Antonisblog_X

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΕΙΔΑΝ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ! ΕΧΩ ΒΑΛΕΙ ΣΠΟΪΛΕΡ, ΑΕΡΟΤΟΜΗ ΚΑΙ ΦΩΤΑ ΝΕΟΝ ΣΤΟ ΣΑΣΙ ΚΑΙ ΤΗ ΖΑΝΤΑ!) Σε μία σκηνή του (ομολογουμένως εκπληκτικού) Inception, ο «χημικός» Γιουσούφ οδηγεί τον «επικεφαλής» Κομπ και τον «απατεώνα» Ιμς σε ένα υπόγειο στη Μουμπάσα της Αφρικής, όπου, σαν σε τεκέ οπίου, 10-12 άνθρωποι ονειρεύονται συλλογικά, υπό την επήρεια ισχυρού αναισθητικού, το οποίο σημαίνει ότι έχουν εισέλθει σε βαθιά υποσυνείδητη κατάσταση. Οι άνθρωποι αυτοί κοιμούνται 10-11 ώρες την κάθε φορά, χρόνος που σε κατάσταση βαθέος ονείρου ισοδυναμεί με μήνες, ή και χρόνια. Στην ερώτηση του Κομπ «έρχονται εδώ για να ονειρευτούν;», ο γέρος φύλακας απαντάει «όχι, έρχονται εδώ για να ξυπνήσουν. Το όνειρο είναι η πραγματικότητά τους». Παρακάτω στην ταινία, η γυναίκα του Κομπ (η μάλλον η προβολή της Μαλ στο υποσυνείδητο του Κομπ), πικραμένη που ο άνδρας της δεν πρόκειται να μείνει μαζί της στο υποσυνείδητο limbo που φτιάξανε μαζί πριν από καιρό, λέει στον Κομπ «μου είχες υποσχεθεί ...

Ή αλλιώς, ατάκες και αναμνήσεις που αξίζουν κάθε ταλαιπωρία.. (εμπνευσμένο από cinelli73 ): Πριν: - Η μυρωδιά των καλαμιών... - Λίγο κάρφωμα εδώ, μην πέσει το σκηνικό... - "Πού είναι οι καρέκλες;" - 2-3 γουλιές κονιάκ ή τσίπουρο, να ζεσταθεί η καρδιά... - απανωτά τσιγάρα, γαϊδουρόβηχας... -"Έχουμε κόσμο;" Κατά τη διάρκεια: - "μην μπαίνεις, αλλάζω!", "Μα βγαίνω σε 5', τώρα σου'ρθε;" - "μην καπνίζετε πίσω απ'τα σκηνικά, φαίνεται ο καπνός" - "όχι ρε γμτ, έσπασε η κόπιτσα" - "βρέχει ρε π#$#η μου! Μαζέψτε τις καρέκλες!" - "έλα πιο μέσα, φαίνεσαι από τους θεατές δεξιά" - "δεν το'χω, δεν το'χω καθόλου. ΣΚΑΤΑ!" - "Άργησε να μπει η μουσική και με κρέμασε" -"Καλά, σ' αυτή την ατάκα βρήκαν να γελάσουν;" Μετά: -"Αύριο θα είναι καλύτερα" -"Όποιος ξεντύθηκε, να πάει να φέρει τις καρέκλες" -"Ποιος πήρε το ντεμακιγιάζ;" -"Πού πάμε τελι...

3 εργαζόμενοι και ένα αγέννητο δολοφονήθηκαν χθες. 3 εργαζόμενοι, σαν εσένα κι εμένα. 3 εργαζόμενοι, που ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-ΛΑΟΣ ή ο,τιδήποτε άλλο. Σάν εσένα κι εμένα. 3 εργαζόμενοι που επέλεξαν να μην απεργήσουν. Ίσως επειδή θεωρούσαν ότι τα μέτρα της τρέχουσας κυβέρνησης είναι αναγκαία. Ίσως και να μην μπορούσαν να απεργήσουν. Ίσως γιατί χρωστούσαν τα μαλλιά της κεφαλής τους στην ίδια τράπεζα που τους είχε προσλάβει. Ίσως γιατί η εργοδοσία τους είχε πει «ή δουλεύετε ή απολύεστε». Κι άντε να ψάχνεις δουλειά. Και η μία υπάλληλος με μωρό στην κοιλιά. Όλοι με ανάγκες, αγωνίες, όνειρα, χρέη, άγχη, μικροχαρές। Σαν εσένα κι εμένα. 3 λοιπόν εργαζόμενοι και ένα αγέννητο πνιγήκανε στους καπνούς, μέσα στο χώρο δουλειάς τους. Από μολότωφ που πέταξαν οι γνωστοί τραμπούκοι-μπαχαλάκηδες-«αγανακτισμένοι πολίτες» (τη βλέπεις τη χρονική συνέχεια 30 χρόνια τώρα;), η ίδια «ομάδα κρούσης» που ανέκαθεν συμπληρώνει τη βία της όποιας εξουσίας και ανέκαθεν εξυπηρετεί τους σκοπούς της όποιας εξουσία...

https://www.reuters.com/article/idUSTRE63M1LV20100423 (από το "λεφτά υπάρχουν", στο "δεν υπάρχει σάλιο", στο "όπλο πάνω στο τραπέζι", στο "βοήθεια γειτόνιοιιι"...) Στύψε με σαν το λεμόνι, λιώσε με σαν την ελιά φούρνισέ με σαν ατσάλι, πέταξε με στα βαθιά πάρε μου όλο το ταμείο, απ' την τσέπη τα λεφτά άρχοντα και καραγκιόζη κουρελή και κουβαρντά Τι είν' αυτό που θα με σώσει απ' το φραγκοκράτορα ν' αγοράσω ένα αστέρι ή βαθύ υπόγειο να μαλώνω εγώ με μένα μες τον ξένο αχυρώνα; Κούρεψέ μου σαν αρνί το μαλλί για το χειμώνα πάρε το μισθό ενός μήνα απ' το στόμα το φαΐ Κλέβω απ' το υστέρημά μου για να βρω τη γιατρειά μου μα να ζω εκεί στον Κρόνο με φιάλες οξυγόνο ή στου υπόγειου την πλημμύρα και με βάρδια να πηγαίνω στη σαλοτραπέζαρια; Αρχόντισσα και Αγλαΐα, κουρελού και κουβαρντού τι είν' αυτό που θα με σώσει από τη φραγκοκρατία ν' αγοράσω ένα αστέρι ή βαθύ υπόγειο να μαλώνω εγώ με μένα μες τον ξένο αχυρώνα; Σκάψε με σαν αμπ...

. .τον είχα δει τελευταία φορά ανήμερα των Φώτων στην εκκλησία των Αγίων Αναργύρων, στη Νέα Σμύρνη. Ήτανε τότε που έπαιζε με τον Κατσιμίχα στο Γυάλινο, πιο πάνω στη Συγγρού. Σκέφτηκα, παλιός Αγιοαναργυριώτης ήταν, θα'θελε να βρει καμιά εκκλησία να του θυμίζει την παλιά γειτονιά του. Τυλιγμένος στο παλτό του, χωρίς να μιλάει, χωρίς να του δίνει σημασία κανείς, πήγε στη βρύση, πήρε τον αγιασμό του και έφυγε, μάλλον για τον πρώτο καφέ της ημέρας. Μιλάμε για τον Μάνο Ξυδού, που πριν από τους Πυξ Λαξ, είχε κάνει τους Dreamer & The Full Moon (το Sadrina θα λέει κάτι στους παλιότερους, με την εισαγωγή του ακκορντεόν), ήτανε και στέλεχος στην ΕΜΙ (έχω μία κασσέτα στο πατρικό μου, συλλογή Best των Whitesnake, δική του επιμέλεια). Και κατά πάσα πιθανότητα ήταν ο μόνος από τους Πυξ Λαξ που ήταν κομματάκι πιο σοβαρός. Άντε στο καλό ρε μάγκα...