiet wil immers ook wat.
Een week later zaten de mannetjes alleen op hun stokje. Ze gingen regelmatig hun vrouwtje bezoeken in de nestkastjes en namen het broeden af en toe eens over.
Toen dit niet meer gebeurde, durfde ik het aan om eens een kijkje te gaan nemen in het nest. Drie dode parkietjes trof ik aan. Zo zielig voor hen. Die foto plaats ik hier liever niet.
Niet getreurd want de week nadien zaten ze alweer op elkaar met hetzelfde ritueel als gevolg. Uit het derde nest vlogen na een aantal weken drie kleintjes uit. Het vierde nest (van het andere paar) bracht vier telgen met zich mee.
Intussen zijn ze nu al met z’n elven. Tel daar de vier ouders bij en je bekomt een totaal van vijftien parkieten! De volière is, met andere woorden, overbevolkt. Een gekwetter van jewelste want die hele kroost moet nog gevoederd worden en ze moeten ook nog convenabel leren vliegen. Ik zou er uren kunnen naar kijken.
Blijkbaar valt er ‘s nachts nog een of andere kleine van zijn stokje en maakt alle andere wakker, mij incluis.
Zie ik twee ouders nu weer een nestje bouwen? Het nakomertje is potverdorie nog maar net uitgevlogen!
Dit wordt te bont, het lijkt hier op een muizenkooi. Maar wel heerlijk om te zien.
Jammer dat de nieuwelingen zullen moeten gaan om geen incestueuze kwekerij te starten.
Dat wordt binnenkort een klusje voor buurman Johny.
Misschien valt hij uiteindelijk toch nog voor valkparkieten.
]]>
Een kleintje, een beauté, een allerschattigst.
Het stak zelfs zijn kopje uit voor mij!
Al die verhalen over ouders die hun huisdieren loslaten tijdens de vakantieperiode en mij nadien komen vragen of ik hun schildpad ergens gezien heb. En dat het hier niet kan overleven en blablabla,…
Ik wil al die nonsens niet horen.
Voor mij is dat diertje uit zijn eigen zichzelve naar mij toegekomen omdat het zich hier goed voelt en zich fantastisch jeunt.
Voilà.
Jawel, Mia is mijn naam.
Toen ik in de namiddag de deur van de woonkamer opende, stond heel de kamer vol rook zodat ik vliegensvlug het schuifraam moest openen om de hevige smook en indringende geur te laten ontsnappen. Die bleven overigens nog een hele tijd hangen.
Gisteren waaide het hier niet.
In de open haard, die ik al meer dan twee maanden niet gebruikte, brandde enkel een servet die ik er ooit, een hele tijd geleden, had ingegooid. Veel rook dus en een klein vuurtje.
Het haardscherm stond ervoor.
En neen, ik had er voordien geen sigaret ingegooid.
Hoe kan dat in hemelsnaam gebeuren?
Zelfontbranding, een of ander chemisch proces?
Is dat gevaarlijk?
Weet iemand raad?
]]>Tussen de buien door zag ik het verschil niet meer tussen de borders en de vijverbegroeiing; het leek wel alsof je over het water kon lopen. Een echte lissen- en egelskopwildernis.
Twee stevige houten kepers waren sterk genoeg om zowel mijn gewicht als de mand met overtollige waterflora te dragen. Enkele eigenwijze kikkers aanschouwden de operatie van dichtbij en vreesden voor hun schaduwplaats. De vissen daarentegen waren dankbaar voor de nieuw verworven zwemruimte.
De Achillea’s in de nieuwe border zijn mijn laatste aanwinst. Een border van dezelfde bloemen in verschillende kleuren sprak me enorm aan. Het idee komt uit De Tuin Van Maurice. Bovendien bloeien die planten quasi de hele zomer lang.
Eindelijk wat meer kleur in de tuin! De rozen staan te schitteren, evenals de Hemerocalissen, de Veronica’s, de Veronicastrums en de Monarda’s.
Al zeg ik het zelf: die laatsten zijn een ware must in de tuin, ik wil ze nooit meer kwijt.
Het veld dat het mijne niet meer is, wordt deels gebruikt als moestuin en blijft een plekje waar heel veel wild kan gedijen. De teunisbloemen geven er veel kleur en hun zaden dienen later als voedsel voor de vogels, vooral voor de distelvinken. Ook mijn valkparkieten zijn er gek op.
De Verbascums, de frambozen, de aardpeer en de aardbeien hebben het daar enorm naar hun zin.
Dit jaar zal ik bovendien waarschijnlijk twaalf appelen mogen plukken!
Minder goed nieuws is dat een marter in onze buurt vele onschuldige kippen heeft vermoord. Van de acht hennetjes heb ik er nog slechts drie over.
De valkparkietjes daarentegen blijven zorgen voor nageslacht; voorlopig vier uitgevlogen nieuwgeborenen maar er zitten nog een paar twijfelaars aan de uitgang van hun nest te koekeloeren. De volière wordt stilaan te klein. Een kleintje is al besteld, buurman Johny zal de overige aan de man brengen.
Na vele jaren intensief tuinieren, vernieuwen, verzamelen, renoveren,… ben ik bijna geslaagd in mijn opzet: ik wilde altijd al zo graag een kleurrijke, wilde tuin.
Dit najaar zal ik voor de eerste keer een teveel aan planten kunnen wegschenken aan andere liefhebbers.
De vijver voor het opkuisen
De vijver na de opkuis
Achillea
Achillea in close-up
Veronicastrum
Monarda
Deze Verbascum meet meer dan twee meter
Houttuynia met zijn kleurschakeringen; van groen, rood naar geel
Acanthus, effenaf een chique plant
