Είναι ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία. Η σχέση μου όμως γενικά μαζί τους δεν τη χαρακτηρίζει απλά η αγάπη, μα ο έρωτας! Ίσως βαρύγδουπη δήλωση αυτή θα σκεφτείτε, όμως είναι πέρα για πέρα αληθινή!

Έχει ξεκινήσει από τα παιδικά μου χρόνια, ίσως και τα νηπιακά, όταν η μητέρα μου μην έχοντας τα εφόδια να αγοράσει στον αδερφό μου κι εμένα τα φαντεζί παιχνίδια της εποχής, δεν παρέλειπε όμως να μας αγοράζει παραμύθια και παιδικές ιστορίες και να μας τις διαβάζει τις ζεστές βραδιές του καλοκαιριού όταν ευκαιρούσε ή το χειμώνα όταν μαζευόμασταν δίπλα της μη έχοντας τπτ άλλο να κάνουμε…

Τα χρόνια πέρασαν, έμαθα να διαβάζω και η αγάπη μου για το διάβασμα αυξήθηκε κι αυτή με τη σειρά της. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, παιδάκι ακόμα να γυρίζω στη γειτονιά κρατώντας μια πλαστική σακούλα στο χέρι, η οποία περιείχε όλο το θησαυρό μου! Ο θησαυρός ποιος ήταν? Τπτ άλλο πέρα από βιβλία, περιοδικά, κόμικς, μικιμάους και παραμύθια! Τα τοποθετούσα μάλιστα με τάξη μέσα στη σακούλα…Πρώτα τα πιο μεγάλα βιβλία και τα πιο χοντρά φθάνοντας στο τέλος στα πιο μικρά και λεπτά σε μέγεθος…

Ώσπου ξαφνικά η περιβόητη αυτή σακούλα εξαφανίστηκε…δεν γνωρίζω το πώς και το γιατί, υποψιάζομαι όμως ότι η μητέρα μου την εξαφάνισε με σκοπό να επικεντρωθώ μόνο στα σχολικά αναγνώσματα. Μου κόστισε όμως….

Οι εποχές άλλαξαν, το σχολείο τελείωσε, δεν μειώθηκε όμως στο ελάχιστο το ενδιαφέρον μου κι η αγάπη για τα βιβλία! Μπορώ με παρρησία και χωρίς να καυχηθώ να με χαρακτηρίσω «βιβλιοφάγο».  Απ’ τα χέρια μου σίγουρα πέρασαν εκατομμύρια βιβλία. Το ύφος τους και το είδος τους ποικίλο. Σίγουρα με ενθουσιάζουν οι περιπέτειες, μυστήρια, τα αστυνομικά και τα θρίλερ χωρίς να μένουν απέξω τα συναισθηματικά! -εκείνα δλδ που ευχαριστούν το γυναικείο φύλο-

Τα περισσότερα από αυτά τα βιβλία όσω ήμουν νεότερη τα προμηθευόμουν από τα περίπτερα…τα βιβλία τσέπης αν γνωρίζετε. Εκείνα όμως δεν είχαν μια ευτυχή κατάληξη. Πολλά, πάρα πολλά βρέθηκαν μετά την ανάγνωσή τους στον κάλαθο των αχρήστων. Μετανιώνω γι αυτή μου την πράξη, έστω κι αργά…Πάντα όμως κρατούσα σε περίοπτη θέση όσα αγόραζα από βιβλιοπωλεία…

Ένα λοιπόν από αυτά, ήταν και το «ημερολόγιο της Άννας Φρανκ». Το αγάπησα αυτό το βιβλίο πολύ και το διάβασα πάνω από δέκα φορές. Ώσπου κάποτε κι ενόσω φοιτούσα σε κάποιο ΙΕΚ μια συμμαθήτριά μου πάνω σε μια συζήτηση που είχαμε ζήτησε να το δανειστεί. Μέχρι τότε δεν είχα θέμα στο να δανείσω ή να δανειστώ! Εξάλλου εγώ είχα γίνει σχεδόν «κολλητή» φίλη με τη δανειστική βιβλιοθήκη που υπήρχε τότε στο νησί!

Της έδωσα το βιβλίο λοιπόν, μόνο που έμεινε αγύριστο. Το ΙΕΚ τελείωσε η επαφή με την κοπέλα χάθηκε και έμεινα εγώ να «θρηνώ» την απώλεια του βιβλίου, υποσχόμενη να μην ξαναδανείσω σε κανέναν ποτέ τπτ!

Όσο παράξενο και να σας φανεί το έψαξα ξανά στα τοπικά βιβλιοπωλεία. Ακόμα και πρόσφατα όταν ήρθαν τα Public στην περιοχή μας. Δεν το είχαν δυστυχώς! Ώσπου να…σε μια διαφήμιση στην tv, είδα να προσφέρουν μαζί με μια εφημερίδα το εν λόγω βιβλίο! Έτσι έφτασε ξανά στα χέρια μου το αγαπημένο αυτό βιβλίο και αγαλλίασε η ψυχή μου!

Τα Public έγιναν πλέον ο αγαπημένος μου προορισμός. Τουλάχιστον μια φορά το μήνα πηγαίνω και προμηθεύομαι νέα βιβλία. Αυτό τον καιρό έχω πέσει με τα «μούτρα» στα έργα του David Gibbins. Όπως γράφει στο οπισθόφυλλο:
«Τι προκύπτει από τη διασταύρωση του Ιντιάνα Τζόουνς με τον Νταν Μπράουν? Η απάντηση είναι ο David Gibbins». Νομίζω ότι βρήκα τον παράδεισό μου! χαχαχα. Από τα 8 που έχει συγγράψει έχω ήδη διαβάσει τα 4. Και μιλάμε για κάτι βιβλία με σχεδόν 600 σελίδες το καθένα…!

Ευτυχώς στη δουλειά μου βρίσκω το χρόνο και μπορώ να ενασχολούμαι με το χόμπι μου…Το πρόβλημα που προκύπτει πια είναι πού θα τα αποθηκεύω…χαχαχα

Ιδού και μια φωτό με ένα δείγμα μόνο των βιβλίων που διάβασα αυτό το χρόνο ως τώρα…
Κι ένα τραγούδι…

Στενάζει βαθιά. Είναι ένα επαναλαμβόμενο συμβάν χρόνια, τώρα στη ζωή της. Ξέρει πως ο ύπνος θα αργήσει να την πάρει πάλι, γιατί το ταξίδι στο λαβύρινθο των σκέψεων μόλις άρχισε.

Κάνει μια απέλπιδα προσπάθεια να το αποφύγει, προσπαθώντας να εστιάσει στην τηλεόραση. Μάταια. Δεν μπορεί να συγκεντρωθεί. Δεύτερη προσπάθεια: Το λάπτοπ δίπλα της την προσκαλεί να δοκιμάσει κι εκεί ανοίγοντάς το. Ίσως μια βόλτα στο διαδίκτυο, στις τελευταίες ειδήσεις της προηγούμενης μέρας, την βοηθήσουν να ξεχαστεί…

Πέφτει πάνω σ’ ένα βίντεο. Ένα βίντεο με αναμνήσεις από την αγαπημένη της δεκαετία του ’80. Πόσο αγαπάει τα συγκεκριμένα αυτά videos. Όχι δεν είναι το ίδιο εκείνο που στάθηκε η αφορμή να της αλλάξει η ζωή, αλλά δεν έχει σημασία. Της ξυπνάει μνήμες. Εικόνες από το απώτερο παρελθόν, όταν ήταν μικρό κορίτσι ακόμα, που όλα τότε ήταν απλά. Όλα μια αφορμή για χαρά και διασκέδαση, πιο αγνά κι αθώα…Το βίντεο αυτό όμως της γέννησε μνήμες κι από το πιο πρόσφατο παρελθόν, όταν ο χάρτινος πύργος γύρω της γκρεμίστηκε, η αθωότητα χάθηκε και διαπίστωσε την σκληρή σαν πάγος, πλευρά της ζωής….

Τώρα είναι μόνη. Κι όταν δεν είναι, νοιώθει ακόμα πιο μόνη. Κι αυτό είναι χειρότερο…Κουράστηκε να πιστεύει τους άλλους να της λένε πως θα στέκονται για πάντα κοντά της, στο πλευρό της. Κουράστηκε να πιστεύει την κάθε καινούρια υπόσχεση που της δίνουν πως όλα θα αλλάξουν αν τους δώσει μια ευκαιρία και τους δείξει εμπιστοσύνη…Όλα είναι ψέματα…πάντα είναι ψέματα!

Την απομυζούν και χάνονται…εξαφανίζονται. Ούτε καν ένα «γεια» δεν της λένε…

Έχει προσπαθήσει να αποτινάξει από πάνω της τη δειλία και να διεκδικήσει τη χαρά και την ευτυχία της…αλλά κουράστηκε να κάνει πάντα η ίδια το πρώτο βήμα. Νοιώθει ανεπιθύμητη και βάρος…Μέσα της αισθάνεται πως έτσι θα παραμείνει η κατάσταση…μόνη!

Στο νου της έφερε ένα status ενός φίλου της που έγραψε στο facebook: «Τη νύχτα όλα είναι διαφορετικά…οι σκέψεις…οι λέξεις…οι σιωπές…» Συμφώνησε μαζί του νοερά και πρόσθεσε πως τη νύχτα όλα τα παραπάνω είναι μερικές φορές και πιο τρομακτικά!

Κάποτε την πήρε ο ύπνος ξανά, ένας ύπνος ταραγμένος με παράξενα όνειρα…Το πρωινό την βρήκε με δάκρυα στα μάτια…

Αυτό κατά την γνώμη μου είναι ένα πολύ βαρύ φορτίο που καλείται να κουβαλήσει ο άνθρωπος. Διότι, μπορεί να του δόθηκε το χάρισμα του λόγου και της λογικής, μπορεί να του δόθηκε το χάρισμα της κρίσης, αλλά ποιος είναι εκείνος που θα κρίνει τον κριτή? Ποιος είναι εκείνος που θα κρίνει ότι οι αποφάσεις του είναι οι σωστές?

Αν εξαιρέσουμε τις οφθαλμοφανείς περιπτώσεις που οι καταστάσεις είναι ξεκάθαρες και μπορεί το έργο του κριτή να γίνει πιο εύκολο, ακόμα κι εκεί όμως έγκειται η δυσκολία της λήψης και το είδος της «τιμωρίας» που θα πρέπει να επιβληθεί!
Ακόμα και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, δυσκολεύτηκα να χρησιμοποιήσω τον όρο «τιμωρία», επειδή αναρωτιέμαι ποιος είναι εκείνος που έχει το δικαίωμα και τη δύναμη να επιβάλλει τιμωρίες…!

Κι αν λοιπόν όπως προανέφερα, υπάρχουν οι «εύκολες» καταστάσεις, τι συμβαίνει σε εκείνες όπου η αλήθεια με το ψέμα, το σωστό με το λάθος κινούνται σε γκρίζες περιοχές? Δυστυχώς στη ζωή μας πολλές περιπτώσεις είναι δυσδιάκριτες κι αόριστες και εκεί το έργο του εκάστοτε δικαστή και εκτελεστή του νόμου είναι φοβερά δύσκολο.

Τώρα τελευταία στη χώρα μας έγινε της μόδας η λέξη bulling. Επίσης είναι τοις πάσι γνωστό η ιστορία ενός σπουδαστή για τα βασανιστήρια -βάσει μαρτυριών- που πέρασε και την τραγική κατάληξή του. Για αυτοχειρία μιλούν οι πρώτες ενδείξεις. Έκτοτε εγκαταστάθηκαν παντού λαϊκά δικαστήρια που κρίνουν τους ηθικούς αυτουργούς. Το νομικό πλαίσιο για το σοβαρό αυτό θέμα είναι λειψό! Τι πρόκειται να γίνει?

Δεν προτίθεμαι να επεκταθώ στο συγκεκριμένο ζήτημα, το έθεσα όμως σαν παράδειγμα για το δύσκολο ρόλο που έχει τεθεί να παίξει ο άνθρωπος γενικά σαν θύτης και θύμα. Όταν υπάρχουν έννοιες τόσο αντίθετες και αντικρουόμενες όπως αντικειμενικότητα και υποκειμενικότητα, λογική και ηθική, πώς μπορεί ο άνθρωπος να κρίνει το σωστό και το λάθος όταν είναι ο ίδιος ικανός για το καλό και το κακό?

Υπάρχει άραγε άνθρωπος τόσο άμεμπτος και δίκαιος?

Είναι καταγεγραμμένη μια μικρή ιστορία που θα την παραθέσω με το δικό μου τρόπο στο άρθρο αυτό.
Όταν παρουσιάστηκαν στον Ιησού κάποιοι και είτε από σεβασμό στο πρόσωπό Του είτε θέλοντας ενδόμυχα να τον χλευάσουν για την απόφαση που θα πάρει, Του ζήτησαν και έτειναν προς Εκείνον την πέτρα να λιθοβολήσει την αμαρτωλή επειδή έτσι έλεγε ο νόμος…ο Ιησούς όμως αρνήθηκε και αναφώνησε: «Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω»…

Κλείνοντας το post αυτό θα σας αφήσω με μερικούς στίχους απ’ το soundtrack της ταινίας…

Nobody said it was easy
No one ever said it would be this hard