42

Το βράδυ στο υπνοδωμάτιο

στα σκοτεινά

μπορεί να μη σε βλέπω

αλλά ξέρω ότι είσαι εκεί

κρατώντας τη μικρή, χνουδωτή σου προβοσκίδα

στο χέρι μου για ν’ αποκοιμηθώ.

Ζούμε με χρόνο δανεικό κι αγύριστο κι εμείς τον σπαταλούμε αδιάφορα, ποντάροντας τα ρέστα μας σε μια πηγή που ήδη εχει αρχίσει και φθίνει.

Θά’ρθει η στιγμή που θα πεθάνουμε κι όμως, αυτό δεν είναι το χειρότερο. Το χειρότερο είναι όλες εκείνες οι στιγμές που ήρθαν και δε ζήσαμε.

Αναλύουμε τα πάντα στο μυαλό μας και ζούμε έτσι σε μία μέρα μέσα χίλιες ζωές. Παράλληλα σύμπαντα που, όμως, δεν εφάπτονται ποτέ σε καμία πραγματικότητα.

Τουλάχιστον, οχι σε κάποια που να εφαπτόμαστε εμείς, αγάπη μου.

Joyce Mansour, καφές μαύρος, τσιγάρα.

Θάλασσα αφρισμένη, άμμος απάτητη και γω περιμένω το κορίτσι με το πουά φουστάνι να κάτσει ξανά στο πρόσωπό μου.

Μια ζώνη πλατιά μάς λύνει, πλατύτερη απ’τη ζωή την ίδια. Και κανείς μας δεν ξέρει στ’αλήθεια αν λείπει απ’την παραλία η άμμος που απογειώνεται με κάθε πνοή τ’ανέμου.

Νοιώθω πως θέλω ένα φλυτζάνι τσάι.

Το νερό, όμως, ακόμα κοχλάζει
κι εγώ πρέπει να περιμένω ακόμα.

Να περιμένω να εκχυλιστεί,
κι ύστερα ακόμα,
να ηρεμήσει η κάψα τού νερού,
και να το προλάβω ζεστό,
όχι καυτό, μα και πριν χλιαρύνει ανούσια.

Μα το νερό δεν είναι ακόμα έτοιμο.

Μας κάναν να πιστεύουμε οτι εμείς φταίμε, πως εμείς πρέπει να τα βρούμε με τον εαυτό μας.

Ξάπλωσε στο ντιβανάκι, κουμπώσου σαν καλό παιδί και πες μου…

Πες μου για τ’αφεντικο που σε μειώνει συνεχεια μην τυχον και σκεφτείς οτι κατι προσφέρεις που ν’αξίζει.

Πες μου γι’αυτούς που ζητάνε όλο πιο πολλά και δίνουν όλο και πιο λίγα.

Πες μου γι’αυτούς που σε κερνάνε μόνο υπομονή.

Πες μου για τη γλυκιά μανούλα που σου πατάει στοργικά όλα τα κουμπάκια που μ’ επιμέλεια εγκαθιστούσε τόσα χρόνια.

Πες μου γι’αυτούς που σε θυμούνται με ορθωμένο αντίχειρα και κίτρινα χαμόγελα μονάχα.

Πες μου γι’αυτους που φεύγουν επειδή κάτι άλλο βρήκαν. Πες μου γι’αυτους που σε θέλουν, αλλα ως εκεί μόνο.

Πες μου για τα λεφτά που δε φτανουν, τις υποχρεώσεις που περισσεύουν, τις ευκαιρίες που δεν έρχονται, τον χρόνο που φεύγει.

Κουμπώσου και πες μου.

Γιατι, αλλιώς, εγώ θα σου πω ότι εσύ φταις που δεν τα αντιμετωπίζεις υπεύθυνα και ώριμα, και που τα κρατάς όλα μέσα σου, όχι όμως για τους επίμονους κηπουρούς που σ’τα φυτεύουν.

Στα λούκια των πολυκατοικιών κυλάνε οι ποταμοί τ’ ουρανού και στην άσφαλτο επάνω χάνονται ροδοπέταλα. Κι έτσι απλά κλείνει ένα καλοκαίρι που δεν κατάλαβα πότε άνοιξε, αν με ρωτάτε δηλαδή.

Ένας ύπνος βουτηγμένος σε τρέμουλα και ιδρώτα. Ένας ύπνος με πολλές αφυπνίσεις και πολλούς ύπνους. Ένα ξημέρωμα που εύχεσαι να μην έρθει.

Όχι πάλι, όχι ξανά.

Όχι άλλο.

Σεντόνια μουσκεμένα και ένα παράθυρο ορθάνοιχτα κλειστό, χωρίς διέξοδο για ανάσες.

Κι άλλο;
Κι άλλο!

Πόσο ακόμα;;
Μη ρωτάς.

Κουράστηκα, μωρέ!
Λίγη υπομονή ακόμα.

Πάλι υπομονή;! Ζωή πότε;;
… Έχεις χρόνο.

Είχα· δεν έχω. Απ’το υπόλοιπό του τρέφομαι χρόνια τώρα.
Δεν έπρεπε να τον κρατούσες για μια ώρα δύσκολη.

Και τότε δύσκολες ήταν.
Άλλο αυτό!

Μα, και τώρα αυτό μου ζητάς.
Αλλο αυτό, είπα! Κοιμήσου τώρα.

Δε θέλω.
Ε, τότε σήκω.

Ούτε αυτό το θέλω.
Τότε τι θες;

Τίποτα. Ένα τεράστιο τίποτα, όλο δικό μου· μιας και το κάτι όλο μου διαφεύγει τόσα χρόνια.

Στο δρόμο για τη νύχτα είναι ένα πουλάκι που κάθεται σε έναν θάμνο πυκνό μα χαμηλό, ολάνθιστο από μικρά —σχεδόν αδιόρατα— λουλούδια. Το ένα του μάτι το έχει χάσει, από πότε δε θυμάται. Κάποιες φορές δακρύζει, μα το μάτι πού’ χει απομείνει έχει από καιρό πέσει στα ριζά τού θάμνου κι έτσι κάθε του δάκρυ ποτίζει αυτή την τούφα τη χαμερπή.

Κι ο θάμνος μεγαλώνει. Και το πουλάκι δε θέλει άλλο να λυπάται και να δακρύζει, μα τον θάμνο τον αγαπά και δεν μπορεί να τον αφήσει απότιστο πια.

Στο δρόμο για τη νύχτα, αν μια ευωδιά σε πάρει ξαφνικά μεθυστική, μη λησμονήσεις το πουλάκι που δακρύζει πάνω σε έναν θάμνο για τους άλλους ασήμαντο.

Θυμήσου τα παιδιά με τα ποδήλατα.

Τα παιδιά που γυρνάνε στις 11 το βράδυ από το 12ωρο της δουλειάς, με τα φωτάκια τους ν’αναβοσβήνουν στον ρυθμό τίς καρδιάς τους καθώς τραβάν την ανηφόρα.

Τα παιδιά που πάνε αξημέρωτα στο πόστο, με τ’ όνειρο τού πικρού καφέ κολλημένο σαν τσίμπλα στο μυαλό.

Τα παιδιά που έχουν μάθει τα τραγούδια τους απ’έξω και τα τραγουδάνε στον εαυτό τους καθώς προσπαθούν να μείνουν ζωντανοί. Ζωντανοί ανάμεσα στ’ αυτοκίνητα, στους ξενύχτηδες, στ’ αφεντικά, στην εφορία, στις μαμάδες, στον έρωτα, στον ήλιο, στη ζωή.

Θυμήσου τα παιδιά που ποδηλατούν για να ζήσουν μέσα απ’τις ιδρωμένες τους ανάσες, που φοβούνται μην ξεμείνουν από μπαταρία, από λάστιχο, από αντοχές, από ζωή.

Θυμήσου τα παιδιά που συνεχίζουν, κι ας μην είναι πια παιδιά, μεγαλώνοντας ακόμα.

Ένας αρλεκίνος στάζει τα δάκρυά του στα πλήκτρα του πιάνου και οι χορδές αντηχούν υπάκουα ένα μοιρολόι χαμένης νιότης. Καπνός ορθώνεται τριγύρω και κόκκινα φώτα σκιάζουν τις ψυχές μας στο παραπέτασμα, ένα παιχνίδι απόκληρων ονείρων.

Τα δάχτυλά του σφίγγουν τα καλώδια, σαν άλλος Λαοκόοντας, κι η θάλασσα βαφτίζει τις εσφαλμένες μας επιλογές. Αφρίζει κι αλυχτά κάτω απ’το φεγγάρι όσο τα θεία πλάσματα απ’ τον Βορρά μεθούν τους κόκκους της άμμου μπροστά στα αλμυρά υγρά της.

Παίξε, τρελέ, την ψυχή σου στα ζάρια. Πόνταρε προκαταβολικά όσα ποτέ δε θά ‘ρθουν. Η νύχτα είναι μακρά και η μέρα επικάθεται ανήμπορη να λάμψει πια πάνω απ’ τ’ αστέρια.

Ήταν ένα καλοκαίρι σαν ζεστός χειμώνας, ιδρώναμε εξαντλημένοι από το τίποτα. Κανείς δε μας είπε μια λέξη για όσα ποτέ δε μάθαμε, μα εμείς πορευόμαστε αλαζονικά προς τον χαμό μας.

Φτηνιάρικα τσιγάρα, ξεκολλάνε στο φίλτρο και ο καπνός μου καίει τα χείλη.

Κι εγώ, που ήθελα τα χείλη μου πάνω σου να τσουρουφλήσω,
κάθομαι τώρα στο γραφείο κι ακούω τα τριζόνια·

εγώ, που ήθελα το κρεβάτι ν’ ακούω να τρίζει,
καπνίζω τις νύχτες
μ’ ένα καλάμάκι μασημένο για συντροφιά.

Κι εσύ, που είσαι παντού,
δεν είσαι εδώ.

Σκουπίζω κάτω απ’αραχνιασμένες νύχτες, πίσω απο ξεχαρβαλωμένα όνειρα, μαζεύω ψίχουλα.

Είναι παράξενο σαν νοιώσεις να πεινάς για κάτι που ποτέ δεν αισθάνθηκες οτι σου λείπει και το χρειάζεσαι. Για κάτι που ποτέ δεν είχες και ποτέ δε χρειάστηκε ν’αναζητήσεις.

Η ζωή δεν τελειώνει εδω. Θα βρεθούν τα ψίχουλα, θα μπαλωθούν τα χάσματα και ολοι θα πάρουν τον δρόμο τους. Ισως κι αυτό, βέβαια, να είναι το πρόβλημα.

Πόσες ραφές σηκώνει ένα πανί, μέχρι να φτάσει να μην είναι πανί πια;

Κι αφού είναι αλήθεια πως όλοι μια μέρα από κάτι θα πεθάνουμε, σάμπως κάνει διαφορά αν αυτό είναι από έρωτα; Τι σημασία έχει, αν δε θά’ναι μέρα, παρά μια από κείνες τις νύχτες που γυρνάς στο σπίτι σαν τίγρη με καψαλισμένα πέλματα σ’ενα ασφυκτικό, στενόμεσο κλουβί;

Σκοτώνουμε μερα τη μέρα, νύχτα τη νύχτα μικρά, αδιόρατα κομμάτια μας, τα θάβουμε κάτω απ’τα σηπώμενα πτώματα των αγουροξυπνημένων μας ονείρων, να ποτιστούν απ’τα ζουμιά τής σήψης τους, να πάρουν μια ψευδεπίγευση επιτυχίας. Κι από πάνω τους πεταρίζουν όρνεα επιθυμιών με σκιές κίτρινες, εκτυφλωτικά φωτεινές κι αποπροσανατολιστικές. Κραυγάζουν αλήθειες στριγγές, με χαμόγελο αστικής ευγένειας καρφωμένο στα λερά τους νύχια.

Και όταν θα έρθει εκείνη η μέρα που μπορεί και νά’ναι νύχτα, το σκοτάδι το ίδιο θά’ναι, που θα πεθάνεις, δε θα’χει μείνει τίποτα πια για μα σβήσει, τίποτα να θαφτεί και να σαπίσει. Πεθάναμε περιμένοντας να ζήσουμε, αγάπη μου, καθώς φρονουσαμε τις κίτρινες σκιές τους για μελωδικά καναρίνια κι ενώ οι περιστροφές του ωρολογοδεικτών μας δρόσιζαν μέσα στο θερινό απομεσήμερο.

Τι σημασία έχει που που δεν είναι υπόγειο. Ανάμεσα σ’ενα πάτωμα κι ένα ταβάνι περνάμε όλη μας τη ζωή.

Τα βουνά σβηστήκανε, οι άνεμοι φυσάνε μόνο απ’αναμιστήρες πια, αγκάθια σφηνώνουν μόνο στην καρδιά κι όχι στα πόδια.

Κι εσύ, ακόμα περιμένεις μιαν αυγή κροκόχρωη, να σε κάνει να πιστέψεις σε ένα μέλλον κοινό. Ενα κάποιο μέλλον.

Κατέβηκε άλλο λίγο το ταβάνι. Οι τοίχοι γδέρνονται σα σκουριασμένα νύχια αρπακτικού σε βρεγμένο μαυροπίνακα. Θα έπαιρνα όρκο πως οι ψιλές φωνές τους μού φωνάζουν «ως εδώ!».

Και εκεί σταματά πάλι γι’απόψε. Αύριο θα συναντηθούμε λίγο ακόμα πιο κάτω, λίγο ακόμα πιο σκυφτοί. Λίγο ακόμα. Μέχρι να σταματήσει η μέση να παραπονιέται για την ατέρμονη κάμψη της.

Τα μαξιλάρια άδειασαν και δεν έχω πλέον πού να ουρλιάζω τα βράδια. Βήχω και πτίλα αγγέλων βγαίνουν απ’τα χείλη μου. Ματωμένα, σαλιωμένα…να πετάξουν δεν μπορούν. Μόνο κολλάνε πάνω στα νεκρά μου όνειρα, μεταμορφώνοντάς τα σε ξεκοιλιασμένες κότες που περιμένουν τη σειρά τους για τον πολτοποιητή, να βγουν σκυλοτροφές για τον Κέρβερο των ιδρωμένων μου προσπαθειών.

Η νύχτα πλέον δε σκοτεινιάζει, τα μάτια δεν κλείνουν. Ξεράθηκαν όλα. Δάκρυα, τσίμπλες, θέαμα οικτρό. Ο καπνός θολώνει το κενό. Προσθέτει κάτι στο τίποτα. Στο τίποτα που επιστρέφει κάθε βράδυ χωρίς να φεύγει την αυγή. Ενας χρόνος, μια διαδρομή, από το «όλα» στο μηδέν.

Πέφτω, αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να μεταιωρίζομαι σ’ενα κενό παγωμένο, αλλότριο.

Μηδέν από μηδέν, μηδέν.

Κι οι γκιώνηδες άλλαξαν βάρδια με τις κότες.

Μια ζωή που εξανεμίζεται με τις φυσσαλίδες του παυσίπονου που αναβράζει. Στέκομαι πάνω απ’το ποτήρι και κοιτώ, κοιτώ, κοιτώ… Άλλη μια βραδιά. Μηδέν ώθηση για αύριο, τέλειωσαν οι φυσσαλίδες.

Ματώνει η νύχτα όταν δεν αντηχεί ο γκιώνης. Ερημιά.

Η επιδίωξη των επιθυμιών μένει σε αέναη αναμονή, με ένα φωτάκι τόσο δα μικρό ν’ αναβοσβήνει μέσα στη νύχτα. Ιδρώνει κι απόψε το ταβάνι κι εμείς περιμένουμε κάτι αόριστα μελλοντικό και άφαντο.

Η ζωή σας είχε καθυστέρηση. Λυπούμαστε.

Αύριο πάλι θα είναι χθες χωρίς σήμερα.

Βαδίζω πάνω κάτω, σ’ένα ψημένο απ’τον ήλιο μπαλκόνι, πίσω από αόρατα κάγκελα που ορίζονται από απουσίες. Απουσία φίλων, απουσία χρημάτων, απουσία οράματος και μέλλοντος. Αόρατα κάγκελα, που ούτε την πολυτέλεια μιας ισχνής σκιάς δεν είναι σε θέση να παράσχουν. Ο καπνός χάνεται στο φώς και ο καφές ιδρώνει στο στηθαίο πανώ από κάτω τ’αυτοκίνητα περνάνε τη ζωή τους ασθμαίνοντας. Σα στρατιωτικό ξυπνητήρι η ζωή, με σηκώνει απ’τα ευτελή όνειρά μου με καρπαζιές και παράφωνα γκαρίσματα.

Πώς τολμάς να ονειρεύεσαι, αχρείε;!

Συγγνώμη, δεν ήξερα… Δε θα επαναληφθεί.

Απαξίωση. Κενό.

Νέοι δρόμοι ανοίγονται, κατηφορικοί, κακοτράχαλοι, γεμάτοι αγκάθια και πέτρες, οδηγούν σε γκρεμούς γεμάτους έχιδνες και σκιές υπόγειες που περιμένουν την πρώτη ευκαιρία για να απλώσουν τα νύχια τους για να γραπώσουν τ’αβέβαια βήματα του διαβάτη. Ζωή, ο τραγέλαφος. Ένα χιμαιρικό υβρίδιο, μισό ελάφι, μισό τράγος, με χνώτο που ξερνά φόβο και αποφορά νυχτερινού εμετού.

Τάισέ με, λοιπόν! Δώσε μου τα όνειρά σου. Μην ανησυχείς, χωνεύω και το τίποτα.

Συγγνώμη, δεν ήξερα… Επανάληψη, άτεκνη μητέρα.

Άγνοια. Δυσθεώρατη, αποκρουστική άγνοια.

Μα, ήρθε το καλοκαίρι, γιατί δε χαμογελάς;;

Ακάλυπτες αμαρτίες χτυπάνε καμπανάκια στα ιδρυματικά κατάστιχα. Προγκρέσιβ ατονικές μελωδίες σε κενό αέρος. Είναι εκεί κι ας μην τις ακούς.

Ο ήχος δεν ταξιδεύει στο κενό, τα όνειρα σβήνουν στο φως, και το ταβάνι όλο και χαμηλώνει. Διολισθαίνει σε νέα κεκτημένα απώλειας.

Ως εκεί.

Μα… Δεν ενόχλησα και πριν που ήσουν πιο ψηλά… Δεν απλώθηκα. Σκευρωμένος ξυπνούσα, ντυνόμουν κι έφευγα για δουλειά, μη σ’ενοχλήσω. Διακριτικά. Απαλά. Και τη μουσική μου τα βράδια, με τ’ακουστικά στ’αφτιά την άκουγα, μην ενοχλήσω. Ξυπόλητος περπατούσα στο καυτό το πάτωμα τα μεσημέρια, μην ενοχλήσω. Εσύ γιατί με ενοχλείς; Πού έκανα λάθος;

Φυσάει σήμερα. Διαολεμένα. Και είναι ωραία να κάθεσαι στον ήλιο και να κοιτάς τα σύννεφα να περνάνε πάνω στον γαλάζιο τους καμβά. Κι ο ήλιος, παιχνιδιάρικα, ν’ ακκίζεται μαζί τους σ’ ένα κρυφτούλι θερινό.

Αναμονή στο νοσοκομείο, στην πρασιά έξω απ’ τό Πνευμονολογικό, ανάκατα πεταμένα, αποτσίγαρα και μάσκες μιας χρήσης. Μια φωνή καλεί από μέσα επανειλημμένα ένα όνομα. Ένας παππούλης τζουράρει βιαστικά σαν σχολιαρόπαιδο υπό το βλέμμα τού Λυκειάρχη και στα μάτια του σχηματίζεται η πίκρα της ανολοκλήρωτης απόλαυσης.

Ανεβάζουμε στα μέσα και στα έξω τής κοινωνικής μας δικτύωσης σάπιες φεγγαρόλουστες νύχτες, τετριμμένα παραθαλάσσια παγκάκια και χιλιάδες κόκκους άμμου, που κάνουν τη Σαχάρα να γελά στεγνά. Η επέλαση της μικρής μας ασημαντότητας. Η αναζήτηση της ουσιάς στην ανούσια καθημερινότητάς μας. Καρδιές και ανυψωμένα δάχτυλα εκεί που το μόνο που θέλουμε είναι αγκαλιές κι ένα χάδι.

Παίρνουμε τις μικρές μας απολαύσεις σε δόσεις από το περίπτερο στη μέση της νύχτας. Μια μπύρα, ένα πακέτο τσιγάρα, προφυλακτικά. Αγοράζουμε εξοπλισμό και βοηθήματα, σαν σχολιαρόπαιδα που αναβαθμίζουν τον χαρακτήρα τους στα βίντεογκέημς. Οι πίστες δυσκολεύουν, αλλά εμείς, δίαολε, το μόνο που θέλουμε είναι μια μπύρα, λίγος καπνός και έρωτα. Πόσο να προχωρήσεις μόνο μ’αυτά; Πόσο να υποχωρήσεις χωρίς αυτά;

 

Η μπύρα. Η μπύρα στο πίσω κάθισμα.

Κυλιέται πέρα-δώθε σε κάθε λακούβα, σε κάθε χτύπημα και βύθιση σ’ανωμαλίες του δρόμου.

Χυμένη. Χυμένη πλέον στο πίσω κάθισμα.

Ενα άδειο μπουκάλι, μια άδεια ανάμνηση μιας ιστορίας που δεν έγινε ποτέ αλήθεια.

Είμασταν κάποτε νέοι.
Είμασταν κάποτε ερωτευμένοι.

Κάποιες φορές το ένα συνέπιπτε με το άλλο.
Και άλλες, πάλι, το ένα γεννούσε το άλλο.

Είμασταν κάποτε μαζί. Τίποτε άλλο δε μετρούσε.
Εμείς, μονάχα, μετρούσαμε -σαν παιδαρέλια- τ’ άστρα.

Δεν είναι πάντα η πανσέληνος καλή.
Να, για παράδειγμα, όταν με την αίγλη της μας κρύβει τ’ άστρα.

Και, πλέον, ο καπνός μού νεφώνει τις νύχτες.
Κι όσο κι αν στύβω τα μάτια μου, άστρα δε βρίσκω να μετρήσω.

Γέρασα. Κι αυτό δεν είναι καλό.

Σε άγνωστα, σκοτεινά νερά βουτώ. Άγνωστα, μα ξέρω πως κρύβουν βράχια, σκυλόψαρα και ρεύματα ατίθασα.

Αυτοδιατείθεμαι να χαθώ, λοιπόν, αν έτσι το θέλουν.

Μα, μόνη μου ευχή, ύστερή μου ελπίδα, να τά’βρω διαυγή, τα βράχια τους απόμακρα και τα σκυλόψαρα χορτάτα.

Φάγατε, δε φάγατε; Εμένα, μωρέ λιμπίζεστε!; Αφήστε με να με πάει το ρεύμα κάπου όμορφα.

Έτσι, για αλλαγή· για το γαμώτο. Για μια φορά, έστω, όχι για το γάμα τα.

Κυριακή βράδυ, στο γραφείο.

Ο αέρας έπεσε, η κίνηση έξω από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα σπάει σιγα-σιγά. Σίγασαν τα παιδιά από τον διπλανό παιδότοπο και οι τενίστες κουρδίζουν τις ρακέτες πίσω στα σπίτια τους. Ανεμιστήρας, πληκτρολόγιο και ένα πολυμηχάνημα που κάθε λίγο και λιγάκι θυμάται να δώσει σημεία ζωής, λες και διακατέχεται από υπνική άπνοια. Σκέφτομαι να τους ρωτήσω αν θα τους πείραζε να μετακομίσω εδώ. Βλέπω και τη δύση του ήλιου από το μπαλκόνι στα διαλείμματα για καπνό. Τώρα όμως πήραν μπρος τα τριζόνια, σαν λεπτοκαμωμένες αεικίνητες γεννήτριες καλοκαιριού.

Στύπησε το τηλέφωνο πριν λίγο, αλλά δεν απάντησα. Δεν είμαστε εδώ, Κυριακή σήμερα απόψε, δε δουλεύουμε, κύριοι!

Τελείωσαν τα μπισκότα όμως. Εντάξει, εντάξει! Τα τελείωσα. Τίναξα και τα υπολοιπόμενα ψίχουλα από το μεταλλικό τους κουτί κάτω από το μπαλκόνι, σπονδή στα πετεινά τ’ ουρανού και της γης. Σκέφτομαι όμως ότι ίσως και να μην έχουμε πολλά που να το εκτιμήσουν ‘δω γύρω και ίσως η υπόλοιπη πανίδα να με καταριέται τώρα γιατί θα πρέπει να σκουπίζουν πάλι με τον μαλάκα που γέμισε τον τόπο ψίχουλα να πούμε. Συγγνώμη.

Ξέρω καλά να ζητάω συγγνώμη· με έμαθαν από μικρό. Γι’ αυτό, άλλωστε και τη ζητάω ακόμα με δύο γ. Εντυπώνεται αυτό. Όχι, μωρέ, με τα δύο γ, το άλλο! να είσαι σε ετοιμότητα γιατί πάντα κάτι θα έχεις πει ή κάνει λάθος. Γεννήτρια λαθών εκ παραδρομής. Χειμώνα-καλοκαίρι αυτό, δεν είναι εποχικό.

Στο δρόμο από και προς τη δουλειά αυτές τις μέρες, όλο σε παρ’ολίγον αναποδιές μπλέκω με τ’ αυτοκίνητα. Οδηγάνε και χάλια αυτοί εδώ, αλλά μάλλον τελικά, όταν έχεις στο νου σου συνέχεια πώς να ζήσεις εκεί είναι που κινδυνεύεις να μη συνεχίσεις. Ευτυχώς πιάνουν καλά ακόμα τα φρένα στο ποδήλατο. Είναι κι ο διαολοαέρας τις μέρες αυτές. Μια ευθεία πορεία δεν μπορώ να χαράξω στο δρόμο. Και, εννοείται, είναι πάντα κόντρα. Ακόμα και στη διαδρομή της άμεσης επιστροφής, ο αέρας φαίνεται να είναι αριστούχος κυκλοθυμίας. Εντάξει, το καταλάβαμε! Σε λα βι, κι ο κώλος πέτρα απ’τις ορθοπεταλιές.

Αν περάσεις απ’ έξω και δεις το φως στη μπαλκονόπορτα ανοιχτό, βάλε λίγη μουσική να παίξει στο κινητό σου, μια αυτάρκη καντάδα για το βράδυ της Κυριακής. Θα με βοηθούσε.

Τι είναι το σκοτάδι πέρα από την άγνοια σταθερής αναφοράς; Όλα εκεί είναι ήδη, απλά δεν είσαι και σίγουρος. Και σαν σιγουρεύεσαι, όταν τα φώτα ανάβεις, τι καταλαβαίνεις, δηλαδή; Γι’ αυτό τα ξανασβήνεις μετά τα φώτα, αγόρι μου. Η σταθερή σου αναφορά είναι το σκοτάδι.

Και ο ήλιος; με ρώτησες. Τι ο ήλιος, δηλαδή; Κι αυτόν αν τον κοιτάξεις, την ίδια άγνοια σημείων αναφοράς θα έχεις, θα τυφλωθείς. Και που τον εκτιμούμε για να βλέπουμε, μην ξεχνας ότι πάντοτε το κάνουμε πλαγίως, γυαλο-γυαλό. Μάλλον δεν έχεις μάθει να κοιτάς και το σκοτάδι με τον ίδιο τρόπο, αγάπη μου.

Ίσως τότε να μη σε φοβίζω τόσο.

Οι λέξεις που επιλέγουν δυο εραστές για να περιγράψουν την ίδια (;) κατάσταση είναι ενδεικτικές της ουσίας που βιώνουν. Έτσι, ο ένας μιλάει για όνειρο και ο άλλος για παραμύθι. Ίσως ακούγονται και τα δύο αρκούντως τρυφερά και ρομαντικά και, εν ολίγοις, θεσπέσια βιώματα, η διαφορά τους όμως κρύβει μια καλοκαμουφλαρισμένη αρπάγη από κάτω.

Το όνειρο δημιουργείται εκ των έσω και είναι προσωπικό και αυθύπαρκτο· ατίθασο, δεν το ελέγχεις. Το παραμύθι κάποιος το πλάθει και το πλασάρει.

Από το όνειρο κάποτε ξυπνάς —είτε από το πιο όμορφο, δυστυχώς, είτε από το πιο άσχημο, ευτυχώς. Το παραμύθι δύναται να συνεχίζεται επ’αόριστον, για όσο υπάρχει το κοινό του (βλ Χίλιες και Μια Νύχτες).

Περπατούσα όλη τη μέρα πάνω στην άμμο την καυτή, ξυπόλυτος και ιδρωμένος. Ένοιωθα τους άπειρους, ανομοιόμορφα ομοιόμορφους κόκκους της να τρώνε τα πόδια μου σε κάθε μου βήμα. Και σε κάθε ανασήκωμα του ποδιού μου για το επόμενο, άφηνα κι από λίγα τρίμματα του εαυτού μου πίσω. Αμέσως έσπευδε το κύμα να τα βρέξει, να τα καταπιεί, να τα οικοιοποιηθεί χωρίς να ρωτήσει, χωρίς να χορταίνει. Κι εγώ συνέχιζα να περπατώ και να φθίνω προς έναν ήλιο που δεν έλεγε να δύσει.

Και όταν από εμένα δεν έμειναν πια παρά μονάχα οι λίγες τρίχες της κεφαλής μου να λούζονται στον αλμυρό αφρό της ακροθαλασσιάς ήρθαν οι κουρούνες να κουτσομπολεύσουν πάνω απ’ τ’ αφτιά μου, με φωνές στριγγές, γεμάτες πικρόχολο φθόνο για τη ζωή των άλλων.

Εσύ, περιπατητικέ λουόμενε, στον ήλιο μέσα σαν πας να χαθείς κι η αύρα σού μπλέξει καμιά φορά κάποια τρίχα στα ματοτσίνορά σου, χάιδεψέ με γιατί κάποτε το είχα ανάγκη.